SOPHIA LOREN — NGA VAJZA E LUFTËS TEK IKONA E PAVDEKSHME E KINEMASË IRALIANE

SOPHIA LOREN — NGA VAJZA E LUFTËS TEK IKONA E PAVDEKSHME E KINEMASË IRALIANE

Rubrika: Art - Bota - Yjeqe frymzojne.

Gëzuar ditëlindjen, Sophia Loren — ylli që e ktheu bukurinë, elegancën dhe talentin në përjetësi. ✨

Një histori e jashtëzakonshme bukurie, talenti, mbijetese dhe lavdie

Ka jetë që rrëfehen përmes roleve, çmimeve dhe tapeteve të kuq, por historia e Sophia Loren kërkon të nisë shumë më herët, në një botë ku bukuria ende nuk kishte gjetur skenën e saj dhe ku një vajzë e vogël mësonte të mbijetonte përpara se të mësonte të bëhej yll.

Jeta e saj mund të kuptohet përmes dy historive simbolike, të largëta në kohë, por të lidhura në mënyrë të jashtëzakonshme: një copëz shrapneli që e plagosi gjatë luftës dhe një vështrim i Carlo Pontit që, vite më vonë, pa tek ajo diçka që bota ende nuk e kishte zbuluar.

Mes këtyre dy momenteve qëndron një jetë e tërë — varfëria, uria, frika, ambicia, bukuria, kinemaja dhe një talent që do ta kthente emrin e saj në legjendë.

NJË FËMIJËRI QË NUK NGJANTE ASPAK ME HOLLYWOOD-IN

Emri i saj i vërtetë ishte Sofia Villani Scicolone.

Ajo lindi më 20 shtator 1934, në një maternitet bamirësie në Romë, jashtë martese, sepse babai i saj, Riccardo Scicolone, refuzoi të martohej me nënën e saj, Romilda Villani, ndonëse së bashku kishin dy fëmijë.

Romilda e mori Sofian në Pozzuoli, qytetin port në Gjirin e Napolit, ku familja u vendos në shtëpinë e gjyshërve.

Atje, e ardhmja e një prej grave më të famshme të kinemasë filloi në një dhomë ku ajo ndante hapësirën me tetë njerëz të tjerë.

Nuk kishte luks.

Nuk kishte siguri.

Dhe, mbi të gjitha, nuk kishte ushqim të mjaftueshëm.

Sofia u rrit mes urisë, ndërsa Italia përjetonte një nga periudhat më të errëta të historisë së saj.

Kur shpërthyen sulmet ajrore, familja kërkonte strehim, duke jetuar nën ankthin e vazhdueshëm të bombardimeve.

Vite më vonë, Sophia do ta kujtonte fëmijërinë e saj duke e përshkruar veten si “e hollë si një shkop”, një fëmijë i dobët dhe i kequshqyer, një figurë që dukej krejtësisht e kundërt me gruan madhështore që bota do të njihte më vonë.

Por pikërisht në këtë varfëri po formohej karakteri i saj.

COPËZA E PREDHËS QË NUK E NDALI

Ishte vetëm nëntë vjeç kur lufta i la një shenjë që do ta mbante përgjithmonë në kujtesë.

Gjatë një bombardimi pranë Pozzuolit, një copëz shrapneli nga një predhë artilerie e plagosi.

Ishte një moment i vogël brenda një lufte të madhe, por për Sofian ishte një kujtesë e drejtpërdrejtë se sa e brishtë mund të ishte jeta.

Familja u largua drejt Napolit, por edhe atje lufta i ndoqi.

Dhe pikërisht këtu fillon një tjetër kapitull i jashtëzakonshëm i historisë së saj.

Për të mbijetuar, gjyshja hapi një restorant të vogël.

Nëna e saj, Romilda Villani, luante piano.

Ndërsa Sofia, ende fëmijë, u shërbente klientëve.

Në moshën vetëm 11-vjeçare, ajo priste tavolina në një qytet që ende jetonte mes rrënojave të luftës.

Kjo nuk ishte historia e një ylli.

Ishte historia e një vajze që mësoi shumë herët se dinjiteti mund të ruhet edhe kur gjithçka tjetër mungon.

Dhe nëna e saj nuk lejoi kurrë që varfëria t’ua mbyllte derën ëndrrave.

Romilda kishte ëndërruar dikur të bëhej aktore dhe, me bukurinë e saj që kujtonte Greta Garbo, ajo besonte se vajzat e saj meritonin një jetë tjetër.

Ajo i mësoi Sofias si të qëndronte drejt, si të ecte, si të hynte në një dhomë dhe ta bënte praninë e saj të ndihej.

Pa e ditur, po i mësonte një nga sekretet më të rëndësishme të yjeve të mëdhenj: prania nuk është vetëm pamje, por mënyra se si një njeri e mbush hapësirën përreth vetes.

