Search Results

E RE: Sipas komentatorit mbretëror për BBC Jennie Bond, Mbretëresha Camilla po tregohet një mbështetje e madhe për Princin William pasi ai përballet me një nga momentet më të vështira të jetës së tij. "Ngjarjet e fundit padyshim kanë afruar Princin William dhe Mbretëreshën Camilla shumë më afër," tha ish-korrespondentja Mbretërore e BBC Jennie Bond. "Ata janë lënë, pothuajse fjalë për fjalë, duke kujdesur kurorën ndërsa Mbreti dhe Princesha shërohen. "Duke folur se si marrëdhëniet midis dyshes do të jenë forcuar që kur Mbreti dhe Kate po trajtoheshin të dy në Klinikën e Londrës në janar, Jennie thotë @ok_mag : "Kohët e fatkeqësisë shpesh i afrojnë njerëzit shumë më shumë së bashku. Për të gjithë progresin që është bërë në trajtimin e kancerit, është ende një gjë e frikshme. "Dhe ndërsa Camilla dhe William vendosin një fytyrë të guximshme për botën (dhe nuk ka dyshim edhe për bashkëshortët e tyre), mund të ketë raste kur ata konfiskohen me njëri-tjetrin për mënyrën se si po i përballojnë të gjitha. Kur Mbretëresha e ndjerë vdiq, William foli se si ajo kishte qenë në anën e tij në 'momentet më të lumtura' dhe 'ditët më të trishta të jetës së tij'. Tani, Camilla po ndan disa nga ato kohë me të dhe me siguri duhet të çimentojë marrëdhënien e tyre. "Duke reflektuar se si është jeta për dikë në një rol kaq të lartë, me presion publik, Xheni shton: "Ka kaq shumë pak njerëz që një mbretëror i moshuar mund t'i besojë absolutisht... dhe Camilla tani duhet të jetë një nga ata numër për William. Dhe jam i sigurt se është një rrugë me dy drejtime me William që ofron mbështetje morale edhe për Camilla. "Unë mendoj se tani ka një ngrohtësi dhe dashuri të vërtetë midis Camilla dhe William; ata të dy po i bëjnë një fytyrë të guximshme botës ndërsa shkojnë me punën e tyre kur jam i sigurt se ata më mirë do të ishin në shtëpi duke u kujdesur për partnerët dhe/ose fëmijët e tyre," thotë Xheni. #princessofwales #princewilliam #princeofwales #princesscatherine #princesscatherineofwales #katemiddleton #duchessofcambridge #princesskate #princeandprincessofwales #dukeandduchessofcambridge #duchesskate #katemiddletonstyl

Jeta personale e Angelina Jolie ka qenë subjekt i vëmendjes së gjerë mediatike, duke përfshirë martesat e saj të profilit të lartë me aktorin Jonny Lee Miller, aktorin Billy Bob Thornton dhe aktorin Brad Pitt, me të cilët pati një divorc shumë publik në vitin 2019. Ajo është njohur për punën e saj si nënë beqare dhe është cilësuar një nga gratë më të fuqishme në botë nga Forbes. Jolie ka qenë gjithashtu një ikonë e modës, e njohur për paraqitjet e saj elegante në tapetin e kuq dhe punën e saj si dizajnere mode, duke bashkëpunuar me marka si St. John dhe Louis Vuitton. Ndikimi i saj shtrihet përtej industrisë së argëtimit, me një ndikim të rëndësishëm në kulturën popullore, punën humanitare dhe fuqizimin e grave.

Ofertë e pazakontë pune/ Elon Musk kërkon punëtorë me IQ të lartë për departamentin e ri: Pa pagesë dhe 80 orë në javë Dy vizionarët e epokës së re të artë trumpiane, Elon Musk dhe Vivek Ramasëamy, kanë shpallur një ofertë të pazakontë pune. Ata kërkojnë amerikanë me një koeficient të lartë inteligjence, të gatshëm të punojnë më shumë se dhjetë orë në ditë dhe duhet ta bëjnë falas. Ofertë e pazakontë pune/ Elon Musk kërkon punëtorë me IQ të lartë për departamentin e ri: Pa pagesë dhe 80 orë në javë Elon Musk Redaksia 15 Nëntor, 10:53 | Përditesimi: 15 Nëntor, 11:12 Share Rrit madhesinë e shkrimit Zvogëlo madhesinë e shkrimit Dy vizionarët e epokës së re të artë trumpiane, Elon Musk dhe Vivek Ramaswamy, kanë shpallur një ofertë të pazakontë pune. Ata kërkojnë amerikanë me një koeficient të lartë inteligjence, të gatshëm të punojnë më shumë se dhjetë orë në ditë dhe duhet ta bëjnë këtë tërësisht falas, pas asnjë pagesë. Në një postim të publikuar në X, në llogarinë e re të “Department of Government Efficiency” (Departamenti i Efikasitetit Qeveritar), që tashmë numëron më shumë se 1.3 milionë ndjekës, Musk iu drejtua amerikanëve “revolucionarë”, të cilët shohin me entuziazëm misionin e kësaj agjencie për shkurtime në shpenzimet publike, krijuar nga Trump dhe e mbështetur nga pronari miliarder i X. Armatimet amerikane me rreze të gjatë veprimi, a është vonë për ta shpëtuar Ukrainën? LEXO EDHE: Armatimet amerikane me rreze të gjatë veprimi, a është vonë për ta shpëtuar Ukrainën? “Nuk na duhen gjenerues të tjerë idesh me kohë të pjesshme. Na duhen revolucionarë me koeficient të lartë inteligjence, të gatshëm të punojnë mbi tetëdhjetë orë në javë. Nëse ti je ai, dërgo një mesazh privat në këtë llogari me CV-në tënde. Elon dhe Vivek do të shqyrtojnë vetëm 1% të kandidatëve më të mirë', thuhet në postim. Në një postim të veçantë, Musk komentoi se kjo mbase kjo do të jetë një punë e mërzitshme. “Në fakt, kjo do të jetë një punë e mërzitshme, që do të krijojë shumë armiq dhe shpërblimi është zero” tha ai. Pse dikush duhet të punojë falas nuk u shpjegua, por propozimi ka gjeneruar entuziazëm mes përdoruesve, disa prej të cilëve kanë dërguar menjëherë CV-të e tyre, të tjerë e kanë ripostuar propozimin. Njeriu më i pasur në botë premtoi të shkurtojë një të tretën e burokracisë federale, duke reduktuar shpenzimet publike me dy mijë miliardë dollarë dhe duke paralajmëruar amerikanët për një “periudhë fillimisht të vështirë”. Në fillim të javës, Trump i përshkroi ata si një dyshe e mrekullueshme. “Së bashku, këta dy amerikanë të mrekullueshëm do të hapin rrugën për administratën time për të çmontuar burokracinë qeveritare, për të reduktuar rregulloret e tepërta, për të shkurtuar shpenzimet e panevojshme dhe për të ristrukturuar agjencitë federale, esenciale për lëvizjen ‘Save America', tha ai. Pas atentatit të parë kundër Trump-it në korrik, Musk ka dalë si një nga aleatët më të zjarrtë të manjatit. Miliarderi dhuroi më pas 120 milionë dollarë për fushatën dhe mbajti tubime për manjatin në Pensilvani. Me fitoren e Trump-it, pasuria e Musk u rrit për disa orë me tetë miliardë dollarë./La Repubblica S.B/Shqiptarja.com TAG: donald trump SHBA elon musk Vivek Ramaswamy

