La Traviata Pas fillimit të vitit të ri me një produksion të shkëlqyer të Turandot
- Jan 26
- 3 min read
Rrevista Prestige
La Traviata e Verdit më e mirë se kurrë në Royal Opera House
La Traviata
Pas fillimit të vitit të ri me një produksion të shkëlqyer të Turandot të Puçinit, Royal Opera ka bërë edhe më mirë me një performancë të përsosur të La Traviata të Verdit.
Nga William Hartston
Ermonela Jaho dhe Giovanni Sala si Violetta dhe Alfredo në takimin e tyre të parë
Kur e pashë për herë të parë soprano shqiptare Ermonela Jaho në rolin e Violettës në La Traviata në vitin 2010, mbeta shumë e impresionuar nga zëri i saj i lavdishëm dhe mënyra e fuqishme me të cilën ajo pasqyronte emocionet e ndryshueshme të Violettës.
Që atëherë, ajo ka luajtur këtë rol më shumë se 300 herë dhe është zgjedhja numër një për këtë pjesë në shtëpitë më të mira të operës në botë.
Tani mbi pesëdhjetë vjeç, zëri i saj mund të ketë humbur pak nga fuqia, por, siç tregoi në Covent Garden, aktimi i saj ka fituar në subtilitet dhe kuptimi i saj i muzikës së Verdit dhe i karakterit kompleks të Violettës është mjeshtëror.
Teknika vokale e Jahos ka maturuar gjithashtu dhe mënyra se si ajo interpreton ariat më të qeta dhe meditative ishte mahnitëse.
Duke ulur volumin në pianissimo, ajo gjithsesi arrinte të mbushte auditorin e madh me pëshpërimat e saj pasionante, duke tërhequr plotësisht vëmendjen e publikut.
Megjithëse opera ka një kast të madh për të pasqyruar gjallërinë e skenave të festave, historia qendron tek tre persona: Violetta, Alfredo dhe babai pompoz i Alfredos, Giorgio.
Ky i fundit insiston që Violetta duhet të largohet nga Alfredo, sepse reputacioni i familjes së tij do të shkatërrohet nga lidhja e djalit të tij me një ish-kurtezane, dhe
Akti i Dytë i operas pasqyron dramatikisht trazirat që ai shkakton në tre takime të tensionuara.
Alfredo nuk dëshiron të dëgjojë çfarë ka për të thënë babai i tij, Giorgio, dhe ai ka shpërthimin më të madh kur i sfidohet autoriteti. Gjithçka kjo ndodh ndërkohë që Violetta po vuan nga tuberkulozi.
Ermonela Jaho transmeton në mënyrë brilante emocionet tragjike të skenës së vdekjes, duke kënduar bukur ndërkohë që herë pas here kollitet dhe gërhet, por dy rolet e tjera kryesore e plotësojnë pamjen në mënyrë të përkryer.
Tenori italian Giovanni Sala interpretoi rolin e Alfredos shumë mirë, gjë që nuk është e lehtë, pasi karakteri humbet gradualisht kontrollin teksa historia zhvillohet.
Përveç zërit të tij të fuqishëm dhe sensitiv, Sala tregoi aftësinë për të transmetuar emocione të forta teksa bota e tij shpërbëhej dhe ai humbte kontrollin.
Si Giorgio, baritoni rus Aleksei Isaev plotësoi trio-n e personazheve kryesore në mënyrë perfekte. Njeriu i madh me një zë komandues ishte perfekt për rolin e figurës babai, që është i bindur thellësisht për drejtësinë e pikëpamjeve të tij paragjykimore.
Produksioni i Richard Eyre për La Traviata u shfaq për herë të parë në Covent Garden në vitin 1994 dhe e kam paermonelarë katër ose pesë herë, por, kryesisht falë performancës pasionante të Ermonela Jahos, kjo ishte më e mira nga të gjitha. Kam humbur numrin e herëve që e kam parë këtë opera, por kjo ishte nga më bindëset.
Me dirigjentin italian Antonello Manacorda duke nxitur një performancë të këndshme nga Orkestra e Royal Opera House, veçanërisht kur duhej të luanin butësisht për t’u përputhur me intensitetin e qetë të Jahos, kjo ishte sa më afër perfeksionit që mund të shpresohet.
Verdi do ta kishte dashur këtë.
La Traviata do të performohet në Royal Opera House në datat e ndryshme deri më 17 Shkurt 2026.
Burimi: Daily Express
