Jessie Buckley , një jetë midis ndjeshmerise dhe artit.
- 6 days ago
- 4 min read
Rrevista Prestige
Jessie Buckley , një jetë midis ndjeshmerise dhe artit
Jessie Buckley është një aktore dhe këngëtare irlandeze.
Ajo përfaqëson një brez artistësh që bashkojnë disiplinën klasike me ndjeshmërinë moderne, duke lëvizur lirshëm mes teatrit, filmit dhe muzikës.
Në thelb, Buckley është një interpretuese që e ndërton artin mbi të vërtetën emocionale dhe kërkimin e vazhdueshëm të vetes.
Figura e saj mishëron transformimin, guximin për të hyrë në role të vështira dhe thellësinë shpirtërore në interpretim.
Ajo përfaqëson sot një zë të veçantë në artin bashkëkohor evropian dhe ndërkombëtar.
Jessie Buckley lindi në dhjetor 1989, në Killarney, County Kerry, Irlandë — një vend ku shiu dhe kujtesa duket se flasin të njëjtën gjuhë. E bija e Marina (née Cassidy) dhe Tim Buckley, ajo u rrit mes tingujve të muzikës dhe disiplinës së zërit, nën ndikimin e një nëne trajnere vokali.
Në rrënjët e saj gjendet edhe hija historike e Madge Clifford, stërgjyshes së saj, një republikane irlandeze — si një kujtesë se arti dhe historia shpesh burojnë nga i njëjti burim i brendshëm.
Jessie Buckley është një aktore dhe këngëtare irlandeze, e lindur në dhjetor 1989 në Killarney, County Kerry. Ajo përfaqëson një brez artistësh që bashkojnë disiplinën klasike me ndjeshmërinë moderne, duke lëvizur lirshëm mes teatrit, filmit dhe muzikës.
Në thelb, Buckley është një interpretuese që e ndërton artin mbi të vërtetën emocionale dhe kërkimin e vazhdueshëm të vetes. Figura e saj mishëron transformimin, guximin për të hyrë në role të vështira dhe thellësinë shpirtërore në interpretim. Ajo përfaqëson sot një zë të veçantë në artin bashkëkohor evropian dhe ndërkombëtar.
Ajo ndoqi Ursuline Secondary School në Thurles, County Tipperary, një shkollë vajzash ku filloi të shfaqej jo vetëm si interpretuese, por si një qenie që sfidon formën: luajti role mashkullore si Tony në West Side Story dhe Freddie Trumper në Chess. Në Royal Irish Academy of Music arriti gradën e tetë në piano, klarinetë dhe harpë, ndërsa ishte pjesë e Tipperary Millennium Orchestra. Në punëtoritë verore të Association of Irish Musical Societies (AIMS), talenti i saj u njoh dhe u shty drejt Londrës — edhe pse pak para audicionit për I’d Do Anything, ajo ishte refuzuar nga dy shkolla aktrimi.
Viti 2008 shënon hyrjen e saj në një skenë publike të papërgatitur për brishtësinë: spektakli i BBC I’d Do Anything. Më 31 maj 2008 ajo arriti finalen, duke u renditur e dyta pas Jodie Prenger. Po atë vit, më 26 gusht 2008 performoi në Denny Street, Tralee për RTÉ Radio 1; më 14 shtator 2008 në Hyde Park, Londër, në festimin e ditëlindjes së Andrew Lloyd Webber; më 18 shtator 2008 në National Concert Hall në Dublin me RTÉ Concert Orchestra. Megjithatë, pas viteve, në 2026, ajo do të fliste për këtë përvojë si një formë “brutalizimi” dhe objektifikimi publik.
Nga 22 nëntor 2008 deri më 8 mars 2009, ajo debutoi në Off-West End me A Little Night Music në Menier Chocolate Factory, nën regjinë e Trevor Nunn, përkrah Maureen Lipman dhe Hannah Waddingham. Në 2009 performoi në koncert me Maria Friedman dhe Tim Rice; në shkurt 2010 në koncerte Valentine me Daniel Boys.
Në janar 2013, ajo u diplomua në Royal Academy of Dramatic Art (RADA). Po atë vit, në verë, luajti Miranda në The Tempest dhe Arabella Hunt në Gabriel në Shakespeare’s Globe. Në shtator 2013, u shfaq përkrah Jude Law në Henry V në Noël Coward Theatre. Në nëntor 2015 luajti Perdita në The Winter’s Tale me Kenneth Branagh, transmetuar globalisht më 4 dhjetor 2015.
Në ekran, shpërfaqja erdhi me War & Peace (2016) si Marya Bolkonskaya, pasuar nga Taboo (2017) me Tom Hardy dhe The Last Post (2017). Në 2018, ajo luajti Marian Halcombe në The Woman in White. Debutimi në film erdhi me Beast (2017), dhe më pas Wild Rose (2018), që i solli nominimin BAFTA për Aktoren më të Mirë. Kolona zanore arriti vendin e parë në UK Country Albums Chart.
Në vitin 2019, ajo interpretoi Lyudmila Ignatenko në Chernobyl, një rrëfim mbi katastrofën e vitit 1986, i nominuar për 19 Emmy Awards. Po atë vit u shfaq në Judy mbi jetën e Judy Garland.
Në 2020, një vit i dendur: Dolittle, The Courier, Misbehaviour, dhe I’m Thinking of Ending Things nga Charlie Kaufman, që i solli nominim në Gotham Awards. Po atë vit luajti në sezonin e katërt të Fargo si Oraetta Mayflower.
Në 2021, në The Lost Daughter të Maggie Gyllenhaal, përkrah Olivia Colman, fitoi Gotham Award dhe nominime për BAFTA dhe Academy Award. Po atë vit, në West End, si Sally Bowles në Cabaret, fitoi Laurence Olivier Award (2022).
Në 2022, publikoi albumin For All Our Days That Tear the Heart me Bernard Butler (publikuar më 17 qershor 2022), i nominuar për Mercury Prize. Luajti në Men të Alex Garland (premierë në Cannes 2022), Women Talking (dalje më 23 dhjetor 2022), dhe Scrooge: A Christmas Carol (dhjetor 2022, Netflix).
Në 2023, u shfaq në Wicked Little Letters dhe Fingernails (xhiruar në Toronto 2022, premierë në TIFF 2023). Në maj 2023 u njoftua për rolin në Hamnet nga Chloé Zhao.
Hamnet (2025) u bë pika kulmore: e renditur ndër 10 filmat më të mirë nga American Film Institute. Për rolin e Agnes Shakespeare, Buckley fitoi në 2026: Golden Globe, BAFTA, Critics’ Choice, Actor Award dhe Academy Award për Aktoren më të Mirë — duke u bërë aktorja e parë irlandeze që i fiton të katërta.
Më 6 maj 2025, ajo luajti në An Oak Tree në Young Vic. Në shkurt 2026, u shpall pjesë e filmit Three Incestuous Sisters me Dakota Johnson dhe Saoirse Ronan, nën regjinë e Alice Rohrwacher (xhirimet nisin prill 2026). Në mars 2026, u njoftua pjesëmarrja e saj në albumin 20th Century Paddy – The Songs of Shane MacGowan, me Hozier, Bruce Springsteen dhe të tjerë (publikim më 13 nëntor 2026).
Në jetën personale: jetonte në Norfolk (2022), u martua me Freddie Sorensen në 2023, dhe në 2025 lindi vajza e tyre. Në mars 2026, në Desert Island Discs (BBC Radio 4), ajo foli për përballjen me çrregullime ushqimore dhe depresion në adoleshencë.