Çfarë është ndriçimi i peizazhit? Ndriçimi i peizazhit i referohet ndriçimit të kopshteve dhe zonave të tjera publike dhe private të jashtme. Ai përfshin ndriçimin e sigurisë, ndriçimin e rrugëve dhe më shumë. Sa i përket stileve të instalimeve, do të keni shumë mundësi për të ndriçuar peizazhin tuaj. Këtu përfshihen shiritat LED, dritat e globit, dritat e shtyllave, dritat diellore, dritat e sensorëve të lëvizjes, etj.  Ndërsa dritat e peizazhit përballen me sfida mjedisore si pluhuri, stuhitë, shiu, etj., izolimi i ujit dhe pluhurit janë të nevojshëm. Këto kërkesa ndryshojnë nga ndriçimi i zakonshëm i banesave. Dritat e peizazhit vijnë me një strukturë të fortë dhe janë shumë të qëndrueshme, gjë që i bën ato të shtrenjta. Për të ditur më shumë rreth kësaj, kaloni nëpër këtë artikull - Pse është kaq i shtrenjtë ndriçimi i peizazhit? Pse është i rëndësishëm ndriçimi i peizazhit? A do të ndiheni të sigurt duke ecur nëpër shtigje të errëta gjatë natës? Sigurisht që jo. Pra, qëllimi kryesor i ndriçimit të peizazhit është të sigurojë sigurinë dhe dukshmërinë e duhur. Hajdutët dhe grabitësit synojnë zona të errëta. Dhe të kesh një peizazh të ndriçuar përreth mund t'ju shpëtojë nga sulme të tilla. Përveç kësaj, ajo rrit bukurinë e arkitekturës dhe objekteve të tjera përreth. Për shembull, nëse keni pemë ose kopshte të mëdha rreth shtëpisë tuaj, ndriçimi i tyre do ta bëjë hapësirën tuaj tërheqëse vizualisht. Kjo rrit më tej vlerën e pronës. Idetë krijuese të ndriçimit të peizazhit 1. Kombinoni dritat e globit me gurë  Duke pasur gurë në kopshtin tuaj i jep hapësirës tuaj një pamje të mahnitshme. Për të plotësuar këtë pamje, zgjidhni dritat globe. Ndriçimi i butë i shpërndarë i dritave të globit kur bie mbi gurë krijon një rezultat qiellor. Për këtë rast, ju sugjeroj të zgjidhni dritat me ngjyra të ngrohta me temperatura ngjyrash që variojnë nga 2500K deri në 3000K. Kjo do ta bëjë zonën tuaj të banimit të ndihet më komode.  2. Dritat shumëngjyrëshe për të nxjerrë në pah arkitekturat  Në vend që të përdorni ngjyra të thjeshta të bardha, pse të mos shtoni disa ngjyra në peizazhin tuaj? Ju mund të instaloni ndriçues shumëngjyrësh në muret kufitare të shtëpisë tuaj. Kjo do të nxjerrë në pah strukturën e ndërtesës, duke e bërë atë më tërheqëse gjatë natës. Drita me shirit LED është gjithashtu një opsion i mirë këtu. Për shembull, përdorni shirita LED RGB në tokën kufitare të shtëpisë ose shtigjeve tuaja. Ky lloj ndriçimi funksionon më së miri për të dekoruar shtëpinë tuaj gjatë stinëve festive si Halloween ose Krishtlindjet. Krishtlindjet po vijnë së shpejti, prandaj lexoni këtë artikull për të planifikuar paraprakisht ndriçimin tuaj- Një udhëzues kompresiv për dritat LED për Krishtlindje . 3. Shkoni për Uplighting në shtëpinë tuaj Ndriçimi është një tjetër strategji e shkëlqyer për të ndriçuar peizazhin tuaj. Zakonisht, dritat e poshtme përdoren për ndriçimin e përgjithshëm. Por duke përdorur ndriçuesit, ju mund të përmirësoni bukurinë e shtëpisë tuaj në mënyrë më efektive. Ky lloj ndriçimi funksionon më mirë kur keni mure, shkëmbinj ose gurë me teksturë në zonën përreth. Hija e këtyre ndriçuesve sjell një prekje magjike në hapësirën tuaj. 4. Lojë me hije me dritë Krijimi i një efekti hijezues duket i mahnitshëm nëse keni një zonë të madhe të shtëpisë ose kopshtit. Synoni disa pjesë të kopshtit tuaj dhe instaloni dritat e shkurtra si llamba. Mundohuni t'i vendosni këto pajisje mbi shkurre ose bimë me gjatësi të vogël. Mos e ndriçoni të gjithë zonën; mbajini disa hapësira të errëta dhe ndriçoni të tjerat. Ky lloj ndriçimi do të krijojë një efekt të shkëlqyer hijesh. Mund të provoni gjithashtu të eksperimentoni duke instaluar ndriçues me temperatura të ndryshme ngjyrash në kopsht. Një ndriçim i tillë i përshtatet më së miri hoteleve dhe peizazheve turistike.  5. Ngritja mbi bimët  Nëse keni bimë të mëdha rreth peizazhit tuaj, provoni të shtoni ndriçues. Këto drita do të shfaqen pemët nga fundi, duke krijuar një iluzion hapësire. Ju mund t'i përdorni këto si ndriçim të theksuar për peizazhin tuaj. Eksperimentoni me instalimin e dritave të shumta të vogla rreth pemëve të mëdha; zgjedhja e pajisjeve me kënd të rrezeve të ulëta do të funksionojë më mirë. Dhe nëse keni ndonjë sipërfaqe uji, si në foto, reflektimi i dritës do ta bëjë atmosferën më të bukur. Për më shumë informacion rreth këndit të rrezes, mund të kontrolloni Gjithçka që duhet të dini rreth këndit të rrezes . 6. Intensifikoni pamjen rustike shkëmbore me drita të ngrohta  Zonat e peizazhit të parqeve ose vendeve të tjera argëtuese që kanë struktura shkëmbore janë të shkëlqyera për ndriçim. Ju mund të nxirrni në pah strukturën shkëmbore duke zbatuar ndriçimin e theksuar në këto zona. Shkoni për teknikën e fshehjes dhe kërkimit; instaloni ndriçim të vogël të integruar midis shkëmbinjve. Ndezjet e dritës portokalli ose të verdhë me temperatura më të ulëta të ngjyrave do ta plotësojnë këtë pamje. Pasqyrimi i ndriçimit të ngrohtë në shkëmb do të krijojë një iluzion zjarri në shpellë! 7. Krijo një shteg të ujit me drita blu  Shtigjet e zonës tuaj të kopshtit janë një vend tjetër për të shkuar për ndriçim krijues. Dhe nëse keni vendkalime të ngritura, mund të jetë një lëvizje e madhe që ndryshon lojën duke krijuar një efekt të ujit. Për këtë, do t'ju duhet një dritë me shirit LED me ngjyrë blu dhe ta instaloni nën vendkalimet e ngritura, ashtu siç tregon fotografia. Sigurohuni që të ketë hapësirë ​​të mjaftueshme midis peizazhit dhe shtigjeve të ngritura për të marrë efektin lundrues. Megjithatë, mund t'i provoni këto me çdo shirit LED me ngjyrë të ndryshme nga bluja.  8. Ndriçim minimal për një atmosferë të qetë  Nëse nuk dëshironi ndriçim të ndritshëm rreth peizazheve tuaja të banimit, mbajeni atë minimal me ndriçim të butë me theks. Zgjidhni disa pika në zonën tuaj dhe instaloni ndriçues të vegjël në ato pika. Nuk ka nevojë të ndriçoni sipërfaqen totale; vetëm siguroni ndriçim të mjaftueshëm për sigurinë ose ecjen gjatë natës. Ndriçimi i butë i këtyre dritave që dalin nga pemët sjell një atmosferë simpatike. Kjo do t'i bëjë zonat tuaja përreth të duken të qeta dhe komode.  9. Krijoni një mjedis të qetë me ndezjen e qirinjve  Keni një vend ndenjëse në natyrë dhe dëshironi t'i jepni një ambient komod? Shkoni për ndezjen e qirinjve. Do të gjeni shumë pajisje LED për ndriçimin e qirinjve që krijojnë një iluzion si qiri. Vendosja e këtyre dritave mund të funksionojë mirë si ndriçim humori. Ju duhet ta provoni këtë konfigurim të dritës së qirinjve nëse keni një pemë të madhe në shtëpinë tuaj, hotelin ose resortin tuaj. Vizitorët do të duan të kalojnë orë të tëra në një zonë kaq të bukur dhe romantike të ndriçuar.  10. Ndriçimi i modelit magjik në rrugë Përdorimi i pajisjeve LED të dizajnuara për shtigjet është një mënyrë e shkëlqyeshme për të ndriçuar shtigjet tuaja rezidenciale ose tregtare. Ju do të gjeni llamba kalimi me madhësi të ndryshme që krijojnë modele të gjithanshme të dritës. Dizajni i këtij ndriçimi do të sjellë një prekje magjike në shtigjet tuaja. Vizitorët, veçanërisht fëmijët, do të magjepsen kur shohin një mjedis të tillë drite. Dhe nëse shkoni për një ndriçim të tillë për parqe, do të krijojë një atmosferë të mirë për shëtitjet e natës. Për të marrë ndriçimin e rrugëve ose rrugëve të nivelit të lartë, kontrolloni këtë- 10 prodhuesit kryesorë të dritave LED në Kinë . 11. Përdorni Dritat Diellore By The Path  Kur ndriçoni një peizazh ose një zonë tjetër të jashtme, fatura e energjisë elektrike është një shqetësim i madh pasi këto pajisje qëndrojnë gjatë gjithë natës. Në këtë rast, marrja e ndriçimit diellor është vendimi më i mirë. Ju mund të përdorni dritat diellore në shtegun e shtëpisë tuaj, restoranteve, vendpushimeve ose në çdo zonë tjetër publike. Dritat do të ruajnë energji gjatë ditës dhe do të shkëlqejnë gjatë natës. Përveç kësaj, këto pajisje vijnë në shumë dizajne tërheqëse. Kështu, do të kurseni faturat tuaja të energjisë elektrike dhe do të zbukuroni hapësirën tuaj.  12. Ndriçimi i Fshehtë Në Shatërvanët e Ujit Pasja e një shatërvani në zonën tuaj hap një derë për zbatimin e ndriçimit krijues. Ju mund të përdorni ndriçues të zbehtë ose me lumen të ulët për të përmirësuar bukurinë e ujëvarave. Reflektimet e dritave në ujin që rrjedh duken magjike. Në këtë rast, ndriçimi indirekt funksionon më mirë. Mund të krijoni një efekt ndriçimi të fshehur me shirita LED ose të përdorni ndonjë dritë tjetër LED. Por çfarëdo që të zgjidhni, sigurohuni që fiksimi të jetë i lartë Vlerësimet IP .  13. Ndriçimi i Trupit Ujor Ndriçimi i theksuar rreth trupave ujorë është një ide e mahnitshme e ndriçimit të peizazhit. Në resorte dhe hotele me pesë yje, krijohen pellgje të mëdha deri të mesme për t'i dhënë një atmosferë më natyrale hapësirës. Kjo krijon një ambient të qetë dhe pozitiv në hapësirën tuaj. Ju mund të shtoni dritat me kënd të rrezeve të ulëta në pika të ndryshme të trupit të ujit dhe rreth pemëve përreth për t'i shfaqur ato. Prodhimi i një ndriçimi të tillë me siguri do t'ju habisë.  14. Ndriçimi i rrugës së ylberit Jeni pas ndriçimit me ngjyra? Atëherë pse të mos krijoni një shteg ylberi? Dritë me shirit LED të adresueshëm është ajo që ju nevojitet për të krijuar një efekt të tillë ndriçimi. Këto pajisje vijnë me një çip IC që ju lejon të kontrolloni ngjyrën e secilit segment. Kjo është arsyeja pse ata njihen si shirita LED të ëndrrave ose magjike. Nëse keni një shteg të lakuar, formoni shiritin LED duke ndjekur kurbën. Ju gjithashtu mund të shtoni gurë të vegjël rreth ndriçimit për të rritur bukurinë.  15. Përdorni Fairy Lights në Patio Patio është një nga peizazhet më tërheqëse të zonës së banimit. Ky është vendi ku pushoni me miqtë dhe familjen tuaj, hani darkë dhe snack, ose shijoni dritën e plotë të hënës me gjelbërimin përreth. Prandaj, pa dyshim, është një vend i veçantë për shtëpinë tuaj. Dhe për ta bërë këtë më të veçantë, drita zanash është ajo që ju nevojitet. Thjesht vendosni katër shtylla në zonën e ndenjjes së oborrit dhe varni dritat e zanave në të. Ju mund të jeni kreativ me dizajnin. Për shembull, krijimi i një perde ndriçimi është një ide e shkëlqyer. Përveç kësaj, ju mund t'i përdorni këto drita zanash rreth pemëve ose shkurreve të mëdha.  16. Downlight On The Fence Dritat LED vijnë në variante të ndryshme që ju japin një gamë të gjerë opsionesh për ndriçimin e gardhit. Ju mund të përdorni çdo lloj downlight që plotëson më së miri gardhin tuaj. Dritat e projektimit janë një opsion i shkëlqyeshëm këtu. Drita që rrjedh në mur krijon një ndriçim të bukur me theks. Ju gjithashtu mund të përdorni pajisje projektuese me shpërndarës për të krijuar ndriçim të butë. Dritat e zanave janë gjithashtu një opsion i shkëlqyeshëm këtu. Megjithatë, çfarëdo pajisje që zgjidhni, mbani në mend ambientin dhe dizajnin e zonës suaj. Sigurohuni që pajisja që zgjidhni të komplimentojë pamjen e përgjithshme.  17. Mbjellës të mëdhenj me dritë me lule Përdorimi i mbjellësve të ndriçuar do të sjellë një faktor mahnitës në zonën tuaj të peizazhit. Ju mund ta blini këtë kategori tenxheresh nga tregjet online ose të kërkoni në tregjet lokale. Ato vijnë në ngjyra dhe dizajne të ndryshme. Ju mund të zgjidhni ngjyrat bazë të bardha ose të zgjidhni opsione shumëngjyrëshe. Në vend që të zgjidhni ndonjë ngjyrë grimcash, provoni të kombinoni mbjellës me ngjyra të ndryshme për ndriçimin. Kjo do t'i japë një pamje të ndryshme hapësirës suaj. Megjithatë, në zgjedhjen e bimëve për këto mbjellëse, merrni parasysh madhësinë e tenxhere.   18. Ndriçimi i tokës buzë pishinës Shiritat LED janë një mundësi e shkëlqyer për ndriçimin e pishinës. Ju mund t'i përdorni ato për të përshkruar zonën e pishinës nga brenda ose jashtë. Por sigurohuni që ata të kenë një vlerësim më të lartë IP; IP98 është alternativa më e sigurt për të shkuar. Megjithatë, dritat e integruara plotësojnë më së miri dritën e shiritit LED. Ju mund të përdorni dritat e zhytura në vendet e ndenjjes pranë pishinës. Kur bëhet fjalë për ngjyrën, dritat blu i përshtaten më së miri buzë pishinës. Por ju mund të përdorni çdo lloj ngjyre që i përshtatet më shumë hapësirës suaj. Megjithatë, unë ju sugjeroj të shkoni për dritat RGB. Kjo do t'ju lejojë të personalizoni ngjyrën e pishinës tuaj sipas disponimit tuaj. Për më shumë ide për ndriçimin e pishinës, kontrolloni këtë- Ndriçimi i pishinës: Udhëzuesi përfundimtar . 19. Përdorni dritat e sensorit të lëvizjes  Dritat e sensorëve të lëvizjes janë një opsion i mirë për shtigjet e kopshtit. Avantazhi i përdorimit të këtyre dritave është se ato zbulojnë lëvizjen e objekteve të gjalla dhe i ndezin ose fikin ato. Kjo është një veçori e shkëlqyer për sigurinë dhe kursimin e faturave të energjisë elektrike. Megjithatë, fillimisht duhet të shpenzoni më shumë sepse këto ndriçime inteligjente të teknologjisë së lartë janë të shtrenjta. Këto drita mund t'i përdorni edhe në portën hyrëse të zonës tuaj ose në shkallët.  20. Efekti i ndriçimit të shkallëve të fshehura Shkallët e jashtme janë një mundësi tërheqëse ndriçimi për peizazhet komerciale dhe rezidenciale. Mund të ndriçoni shkallët, hapat, parmakët, etj. Dritat me shirita LED dhe ndriçimi i mbyllur janë opsionet më të njohura për ndriçimin e shkallëve. Ju mund të shkoni për ndriçim të zhytur në shkallët ose skajet e shkallëve. Sidoqoftë, ky lloj i vendosjes së dritës së integruar është mjaft i shtrenjtë. Në këtë rast, dritat me shirita LED janë një opsion më i mirë. Falë mbështetësve të tij ngjitës që bëjnë instalimi i ndriçimit të shkallëve super e lehtë. Ju mund të eksperimentoni me këto pajisje drite fleksibël për të sjellë një faktor wow në shkallët tuaja. Shikoni këtë artikull për më shumë ide - 16 Ide për ndriçimin e shkallëve me drita LED me shirita .  Konsideratë kur zgjidhni pajisje për ndriçimin e peizazhit  Dritat e peizazhit janë instaluar jashtë. Pra, natyrisht, ato merren me kushte të pafavorshme klimatike. Këto pajisje kanë nevojë për një strukturë më të fortë se ndriçimi i zakonshëm i brendshëm për t'i bërë ballë një mjedisi të tillë. Pra, më poshtë, unë kam renditur disa pika që duhet të keni parasysh kur zgjidhni dritat e peizazhit-  Color Temperatura Të dy temperaturat e ngjyrave të ftohta dhe të ngrohta janë të njohura për ndriçimin e peizazhit. Por meqenëse temperatura e ngjyrës së dritës ndikon shumë në ambientin, tregohuni të mençur gjatë zgjedhjes. Dritat e ngrohta me CCT të ulët janë zgjidhja më e mirë nëse dëshironi një ambient të qetë dhe komod. Zakonisht, resortet ose peizazhet e hoteleve kanë ndriçim të ngrohtë të peizazhit. Në të kundërt, në parqe do të gjeni ndriçim të këndshëm që i mban njerëzit energjikë dhe të motivuar për stërvitje. Nëse ende jeni të hutuar rreth zgjedhjes së CCT-së së duhur, lexoni këtë artikull- Si të zgjidhni temperaturën e ngjyrës së shiritit LED? IP Rating Vlerësimi IP është një faktor vendimtar për t'u marrë parasysh për ndriçimin e peizazhit. Një vlerësim më i lartë IP do të sigurojë që pajisja juaj të jetë e papërshkueshme nga pluhuri dhe uji. Ndriçimi i peizazhit jo vetëm përballet me stuhinë ose ujin e shiut; kur ujisni bimët e kopshtit, këto drita gjithashtu vijnë në kontakt të drejtpërdrejtë me ujin. Pra, nëse dritat tuaja nuk janë të mbyllura, uji do të hyjë në pajisje dhe do të dëmtojë llambën. Prandaj, duhet të kontrolloni vlerësimet e IP-së përpara se të blini ndonjë pajisje për zonën tuaj. Për të ditur më shumë rreth vlerësimit IP, kontrolloni këtë- Vlerësimi IP: Udhëzuesi përfundimtar . Vlerësimi IK Për të mbrojtur pajisjet tuaja të dritës nga ndikimi mekanik, gjithmonë merrni parasysh vlerësimet IK. IK do të thotë Mbrojtja nga Ndikimi. Këto vlerësime vlerësohen nga IK00 në IK10. Tani, pse është kjo e rëndësishme për ndriçimin e peizazhit? Për shembull, nëse keni instaluar një pajisje ndriçimi në oborrin e shtëpisë tuaj, çka nëse fëmija godet dritën me forcë me një top? Nëse drita ka një vlerësim më të ulët IK, ajo ka një rrezik më të lartë për t'u thyer. Për të shmangur këtë situatë, merrni parasysh shkallën e mbrojtjes që kërkon hapësira juaj dhe zgjidhni një pajisje në përputhje me rrethanat. Në këtë rast, ky udhëzues do t'ju ndihmojë - Vlerësimi i IK: Udhëzuesi përfundimtar . Karakteristikat e zgjuara Me avancimin e teknologjisë, përfshirja e veçorive inteligjente në drita po fiton popullaritet. Pra, pse mbetet prapa? Ju gjithashtu duhet të zbatoni ndriçimin inteligjent në peizazhet tuaja. Për shembull, mund të përdorni dritat e sensorit të lëvizjes ose pajisje të adresueshme, duke i dhënë hapësirës tuaj një atmosferë të teknologjisë së lartë. Kjo teknikë funksionon më së miri për ndriçimin komercial të peizazhit. Pasja e dritave inteligjente tërheq vëmendjen e vizitorëve dhe kështu rrit vlerën e biznesit tuaj. Për t'ju mbajtur të përditësuar me ndriçimin modern, kontrolloni këtë- 12 tendencat e ndriçimit të peizazhit LED që duhet të dini për vitin 2023 . Efikasitetin e Energjisë Dritat e peizazhit mbahen ndezur gjatë gjithë natës, ndaj duhet të keni kujdes për konsumin e tyre të energjisë. Pa dyshim, LED-et janë alternativa më e mirë për efikasitetin e energjisë. Përdor rreth 80% më pak energji sesa ndriçimi tradicional. Kështu, përdorimi i pajisjeve LED do të kursejë faturat tuaja të energjisë elektrike. Por a kanë të gjitha LED-të cilësi apo qëndrueshmëri të lartë? Jo, për t'u siguruar që po përdorni një pajisje me cilësi të mirë, është thelbësore të ndiqni një produkt origjinal nga një markë me reputacion. Shikoni këtë artikull për zgjidhjet më të mira të ndriçimit LED- Prodhuesit dhe furnizuesit kryesorë të dritave të shiritave LED në Kinë 2023 . Kostoja e përgjithshme Dritat e peizazhit janë mjaft të shtrenjta në krahasim me ndriçimet e tjera tradicionale të banesave. Pra, duhet të bëni një buxhet së pari përpara se të zgjidhni ndonjë të ardhme të lehtë. Mos harroni, çmimi i llambave ndryshon nga marka në markë. Por çmimi i përballueshëm nuk do të thotë domosdoshmërisht cilësi e dobët. Megjithatë, niveli i lumenit, vlerësimi IP dhe IK, voltazhi, materiali i llambës, etj., ndikojnë në çmimin e pajisjes. Për më tepër, nuk duhet të nënvlerësoni politikat e garancisë kur gjeni llamba të përballueshme.  Albumi fotografik

