Ava Gardner – Kontesha e kinemasë boterore.

Rrevista Prestige

Rubrika; Art Bota Yje qè frymezojnè.

Ava Gardner – Kontesha e kinemasë që ecte zbathur mbi ëndrra dhe dhimbje.

Një elegji e artë nga epoka e Hollywood-it, ku bukuria u kthye në legjendë dhe fama fshehu vetminë e një shpirti të lirë

Ka filma që nuk plaken kurrë. Ata nuk jetojnë vetëm në ekran, por mbeten si piktura të gjalla në kujtesën kolektive, ku drita e projektorit shndërrohet në kujtim dhe personazhet bëhen simbole të një kohe të humbur. “The Barefoot Contessa” (“Kontesha me këmbë zbathur”), kryevepra e vitit 1954 e Joseph L. Mankiewicz, është një nga ato vepra të rralla ku kinemaja merr frymën e një romani të madh: plot pasion, luks, ambicie, zhgënjim dhe një kërkim të pafund për dashurinë e vërtetë.

Në qendër të kësaj historie qëndron Maria Vargas, një grua që ngrihet nga hijet e një jete të zakonshme për t’u bërë një yll ndërkombëtar. Ajo është mishërimi i paradoksit të famës: e adhuruar nga miliona njerëz, por në thellësi gjithmonë në kërkim të një vendi ku zemra e saj të ndihet e lirë.

Ava Gardner i dha këtij personazhi jo vetëm bukurinë e një ikone, por edhe shpirtin e një gruaje që mbante brenda një stuhi emocionesh. Me sytë e saj të thellë dhe praninë magnetike, ajo krijoi një nga portretet më të paharrueshme të kinemasë klasike.

Një perëndeshë e ekranit e lindur nga një histori reale

Pas hijeshisë së Maria Vargas fshihet një frymëzim i lidhur me një tjetër legjendë të Hollywood-it: Rita Hayworth. Para se roli t’i besohej Ava Gardner, ai ishte menduar për yllin e “Gilda”-s, një grua që vetë kishte jetuar mes shkëlqimit të skenës dhe dramave të jetës private.

E lindur Margarita Carmen Cansino, Rita Hayworth mbante në gjakun e saj ritmin e artit spanjoll. Vajza e valltarit të njohur Eduardo Cansino, ajo u rrit nën dritën e skenës. Që në moshën katërvjeçare ajo performoi në Carnegie Hall, një nga tempujt më prestigjiozë të artit në Nju Jork, ndërsa në vitin 1935 nisi udhëtimin e saj në kinematografi.

Ashtu si Maria Vargas, edhe Rita ishte një grua që bota e shihte si simbol bukurie, por që përjetonte betejat e saj larg kamerave. Historia e saj me producentin dhe miliarderin Howard Hughes i dha jehonë atmosferës së filmit: një përplasje mes dashurisë, pushtetit dhe kontrollit.

Ava Gardner – fytyra e një epoke të artë

Kur Joseph L. Mankiewicz zgjodhi Ava Gardner, ai nuk zgjodhi vetëm një aktore. Ai zgjodhi një prani. Gardner ishte një nga ato figura të rralla që kamera nuk i regjistronte thjesht, por i përjetësonte.

Në kohën e xhirimeve, jeta e saj private kalonte një periudhë të trazuar. Martesa e saj me Frank Sinatra po shuhej dhe ndarja e vitit 1953 la gjurmë të thella te të dy. Sinatra, një nga zërat më të mëdhenj të shekullit XX, e përjetoi dhimbjen e kësaj historie aq fort sa më vonë i kushtoi një album të tërë kujtimit të dashurisë së humbur.

Por disa lidhje nuk zhduken plotësisht. Edhe pas divorcit në vitin 1957, Ava Gardner dhe Frank Sinatra ruajtën një respekt të veçantë. Një simbol i kësaj lidhjeje mbeti edhe statuja e saj e krijuar nga artisti bullgar Assen Peikov, të cilën Sinatra e bleu dhe e vendosi në kopshtin e tij.

Pas perdes së famës: një film i lindur nga tensioni dhe pasioni

Në ekran, Ava Gardner dhe Humphrey Bogart krijuan një marrëdhënie artistike plot intensitet. Por pas kamerave, atmosfera ishte më komplekse. Xhirimet u shoqëruan me tensione, karaktere të forta dhe përplasje emocionesh.

Ndoshta pikërisht kjo atmosferë i dha filmit atë ndjenjë të rrallë të së vërtetës. “Kontesha me këmbë zbathur” nuk flet vetëm për personazhet e tij; ai flet për vetë botën e kinemasë, ku njerëzit shpesh ndërtojnë ëndrra për publikun, ndërsa luftojnë me plagët e tyre në heshtje.

Europa – skena aristokratike e një tragjedie të bukur

Mankiewicz e nxori historinë nga kufijtë e studiove klasike të Hollywood-it dhe e vendosi në peizazhet magjike të Europës. Cinecittà e Romës, brigjet e Portofinos, Rapallos, Sanremos dhe Tivolit u kthyen në një skenë madhështore ku luksi dhe melankolia bashkëjetojnë.

Edhe Mentoni në Rivierën franceze kontribuoi në atmosferën elegante të filmit. Europa nuk ishte vetëm dekor; ajo ishte fryma e historisë, një botë aristokratike ku bukuria e jashtme përplasej me vetminë e brendshme.

Një trashëgimi që vazhdon të jetojë

Që nga shfaqja e tij në vitin 1954, “The Barefoot Contessa” u konsiderua një nga veprat më të rëndësishme të kinemasë amerikane. Edmond O’Brien fitoi Oscar për aktorin më të mirë në rol dytësor, ndërsa filmi u kthye në një referencë për mënyrën se si arti mund të rrëfejë tragjedinë njerëzore përmes elegancës.

Dekada më vonë, magjia e tij vazhdon të frymëzojë artistë bashkëkohorë. Në vitin 2012, Lana Del Rey përdori fragmente nga filmi në videoklipin e këngës “Carmen”, duke dëshmuar se estetika dhe emocionet e tij mbeten të përjetshme.

“The Barefoot Contessa” është më shumë se një film. Është një portret i një gruaje që fitoi botën, por kërkoi gjithmonë diçka më të madhe se duartrokitjet: një dashuri të vërtetë dhe një liri të brendshme.

Një konteshë pa kurorë, një yll paqeje dhe stuhie, një figurë që ecën ende zbathur në kujtesën e kinemasë botërore.

Pergatiti: Prestige.