Shen Tereza- Testament i perjetshem i dashurise humanizmit dhe vlerave universale.

SHËN TEREZA E KALKUTËS

Testament i përjetshëm i dashurisë, humanizmit dhe vlerave universale

Një dritë e lindur në tokën shqiptare, që ndriçoi botën

Ka njerëz që jetojnë një jetë.

Ka të tjerë që e shndërrojnë jetën e tyre në një mesazh për njerëzimin.

Shën Tereza e Kalkutës ishte një prej tyre.

Sot, në përvjetorin e lindjes së saj, kujtojmë një grua që e bëri dashurinë vepër, përulësinë forcë dhe shërbimin ndaj tjetrit një mënyrë të shenjtë të të jetuarit.

Ajo lindi më 26 gusht 1910 në Shkup, si Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, në një familje shqiptare. Por jeta e saj do ta çonte shumë më larg kufijve të vendlindjes. Nga Shkupi në Indi, nga Kalkuta në Vatikan dhe më tej në ndërgjegjen e mbarë botës, emri i saj u bë sinonim i mëshirës, dashurisë dhe shërbimit.

Ajo nuk e kërkoi madhështinë.

Ajo e gjeti atë te njeriu më i harruar.

Te fëmija pa përqafim.

Te i sëmuri pa shpresë.

Te i varfri pa zë.

Te njeriu që bota kishte pushuar së parë.

Dhe pikërisht aty ajo shihte vlerën e pakufishme të jetës njerëzore.

Një jetë e kthyer në shërbim

Në moshën 18-vjeçare, Gonxhja u nis drejt Irlandës dhe më pas drejt Indisë, ku filloi të punonte si mësuese.

Por brenda saj ekzistonte një thirrje më e madhe.

Ajo la muret e shkollës dhe zgjodhi të jetonte pranë njerëzve më të varfër e më të pambrojtur.

Në vitin 1950, themeloi Misionaret e Bamirësisë, një kongregacion që më vonë do të shtrihej në shumë vende të botës.

Ajo krijoi shtëpi për fëmijë të braktisur, qendra për njerëzit në fund të jetës, shërbime për të sëmurët dhe qendra ku motrat e saj mund të vazhdonin misionin e shërbimit.

Por ajo nuk ndërtoi vetëm institucione.

Ajo ndërtoi dinjitet.

Kur bota shihte një njeri të braktisur, ajo shihte një jetë që meritonte dashuri.

Kur të tjerët shihnin plagë, ajo shihte një shpirt.

Kur të tjerët shihnin varfëri, ajo kërkonte mënyrën për të dhënë diçka: një dorë, një buzëqeshje, një ushqim, një përqafim, një fjalë shprese.

“Nuk mund të bëjmë gjëra të mëdha…”

Ndoshta një nga mesazhet më të fuqishme që na la Shën Tereza është:

“Nuk mund të bëjmë gjëra të mëdha, por mund të bëjmë gjëra të vogla me dashuri të madhe.”

Kjo fjali është më shumë se një thënie.

Është një filozofi jete.

Sepse bota nuk ndryshon gjithmonë nga veprat madhështore. Shpesh ajo ndryshon nga një dorë që zgjatet në momentin e duhur, nga një fjalë që i jep zemër dikujt, nga një njeri që vendos të mos kalojë indiferent pranë dhimbjes së tjetrit.

Dhe ajo na kujton:

“Nëse gjykon njerëzit, nuk ke kohë t’i duash ata.”

Sa aktuale tingëllojnë këto fjalë edhe sot.

Në një botë që gjykon shpejt, etiketon shpejt dhe harron shpejt, Shën Tereza na kërkon diçka shumë më të vështirë:

të ndalemi dhe të duam.

Varfëria më e madhe

Shën Tereza nuk fliste vetëm për varfërinë materiale.

Ajo na kujtoi një varfëri tjetër, shpesh edhe më të dhimbshme:

“Varfëria më e madhe është të jesh i padashur, i pavlerësuar dhe i harruar.”

Kjo është një thirrje për të gjithë ne.

Sepse mund të kesh një shtëpi dhe të ndihesh pa strehë.

Mund të jesh mes njerëzve dhe të ndihesh vetëm.