Me sezonin komod të vjeshtës , dekorimi i apartamentit tuaj mund të ketë nevojë për një përditësim që të përshtatet me atmosferën. Diçka në lidhje me ndryshimin e ngadaltë të stinëve dhe shikimi i pemëve në përgatitje për dimër nxjerr në pah të gjithë ne. Ose ndoshta është vetëm Halloween që është afër. Sido që të jetë, nëse po kërkoni të ndryshoni atmosferën tuaj nga pranvera në vjeshtë, këtu janë disa ide se si të dekoroni për vjeshtë me një buxhet. Kuzhina Vjeshta është një stinë plot festime festash që thërrasin për festa dhe gosti, ndaj riorganizoni kuzhinën dhe hapësirën tuaj të ngrënies për të akomoduar mysafirët dhe të dashurit. Hapni ndenjësen tuaj dhe pastroni zonën rreth lavamanit dhe furrës. Nëse kuzhina juaj ka dritare, provoni t’i ndryshoni perdet në një portokalli ose të verdhë të ngrohtë dhe të ngopur për sezonin. Perdetë e ngrohta krijojnë një skemë ngjyrash freskuese në hapësirën tuaj që do t’ju kujtojë pemët e hershme të vjeshtës dhe perëndimin e diellit. Si të dekoroni për vjeshtë me një buxhet Kiçi i vjeshtës Cili është stili juaj? Jini të sinqertë. Jeni personi me brirët e rreme dhe bimët plastike të shtëpisë në ruajtje apo ai që blen gurë varri stiropor çdo vit në dyqanin e dollarëve? Pavarësisht nga shija juaj, shkoni deri në fund! Kthejeni shtëpinë tuaj në një shtëpi të përhumbur me fantazma të bëra nga çarçafë të vjetër. Dekorimet e lira, të rreme mund të jenë pak budallaqe, por nuk do t’ju duhet t’i blini përsëri nëse ruhen me kujdes. Ndërsa dekorimi i vjeshtës vazhdon, kujtimi i natyrës është një burim i madh ngushëllimi për shumë prej nesh. Vendosni një buqetë të rreme me lule që lulëzojnë nga një kungull plastik për një pjesë dekorative të shëndetshme, të lezetshme dhe tematike. Nëse jetoni në bregun lindor, mbushni një vazo të pastër me lis, pasi ato janë të lira dhe nuk prishin. Nxirrni kardiganët tuaj të preferuar të thurura dhe mos blini rroba të reja për motin e ftohtë. Jeta sociale e vjeshtës në një buxhet Le ta pranojmë, shoqërimi është i shtrenjtë. Më keq akoma, ndërsa pandemia Covid-19 vazhdon, ju mund të mos shihni shumë nga miqtë dhe familjet tuaj. Shumë prej nesh mund të hasin rregullisht vetëm shokët e dhomës dhe familjen e ngushtë. Ne mund ta përdorim këtë si një mundësi të përsosur për të kursyer para dhe për të qenë më ekspresivë me dekorimet tona të vjeshtës, pasi ato do të jenë vetëm për një grup të vogël. Sezoni i qëndrueshmërisë Pas temperaturave rekord të verës së kaluar, më në fund ka filluar të ftohet. Mbylleni atë kondicioner dhe hapni dritaret për dritë natyrale që mund të veprojë si një dekorim i mrekullueshëm i vjeshtës. Truri juaj, xhepat tuaj dhe mjedisi do ta vlerësojnë të gjithë atë. Për më tepër, qirinj të lirë mund të ndihmojnë në shtimin e atmosferës tuaj të shëndetshme ose drithëruese të stinës së vjeshtës. Provoni të gdhendni një mollë dhe të vendosni një qiri brenda për një aromë të lirë byreku me mollë në banesën tuaj.

Shen Tereza një figure e shenjte unikale, e përqafuar në mbarë botën për përkushtimin e saj të palëkundur ndaj dhembshurisë dhe shërbimit: Shën Tereza e Kalkutës. E njohur si Anjezë Gonxhe Bojaxhiu në ditët e saj tokësore, prania e saj vazhdon të frymëzojë breza, duke kapërcyer kufijtë gjeografikë dhe përkatësitë fetare. E lindur më 26 gusht 1910, në zemër të Shqipërisë, thirrja e Shën Terezës për një jetë kushtuar të tjerëve u materializua që në moshë të re. Udhëtimi i saj si murgeshë dhe misionare katolike do të lulëzonte më vonë në një trashëgimi që i bën jehonë thelbit më të pastër të vetëmohimit dhe dashurisë, tipare që kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në njerëzimin. Gjatë gjithë jetës së saj, Shën Tereza mishëroi virtytet e mirësisë, përulësisë dhe shërbimit. Angazhimi i saj i palëkundur ndaj të varfërve dhe të margjinalizuarve në lagjet e varfëra të Kalkuta i dha asaj titullin "Nënë Tereza", një emër sinonim i dhembshurisë dhe dashamirësisë. Rrugët e varfëra të Kalkutës u bënë kanavacë mbi të cilën ajo pikturoi goditje shprese, duke e shndërruar dëshpërimin në rreze drite. Mësimet e Shën Terezës i tejkalojnë fjalët e thjeshta, duke rezonuar si një thirrje e fuqishme për veprim – një ftesë për secilin prej nesh për të përqafuar ndjeshmërinë dhe mirësinë në jetën tonë të përditshme. Besimi i saj i thellë se çdo akt i vogël dashurie kontribuon në një efekt të valëzuar ndryshimi nënvizon ndikimin që një individ mund të ketë në botë, një gjest në një kohë. Ndërsa thellojmë në jetën e këtij shpirti të jashtëzakonshëm, bëhet e qartë se trashëgimia e Shën Terezës shtrihet shumë përtej pranisë së saj fizike. Kanonizimi i saj si Shën Tereza e Kalkutës e forcoi vendin e saj në analet e shenjtërisë, një njohje e spiritualitetit të saj të thellë dhe përkushtimit të palëkundur ndaj punës së Zotit në Tokë. Në një botë që shpesh nën hijen e trazirave dhe grindjeve, feneri i dashurisë së Shën Terezës shkëlqen fort, duke ndriçuar një rrugë shprese dhe dhembshurie. Fjalët e saj, "Përhapni dashuri kudo që të shkoni. Askush të mos vijë kurrë tek ju pa u larguar më i lumtur", shërbejnë si një mantra e përjetshme, duke na nxitur të lundrojmë në jetë me zemra të hapura dhe duar të shtrira. Përqafimi i Mësimeve të Shën Terezës në jetën e përditshme Përtej rrëfimeve historike dhe teksteve të shenjta, mësimet e Shën Terezës gjejnë rezonancë në thjeshtësinë e veprimeve të përditshme. Duke i ofruar një fjalë të mirë një të huaji, duke i dhënë një dorë ndihmëse atyre në nevojë ose thjesht duke ndarë një buzëqeshje, secila prej nesh mund të mishërojë thelbin e misionit të saj. Në një botë shpesh të mbushur me ndarje, përqafimi i mësimeve të Shën Terezës bëhet një forcë unifikuese – një kujtesë se në aktet e mirësisë, ne zbulojmë shprehjen më të vërtetë të njerëzimit. Le t'ia vëmë veshin thirrjes së saj për të dashuruar ashpër, për të falur pa kushte dhe për të shërbyer me vetëmohim, sepse duke e bërë këtë, ne nderojmë jo vetëm kujtimin e saj, por mirësinë e lindur që qëndron brenda secilit prej nesh. Ndërsa lundrojmë në kompleksitetin e jetës moderne, le ta mbajmë trashëgiminë e Shën Terezës në zemrat tona, duke e lejuar atë të udhëheqë veprimet tona dhe të ndriçojë shtigjet tona. Le të jemi fener shprese, kanale dashurie dhe ambasadorë të paqes, duke përhapur mesazhin e saj të dhembshurisë kudo e gjerë. Si përfundim, Shën Tereza e Kalkutës qëndron si një dëshmi e fuqisë transformuese të dashurisë dhe shërbimit. Jeta e saj shërben si një testament për ndikimin e qëndrueshëm të përkushtimit të një individi të vetëm për ta bërë botën një vend më të mirë. Ndërsa reflektojmë mbi trashëgiminë e saj, le të frymëzohemi për të nisur udhëtimet tona të dhembshurisë, duke ndjekur hapat e saj ndërsa përpiqemi të krijojmë një botë më harmonike dhe më të dashur për të gjithë. Me fjalët e pavdekshme të Shën Terezës, "Jo të gjithë ne mund të bëjmë gjëra të mëdha. Por ne mund të bëjmë gjëra të vogla me dashuri të madhe". Le të fillojmë, pra, këtë rrugëtim dashurie dhe shërbimi, duke përqafuar trashëgiminë e Shën Terezës së Kalkutës me zemër të hapur dhe entuziazëm të pakufi. Lexues të dashur, shpirti i Shën Terezës së Kalkutës, vazhdoftë të na frymëzojë dhe lartësojë, duke na udhëhequr drejt një të ardhmeje të ndriçuar nga dashuria, dhembshuria dhe përkushtimi i palëkundur për përmirësimin e njerëzimit. Le ta çojmë përpara trashëgiminë e saj, një akt dashamirësie! Le të përhapim dashuri kudo që shkojmë, sepse duke e bërë këtë, nderojmë kujtimin dhe mësimet e Shën Terezës së Kalkutës – fenerit tonë të dhembshurisë dhe dritës. Greetings, dear readers! Today, we embark on a heartfelt journey into the life and legacy of an extraordinary figure, embraced worldwide for her unwavering dedication to compassion and service: Saint Teresa of Calcutta. Known as Anjezë Gonxhe Bojaxhiu during her earthly days, her presence continues to inspire generations, transcending geographical boundaries and faith affiliations. Born on August 26, 1910, in the heart of Albania, Saint Teresa's calling to a life devoted to others materialized at a young age. Her voyage as a Catholic nun and missionary would later bloom into a legacy that echoes the purest essence of selflessness and love, traits that have left an indelible mark on humanity. Throughout her life, Saint Teresa epitomized the virtues of kindness, humility, and service. Her unwavering commitment to the destitute and marginalized in the slums of Kolkata earned her the title "Mother Teresa," a name synonymous with compassion and benevolence. The impoverished streets of Calcutta became the canvas upon which she painted strokes of hope, transforming despair into rays of light. Saint Teresa's teachings transcend mere words, resonating as a powerful call to action—an invitation for each of us to embrace empathy and kindness in our daily lives. Her profound belief that every small act of love contributes to a ripple effect of change underscores the impact an individual can have on the world, one gesture at a time. As we delve into the life of this remarkable soul, it becomes evident that Saint Teresa's legacy extends far beyond her physical presence. Her canonization as Saint Teresa of Calcutta solidified her place in the annals of sanctity, a recognition of her profound spirituality and unwavering devotion to God's work on Earth. In a world often overshadowed by tumult and strife, the beacon of Saint Teresa's love shines brightly, illuminating a path of hope and compassion. Her words, "Spread love everywhere you go. Let no one ever come to you without leaving happier," serve as a timeless mantra, urging us to navigate life with open hearts and outstretched hands. Embracing Saint Teresa's Teachings in Daily Life Beyond the historical narratives and hallowed texts, Saint Teresa's teachings find resonance in the simplicity of everyday actions. By offering a kind word to a stranger, lending a helping hand to those in need, or simply sharing a smile, each of us can embody the essence of her mission. In a world often fraught with division, embracing Saint Teresa's teachings becomes a unifying force—a reminder that in acts of kindness, we discover the truest expression of humanity. Let us heed her call to love fiercely, forgive unconditionally, and serve selflessly, for in doing so, we honor not only her memory but the innate goodness that resides within each one of us. As we navigate the complexities of modern life, may we carry Saint Teresa's legacy in our hearts, allowing it to guide our actions and illuminate our paths. Let us be beacons of hope, channels of love, and ambassadors of peace, spreading her message of compassion far and wide. In conclusion, Saint Teresa of Calcutta stands as a testament to the transformative power of love and service. Her life serves as a testament to the enduring impact of a single individual's commitment to making the world a better place. As we reflect on her legacy, let us be inspired to embark on our own journeys of compassion, following in her footsteps as we strive to create a more harmonious and loving world for all. In the immortal words of Saint Teresa, "Not all of us can do great things. But we can do small things with great love." Let us, therefore, embark on this journey of love and service, embracing the legacy of Saint Teresa of Calcutta with open hearts and boundless enthusiasm. Dear readers, may the spirit of Saint Teresa of Calcutta continue to inspire and uplift us, guiding us towards a future illuminated by love, compassion, and unwavering dedication to the betterment of humanity. Let us carry her legacy forward, one act of kindness at a time! Let us spread love everywhere we go, for in doing so, we honor the memory and teachings of Saint Teresa of Calcutta—our beacon of compassion and light.

Presidenti Begaj rikthehet mes shqiptarëve në K alabri: Doja të mbaja premtimin Presidenti i Shqipërisë, Sh. T. Z. Bajram Begaj, e nisi turin e dytë të vizitave në rajonin e Kalabrisë nga Civita, (Çifti), një qytet në provincën e Kozencës, i ndërtuar nga një çift arbëreshësh më shumë se 500 vjet më parë. WhatsApp Image 2024 05 01 at 11.37.41 Për të nderuar Kreun e Shtetit shqiptar, arbëreshët në Civita kishin organizuar një pritje zyrtare në institucionin e Këshillit Komunal, ku u shkëmbyen mendime për identitetin, kombin dhe ardhmërinë, si edhe për zgjidhjen e problemeve dhe forcimin e marrëdhënieve mes Shqipërisë dhe Kalabrisë. WhatsApp Image 2024 05 01 at 11.37.42 Në emër të banorëve arbëreshë në Civita, Kreut të Shtetit iu urua mirëseardhja në kishën e Civita-s nga famulltari i kishës, i cili ju drejtua Presidentit në arbërisht, duke i thënë: “Kur hyn në këtë kishë, ke hyrë në zemrën e besimit të arbëreshëve”. Historia e komunitetit është gdhedur në basorelievët e kësaj kishe, e cila është ndërtuar në vitin 1510. Ndërsa kryetari i bashkisë së Civita e vlerësoi Presidentin Begaj për këtë vizitë në Kalabri, Kreu i Shtetit iu përgjigj duke u shprehur se thjesht kishte mbajtur një premtim të dhënë: “Ne si shqiptarë kemi një proverb të vjetër, që thotë se fjala e dhënë dhe fjala e mbajtur janë shumë të rëndësishme. Para disa kohësh bëra një vizitë të parë këtu në rajonin e Kalabrisë dhe të gjithë kryetarët e komunave donin që unë t’i vizitoja. WhatsApp Image 2024 05 01 at 11.37.43 Premtova që do të kthehesha sërish, sepse në një vizitë është e pamundur t’i shohësh të gjitha komunat dhe bashkitë arbëreshe në Itali. Sot jam shumë i lumtur që realizova dëshirën e kryetarit të bashkisë dhe, natyrisht, për emocionet e përftuara nga bujaria e qytetarëve të Civita, nga mikpritja, këngët e kënduara shqip dhe veshjet e tyre. Kjo është shumë e rëndësishme për mua.” WhatsApp Image 2024 05 01 at 11.37.43 1 Presidenti Begaj përcolli falënderim për Italinë fqinje, që sikurse hapi dyert për arbëreshët, tregoi të njëjtën qasje edhe ndaj shqiptarëve me ndihma pas vështirësive të viteve ‘90, duke pritur emigrantët e dalë nga izolimi, e më vonë duke integruar Diasporën e re të Shqipërisë. WhatsApp Image 2024 05 01 at 11.37.43 2 Gjatë qëndrimit në Civita, Presidenti Begaj vizitoi dhe Muzeun Etnografik, ku përmes veshjeve, pikturave dhe dokumenteve, tregohej historiku i këtij komuniteti. Civita, me autenticitetin në arkitekturë, ka frymëzuar piktorin Ibrahim Kodra, që e ndërkombëtarizoi identitetin arbnor përmes pasqyrimit në art të shtëpive të kësaj komune. WhatsApp Image 2024 05 01 at 11.37.43 3 E gjithë kjo dëshmi e gjallë historike, sipas Presidentit Begaj, duhet përcjellë edhe te brezat e rinj”. WhatsApp Image 2024 05 01 at 11.37.45 Presidenti Begaj vlerësoi kontributin që arbëreshët i kanë dhënë kombit, ndërsa premtoi se do të jetë gjithmonë krah tyre për të vijuar me hapa të tjerë konkretë që i shërbejnë ruajtjes së arbërishtes. WhatsApp Image 2024 05 01 at 11.37.45 1 “Arbëreshët janë pjesë e rëndësishme e kujtesës së kombit tonë. Ju jeni shembull i rrallë i ruajtjes së identitetit, historisë, gjuhës, kulturës dhe ritit”, – u shpreh Presidenti Begaj. WhatsApp Image 2024 05 01 at 11.37.45 2

Angelina Jolie shfaqet me një tatuazh të ri, çfarë simbolizon ai? Aktorja ikonë Angelina Jolie u fotografua në tapetin blu të ceremonisë së 77-të të çmimeve Tony të dielën duke treguar tatuazhin e saj të ri. Aktorja u shfaq me vajzën e saj 15-vjeçare Vivienne dhe ishte e veshur me një fustan të gjatë velvet. Në mes të gjoksit të aktores dallohej një harabel në fluturim. Meqenëse haraeli është simbol i lirisë, dashurisë dhe besimit, ndoshta tatuazhi i saj i ri shënon një epokë të re për të dhe familjen e saj pas divorcit nga Brad Pitt. Një harabel ende qëndron si simbol për besnikërinë, mbrojtjen, kërkimin e një shtëpie dhe në fund të fundit, ai simbolizon dashurinë. Jolie ishte një nga yjet e mbrëmjes, pasi përveç paraqitjes së përbashkët me vajzën e saj, ajo fitoi edhe një Tony për produksionin e muzikalit, “Outsiders”, në të cilin merrte pjesë edhe Vivienne.