NJË KONKURS BUKURIE DHE NJË VËSHTRIM QË NDRYSHOI FATIN

Katër vite pas atyre ditëve të luftës, në moshën 15-vjeçare, Sofia udhëtoi me nënën e saj drejt Romës.

Ato kishin kursyer mjaftueshëm për të marrë pjesë në konkursin Miss Italy.

Sofia nuk fitoi.

Ajo përfundoi e dyta në konkursin rajonal.

Por ndonjëherë historia nuk ndryshon në momentin kur fiton çmimin.

Ndryshon në momentin kur dikush i duhur të sheh.

Mes publikut ndodhej producenti i filmit Carlo Ponti, atëherë 37 vjeç.

Ai pa tek vajza nga Pozzuoli diçka që bukuria e zakonshme nuk mund ta shpjegonte.

Pa brishtësinë dhe forcën, urinë dhe ngrohtësinë, modestinë e një vajze dhe praninë e një gruaje që ende nuk e dinte fuqinë e saj.

Ponti u bë mentori i saj.

Më vonë, ai do të bëhej edhe bashkëshorti i saj.

Nën drejtimin e tij, vajza që kishte ndarë një dhomë me tetë njerëz nisi transformimin artistik që do ta çonte drejt majës së kinemasë.

Ajo mori mësime aktrimi dhe pozoi për fotoromanzi, revistat italiane që tregonin histori përmes fotografive.

Emri i saj gjithashtu ndryshoi.

Fillimisht u bë Sofia Lazzaro, një referencë ndaj Lazarit, figurës që u ngrit nga të vdekurit.

Më vonë, për rolin e saj të parë të madh, ajo do të merrte emrin me të cilin historia do ta njihte përgjithmonë:

Sophia Loren.

NGA NJË FIGURANTE PA REPLIKA TEK NJË YLL QË NDRYSHON EKRANIN

Paraqitja e saj e parë në film erdhi në Quo Vadis, një produksion amerikan i xhiruar në Romë.

Ajo ishte një nga dhjetëra skllavet në sfond.

Nuk kishte asnjë replikë.

Askush nuk e vuri re.

Por ajo vuri re gjithçka.

Ajo vëzhgonte kamerën, aktorët, mënyrën se si lëvizte një skenë dhe se si një shikim mund të tregonte më shumë se një dialog i gjatë.

Më pas erdhi Aida, përshtatja e operës së Giuseppe Verdit, ku ajo sinkronizoi buzët me zërin e sopranos së famshme Renata Tebaldi.

Për herë të parë, kritikët nisën ta vinin re.

Dhe ajo që po ndodhte nuk ishte diçka që mund të prodhohej artificialisht.

Sophia nuk po mësonte thjesht të luante.

Ajo po zbulonte një mënyrë për ta bërë ekranin të reagonte ndaj pranisë së saj.

VITTORIO DE SICA — MËSUESI I MADH I EKRANIT

Pastaj erdhi Vittorio De Sica, një nga mjeshtrit themelues të kinemasë italiane neorealiste.

Në The Gold of Naples, kur Sophia ishte vetëm 19 vjeç, De Sica pa tek ajo një cilësi që nuk mësohej në asnjë shkollë aktrimi.

Aftësinë për të mos e shfaqur menjëherë emocionin, por për ta mbajtur atë brenda vetes.

Kjo ishte një nga cilësitë që do ta bënte atë kaq të fuqishme në ekran.

De Sica dhe Sophia Loren do të realizonin së bashku gjashtë filma.

Dhe i fundit prej tyre do të lidhej përgjithmonë me historinë e Oscar-it.

CANNES, 1955 — BUKURIA QË KISHTE MBËRRITUR NGA NJË BOTË TJETËR

Në Festivalin e Filmit në Cannes, 1955, Sophia Loren ishte vetëm 20 vjeç.

Ajo ishte shfaqur tashmë në një botë ku kamerat e mëdha evropiane e ndiqnin çdo hap.

Fustani që mbante atëherë kushtonte më shumë se sa kishte vlejtur dikur e gjithë shtëpia e gjyshes së saj.

Kontrasti ishte pothuajse kinematografik.

Një vajzë që kishte njohur urinë, bombardimet, tavolinat e një restoranti dhe një dhomë të ndarë me tetë njerëz, tani qëndronte në jugun e Francës, përballë kamerave më të rëndësishme të Evropës.

Por ironia më e bukur e historisë së saj ishte se ajo ende nuk kishte arritur versionin më të famshëm të vetes.

Oscar-i ishte ende gjashtë vite larg.

HOLLYWOOD-I E THËRRET

Hollywood-i nuk vonoi.

Sophia u shfaq në The Pride and the Passion, përkrah Cary Grant dhe Frank Sinatra.

Gjatë xhirimeve, Cary Grant ra aq shumë në dashuri me të, sa i propozoi martesë.

Sophia e refuzoi.