Mund të kesh gjithçka dhe të mos ndihesh i dashur.

Prandaj humanizmi i Shën Terezës nuk ishte vetëm ushqim për trupin.

Ishte ushqim për shpirtin.

Një lutje për Nënën Terezë 🙏

O Nëna jonë e madhe, bijë e tokës shqiptare,

Shën Terezë e Kalkutës,

e lindur në Shkup dhe e dhuruar mbarë njerëzimit,

na mëso të duam pa kushte.

Na mëso të shohim Hyjnoren në sytë e atyre që vuajnë, në fytyrën e të varfrit, të sëmurit, të braktisurit dhe të harruarit.

Na mëso të gjejmë madhështinë në përulësi,

forcën në mëshirë

dhe paqen në mirësi.

Na jep nga drita jote,

që të mos kalojmë indiferentë pranë dhimbjes së tjetrit.

Na mëso të jemi një dorë që ngre,

një zemër që fal,

një fjalë që shëron

dhe një shpirt që nuk kërkon asgjë në këmbim.

Bëj që edhe ne të mund të bëhemi, siç shprehej ti,

“lapsa në duart e Zotit”. 🙏

Një kujtim nga Vatikani

Kjo është lutja që unë bëra për ju, Nënë Terezë, më 4 shtator 2016, në ditën e shenjtërimit tuaj, kur pata nderin të jem e ftuar në Vatikan.

Aty, mes mijëra njerëzve, përjetova një nga ato çaste që nuk maten me kohë.

Sheshi i Shën Pjetrit ishte mbushur cep më cep.

Në atë hapësirë të shenjtë, njerëz nga vende, gjuhë dhe kultura të ndryshme dukej sikur u bënë një.

Një ndjesi e jashtëzakonshme dashurie dhe paqeje e përshkoi sheshin.

Ishte një ditë kur besimi, kujtesa dhe njerëzimi u takuan në të njëjtin vend.

Një ditë e paharrueshme.

Dhe edhe sot, kur e kujtoj atë moment, e ndiej atë frymë si një dritë që nuk është shuar.

“Bëhu lapsi i Zotit”

Shën Tereza e jetoi besimin jo vetëm me fjalë, por me duar.

Duart e saj prekën plagë.

Përqafuan fëmijë.

U shtrinë drejt njerëzve që nuk kishin më askënd.

Ajo u dha të sëmurëve kujdes, të uriturve ushqim, të braktisurve një shtëpi dhe atyre që po largoheshin nga kjo botë diçka që shpesh mungon më shumë se gjithçka tjetër:

dinjitetin.

Ajo na la edhe një tjetër mesazh të fuqishëm:

“Kurrë mos e lër një njeri të largohet nga prania jote pa u ndier më i mirë dhe më i lumtur.”

Në këtë fjali gjendet një mënyrë e tërë për të jetuar.

Nga Kalkuta në ndërgjegjen e botës

Në vitin 1979, Shën Tereza u nderua me Çmimin Nobel për Paqe.

Ajo mori edhe shumë nderime të tjera, ndër të cilat Medalja Presidenciale e Lirisë në Shtetet e Bashkuara dhe çmime të rëndësishme në Indi.

U lumturua nga Papa Gjon Pali II në vitin 2003 dhe u shenjtërua nga Papa Françesku më 4 shtator 2016.

Por çuditërisht, sa më shumë nderime merrte, aq më shumë ajo kthehej te gjëja më e thjeshtë:

te njeriu.

Ajo nuk e maste vlerën e jetës me çmime.

E maste me dashuri.

“Në fund të jetës nuk do të gjykohemi për sa kemi bërë, por për sa dashuri kemi vënë në atë që kemi bërë.”

Një simfoni njerëzore

Nëse Beethoven e shndërroi tingullin në një himn të gëzimit, Shën Tereza e shndërroi vuajtjen njerëzore në një simfoni dashurie.

Çdo plagë që lehtësoi ishte një akord.

Çdo fëmijë që përqafoi ishte një notë.

Çdo buzëqeshje që riktheu te një fytyrë e harruar ishte një crescendo.

Çdo akt përulësie ishte një harmoni.