“Foto e ditës”, kryeministri Rama dhe bashkëshortja Linda takohen me Presidentin Joe Biden dhe Zonjën e Parë të Shtëpisë së Bardhë 27/09/2024 16:00 Kreu i qeverisë Edi Rama ka ndarë në rrjetet sociale një foto teksa shfaqet së bashku me bashkëshorten e tij Linda, Presidentin Amerikan Joe Biden dhe bashkëshorten e këtij të fundit, Jill. “Foto e ditës”, është diçitura që Rama ka zgjedhur për ta shoqëruar këtë foto. Kujtojmë se gjatë këtyre ditëve kreu i ekzekutivit ka qenë në New York ku ka marrë pjesë në punimet e Samitit për të Ardhmen. Më herët Rama është takuar me disa prej liderëve botëror, si Presidentin turk, Ministër i Industrisë dhe Teknologjisë së Avancuar të Emirateve të Bashkuara Arabe, me të cilin ka zhvilluar dhe diskutime për dy projektet e mëdha të energjisë që po finalizojmë bashkarisht, krijimin e kompanisë së përbashkët të prodhimit energjitik KESH&MAZDAR.

Njihuni me tempullin e shenjtë indian me 1 ton flori ku edhe fëmijët nuk qajnë kurrë! Ajo që tërheq vëmendjen është… Njihuni me tempullin e shenjtë indian me 1 ton flori ku edhe Qyteti 500-vjeçar i Amritsar, në krahinën indiane Punxhab është një vend i lashtë e i shenjtë; madje një tempull fetar Sikh gjen dhe në aeroportin e zonës. Aty çdo ditë mijëra indiane dhe besimtarë të huaj vinë për të parë vendet e shenjta. Mes tyre është padyshim tempulli i Florinjtë, që është selia kryesore shpirtërore e Sikh e ndërtuar me gati 1 ton flori në kupolat. Struktura e mahnitshme raportohet se është përfunduar në vitin 1604 nga Shri Guru Arjun Dev Ji, që është guru i pestë i besimit Sikh. Tempulli i artë i Amritsar ka hyrje nga të katërt anët e tij, për të treguar se është i hapur për të gjithë besimtarët e çfarëdo rangu shoqëror apo të besimit. Njerëz nga të gjitha rajonet janë të mirëpritur këtu nëse ndjekin disa rregulla si ndalimi i produkteve të duhanit apo i çamçakëzve. Si burrat dhe gratë duhet të kenë kokën e mbuluar në shenjë respekti por për këtë jepen falas shallë koke në ngjyrën tradicionale Sikh, që shërbejnë dhe si suvenire për vizitorët. Vizita shoqërohet me muzikë relaksuese indiane Sikh që luhet nga sisteme të mëdha zëri. Vizitorët britanikë thonë se në tempullin e florinjtë sheh njerëz të të gjitha moshave por ajo që të tërheq vëmendjen është sa të qetë janë aty fëmijët e vegjël. Në sallën kryesore gjen dhjetëra bebe që zvarriten në dyshemenë e mermertë që duken të magjepsura me spiritualitetin e vendit, dhe gjatë vizitës së gazetarëve asnjë prej tyre nuk u dëgjua të qante. Temperaturat mund të jenë disi të larta por besimtarët mund të bëjnë banjë në ujin që rrethon kompleksin. Zonja e banjës për gratë është e ndarë veçmas nga djemtë e burrat, të cilët mund të lahen në zonat e hapura. Në tempull jepet falas për këdo ushqimi Karah Prasad — një gatim vendas me miell të ëmbël, që u shërbehet nga vullnetarë të gjithë atyre që qëndrojnë në radhë për të hyrë. Në këtë qytet nuk raportohet për krime apo varfëri dhe rrethinat e kompleksit thuhet se janë mbjellë pemë të shenjta, shtohet ne raportim.

Angelina Jolie ka bërë debutimin e saj me një Telegrafi Angelina Jolie duket tejet simpatike me flokë kaçurrela në shfaqjen e filmit “Maria” Lavdije Rexhepi 12 hours ago Angelina Jolie ka bërë debutimin e saj me një model flokësh kaçurrelë në shfaqjen e filmit të saj të ri “Maria”, e cila u mbajt gjatë AFI Fest në Los Angeles të shtunën. 49-vjeçarja ka qenë në qendër të vëmendjes për ‘Oscar’ që nga publikimi i trailerit të filmit të saj për Netflix. Në “Maria”, Angelina luan rolin e këngëtares legjendare të operës, Maria Callas, gjatë periudhës së saj të fundit në Paris në vitet 1970, shkruan  DailyMail. Filmi është drejtuar nga Pablo Larrain, i njohur për filmin “Jackie”. Në këtë ngjarje, Angelina magjepsi fansat me flokët e saj voluminozë, të cilat e rikthenin atë në stilin e viteve 1980. Ndryshe nga flokët e saj biondë dhe të drejta që ka pasur në ngjarjet e fundit, tani ajo kishte kaçurrela luksoze në një nuancë kafe të errët. Për tapetin e kuq, Angelina vesh një fustan të artë që reflektonte dritat, duke e bërë atë të dallohej. Ajo e përfundoi dukjen me një mbështjellës të zi me mëngë, duke i dhënë asaj një pamje elegante dhe sofisticuar. Buzëkuqi dhe vathët e perlat i shtuan shkëlqim pamjes së saj. Kjo dalje erdhi dy ditë pas publikimit të trailerit të ri për “Maria”, i cili ka shkaktuar shumë reagime pozitive nga fansat. /Telegrafi/

80-vjetori i çlirimit të Tiranës, Rama ndan foto nga aktivitetet e nxënësve Nga Marseda Qefalia - TIRANË, 17 nëntor /ATSH/ Tirana sot feston 80-vjetorin e Çlirimit, dita kur qyteti u çlirua   nga pushtimi nazi-fashist. Për të kujtuar këtë ngjarje të rëndësishme, në të gjitha institucionet arsimore të kryeqytetit janë organizuar aktivitete të ndryshme. Kryeministri Edi Rama ndau në rrjetet sociale foto nga disa prej shkollave të kryeqytetit, të cilat janë veshur me flamurin kuqezi. “Sot, 80-Vjetori i Çlirimit të Tiranës! Aktivitete të nxënësve të shkollave të kryeqytetit, me rastin e Ditës së Çlirimit të Tiranës”- shkruan kryeministri Rama, teksa ka ndër punimet e nxënësve. Çlirimi i Tiranës është një moment historik dhe konsiderohet si një nga operacionet më të rëndësishme dhe të suksesshme që kanë zhvilluar njësitë e UNÇSH kundër forcave gjermane e bashkëpunëtorëve të tyre për çlirimin e qyteteve të Shqipërisë. Çlirimi i kryeqytetit iu ngarkua Korparmatës I Sulmuese. Shtabi i korparmatës hartoi një plan operacioni të hollësishëm në bazë të planit operativo-strategjik të Komandës së Përgjithshme. Plani parashikonte krijimin e frontit të brendshëm dhe të jashtëm me qëllim mbylljen dhe goditjen e garnizonit gjerman brenda Tiranës. Operacioni u zhvillua në tri faza: faza përgatitore (12 shtator – 28 tetor), faza e parë e sulmit (29 tetor – 10 nëntor) dhe faza e sulmit përfundimtar (11 – 17 nëntor). Operacioni i mësymjes për çlirimin e Tiranës përfundoi me fitore, pas 19 ditë luftimesh të ashpra (29, 10, – 17, 11) brenda në qytet, si dhe gjatë rrugëve të komunikacionit që çonin drejt tij. Më 17 nëntor Tirana u çlirua. Rol të veçantë për suksesin e operacionit luajti beteja e Mushqetasë. Lufta për çlirimin e Tiranës kishte karakterin e luftës së vërtetë ballore, ku u dukën qartë shkalla e organizimit të UNÇSH. Në luftën për çlirimin e Tiranës, një kontribut të çmueshëm dha populli i kryeqytetit, i cili i mbështeti fuqimisht të gjitha luftimet që u zhvilluan nëpër lagjet dhe rrugët e tij.

Psikologia shpalos nevojat bazë të fëmijëve në të gjitha fazat e jetës Para 3 dite Çdo fazë e zhvillimit të fëmijës sjell nevojat e veta specifike që janë vendimtare për mirëqenien dhe shëndetin e tyre. Të kuptuarit e nevojave themelore të fëmijëve në mosha të ndryshme i ndihmon prindërit t’u ofrojnë atyre mbështetjen e nevojshme në atë fazë të rritjes. Psikologia dhe edukatorja e prindërve, Jaimie Bloch, zbuloi se cilat janë këto nevoja themelore të fëmijëve në çdo moshë. Ja çfarë ka veçuar ajo në një postim të ri në Instagram. Deri në pesë vjet: Fëmijëria e hershme Disponueshmëria emocionale: Jini të pranishëm dhe të përgjegjshëm ndaj emocioneve të tyre. Luani me ta dhe siguroni vende të sigurta për ta për të luajtur dhe eksploruar. 5-10 vjeç: Fëmijëria e mesme Dashuria e pakushtëzuar: Tregojuni atyre dashuri dhe pranim të pakushtëzuar. Inkurajoni komunikimin dhe diskutimet e hapura pa gjykim apo frikë nga pasojat. Mësojini të njohin dhe shprehin ndjenjat e tyre. 10-15 vjeç: Adoleshenca e hershme Stimulimi i interesave: Mbështetni hobitë dhe pasionet e tyre me veprimet tuaja. Gjithashtu, mësojini për kufijtë dhe respektin për të tjerët. 15-20 vjeç: Adoleshencë Besimi dhe respekti: Respektoni mendimet e tyre dhe inkurajoni pavarësinë. Jini me ta në momente sfiduese.

Cilat janë shtatë mrekullitë e botës moderne? Cilat janë shtatë mrekullitë e botës moderne? Shtatë mrekullitë e botës moderne, përfaqësojnë disa nga strukturat arkitekturore më mbresëlënëse dhe domethënëse të krijuara nga njeriu gjatë historisë. Kjo listë, e zhvilluar pas një procesi votimi global, përfshin struktura që përfaqësojnë kryevepra arkitekturore dhe gjithashtu dëshmojnë për aftësinë e njeriut për të krijuar vepra të jashtëzakonshme, duke pasqyruar kulturën, historinë dhe identitetin e kombeve të tyre. Petra (Jordani)- Petra është një vend arkeologjik në Jordani, i vendosur rreth 250 km në jug të kryeqytetit Aman, i ndërtuar 2000 vjet më parë. Fasadat e shumta të gdhendura në shkëmb, shumica prej tyre varre, e bëjnë atë një monument unik, të shpallur në listën e trashëgimisë botërore të UNESCO-s më 6 dhjetor 1985. Në vitin 2007, Petra u shpall një nga shtatë mrekullitë e botës moderne. Muri i Madh i Kinës (Kinë)- Muri i Madh i Kinës përbëhet nga një seri shumë e gjatë muresh të vendosura në Kinën e sotme. Ai u shpall një sit i Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s në vitin 1987 dhe u përfshi ndër shtatë mrekullitë e botës moderne në vitin 2007. Ajo u ndërtua nga viti 215 para Krishtit me urdhër të perandorit Qin Shi Huang. Matjet e bëra në vitin 2012 me instrumentet më të fundit teknologjike tregojnë se Muri i Madh është 8850 km i gjatë. Machu Picchu (Peru)- Është pjesë e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s, e zgjedhur në vitin 2007 si një nga shtatë mrekullitë e botës moderne. Është vendi i tretë arkeologjik më i madh në botë pas gërmimeve të Pompeit dhe Ostia Antica. Koloseu (Itali)- Koloseu, i njohur fillimisht si Amfiteatri Flavian, i vendosur në qendër të qytetit të Romës, është amfiteatri romak më i madh në botë (duke mbajtur rreth 50,000 deri në 87,000 spektatorë). Chichén Itzá (Jukatan), Meksikë- Chichén Itzá është një kompleks i rëndësishëm arkeologjik Maya i vendosur në Meksikë, në veri të Gadishullit Jukatan. Rrënojat, të cilat mbulojnë një sipërfaqe prej 3 km², i përkisnin një qyteti të madh që ishte një nga qendrat më të rëndësishme të rajonit rreth periudhës epiklasike të qytetërimit Maya, midis shekujve 6 dhe 11. Tāj Maḥal (Indi)- Tāj Maḥal është një mauzoleum i vendosur në Agra, India veriore i ndërtuar në vitin 1632 nga perandori Mughal Shah Jahān në kujtim të gruas së tij të dashur Mumtāz Maḥal. E regjistruar më 9 dhjetor 1983 në Listën e Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s dhe në 2007 në listën e Shtatë mrekullive të reja të botës, ajo është konsideruar gjithmonë një nga bukuritë më të shquara të arkitekturës myslimane në Indi. Krishti (Brazil)- Statuja, e bërë prej betoni e ndërtuar ndërmjet viteve 1922 dhe 1931, është një simbol i Brazilit dhe përfaqëson Krishtin, Shëlbuesin e Njerëzimit, i renditur ndër shtatë mrekullitë e botës moderne në vitin 2007. Statuja mund të arrihet nëpërmjet një linjë hekurudhore që lidh statujën me qytetin e Rio de Janeiro. Përpara vitit 2002, për të arritur në statujë ishte e nevojshme të ecësh 222 shkallët që e ndanin atë nga terminali i linjës hekurudhore.