Në 1958, ajo nënshkroi një kontratë për pesë filma me Paramount Pictures, një nga marrëveshjet më të lakmuara të Hollywood-it.

Në vitet që pasuan, ajo luajti përkrah disa prej emrave më të mëdhenj të kinemasë:

Clark Gable, William Holden, Peter Sellers, Paul Newman dhe Charlton Heston.

Yjet më të mëdhenj meshkuj të epokës qëndronin përballë saj në ekran.

Por Sophia Loren nuk mbeti në hijen e askujt.

Ajo krijoi një prani që ishte vetëm e saj.

1961 — MOMENTI QË HYRI NË HISTORI

Pastaj erdhi 1961.

Në ceremoninë e Academy Awards, çmimi për Aktoren më të Mirë iu dha Sophia Loren për interpretimin në Two Women.

Ajo luante një nënë që përpiqej dëshpërimisht të mbronte vajzën e saj adoleshente nga dhuna e Luftës së Dytë Botërore në fshatrat italiane.

Interpretimi i saj ishte fizik, i fuqishëm dhe shkatërrues emocionalisht.

Për këtë rol, ajo fitoi 22 çmime ndërkombëtare.

Dhe në atë natë, historia e kinemasë ndryshoi.

Sophia Loren u bë aktorja e parë në histori që fitoi Oscar për një interpretim në një film në gjuhë të huaj.

Vajza që dikur ndante një dhomë me tetë njerëz në Pozzuoli tani qëndronte në Hollywood, duke mbajtur në duar çmimin më të famshëm të kinemasë.

MË SHUMË SE 80 FILMA, GJASHTË DEKADA HISTORI

Gjatë karrierës së saj, Sophia Loren realizoi më shumë se 80 filma.

Ajo u bë një nga figurat më të rëndësishme të kinemasë italiane dhe amerikane gjatë gjashtë dekadave, duke kaluar me të njëjtën hijeshi nga drama te komedia dhe filmat muzikorë.

Në 1991, ajo mori një Oscar nderi për arritjet e saj gjatë gjithë karrierës.

Në 1995, iu dha Golden Globe Cecil B. DeMille Award, një nga nderimet më të rëndësishme të Hollywood-it për kontributin në kinematografi.

Por madhështia e Sophia Loren nuk matet vetëm me numrin e filmave apo çmimeve.

Ajo matet edhe me distancën që përshkoi.

Nga Sofia Villani Scicolone te Sophia Loren.

Nga Pozzuoli te Roma.

Nga Roma te Cannes.

Nga Cannes te Hollywood.

Nga një fëmijëri e shënuar nga uria te një jetë e rrethuar nga dritat më të mëdha të kinemasë.

“DY AVANTAZHET E MËDHA QË KISHA QË NË LINDJE”

Sophia Loren ka thënë:

“Dy avantazhet e mëdha që kisha që në lindje ishin se linda e mençur dhe linda në varfëri.”

Fjalët e saj marrin një kuptim të veçantë kur vendosen përballë gjithë jetës së saj.

Ajo nuk e fshehu të kaluarën.

Përkundrazi, e ktheu atë në pjesë të identitetit të saj.

Uria u bë forcë.

Lufta u bë kujtesë.

Varfëria u bë ambicie.

Dhe ajo copëz shrapneli që e plagosi në fëmijëri mbeti si një nga shenjat e padukshme të një vajze që nuk lejoi që lufta t’ia përcaktonte të ardhmen.

Pastaj erdhi ai vështrim i Carlo Pontit në konkursin e Miss Italy.

Dy momente që në dukje nuk kishin asgjë të përbashkët.

Njëri ishte një moment frike.

Tjetri një moment zbulimi.

Por së bashku tregojnë historinë e Sophia Loren më mirë se çdo fotografi.

Një vajzë që lufta mund ta kishte thyer.

Një vajzë që varfëria mund ta kishte kufizuar.

Një vajzë që një konkurs bukurie mund ta kishte lënë thjesht si një emër të harruar.

Por ajo u bë diçka shumë më e madhe.

U bë një nga ikonat më të paharrueshme të kinemasë botërore.

Një simbol i bukurisë italiane.

Një figurë e elegancës së përjetshme.

Një aktore që e ktheu jetën e saj në art.

Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse historia e saj vazhdon të duket si një skenar i shkruar nga kinemaja vetë.

Nga një copëz predhe në qiellin e luftës, te një vështrim që zbuloi yllin e ardhshëm.

Nga një dhomë me tetë njerëz, te skenat më të mëdha të botës.

Nga uria, te lavdia.

Nga bombardimet, te tapetet e kuq.

Nga Sofia Villani Scicolone, te Sophia Loren.

Një emër që nuk u bë thjesht pjesë e historisë së kinemasë.

U bë histori.

Founder & Editor-in-Chief: Liliana Pere

Copyright © LP / Revista Prestige