SEKRETI I LËKURËS PREJ PORCELANI.Si e pikturoi William-Adolphe Bouguereau

SEKRETI I LËKURËS PREJ PORCELANI.

Si e pikturoi William-Adolphe Bouguereau Le Lever (1865)

Si mundi Bouguereau të krijonte një lëkurë kaq të ndritshme, sa të dukej pothuajse e gjallë?

Në Le Lever (1865), William-Adolphe Bouguereau dëshmon atë që mund të përshkruhet vetëm si përsosmëri akademike — një ndërthurje e strukturës së Rilindjes me kontrollin teknik të jashtëzakonshëm të shekullit XIX.

Por pas asaj sipërfaqeje të përsosur, që të kujton porcelanin, fshihet një arkitekturë e ndërlikuar e dritës, ngjyrës dhe shtresave të bojës.

Le të zbulojmë mekanikën e këtij iluzioni.

Arkitektura teknike e mishit: Sfumato verior

1. Glazurat optike

Bouguereau nuk e pikturonte mishin me një të kaluar të vetme të penelit.

Ai e ndërtonte atë përmes shtresave të njëpasnjëshme të tejdukshme, shpesh të holluara me medium rrëshinor.

Drita depërton nëpër këto shtresa, reflektohet nga një bazë e çelët e përgatitur me kujdes dhe më pas rikthehet përmes ngjyrës së tejdukshme.

Kështu krijohet përshtypja e një ndriçimi që vjen nga brenda lëkurës.

Nuk është thjesht përzierje ngjyrash.

Është një lloj inxhinierie optike.

2. Zhdukja e dorës së artistit

Një nga disiplinat më të kontrolluara të Bouguereau ishte faza e “polishimit”.

Me penela jashtëzakonisht të butë prej qimesh baldose ose sableje, ai bashkonte sipërfaqet ende të lagështa derisa gjurmët e penelit të zhdukeshin.

Rezultati?

Një sipërfaqe aq e kontrolluar sa të kujton mermerin e lëmuar, por që ruan njëkohësisht një ndjesi bindëse organike.

Dora e artistit nuk duhet të shihej.

Duhej të ndihej vetëm perfeksioni

3. Inteligjenca e gjysmëtoneve

Vështroni me kujdes kalimin nga drita drejt hijes në krahun e fëmijës.

Në vend që ta errësonte mishin thjesht me kafe, Bouguereau përdorte gri të ftohta, të perlta, si edhe nuanca shumë të holla të gjelbërta në gjysmëtonet.

Pse?

Sepse gjysmëtonet e ftohta bëjnë që ngjyrat e ngrohta pranë tyre — rozat, okrat dhe kremrat — të duken më të gjalla.

Është pikërisht ky kontrast kromatik që i jep mishit atë cilësi të jashtëzakonshme, sikur po merr frymë.

Arsenali i mjeshtrit

Disiplina e paletës

Për përzierjet e mishit, Bouguereau mbështetej në:

Verdhë Napoliane

Vermilion

E bardhë flake (E bardhë plumbi)

E bardha e plumbit i jepte bojës dendësi dhe një tejdukshmëri delikate — një cilësi që e bardha moderne e titanit nuk mund

d ta riprodhojë plotësisht.

Mediumi

Ai parapëlqente shpesh vajin e arrës në vend të vajit të lirit.

Vaji i arrës zverdhet më pak me kalimin e kohës, duke ruajtur tonet delikate të ftohta — një element thelbësor në piktura ku lëkura e ndritshme është qendra e efektit vizual.

Penelat

Penela të hollë sableje për saktësinë anatomike

Penela të gjerë dhe të butë për unifikimin përfundimtar të sipërfaqes

Qëllimi nuk ishte kurrë goditja ekspresive e penelit.

Qëllimi ishte vazhdimësia e përsosur.

Asnjë ndërprerje.

Asnjë gjurmë e panevojshme.

Vetëm një kalim i butë nga drita në hije, nga ngjyra në ngjyrë, nga sipërfaqja në jetë.

Analiza strukturore

Data: 1865 — periudha e pjekurisë së lartë akademike të Bouguereau.

Kompozimi: Një organizim piramidal i figurës së nënës dhe fëmijës, që krijon ekuilibër, stabilitet dhe një ndjesi monumentale brenda skenës intime.

Në Le Lever, Bouguereau nuk kërkon thjesht të pikturojë lëkurën.

Ai kërkon të krijojë iluzionin e jetës nën sipërfaqe.

Drita nuk qëndron mbi figurë.

Ajo duket sikur buron prej saj.

Dhe ndoshta pikërisht këtu qëndron sekreti i atij “porcelani” të famshëm të Bouguereau-së: jo në një ngjyrë të vetme, por në dhjetëra shtresa të padukshme, të ndërtuara me durim, disiplinë dhe një kontroll pothuajse të pamëshirshëm të dritës.

Rreth artistit.

Piktori akademist francez William-Adolphe Bouguereau lindi në La Rochelle. Në moshën dymbëdhjetëvjeçare, Bouguereau shkoi në Mortagne-sur-Gironde, për të qëndruar me xhaxhain e tij,

 Eugène, i cili ishte prift. Gjatë kësaj periudhe ai zhvilloi një dashuri të thellë për natyrën, fenë dhe letërsinë.

Në vitin 1839, ai u dërgua për të studiuar për priftëri në një kolegj katolik në Pons. Atje, mësuesi i tij Louis Sage, i cili kishte studiuar nën drejtimin e Ingres, e mësoi të vizatonte dhe të pikturonte.

Bouguereau i ndërpreu me ngurrim studimet dhe u kthye pranë familjes së tij, e cila në atë kohë banonte në Bordeaux.

Më pas, Bouguereau u bë student në École des Beaux-Arts. Për ta plotësuar formimin e tij akademik në vizatim, ai ndoqi diseksione anatomike dhe studioi kostumet historike dhe arkeologjinë.

Ai u pranua në studion e François-Édouard Picot, ku studioi pikturën sipas stilit akademik.

Dante dhe Virgjili në Ferr (1850) ishte një nga shembujt e hershëm të veprave të tij neoklasike.

Artisti i ri mori pjesë në konkursin Prix de Rome në prill të vitit 1848. Menjëherë pas fillimit të punimeve të konkursit, në Paris shpërthyen trazira dhe Bouguereau u regjistrua në Gardën Kombëtare.

Pas një përpjekjeje të pasuksesshme për të fituar çmimin, ai mori pjesë sërish në konkurs në vitin 1849. Pas 106 ditësh konkurrimi, ai përsëri nuk arriti ta fitonte çmimin..

Founder & Editor-in-Chief:

Copyright © LP / Revista Prestige