Pamja. nga Galeria Colonna, një pjesë e mrekullueshme e Palazzo Colonna në Romë. Kjo galeri është një shembull i shkëlqyer i arkitekturës dhe artit barok, që përmban dekorime madhështore me kolona të mermerit, tavane të pikturuara dhe një koleksion të pasur arti. Informacion rreth Palazzo Colonna dhe Galerisë: Viti i ndërtimit: Ndërtimi i pallatit filloi në shekullin XIV, por galeria baroke u shtua më vonë, në vitin 1654, me urdhër të Kardinal Girolamo I Colonna dhe nipit të tij Lorenzo Onofrio Colonna. Arkitekti kryesor: Puna u realizua nga arkitektë të ndryshëm, përfshirë Antonio del Grande dhe Giovanni Paolo Schor, të cilët krijuan elementët barokë të galerisë. Funksioni: Galeria Colonna ruan një koleksion të rëndësishëm të pikturave nga mjeshtra të mëdhenj si Annibale Carracci, Guido Reni, dhe Pieter Bruegel. Vendndodhja: Ndodhet në qendër të Romës, pranë Piazza Venezia dhe bazës së Kodrës Quirinal. Tavani i galerisë është i pikturuar me skena mitologjike dhe alegorike, duke përfaqësuar triumfet dhe historinë e familjes Colonna. Ky vend i hapet publikut për vizita të kufizuara, zakonisht të premteve dhe të shtunave. Pamja. nga Galeria Colonna, një pjesë e mrekullueshme e Palazzo Colonna në Romë. Kjo galeri është një shembull i shkëlqyer i arkitekturës dhe artit barok, që përmban dekorime madhështore me kolona të mermerit, tavane të pikturuara dhe një koleksion të pasur arti. Informacion rreth Palazzo Colonna dhe Galerisë: Viti i ndërtimit: Ndërtimi i pallatit filloi në shekullin XIV, por galeria baroke u shtua më vonë, në vitin 1654, me urdhër të Kardinal Girolamo I Colonna dhe nipit të tij Lorenzo Onofrio Colonna. Arkitekti kryesor: Puna u realizua nga arkitektë të ndryshëm, përfshirë Antonio del Grande dhe Giovanni Paolo Schor, të cilët krijuan elementët barokë të galerisë. Funksioni: Galeria Colonna ruan një koleksion të rëndësishëm të pikturave nga mjeshtra të mëdhenj si Annibale Carracci, Guido Reni, dhe Pieter Bruegel. Vendndodhja: Ndodhet në qendër të Romës, pranë Piazza Venezia dhe bazës së Kodrës Quirinal. Tavani i galerisë është i pikturuar me skena mitologjike dhe alegorike, duke përfaqësuar triumfet dhe historinë e familjes Colonna. Ky vend i hapet publikut për vizita të kufizuara, zakonisht të premteve dhe të shtunave. A do të donit më shumë detaje për historinë ose artistët specifikë që punuan aty? Logoja e Galleria Borghese ITA ENG MENU Statuja e një gruaje të veshur me një mantel me një kokë portreti arti romak Figura, që qëndron në këmbën e saj të majtë, mban një chiton me mëngë dhe një mantel që mbulon trupin e saj, duke rënë në palosje të trasha nga krahu i saj i majtë, i cili shtrihet përpara me një tas që përdoret për flijime, një patera, në dorë, ndërsa e djathta krahu është palosur në gjoks. Ky tip statujash të kujton atë që përsëritet nga mesi i shekullit të pestë pes e në vazhdim për përfaqësimin e perëndeshave Demeter ose Kore, e cila u adoptua gjerësisht nga epoka helenistike e tutje për statujat e portreteve. Statuja e Borghese, që stilistikisht i atribuohet periudhës Antonine, u ripërdor në shekullin e tretë për qëllime nderi dhe, në atë kohë, duke pasur parasysh kokën e saj aktuale të portretit; Është veçanërisht modeli i flokëve, me tufa të buta me onde të ndara në dy shirita dhe që bien poshtë mbi qafë dhe gërsheta e trashë që shtrihet nga qafa e vendosur në formë unaze në majë të kokës, që sugjerojnë se kjo pjesë mund të datojë në çereku i fundit i shekullit III, në kohën e perandoreshës Ulpia Severina (270-275). Detajet e objektit Inventari CCXXXX Vendndodhja Dhoma 5 - Dhoma Hermafrodite Data 180-190 pas Krishtit (figura); 270-275 pas Krishtit (kreu) Klasifikimi Art i lashtë E mesme mermer i bardhë në hije të verdhë Dimensionet lartësia pa bazament 180 cm; koka 28 cm Prejardhja Koleksioni Borghese (i parë i dokumentuar nga Nibby 1832). Inventario Fidecommissario Borghese 1833, C, f. 53, nr. 175 (dhoma VIII). Blerë nga shteti italian, 1902. Konservimi dhe diagnostikimi 1918, Cesare Fossi 1995, kooperativë CBC. arl Komentimi Skulptura, prejardhja e së cilës është e panjohur, përshkruhet për herë të parë në librin udhëzues të Antonio Nibby-t të vitit 1832 në dhomën VIII, ku mbeti e ekspozuar deri në mesin e shekullit të njëzetë, kur u zhvendos në dhomën V. Figura qëndron në këmbën e saj të majtë, me djathtas pak i përkulur përpara. Trupi mbulohet nga një chiton i palosur trashë me mëngë me një himation që mbulon trupin dhe i mbështjellë me palosje të trasha që bien nga krahu i majtë, i cili shtrihet përpara duke mbajtur një patera; krahu i djathtë është tërhequr afër gjoksit. Tipi i statujës të kujton atë të Demetrës ose Koresë të dëshmuar nga mesi i shekullit të pestë pes (shih tipi Conservatori-Corinth, Beschi 1988, f. 852, nr. 53), megjithëse trajtimi stilistik sugjeron një ripërpunim të hershëm helenistik. Ritmi i përgjithshëm i figurës dhe tekstura e saj janë në fakt të krahasueshme me disa statuja ikonike nga Megara (Horn 1931, f. 95, pl. 42) dhe me një statujë ikonike neoklasike nga Cyrene (Traversari 1960, f. 32-33 nr. 8, pl. I, 3), ndërsa teknika e ekzekutimit, veçanërisht e bazamentit, sugjeron se kjo skulpturë e veçantë Borghese mund të jetë bërë gjatë epokës Antonine (Blanck 1969). In the third century CE, the statue was repurposed to serve an honorary function: on this occasion – as suggested by the encrusted plug placed at the suture between the head and the body – a portrait head datable to the last quarter of the third century was applied. The plump face, with a full shape and lips, is characterised by heavy eyelids and a downward gaze. The softly wavy hair is divided into two bands leaving the ears uncovered, falling on the neck, while a large braid from the nape of the neck is set in a ring-shaped bun on the top of the head. The fashion of the braid from the nape of the neck to the top of the head (the so-called Scheitelzopf Frisur, literally ‘hairdo with a braid parting’) was in fashion at the time of empresses Furia Sabina Tranquillina and Marcia Otacilia Severa, wives of Gallienus III and Philip the Arab, while the version of this style extending beyond the occiput was particularly in vogue in the Gallienic period, as can be seen in the portraits of Cornelia Supera and Cornelia Salonina. Starting around the mid-third century, the braid became longer and was used to create a ring shape on top of the head, as documented by the monetary portraits of Ulpia Severina, wife of Aurelian and Magnia Urbica, wife of Carinu. During the second half of the third century this style evolved into increasingly voluminous solutions, eventually leading to a turban-like structure made with a thick plait rolled on top of the head as if it were a length of fabric (Bergman 1977, pp. 182 ff.; Buccino 2011, p. 378 ff.). The most striking analogies can be found with a portrait in Palazzo Doria, in which the voluminous plait is paired with slightly wavy hair divided in two bands on the forehead and loose curls at the hairline (inv. EA 2316, Calza 1977, p. 304, no. 376). In the Borghese portrait we can perhaps recognise a private portrait of the age of empress Ulpia Severina (270-275), whose hairstyle, only known from coin profiles, is imitated here (Bergman 1977, p. 185 ff.; Varner 2008, pp. 196-197). Jessica Clementi Bibliography A. Nibby, Monumenti scelti della Villa Borghese, Roma 1832, p. 136, n. 10. Indicazione delle opere antiche di scultura esistenti nel primo piano della Villa Borghese, Roma 1840, p. 25, n. 19. A. Nibby, Roma nell’anno 1838, Roma 1841, p. 925, n. 19. E. von Platner, C. Bunsen, E. Gerhard, W. Röstell, Beschreibungder Stadt Rom, vol. III, Stuttgart 1842, p. 257 n. 19. Indicazione delle opere antiche di scultura esistenti nel primo piano della Villa Borghese, Roma 1854 (1873), p. 29, n. 18. F. Matz, F. von Duhn, Antike Bildwerke in Rom, Berlin 1881-1882, n. 1534. A. Venturi, Il Museo e la Galleria Borghese, Roma 1893, p. 48. G. Giusti, La Galerie Borghèse et la Ville Humbert Premier à Rome, Roma 1904, p. 33. S. Reinach, Répertoire de la statuairegrecque et romaine, III, Paris 1912, p. 192, n. 10. R. Horn, Stehendeweiblichen Gewandstatuen in der hellenistischen Plastik (Hergänzung sheft Römische Mitteilungen, 2), Berlin 1931. A. De Rinaldis, La R. Galleria Borghese in Roma, Roma 1935, p. 17. P. Della Pergola, La Galleria Borghese in Roma, Roma 1954, p. 16. R. Calza, Catalogo del Gabinetto fotografico Nazionale, Galleria Borghese, Collezione degli oggetti antichi, Roma 1957, p. 15, nn. 163-165. A. Carandini, Ricerche Sullo Stile e la Cronologia dei Mosaici Della Villa di Piazza Armerina (Studi Miscellanei 7), Roma 1964, tav. 23,3. W. Helbig, Führer durch die öffentlichen Sammlungen Klassischer Altertümer in Rom (4° Edizione a cura di H. Speier), II, Tübingen 1966, p. 731, n. 1975 (von Heintze). H. Blanck, Wiederverwendung alter Statuen als Ehrendenkmäler bei Griechen und Römern, Roma 1969, pp. 32-33, A6. M. Bergman, Studien zum römischen Portrats des 3. Jahrhunderts n. Ch., Bonn 1977, in part. p. 196, tav. 60,4. R. Calza, Ritratto muliebre del IV sec., in Antichità di Villa Doria Pamphilj, a cura di R. Calza, Roma 1977, p. 304, n. 376. P. Moreno, Museo e Galleria Borghese, La collezione archeologica, Roma 1980, p. 16. G. Traversari, Statue iconiche femminili cirenaiche, Roma 1960, pp. 32-33, n. 8. P. Moreno, S. Staccioli, Le collezioni della Galleria Borghese, Milano 1981, p. 102. K. Fittschen, P. Zanker, Katalog der römischen Porträts in den Capitolinischen Museen und den anderen kommunalen Sammlungen der Stadt Rom, III Kaiserinnen- und Prinzessinnen bildnisse, Frauen porträts, Mainz 1983, p. 116, n. 176, nota 2. L. Beschi, s.v. Demeter, in “Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae”, IV,1, Zürich München 1988, p. 852, n. 53. P. Moreno, C. Stefani, Galleria Borghese, Milano 2000, p. 143, n. 1. P. Moreno, A. Viacava, I marmi antichi della Galleria Borghese. La collezione archeologica di Camillo e Francesco Borghese, Roma 2003, pp. 210-212, n. 192. E. R. Varner, Transcending Gender: Assimilation, Identity, and Roman Imperial Portraits, in “Memoirs of the American Academy in Rome. SupplementaryVolumes”, 7, 2008, pp. 185-205, in part. pp. 196-197. L. Buccino , Morbidi capelli e acconciature semper të ndryshme. Linee evolutive delle pettinaature femminili nei ritratti scultorei dal secondo triumvirato all'età costantiniana , në Ritratti . Le tante facce del potere , a cura di E. La Rocca, C. Parisi Presicce, Catalogo mostra Roma 2011, Roma 2011, fq 361-383. M. Prusac, Nga ballë për ballë. Rigdhendja e portreteve romake dhe e arteve të portreteve antike Pergatiti.Li liana Pere

Koncerti vjetor i Krishtlindjeve Carol i Princeshës Catherine do të mbahet të premten më 6 dhjetor në Westminster Abbey 🎄❤️ Shërbesa e këtij viti ofron një moment për të reflektuar mbi rëndësinë e dashurisë dhe empatisë, dhe sa shumë duhemi për njëri-tjetrin, sidomos në momentet më të vështira të jetës sonë. “Këtë vit, Lartësia e saj Mbretërore donte të festonte njerëzit e shumtë që mbështesin ata në nevojë – individë që kanë frymëzuar, këshilluar, ngushëlluar dhe mbi të gjitha kanë treguar se dashuria është dhurata më e madhe që mund të marrim. ” ᅳ Pallati Kensington 🤍 #princessofwales #katemiddleton #duchessofcambridge #princesskate #princesscatherine #princesscatherineofwales #princeandprincessofwales #duchesskate #katemiddletonstyle #duchesscatherine #catherinemiddleton #royals #royalstylewatch #britishroyals #britishroyalfamily #walesfamily #royalnews #duchessofcornwall #kateandwilliam #royalty

Trump në krye të Shtëpisë së Bardhë, reagon për herë të parë kryeministri Rama KOMENTE 06-11-2024 09:31 Kryeministri Edi Rama ka dërguar një mesazh urimi për Donald Trump, i cili është zgjedhur Presidenti i 47-të i Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Përmes një postimi në rrjetin social “X”, Rama përshëndet fitoren e Trump dhe nënvizon rëndësinë e marrëdhënieve mes Shqipërisë dhe SHBA-ve. - Advertisement - Shefi i qeverisë në Tiranë thekson se mezi pret të punojë me Presidentin e 47-të të Shteteve të Bashkuara të Amerikës për të përmirësuar më tej partneritetin mes dy vendeve. “Urime për DonaldTrump në këtë fitore të jashtëzakonshme! Ishte një nder i vërtetë të punoja përkrah Presidentit të 46-të të Shteteve të Bashkuara për të forcuar lidhjen mes dy vendeve tona. Mezi pres privilegjin e madh të punoj me Presidentin e 47-të për të përmirësuar më tej partneritetin tonë për paqe, prosperitet dhe përparim të mëtejshëm,” shkruan Rama në mesazhin e tij.

Kandidati republikan Donald Trump u zgjodh presidenti i 47-të i Shteteve të Bashkuara, duke shënuar një rikthim të jashtëzakonshëm. Me një fitore në Uiskonsin, zoti Trump siguroi 277 vota elektorale nga 270 sa janë të nevojshme për të siguruar presidencën. Mëngjesin e së mërkurës ndërsa ende po numëroheshin votat, zoti Trump shpalli fitoren në një tubim në Florida. “Kjo ishte një lëvizje që askush nuk e ka parë ndonjëherë më parë dhe sinqerisht, kjo ishte, besoj, lëvizja më e madhe politike e të gjitha kohërave”, u tha zoti Trump mbështetësve të tij. Ai garoi me rivalen demokrate, Kamala Harris, aktualisht Nënpresidente, e cila deri tani siguroi 224 vota elektorale. Zoti Trump është ish-Presidenti i parë që nga Grover Cleveland që rikthehet në Shtëpinë e Bardhë pasi humbi një palë zgjedhje pas mandatit të parë. 11:38 voa

Ben Affleck habit me një kompliment publik për J.Lo-në në mes të divorcit Ben Affleck bëri një kompliment të papritur për Jennifer Lopez për sa i përket rolit të saj në filmin e Unstoppable, pavarësisht se dyshja janë në mes të divorcit pasi martesa e tyre mori fund gjatë 2023-2024. “Unstoppable është një film shumë i ndryshëm nga ky,” tha Affleck për Entertainment Tonight. “Por në njëfarë mënyre, është e rrënjosur në mënyrë të ngjashme në pasionin e artistëve vërtet të talentuar. Billy Goldenberg dhe Jennifer dhe Don Cheadle dhe Jharrel [Jerome] dhe Bobby Cannavale, të gjithë ishin vërtet të pasionuar pas këtij filmi. Jennifer është spektakolare. [Është] një tjetër gjë për të cilin ne jemi vërtet krenarë. Ne besuam në njerëzit e duhur dhe Unstoppable është një shembull tjetër i kësaj.”