Dhe e gjithë jeta e saj u bë një vepër që nuk kërkon të dëgjohet me veshë.

Kërkon të dëgjohet me zemër.

Shën Tereza dhe humanizmi universal

Humanizmi i saj nuk pyeste:

Kush je?

Nga vjen?

Çfarë feje ke?

Sa ke?

Pyetja e saj ishte shumë më e thjeshtë:

A ke nevojë për dashuri?

Prandaj figura e Shën Terezës i kapërceu kufijtë e një kombi, të një qyteti apo edhe të një tradite fetare.

Ajo u bë simbol i një ideje universale:

se çdo jetë njerëzore ka vlerë.

Ajo na mësoi se madhështia nuk matet me pushtetin që zotërojmë, me pasurinë që grumbullojmë apo me emrin që lëmë pas.

Madhështia matet me atë që japim.

Një bijë shqiptare, një dhuratë për botën

Në vitin 1989, Shën Tereza vizitoi Shqipërinë.

Ishte kthimi i një bije te toka e saj.

Por ajo tashmë i përkiste të gjithë botës.

Nga Shkupi në Kalkutë.

Nga Kalkuta në Romë.

Nga Shqipëria në zemrat e miliona njerëzve.

Ajo e dëshmoi se një njeri i vetëm mund të ndezë një dritë që arrin shumë më larg se jeta e tij.

Trashëgimia që nuk shuhet

Shën Tereza nuk na la pas një pasuri materiale.

Na la një pasuri shumë më të madhe:

mënyrën për të parë njeriun.

Na mësoi të mos e shohim tjetrin si një numër, si një të huaj apo si një problem.

Por si një qenie njerëzore.

Na mësoi se një buzëqeshje mund të jetë dhuratë.

Se një dorë mund të jetë strehë.

Se një fjalë mund të jetë shpresë.

Se një njeri mund të bëhet dritë për një tjetër.

Dhe ndoshta ky është testament i saj më i madh:

“Bëj gjëra të vogla me dashuri të madhe.”

Sepse bota nuk ka gjithmonë nevojë për heronj që bëjnë gjëra të jashtëzakonshme.

Ndonjëherë ka nevojë vetëm për njerëz që nuk harrojnë të jenë njerëz.

Epilogu

Shën Tereza e Kalkutës mbetet një dritë që nuk shuhet.

Një bijë shqiptare që u bë qytetare e shpirtit njerëzor.

Një grua që e ktheu përulësinë në madhështi.

Një shenjtore që na kujton se dashuria nuk është vetëm një ndjenjë.

Dashuria është veprim.

Dhe nëse një ditë do të pyesim veten se çfarë mund të bëjmë për ta bërë botën më të mirë, përgjigjja e saj mbetet e thjeshtë:

Të fillojmë me njeriun pranë nesh.

Ta dëgjojmë.

Ta ndihmojmë.

Ta respektojmë.

Ta bëjmë të ndihet i dashur.

Sepse ndoshta, në fund të fundit, humanizmi fillon pikërisht aty ku ne ndalojmë së pyeturi “çfarë fitoj unë?” dhe fillojmë të pyesim “çfarë mund të jap unë?”

Kjo është trashëgimia e Shën Terezës.

Kjo është drita e saj.

Dhe kjo dritë do të vazhdojë të jetojë sa herë që një njeri zgjedh dashurinë në vend të indiferencës, mëshirën në vend të gjykimit dhe shërbimin në vend të egoizmit.

Shën Tereza e Kalkutës — një testament i përjetshëm i dashurisë, humanizmit dhe dinjitetit njerëzor.

Revista Prestige.

#Humanity #ShenTereza #Humanizëm #Dashuri #Paqe #Dinjitet #Njerëzim

Editor-in-Chief: Liliana Pere

Founder: Liliana Pere

Copyright ©: LP / Revista Prestige

Ky version e mban ndjesinë personale të kujtimit tuaj në Vatikan, por e ngre tekstin në një nivel më editorial, poetik dhe prestigjioz. Do ta bëja edhe më të fortë nëse titulli kryesor në kopertinë do të ishte një frazë si: “Kur një jetë bëhet dritë për njerëzimin”.