PLÁCIDO DOMINGO – ZËRI QË U BË FAT I KOHËS

Rrevista Prestige

PLÁCIDO DOMINGO – ZËRI QË U BË FAT I KOHËS

Ka artistë që këndojnë bukur dhe ka artistë që ndryshojnë mënyrën se si e dëgjojmë bukurinë. Plácido Domingo i përket kësaj kategorie të dytë.

Ai nuk është thjesht një zë i madh operistik, por një ndërgjegje artistike e shekullit XX dhe XXI, një figurë që bashkon disiplinën klasike me pasionin njerëzor, teknikën me shpirtin, famën me përulësinë e shërbimit ndaj artit.

Jeta e tij është një rrëfim ku arti nuk është profesion, por fat.

Plácido Domingo lindi më 21 janar 1941 në Madrid, Spanjë, në një familje ku muzika ishte gjuhë e përditshme dhe jo luks. Që në lindje, ai ishte i rrethuar nga tingulli, skena dhe disiplina e artit lirik.

Prindërit e tij, Plácido Domingo Ferrer dhe Pepita Embil, ishin këngëtarë të njohur të zarzuelës spanjolle, një formë teatrore muzikore ku fjala, kënga dhe drama bashkëjetojnë.

Kjo trashëgimi nuk i dha vetëm talentin, por edhe ndjeshmërinë dramatike që më vonë do ta bënte Domingo-n një nga interpretuesit më bindës të historisë së operës.

Familja u shpërngul në Meksikë kur ai ishte fëmijë, dhe atje u formua shpirti i tij artistik, mes kulturave, gjuhëve dhe emocioneve të ndryshme.

Ky emigrim i hershëm e mësoi se arti nuk ka atdhe të vetëm, por i përket njerëzimit.

Arsimi i tij eshte disiplina që i jep formë talentit

Në Konservatorin Kombëtar të Muzikës në Mexico City, Domingo studioi piano, dirigjim dhe kompozim. Fillimisht nuk ishte i sigurt nëse do të bëhej këngëtar; ai e kuptonte muzikën si strukturë, si arkitekturë tingujsh. Pikërisht kjo e bëri më vonë një interpretues të rrallë: ai nuk këndonte vetëm me zë, por me mendje. Fillimisht u formua si bariton, më pas u shndërrua në tenor, një kalim i rrallë që tregon elasticitet vokal dhe inteligjencë artistike të jashtëzakonshme.

Ngjarje nga jeta – rruga drejt madhështisë

Debutimi i tij operistik ndodhi në vitin 1959, ndërsa në vitin 1968 debutoi në Metropolitan Opera të Nju Jorkut, një nga tempujt më të mëdhenj të muzikës lirike. Që prej asaj kohe, karriera e tij mori përmasa epike.

Domingo ka interpretuar mbi 150 role operistike, më shumë se çdo tenor tjetër në histori, duke përfshirë figura monumentale si Otello, Don José, Cavaradossi, Radamès, Parsifal dhe Siegmund. Roli i Otellos mbetet një kulm filozofik i artit të tij, sepse aty zëri i tij u bë dramë, ndërgjegje, tragjedi njerëzore.

Një kapitull i veçantë i jetës së tij është bashkimi me Luciano Pavarotti dhe José Carreras në fenomenin botëror Tre Tenorët, që e solli operën nga sallat elitare te miliona njerëz në mbarë botën. Këtu Domingo u bë jo vetëm artist, por urë mes artit të lartë dhe publikut të gjerë.

Plácido Domingo nuk është vetëm këngëtar. Ai është edhe dirigjent, drejtor artistik, udhëheqës institucionesh si Los Angeles Opera dhe Washington National Opera. Ai ka ndihmuar në formimin e brezave të rinj përmes konkursit Operalia, duke dëshmuar se fama e vërtetë nuk është ajo që mbledh, por ajo që shpërndan.

Fama dhe dashuria e publikut – një marrëdhënie morale

Domingo është një nga artistët më të dashur të historisë së muzikës klasike sepse publiku nuk e ka ndjerë kurrë si të largët. Në skenë, ai nuk dominon, por rrëfen; nuk imponon zërin, por hap zemrën. Fama e tij nuk ka qenë kurrë arrogante, por e ndërtuar mbi punë, sakrificë dhe respekt ndaj artit.

Ai ka kënduar edhe në moshë të avancuar, duke sfiduar kohën, jo nga egoja, por nga besnikëria ndaj muzikës.

Plácido Domingo është dëshmi se arti i vërtetë nuk plaket. Ai përfaqëson idenë filozofike se njeriu nuk jeton për të lënë gjurmë, por gjurmët lindin sepse ai jeton me përkushtim. Zëri i tij nuk është vetëm tingull, por kujtesë kulturore, një hapësirë ku emocioni njerëzor gjen formë të përjetshme. Për artin, ai është kolonë. Për publikun, një mik besnik. Për historinë, një epokë më vete.