Djali i aktorit të Wolfs ka marrë rrugët e tij shakatare Beatriz Colon Shkrimtar i Nju Jorkut Mund të mos e shohim së shpejti një Alexander Clooney në ekran, por djali i George Clooney është ende duke e ndjekur babain e tij të famshëm. Megjithëse aktori i Wolfs dhe gruaja e tij Amal Clooney kanë mbajtur prej kohësh binjakët e tyre, Alexander dhe Ella, larg vëmendjes, ata herë pas here do t'i kënaqin fansat me pamje të ngrohta të familjes së tyre dhe si janë binjakët. Ylli i 11-të i Ocean-it dhe avokati i të drejtave të njeriut festuan së fundmi 10-vjetorin e tyre historik dhe gjatë një nate speciale përpara këtij rasti, ata ndanë një përditësim të pafytyrë se si Aleksandri është ndikuar nga babai i tij. Video e rekomanduar Ju gjithashtu mund të pëlqeni SHKONI: Si George ra për Amal Duke folur me Entertainment Tonight në Clooney Foundation for Justice's Albie Awards, Amal dhe George diskutuan prirjen e këtij të fundit për të bërë shaka me njerëzit dhe se si Aleksandri ka marrë patjetër një shenjë prej tij. Amal shpjegoi: "Është vërtet keq sepse djali im ka akses në rekuizita të klasës së Hollivudit, si buburrecat dhe minjtë e rremë, dhe tani ka një printer 3D", duke bërë shaka: "Kështu që nuk mund t'ju them gjërat që po gjej nën dokumentet e mia. nën jastëkun tim”. Ajo vazhdoi: "Dhe kur Aleksandri ekzekuton shakatë dhe George e sheh atë, ai thjesht e shikon atë dhe ai tha: "Bir, jam shumë krenar për ty". Amal Clooney dhe George Clooney marrin pjesë në çmimet Albie 2024 të prezantuara nga Fondacioni Clooney për Drejtësi në Bibliotekën Publike të Nju Jorkut më 26 shtator 2024 në qytetin e Nju Jorkut© Taylor Hill Amal dhe George organizuan një gala natën përpara 10 vjetorit të tyre Xhorxhi më pas tha se ai në fakt "nuk ka qenë kurrë më krenar" dhe më tej ndau: "Tani ai do të më telefonojë dhe ai do të më thotë: "Ka diçka të rëndësishme që duhet t'ju them baba", dhe unë do të shkoj, "Çfarë?" dhe më pas ai më mbyll mua", ndërsa Amal tha: "Ai po mëson nga më të mirët." Kjo nuk është hera e parë që Amal dhe George flasin për personalitetet e pafytyrë të Aleksandrit dhe Elës dhe se si i kanë përdorur ato jo domosdoshmërisht në favor të tyre. Aktori George Clooney dhe gruaja e tij Amal Clooney marrin pjesë në premierën e "Money Monster" gjatë Festivalit të 69-të vjetor të Filmit në Kanë në Palais des Festivals më 12 maj 2016 në Kanë, Francë.© Clemens Bilan Çifti u martua në Venecia në vitin 2014 Kthehu në vitin 2020 gjatë një paraqitjeje në Jimmy Kimmel Live! George i rrëfeu mikpritësit të natës vonë: "Ne bëmë një gjë vërtet budallaqe, që është se ata flasin rrjedhshëm italisht". George Clooney dhe Amal Clooney ecin në tapetin e kuq përpara shfaqjes së 'Suburbicon' gjatë Festivalit të 74-të të Filmit në Venecia në Sala Grande më 2 shtator 2017© Getty Ata mirëpritën binjakët në vitin 2017 George ka në pronësi një pronë të famshme në Liqenin e Komos që nga viti 2002, ku ai dhe Amal u takuan, dhe pjesërisht i kanë rritur fëmijët e tyre atje. Pamje e shtëpisë italiane të George Clooney, Villa Oleandra, e vendosur në brigjet jugperëndimore të liqenit Como, në Laglio, vetëm 5 km nga Cernobbio© GIUSEPPE CACACE Pasuria e Clooney në Laglio Ai vazhdoi duke shpjeguar: "Unë e kam fjalën italisht të rrjedhshëm në moshën tre [vjeç]. Por unë nuk flas italisht, gruaja ime nuk flet italisht, kështu që i kemi armatosur me një gjuhë." Xhorxhi më pas bëri shaka: "Unë do të them, 'Kthehu brenda dhe pastro dhomën tënde' dhe ata do të jenë si, "Eh, papa stronzo", që fjalë për fjalë do të thotë "turbull", megjithëse në gjuhën e folur është një ekuivalent me "një **vrimë." Ai shtoi: "Unë jam nga Kentaki, anglishtja është një gjuhë e dytë për mua." Albumi fotografk.

"Edith Durham në Përmet: Udhëtime dhe Trashëgimi nga Mbretëresha e Maleve" "Edith Durham në Përmet: Udhëtime dhe Trashegimi nga Mbreteresha e maleve . Përmet, Qendra Multifunksionale Në kuadër të 80-vjetorit të ndarjes nga jeta të Mary Edith Durham, sot u hap ekspozita dedikuar jetës dhe veprës së saj. Alma Hoxha, Kryetarja e Bashkisë Përmet, ndau një pasazh nga libri i Durham, ku ajo e cilëson Përmetin si “qytetin më të bukur në botë.” Ajo nënvizoi dashurinë e Durham për peizazhin dhe kulturën shqiptare. Elsjona Kote, përfaqësuese e Muzeut Historik Kombëtar, foli mbi ndikimin e Durham në njohjen e Shqipërisë jashtë vendit, duke theksuar rolin e saj në ruajtjen e trashëgimisë shqiptare. Kastriot Bezati, historian i njohur, shtoi perspektivën e tij mbi rëndësinë historike të punës së Durham për të dokumentuar jetën dhe traditat e malësorëve shqiptarë. Ekspozita paraqet skica dhe fotografi autentike të jetës në malësitë shqiptare, duke ofruar një pasqyrë të thellë të realitetit të asaj kohe. Ngjarja do të qëndrojë e hapur për publikun për një javë. Albumi fotografik. Per me teper njohuri Mary Edith Durham (1863-1944) ishte një udhëtare, artiste, shkrimtare britanike që u bë e famshme për shkrimet e saj antropologjike rreth jetës në trojet shqiptare, në fund të shekullit të XIX dhe fillim të shekullit të XX. Rinia Durhami ishte më e madhja nga 8 fëmijët. Babai i saj Arthur Eduard Durham ishte një kirurg i njohur në Londër. Edukimin e mori në mënyrë private dhe shfaqi talent në ilustrime si edhe në përdorimin e ngjyrave të ujit, talent ky që bëri të mundur pjesëmarrjen në Royal Academy of Arts (Akdemia Mbretërore e Arteve). Ajo ka dhënë një kontribut të rëndësishëm në paraqitjen dhe pikturimin e detajuar të një numri të madh amfibësh dhe reptilësh që u paraqitën në volumin Cambridge Natural History (Kembrixh Historia Natyrore) i publikuar në 1899. Udhëtimi për në Ballkan Edit Durham në Shqipëri në vitin 1913 Pas vdekjes së babait, Editit i’u desh të kujdesej me vite me rradhë për nënën e sëmurë që rezultoi si diçka shumë e lodhshme. Në moshën 37 vjeçare, e këshilluar edhe nga doktori i saj, ajo ndërmori një pushim jashtë vendit për t’u qetësuar. Me anë të detit, duke u nisur nga Anglia deri në bregun e Dalmacisë, duke udhëtuar nga Trieste në Kotor, më në fund zbarkoi në Cetinje, ish kryeqyteti i Malit të Zi. Kjo pjesë e vogël e harruar e botës do t’i lente asaj mbresa të thella për të gjithë jetën. Për 20 vjet ajo udhëtoi dendur nëpër Ballkan duke u fokusuar më shumë në çështjen shqiptare, që atë kohë ishte një nga zonat më të izoluara e të prapambetura të Evropës. Ajo punoi gjerësisht duke pikturuar, shkruar dhe duke mbledhur artin dhe folklorin e zonave nga kaloi. Pavarësisht nga kjo, vetëm shkrimet e saj do t’i jepnin famë të madhe. Ajo shkruajti 7 libra rreth çështjeve të Ballkanit, nga të cilët High Albania (Shqipëria e Epërme) e shkruar në vitin 1909 është më e njohura dhe më e arrira. Ky libër akoma edhe sot e kësaj dite është një udhërrëfyes i mirë i kulturës dhe traditave të malësorëve të Shqipërisë Veriore. Është për t’u theksuar që artikujt e saj për revistën Njeriu (Man)e bëri atë një pjesëtare të njohur të Institutit Mbretëror te Antropologjisë (The Royal Anthropological Institute). Çështja shqiptare Zonja Durham u njoh shumë afër dhe përkrahu çështjen shqiptare për pavarësinë dhe bashkimin e shqiptarëve. Por kjo bëri që të fitonte një reputacion të keq prej etnocentrikeje dhe më vonë do të kritikohej dhe ri-kritikohej nga përkraheshit e shtetit Serb, të cilët synonin shkëputjen e plotë të territorit të Kosovës të banuar kryesisht nga shqiptarë, nga territoret shqiptare për t’a futur në territoret sllave. Edit Durham rrjedhimisht u kthye kundra politikës së Serbisë, duke denoncuar me termin “Krimbi serb” me që nuk kishin krijuar një Jugosllavi të madhe, por thjesht po arrinin qëllimin e vërtetë në realizimin e “Serbisë së Madhe”, duke vazhduar akuzat se njerëzit nën këtë regjim vuanin një diktaturë më të egër se më parë. Për më tepër, intelektualë angleze që përkrahnin Çështjen Serbe kanë kritikuar rëndë Editin dhe pikpamjet e saj. Rebecca West (Rebeka Uest) e përshkroi Durhamin në librin e saj “Black Lamb and Grey Falcon” si një udhëtare që kthehet nga Ballkani me idenë se ata janë gjithmonë të pafajshëm dhe se gjithmonë janë ata që masakrohen dhe jo masakratorët. Historiani i njohur R. W. Seton-Watson (një përkrahës i flaktë i idesë së përçarjes së Perandorisë Austro-Hungareze) komentoi, “Ndërkohë që gjithmonë denoncohet “mentaliteti i Ballkanit”, edhe ajo vetë është po e njëjta me fjalët që thotë” Mendimi i shqiptarëve rreth saj (nga këndvështrimi i huaj dhe vendas) Shqiptarët e nderojnë akoma edhe sot Editin dhe kanë respekt për të. Ajo sipas shqiptarëve është “Mbretëresha e Malësorëve.” Ajo u mirëprit nga malësorët shqiptarë dhe gjatë kalimit të saj në këto vise nuk pati asnjë keqtrajtim edhe pse ishte një femër e vetme. Përshtypje të mbetura nga Shqipëria ishte tradita e “Burrneshave Shqiptare”, që ishte një zakon ku femrat visheshin si burra dhe kishin një pozitë të qartë në shoqëri. Mbas vdekjes së saj në 1944, Mbreti Zog i Shqipërisë i dha merita të larta asaj. Mbreti Zog ka shkruar për të : “– Ajo na fali neve zemrën e saj dhe fitoi si këmbim vëmendjen e malësorëve tanë.” Ajo vazhdon të nderohet si “Heroinë Kombëtare” dhe në 2004 në një deklaratë të presidentit shqiptar, Alfred Moisiu e cilësoi atë si një nga figurat më të spikatura të Shqipërisë të shekullit të kaluar. Shumë nga punët e Durhamit i janë dhuruar akademive të koleksioneve pas vdekjes. Në ditët e sotme, dokumentat e saj mbahen nga Museum of Mankind (muzeu i njerëzimit) dhe Royal Anthropological Institute (Instituti Mbretëror Antropologjik) në Londër, ndërsa koleksioni i saj me bizhuteri të grumbulluara në Ballkan ndodhen në Pitt Rivers Museum në Oxford (Oksford) dhe Bankfield Museum në Halifax (Heilfaks). Muzeumi Bankfield gjithashtu ka një monstër presentative rreth jetës dhe veprimtarisë së saj.[1] Veprat e Edit Durham Veprat e saj të famshme për Shqipërinë janë : High Albania 1909 (Shqipëria e Epërme) The burden of the Balkans 1905 (Brenga e Ballkanit) Through the Lands of the Serb 1904 (Përmes tokave të Serbisë) The struggle for Scutari 1914 (Përleshja për Shkodrën) Twenty Years of Balkan Tangle (1920) (Njëzet vjet ngatërresa ballkanike) The Serajevo Crime 1925 (Krimi Sarajeva) Some Tribal Origins, Laws and Customs of the Balkans 1928 (Disa dëshmi te fiseve ballkanike, dokumente ligjesh dhe të kulturës së Ballkanit). Albania and the Albanians: selected articles and letters, 1903-1944, ed. by Betjullah Destani (I. B. Tauris, 2001) (Shqipëria dhe Shqiptarët : Artikuj dhe letra të zgjedhura, 1903-1944 nga Betjullah Destani (I. B. Tauris, 2001)) Lufta per shkodren Vepra të tjera për të Kastriot Frasheri: "Mary Edith Durham-Nje zonje e madhe per Shqipërine", Geer, Tirane, 2004 Kastriot Frasheri : "Mary Edith Durham- A Grand Lady for Albania", Geer, Tirana, 2004 Mary Edith Durham (2016). Nella Terra del Passato Vivente. La scoperta dell'Albania nell'Europa del primo Novecento. Introduzione, traduzione, note e appendice di Olimpia Gargano. Lecce, Besa. Pergatiti. Dr Liliana Pere

