Kur nata me ditën ndahen Poezi nga Prof Shefkije Islamaj.

KUR NATA ME DITËN NDAHEN

Kur nata me ditën heshtazi

ndahen

e kufijtë e tyre vështirë dallohen,

kur perdet e territ mezi

mbahen

e ëndrrat, pa “fjalë”,

zhgjëndrrës i dorëzohen,

unë hap sytë e mendohem.

Por, sakaq drita feks mashtrueshëm

me plot naze,

mbi të shumtat pullaze,

atëherë unë hap pa u ndier

dritaren,

që mushkëritë të më ajrohen

e mendja e shpirti të m’qetohen.

Besoni, s'm'u dhimbs fare kjo

e mbrëmshmja natë e qetë,

që braktisi paqësisht pushtetin

aq lehtë,

as pse trupi e mendja ime u pajtuan

pa hatërmbetje aq shpejt,

por u bëra helm pse pamëshirë

ëndrrës e zhgjëndrrës

u hyri ndërmjet.

Nata u nda lehtë nga dita në të lemë,

e ajo me vrap sakaq mori dhenë,

e grisi dhe e fërfëlloi rrëmbyeshëm

pëlhurën e errët,

pa dëshmitarë, pa yje e hanë

nisi të shpërndajë dritë anëpëranë

arave, fushave e lumenjve

të kthjellët.

Dita zbardhi qetas, e ftohtë,

me mjegull, erë thëngjilli

e plumb qielli,

askund s'duket farë gjurmë dielli.

E pritshtme,

është dimër fundjanar

e janari ushtron palëkundshëm

të vetin pushtet me acar.

Nata m’i mori me vete peng

do grimca e fije kujtimesh

të simes jetë,

që firuan e u përplasën në theqafje

mbi retë,

vrik u kthyen plagosshëm

si në funddet.

U pajtova, ç’të bëja?

Dita, si përherë e si moti,

çdo gjë hesht e zbardh,

po kush mund të luftojë

me ligjet e shkruara

në fillesën e parë?

Mua s'më mbetet sot gjë tjetër

pos t'i dorëzohem zakonit tim të vjetër:

të qes shkronja e fjalë në të bardhën

e të drunjtën letër.

24.1.2026