HESHTJA QË U BË DASHURI — VIKTOR HYGOKoment:Një poezi e brishtë dhe e thelle.

HESHTJA QË U BË DASHURI — VIKTOR HYGO

Koment:

Një poezi e brishtë dhe e thellë, ku heshtja bëhet forma më e pastër e dashurisë. Hygo ndërton një atmosferë intime, ku një vështrim, një prani dhe një qetësi e përbashkët mjaftojnë për të zgjuar ndjenjën. Gruaja që hesht nuk është mungesë fjale, por një mister që e shtyn shpirtin drejt dashurisë. Peizazhi i pyllit dhe drita e agimit e bëjnë këtë ndjenjë edhe më poetike. Në këtë poezi, dashuria nuk deklarohet — ajo ndodh në heshtje.

SEPSE AJO PA FOLUR RRINTE — VIKTOR HYGO

Heshtja e saj qe ngadhënjimi im;

Nuk di, por kjo gjë shumë më joshte;

Në zemër nuk ndjeva asnjë tundim,

Veç rrahje të lehtë, lëkundje boshe.

Çdo mbrëmje të vetmuar, larg nga kjo botë,

Rrugën përmes pyllit bënim me veturë;

Unë i flisja e mes një qetësie të plotë,

Dëgjoheshin zëra në pyllin obskur.

Syri i saj ish gjithë mistere,

Si syri i një laureshe që pasqyron

Pafundësinë e kaltër të qiejve,

Aurorën e feksur, pranverës që agon.

Ajo s’fliste e s’thoshte asgjë;

Mbështetur pranë meje e menduar qëndroi;

Një ditë, kur as vetë s’e pandeha këtë,

Si rreze dashuria zemrën ma përshkoi.

Dashuria është, nuk dihet se çfarë;

Një femër të zgjuar e bën të heshtë;

Ndoshta është streha ku prehen gjithfarë,

Kësisoj të pabesë, lule-shigjetë.

Përktheu: Ferdin Liçaj