Është një nga shtatë mrekullitë e botës Disa fakte interesante për piramidën e Keopsit 30.01.2022 - 15:10 Piramida e Keopsit është një nga shtatë mrekullitë e botës. E vendosur në Egjipt në rrafshnaltën e Gizës, rreth 4500 vjet e vjetër, është monumenti më i madh arkitekturor. Informacion i shkurtër: Një tjetër emër për Piramidën e Khufu, “Horizonti i Khufu”.Ndërtimi filloi në 2540 para Krishtit. e.Ato janë pjesë e tre piramidave të Gizës dhe është më e madhja.Lartësia fillestare është 146.6 metra, tani është 138.75 metra, sipërfaqja është 5.3 hektarë, perimetri është 922 metra.Ai përbëhet nga tre dhoma: dhoma e varrimit, dhoma e mbretëreshës dhe e mbretit me një sarkofag bosh në qendër.Nga dhomat dalin kanale ventilimi me gjerësi 13-25 milimetra me qëllim të panjohur.Temperatura e brendshme e ambienteve është gjithmonë +20 gradë Celsius, edhe në motin më të nxehtë.Detaje: Arkitekti Ndërtuesi i Piramidës së Madhe quhet Hemiun, nipi dhe veziri i vetë perëndisë dhe që mban titullin “Menaxhimi i të gjitha kantiereve të faraonit”. E ndërtuar me blloqe graniti, ajo ishte e përfunduar me gur gëlqeror të bardhë, dhe në majë me gurë piramidoni të praruar. Nga rrezet e diellit, ai shkëlqeu me një dritë të ndritshme, si rezultat, dukej se vetë Ra e bëri piramidën të shkëlqejë. Sidoqoftë, në 1186 veshja u hoq plotësisht për ndërtimin e shtëpive të reja. Aspektet Numri i fytyrave të piramidës së Keopsit është 8, nga të cilat 4 janë konkave dhe 4 janë konvekse, e cila është e dukshme vetëm në një kënd të caktuar të dritës rënëse, si dhe në agim dhe muzg përpara ekuinoksit në verë dhe në vjeshtë. Pjerrësia Këndi i pjerrësisë së faqeve piramidale i referohet sekedit të dyfishtë egjiptian (51,5 gradë). Ai është më afër numrit Pi dhe është “Raporti i Artë” dhe është përdorur në ndërtimin e Piramidës së Keopsit dhe askund tjetër. Observatori Sipas një versioni, Piramida e Madhe është një laborator astronomik. Në fund të fundit, korridoret e tij drejtohen drejt yllit Tuban, i cili në atë kohë kishte statusin e Yllit të Veriut. Kanalet e ventilimit jugor të çojnë në Sirius, dhe ato veriore në Alnitak. Kompas Kjo piramidë është e orientuar rreptësisht nga veriu, dhe secila nga fytyrat e saj, në pikat kardinal. Ttani gabimi i tyre është 5 gradë. Por ky devijim shoqërohet me një zhvendosje të përkohshme të poleve magnetike të planetit. Në Google Photos

Shënohet 22 nëntori, dita e Alfabetit të Gjuhës Shqipe Dita e sotme shënohet si dita e Alfabetit të Gjuhës Shqipe, i cili u njësua në Kongresin e Manastirit. Kjo festë është paralajmëruar të jetë tradicionale dhe të marrë sa më shumë jehonë në mbarë trevat shqiptare. Data 22 nëntor përbën një ditë përkujtimore në Shqipëri, Kosovë, Republikën e Maqedonisë dhe në diasporën shqiptar e, pasi kjo datë shënon ditën e Alfabetit të Gjuhës Shqipe . Alfabeti u njësua gjatë Kongresit të Manastirit i njohur ndryshe edhe si Kongresi i Alfabetit.  Mes datave 14 nëntor - 22 nëntor 1908 është mbajtur një konferencë akademike në qytetin e Manastirit , për standardizimin e alfabetit të gjuhës shqipe. Kjo festë është paralajmëruar të jetë tradicionale dhe të marrë sa më shumë jehonë në mbarë trevat shqiptare.  Shtëpia e Fehim Zavalanit, ku u mbajt Kongresi i Manastirit në 14-22 nëntor 1908  (që nga nëntori 2012, Muzeu i Alfabetit Shqip) Përpara kongresit, gjuha shqipe përfaqësohej prej gjashtë ose më shumë alfabetesh, pa llogaritur nënvariantet. Kongresi u mbajt prej shoqërisë "Bashkimi" në shtëpinë e Fehim Zavalanit, ku ishte edhe selia e shoqërisë.  Pjesëmarrësit në kongres ishin figura të dalluara të jetës kulturore e politike mbarëshqiptare. U thirrën 50 delegatë, përfaqësues të njëzet e tre qyteteve të banuara nga shqiptarët, shoqërive kulturore e patriotike, tridhjetë e dy nga të cilët kishin të drejtë vote dhe tetëmbëdhjetë vëzhgues. Ndër delegatët më të shquar qenë Gjergj Fishta, Mid'hat Frashëri, Sotir Peci, Ndre Mjeda, Shahin Kolonja, Bajo Topulli, Parashqevi Qiriazi, Fehim Zavalani. Delegat tjetër nga familja Zavalani ishte Izet Zavalani, përfaqësues i Follorinës. I zoti i shtëpisë, Fehim Zavalani, mbajti fjalën hyrëse.  Lista e pjesëmarrësve të Kongresit të Manastirit, foto nga Mikel Kodheli ©Portali Shkollor -  Të gjitha

Kafe turke për një jetë të gjatë? Çdo ditë, amvisat shqiptare përballen me mëdyshje, sfida dhe punë. Përpara se të përballen me këto sfida, tradita e kërkon një filxhan me kafe turke. Shkencëtarët kanë kryer disa studime në lidhje me jetëgjatësinë e njerëzve në zonën e Ballkanit dhe të Mesdheut në përgjithësi të cilët pinë kafe turke ose siç njihet ndryshe kafeja e bluar imët. Kafeja Turke: Një histori intrigash politike dhe dashurie Kafeja ka origjinën në Kaffa të Etiopisë, megjithatë emri i saj vjen nga Arabishtja. “Qahwa” përkthehet “Verë”. Kafeja e parë është prodhuar në Jemen, ku shumë besimtarë pinin kokrrat e kafesë të tretura në ujë, për të qëndruar zgjuar gjatë lutjeve. Nga Jemeni, në vitin 1517 kafeja rrugëtoi në Stamboll. Asokohe, Turqit zbuluan se me kokrrat e kafesë ata mund të përgatisnin një pije të shijshme, të athët dhe me ngjyrë të zezë, me anë të së cilës mund të merrnin shumë energji dhe të shuanin urinë. Kafeja u bë e preferuara e Sulejmanit të Madhërishëm, Sulltaneshave dhe Konkubinave të Haremit. Sulltan Sulejmani u marros pas kafesë dhe i dha ‘pijes së zezë’ vulën perandorake. Turqit shpikën metodën e përgatitjes së kafesë me xhezve. Ata i bluan kokrrat e kafesë shumë hollë dhe i zien në ujë. Fisnikët e Oborrit të Sulltanit e kishin kafenë si kriter në përzgjedhjen e nuseve. Nëse kafeja që një grua shërbente ishte e bluar dhe bërë mirë, atëherë ajo do të ishte një grua e shkëlqyer, thotë legjenda. Kafeja u kthye në një instrument edhe për vetë gratë. Legjenda thotë se nëse ato servirnin një kafe të ëmbël atëherë do të thotë që ishin të lumtura me zgjedhjen e bashkëshortit. Nëse kafeja ishte e hidhur, bashkëshorti nuk u pëlqente. Asokohe, sipas të dhënave, një grua e martuar kishte të drejtën të ndahej nga bashkëshorti, nëse ai nuk sillte kafe në shtëpi. Shumë shpejt në të gjithë perandorinë Otomane u përhapën kafenetë e para të cilat vite më vonë u shpallën të paligjshme, sepse njerëzit qëndronin shumë gjatë në këto vende ku sipas spiunëve të oborrit thureshin kurthe dhe plane për vrasjen e sulltanit. Në vitin 1656, ndëshkimi për këdo që kapej duke bluar kafe ishte kamzhiku dhe mbytja në det. Kafeja Turke dhe jetëgjatësia Në ishullin Ikaria të Greqisë, të gjithë banorët e nisin ditën me një kafe turke. Ky ishull gjithashtu njihet të ketë popullsinë më jetëgjatë në të gjithë vendin. Kjo frymëzoi disa shkencëtarë të studionin efektin e kafesë dhe mënyrës së jetesës tek jetëgjatësia e njerëzve. 142 njerëz të grupmoshave të ndryshme morën pjesë në studim. Shkencëtarët morën në konsideratë edhe faktorë të tjerë si, gjinia, pesha, gjatësia, pirja e duhanit, sëmundjet e zemrës dhe hipertensioni. Rezultatet e studimit treguan qelizat endoteliale tek njerëzit që pinin më shumë kafe turke, kishin një performancë më të mirë. Këto qeliza kanë një ndikim të drejtpërdrejtë në enët e gjakut. Nëse ato nuk funksionojnë mirë, me kalimin e kohës mund të shkaktojnë bllokimin e kapilarëve dhe enëve të gjakut, madje mund të shkaktojnë edhe vdekje të parakohshme. Krahasimi mes grupmoshave në studim tregoi se konsumi në rritje i kafesë turke ka një ndikim pozitiv në elasticitetin e arterieve. Kjo pakëson shanset e shfaqjes së tensionit të lartë të gjakut. Kafeja turke përmban dy substanca të rëndësishme. Ato njihen si kafestol dhe kaheol, të cilat kanë vlera të mira kundër inflamacionit por edhe shërbejnë si antioksidantë. AgroWeb gjithsesi këshillon të mos e teproni me sasinë, pasi si çdo gjë, kur teprohet kthehet në dëm të shëndetit.

Kongresi i Manastirit në kujtesën e Fishtës ASHT FAQE E ZEZË ME I LANË MARRE VEDIT PARA TANË BOTËS Në Kongresin e Manastirit (14 – 22 nëntor, 1908) u morën vendime të rëndësishme, për çështjen e alfabetit, apo për ato politike, që ndihmuan për ngritjen në një shkallë më të lartë të kulturës e arsimit shqiptar, si edhe për bashkimin e mëtejshëm në luftën për çlirimin kombëtar. At’ Gjergj Fishta, me një ndikim të fuqishëm në unifikimin e alfabetit të shqipes, duke e rikujtuar këtë ditë, shkruante: “Ishim nga të gjitha skajet e Shqipnisë dhe të kolonive shqiptare ndër dhena të hueja. U treguam me të vërtet shqiptar sepse kurnjani nuk donte me i lëshue asnji fije penit nga mendimi i vet atij tjetrit. Kongresi duhej të shpërndahej pa marrë kurrnji vendim. – U tërbova nga inati, U çova në kambë e u fola: – O burra shqyptarë, po a me të vërtetë do t’i lamë marre vedit para të gjithë botës? – Po a mendoni ndopak se çka do t’u thomi shqyptarëve kur të na pvesin se çka keni ba ju dijetarët atje në Manastir? – Çka do t’u thomi na njerzve të pashkollë që nuk dijnë as me shkrue as me këndue?… Na jemi që mendojmë me ba Shqypninë e si do ta bajmë atë kur na nuk duem me u marrë vesht ndërmjet vedit se si duhet me u shkrue germa A e ajo I? – Burra po u flas me zemër në dorë se asht marre e turp e faqe e zezë me i lanë marre vedit para popullit shqyptar e para tanë botës, që pret dishka prej nesh e na të kthejmë pa kurrgja në dorë ndër shpija tona. – Po ulnju burra, ulnju sheshit e pse të kalojmë edhe nji ditë ma shumë në kët vend, mos ta lamë duerbosh popullin që na pret!… – Aferim! P.Gjergj!… Aferim të kjoftë, bërtiti më të madhë një hoxhë me mjekërr. Ai u çue në kambë e erdh drejt te un, e më puthi në ballë e më tha: – Kështu flet shqiptari që e di që asht shqiptar!… Ulnju burra, – u tha, – ulnju këtu në shesh të zgjedhim një komisjon e në krye të vemë Pader Gjergj Fishten e vetëm komisjoni do të caktojë se shka duhet të bajmë sot-për të mirën e popullit shqiptar neser… Fjala e tij u ndigjue me duartrokitje e më caktuen Kryetar të Komisionit të Kongresit të Manastirit, i cili do të delte bosh sikur mos të ishte tregue toleranca e eme që të pranojshm dy alfabete njiherit, atë të Stambollit që kërkonte Mit’hat Frashëri dhe kët që u vendos. Kjo sjellje e eme në Kongres të Manastirit më ka kushtue mjaft shtrejt në jëtë sepse Abat Doçi, të cilin un e përfaqsova në atë Kongres m’u idhnue. E kur u ktheva më tha: Pater Gjergj, un të kam dijtë si nieri që nuk ban kompromis në jetë! … Por Shqypnija nuk mund të bahej ndrysh…”

Hyrja e Meghan Markle në familjen mbretërore u shënua nga shkëputja e saj e perceptuar nga tradita. Si një garë e përzier, aktorja amerikane me një divorc në të kaluarën e saj, Meghan tashmë konsiderohej një zgjedhje jokonvencionale për një anëtar të familjes mbretërore britanike. Që nga fillimi, sfondi dhe identiteti i saj u dalluan si të ndryshme, gjë që çoi në shqyrtim dhe kritikë. Ndërsa një pjesë e kësaj kritike ishte e motivuar racisht, pjesa më e madhe buroi nga fakti se Meghan, ndryshe nga Kate, dukej se nuk ishte e gatshme të përputhej plotësisht me normat dhe sjelljet e pritshme mbretërore. Natyra e saj e shquar për çështjet sociale, mbështetja e saj vokale për kauza si barazia gjinore dhe drejtësia racore, dhe dëshira e saj për privatësi, të gjitha kontribuan në një perceptim të Meghan si më moderne, por edhe më përmbajtëse Kritikat e hapura të çiftit ndaj familjes mbretërore gjithashtu nxitën përçmimin e mediave. Meghan dhe Harry nuk janë larguar nga të folurit për përvojat e tyre negative brenda familjes mbretërore, veçanërisht në lidhje me trajtimin e tyre nga shtypi dhe mungesën e supozuar të institucionit mbretëror. Në intervistat e tyre me Oprah Winfrey, për shembull, ata zbuluan vështirësitë e shëndetit mendor me të cilat u përball Meghan dhe racizmin me të cilin ajo u përball. Këto zbulime e bënë Meghan një objektiv të lehtë për tabloidet, pasi fjalët e saj u kornizuan si të diskutueshme ose dëmtuese për familjen mbretërore. Ky portretizim intensifikoi përgjigjen negative të medias ndaj saj, duke e bërë shpesh atë të shfaqet mosmirënjohëse ose përçarëse . . . .

Kongresi i Manastirit 1908 Kongresi i Manastirit për njësimin e alfabetit të gjuhës shqipe (14-22 nëntor 1908) Përhapja e shkollave dhe e mësimit të gjuhës shqipe, si edhe zhvillimi i kulturës kombëtare në përgjithësi, shtruan në rend të ditës nevojën e caktimit të një alfabeti të vetëm. Rilindësit me të drejtë e shihnin mungesën e një alfabeti të njëjtë të gjuhës shqipe jo vetëm si një problem gjuhësor e kulturor, por edhe si një çështje politike, një shenjë dasie, që pengonte bashkimin e shqiptarëve. Zgjidhja e saj do të ndihmonte si në lëvrimin e mëtejshëm të gjuhës e të letërsisë shqipe, ashtu edhe në konsolidimin e unitetit kombëtar dhe të bashkimit politik të popullit shqiptar. Kushtet përpara kongresit Vendosja e një alfabeti të njëjtë të gjuhës shqipe u përgatit gjatë një epoke të tërë të Rilindjes, falë veprimtarisë krijuese në lëmin e gjuhësisë dhe të letërsisë të brezave të tërë të iluministëve shqiptarë, gjuhëtarë, shkrimtarë, poetë, publicistë etj. Një ndihmesë të vyer dhanë organet e shtypit, sidomos ato të viteve të fundit të shek. XIX dhe të fillimit të shek. XX, ku spikati në mënyrë të veçantë revista “Albania” (Bruksel-Londër, 1897-1909) e Faik Konicës. Miratimi i alfabetit (alfabetares) së Stambollit, në vitin 1879, ndonëse shënoi një hap të rëndësishëm përpara në rrugën e vendosjes së një alfabeti të njëjtë të gjuhës shqipe, nuk arriti ta zgjidhte përfundimisht këtë çështje. Alfabeti i Stambollit u përhap vetëm në Shqipërinë e Jugut e të Mesme, ndërsa në Shqipërinë e Veriut, posaçërisht në Shkodër përdoreshin tri alfabete të tjera për shkrimin e shqipes, ai i shoqërisë “Bashkimi” (1899), i “Agimit” (i jezuitëve) dhe alfabeti i shkrimtarëve të vjetër të Veriut, që përdorej më shumë nga klerikët katolikë. Organet e shtypit shqiptar, ndonëse botoheshin të gjitha me alfabetin latin, kishin ndryshime ndërmjet tyre. Rrethanat e reja Në rrethana të tilla, vendosja e një alfabeti të njëjtë të gjuhës shqipe do të arrihej jo vetëm në luftë me sunduesit e huaj osmanë, që përpiqeshin ta pengonin atë si një arritje që do të çonte në afirmimin e mëtejshëm të kombit shqiptar, por edhe duke kapërcyer frymën dhe interesat lokalë të shoqërive e të grupeve kulturore shqiptare, që ushqeheshin edhe nga dasitë krahinore të trashëguara nga e kaluara. Ndonëse në thelb ishte një çështje kulture, njësimi i alfabetit të gjuhës shqipe paraqitej njëherazi një nga problemet më të rëndësishme politike të kohës, zgjidhja e të cilit do të varej nga zhvillimi i lëvizjes kombëtare në përgjithësi. Në të vërtetë, thirrja e kongresit për njësimin e alfabetit të gjuhës shqipe u bë e mundur vetëm në rrethanat e reja, që u krijuan për lëvizjen kulturore-kombëtare pas shpalljes së kushtetutës në vitin 1908. Organizimi Nismën për thirrjen e kongresit për njësimin e alfabetit të gjuhës shqipe e mori klubi “Bashkimi” i Manastirit, që luante rolin kryesor ndërmjet klubeve shqiptare. Drejtuesit e këtij klubi, menjëherë pas themelimit të tij, e shpallën zgjidhjen e kësaj çështjeje si detyrën më të ngutshme të lëvizjes kombëtare. Gjatë muajve gusht-shtator, pasi kishte marrë edhe pëlqimin e klubeve e të shoqërive të tjera atdhetare, klubi i Manastirit ndërmori masat konkrete për thirrjen e kongresit kombëtar për çështjen e alfabetit. Në “Zëdhënien” që u shpërnda me këtë rast, ftoheshin të merrnin pjesë në kongres “gjithë shqiptarët, brenda dhe jashtë Shqipërisë”, si edhe “çdo filolog” shqiptar. Nisma e tij u prit mirë nga atdhetarët shqiptarë dhe nga klubet e shoqëritë patriotike brenda e jashtë vendit, që u treguan të gatshme të dërgonin përfaqësuesit e tyre në këtë kongres. Kongresi Kongresi u hap në Manastir më 14 nëntor 1908 dhe i vijoi punimet deri më 22 nëntor. Në Kongres morën pjesë 32 delegatë me të drejtë vote, që përfaqësonin 26 qytete e shoqëri të ndryshme shqiptare brenda dhe jashtë atdheut, si dhe 18 delegatë të tjerë si pjesëmarrës pa të drejtë vote. Kongresi i Manastirit u shndërrua kështu në një kuvend të vërtetë mbarëshqiptar, në të cilin morën pjesë gjithsej 50 delegatë nga të gjitha anët e Shqipërisë, nga qytetet e vilajeteve të Manastirit, të Kosovës, të Janinës e të Shkodrës, si edhe nga shoqëritë shqiptare të Bukureshtit, të Sofjes, të ShBA-së, të Egjiptit, të Italisë etj. Përfaqësimi Kongresi i Manastirit për çështjet që diskutoi e zgjidhi dhe si një nga tubimet më të gjera e më përfaqësuese nga përbërja e tij, vlerësohet me të drejtë si kuvendi më i rëndësishëm kombëtar në historinë politike e kulturore të shqiptarëve në fillim të shek. XX. Delegatë të tij ishin: shkrimtarët dhe publicistët më të njohur, lëvrues të gjuhës shqipe, laikë e klerikë, si Gjergj Fishta, Nikollë Kaçori, Ndre Mjeda, Gjergj Qiriazi, Mithat Frashëri, Hilë Mosi, Mati Logoreci, Thoma Avrami, Sotir Peci, Shahin Kolonja, Luigj Gurakuqi, Adam Shkaba; veprimtarë të lëvizjes kombëtare dhe të klubeve shqiptare, si Bajram e Çerçis Topulli, Mihal Gramenoja, Fehim Zavalani, Dhimitër Mole, Nyzhet Vrioni, Rrok Berisha, Leonidha Naço, Dhimitraq Buda, Akil Eftimi, Shefqet Frashëri, Refik Toptani, Gligor Cilka, Emin bej Shkupi, Hafiz Ibrahim efendiu (nga Shkupi), Ramiz Daci, Xhemal Beu (nga Ohri), Fahri Frashëri (nga Resnja) etj. Kryetar i Kongresit u zgjodh Mithat Frashëri, ndërsa nënkryetarë Luigj Gurakuqi e Gjergj Qiriazi. Megjithatë, për një varg arsyesh të diktuara nga rrethanat e kohës, pati edhe intelektualë të shquar (si Faik Konica etj.) që nuk arritën të merrnin pjesë në punimet e këtij Kongresi. Punimet Gjatë dy ditëve të para të Kongresit u zhvilluan mbledhje të gjera e të hapura, ku morën pjesë, përveç delegatëve, edhe intelektualë e nxënës të shkollave të Manastirit, si edhe banorë të tjerë të këtij qyteti, rreth 400 veta. Këto mbledhje u shndërruan në manifestime kombëtare, në të cilat u mbajtën fjalime patriotike për nevojën e bashkimit të të gjithë shqiptarëve, gegë e toskë, myslimanë e të krishterë, si dhe për përparimin e kombit e të kulturës së tij. Vendin kryesor në punimet e Kongresit, duke përfshirë edhe mbledhjet e hapura, e zuri çështja e caktimit të një alfabeti të përbashkët për të gjithë shqiptarët. Gjatë diskutimeve që u bënë në ditët e para, të gjithë shfaqën mendimin se alfabeti që do të vendosej duhej të kishte si bazë atë latin. Por pikëpamjet e delegatëve më tej u ndanë, prandaj në ditën e tretë të punimeve Kongresi zgjodhi një komision prej 11 vetash, të kryesuar nga at Gjergj Fishta, ku bënin pjesë njohësit më të mirë të gjuhës shqipe, përkrahës të alfabeteve të Stambollit, të “Bashkimit”, të “Agimit”, si dhe intelektualë të tjerë të shquar. Komisionit iu dhanë fuqi të plota për të vendosur për këtë çështje. Vendimet Pas shumë diskutimesh Komisioni vendosi që të mos merrej në vështrim asnjëri nga tri alfabetet e përmendura më sipër, por të krijohej një alfabet i ri mbi bazën e atij latin, duke u dhënë shkronjave latine vlera fonetike në përputhje me nevojat e gjuhës shqipe. Por Komisioni ndeshi në vështirësi për caktimin e shkronjave dyshe, që nevojiteshin për ata tinguj të shqipes, që i mungonin latinishtes (për dh, gj, nj, th etj.). Në këto rrethana, pas tri ditë diskutimesh (17-19 nëntor), anëtarët e Komisionit, sikurse thuhej në vendimin e Kongresit, “të shtyrë edhe nga disa shkaqe të përjashtme”, nuk arritën të caktonin një alfabet të vetëm për gjuhën shqipe, prandaj vendosën “të kthehen prapa”, duke pranuar alfabetin e Stambollit “e me të bashkë edhe një abece thjesht latine, që të përdoreshin e të mësoheshin bashkarisht në mes të shqiptarëve”. Të dy alfabetet do të përdoreshin detyrimisht në shkolla. Ky vendim, që vetë Kongresi e quajti kthim prapa, u argumentua nga Komisioni me “disa shkaqe të përjashtme” dhe pikërisht me nevojën për të shtypur me alfabetin thjesht latin libra jashtë Shqipërisë dhe për korrespondencat me jashtë. Në të vërtetë, me shkaqe të jashtme nuk kuptoheshin vetëm ato thjesht teknike, por edhe trysnia e ushtruar mbi Komisionin nga qarqet e shoqëritë e ndryshme shqiptare, që ishin për alfabetin e Stambollit (në Shqipërinë e Jugut) dhe atë të “Bashkimit” në Gegëri e sidomos në Shkodër. Vendimi për të përdorur bashkërisht dy alfabete u mor për të mos shkaktuar përçarje në radhët e delegatëve dhe të shqiptarëve në përgjithësi. Në të njëjtën kohë ai u quajt si një zgjidhje e përkohshme për të kaluar në të ardhmen në përdorimin e një alfabeti të vetëm. Ndonëse nuk caktoi një alfabet të vetëm, vendimi i Kongresit të Manastirit ishte një hap i rëndësishëm përpara në rrugën e zgjidhjes përfundimtare të çështjes së alfabetit të shqipes dhe ushtroi një ndikim të fuqishëm në bashkimin politik dhe përparimin e mëtejshëm kulturor të kombit shqiptar. Me këtë vendim iu dha fund kaosit që mbretëronte deri atëherë në çështjen e shkrimit të shqipes. Në vend të alfabeteve të shumta që ishin përhapur në Shqipëri e në kolonitë e mërgimit, tani do të përdoreshin vetëm dy, edhe këta bashkërisht. Përveç kësaj, duke vendosur për dy alfabete, që mbështeteshin në atë latin, Kongresi i Manastirit ripohoi edhe njëherë vendosmërinë e shqiptarëve për të mbrojtur individualitetin e tyre kombëtar, kundër orvatjeve të xhonturqve për t’u imponuar alfabetin arab dhe për t’i identifikuar ata me turqit. Atë që nuk e çoi dot deri në fund Kongresi i Manastirit, e zgjidhi përfundimisht vetë jeta e popullit shqiptar. Alfabeti thjesht latin, duke qenë i papërzier e më homogjen nga karakteri i shkronjave, më i lehtë e më praktik për shtyp, u përhap gjithnjë e më shumë dhe nga fundi i Luftës së Parë Botërore u bë tashmë alfabeti i përbashkët e i vetëm për gjithë shqiptarët, alfabeti i sotëm i gjuhës shqipe. Simbolika politike Megjithëse çështja e njësimit të alfabetit zuri vendin kryesor në punimet e Kongresit të Manastirit, vetë Kongresi nuk ishte një mbledhje thjesht gjuhësore, por edhe një manifestim politik. Krahas tubimeve të hapura, u organizuan edhe mbledhje të fshehta kushtuar çështjeve politike të ditës. Objekti kryesor i diskutimeve në këto mbledhje ishin marrëdhëniet e shqiptarëve me turqit, lufta për të drejtat kombëtare të popullit shqiptar, për zhvillimin kulturor dhe ekonomik të vendit, si edhe marrëdhëniet me shtetet evropiane. Përfundimet e këtyre diskutimeve dhe vendimet që u morën në këto mbledhje, u përfshinë në programin kombëtar prej 18 pikash që iu dha deputetit të Korçës, Shahin Kolonjës, për ta paraqitur në parlament në emër të shqiptarëve. Ky program ështe një nga dokumentet më të rëndësishme të Kongresit të Manastirit, në të cilin u pasqyruan aspiratat e shqiptarëve për autonominë territoriale-administrative të Shqipërisë. Vendin kryesor në program e zinin kërkesat politike për “njohjen zyrtare të kombësisë shqiptare dhe të gjuhës shqipe”. Në lidhje të ngushtë me këtë kërkohej emërimi i nëpunësve shqiptarë në të katër vilajetet, zgjedhja e të gjitha organeve lokale, zgjerimi i kompetencave të tyre dhe kryerja e shërbimit ushtarak nga dy deri në dy vjet e gjysmë në Shqipëri, nën drejtimin e oficerëve shqiptarë të dalë nga shkollat ushtarake që do të ngriheshin në vend. Pjesë përbërëse e kërkesës për njohjen e kombësisë shqiptare dhe e të drejtave të saj, ishte edhe themelimi i shkollës së pavarur shqipe, që do të arrihej duke i kthyer të gjitha shkollat shtetërore turke në Shqipëri, ato fillore, qytetëse e të mesme, në shkolla kombëtare dhe duke vendosur gjuhën amtare shqipe “si gjuhë mësimi në të gjitha këto shkolla shtetërore”, ndërsa turqishtja do të mësohej si lëndë e veçantë, duke filluar nga viti katërt i shkollës fillore. Të lidhura ngushtë me këtë ishin edhe masat që parashikohej të merreshin për kthimin e shkollave në gjuhën greke, që funksiononin për shqiptarët e krishterë, në shkolla kombëtare, me gjuhën shqipe si gjuhë mësimi, duke i hequr ato nga administrimi i klerit dhe duke i shpallur shkolla shtetërore. Këto shkolla do të mbaheshin me të ardhurat nga pasuritë e kishave, të cilat duhej të administroheshin nga shteti dhe me të ardhurat e buxhetit të shtetit osman. Për t’u prerë rrugën ndërhyrjeve të Austrisë, të Italisë e të Greqisë në Shqipëri, kërkohej që klerikët katolikë e ortodoksë të paguheshin nga shteti turk. Me këto masa do të kufizohej ndikimi i propagandave të huaja shkollore e kishtare në Shqipëri, sidomos i asaj greke. Kërkesat e bëra në fushën e arsimit Një nga kërkesat më të rëndësishme në fushën e arsimit ishte ajo për themelimin e një universiteti shqiptar, që kishte qenë aspiratë e hershme e rilindësve. Për përgatitjen e profesorëve për këtë universitet do të dërgoheshin çdo vit, me bursa të shtetit, të rinj që do të mësonin në shkollat e larta të Evropës dhe të ShBA-së. Po kështu kërkohej të themelohej një muze arkeologjik kombëtar në një nga qytetet e Shqipërisë. Kërkesat ekonomike Programi përmbante gjithashtu një varg masash, që kishin për qëllim zhvillimin ekonomik të vendit, për të cilin ishte interesuar borgjezia shqiptare. Të tilla ishin masat për hapjen dhe shfrytëzimin e minierave, për ndërtimin e hekurudhave nga sipërmarrës shqiptarë, për ngritjen e ekonomive të mëdha bujqësore në Myzeqe etj. Në pjesën ekonomike përfshihej edhe kërkesa për kufizimin e depërtimit të kapitalit të huaj në ekonominë shqiptare, që kishte për qëllim të ndalonte ekspansionin ekonomik të shteteve të huaja dhe në mënyrë të veçantë t’u jepte mundësi borgjezisë shqiptare e kapitalit vendas të shtinte në dorë tregun dhe ekonominë e Shqipërisë. Kërkesat politike Programi politik, i miratuar në Kongresin e Manastirit, megjithëse nuk përmbante kërkesa të domosdoshme për organizimin e një shteti autonom, si veçimi i territoreve shqiptare dhe forma e qeverisjes së tyre, ai pati rëndësi të veçantë, sepse i përmbysi shpresat e Turqve të Rinj dhe të bashkëpunëtorëve të tyre shqiptarë për ta kufizuar Kongresin vetëm me çështjet e alfabetit, për ta mbajtur larg problemeve politike e luftës kundër regjimit xhonturk. Miratimi i tij dëshmonte gjithashtu se Lëvizja Kombëtare Shqiptare edhe pas shpalljes së kushtetutës kishte ruajtur karakterin e saj politik e të pavarur dhe kishte si objektiv themelor realizimin e autonomisë së Shqipërisë. Kongresi i Manastirit shënoi gjithashtu një hap të rëndësishëm në ngritjen e shkallës së organizimit të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare. Vetë thirrja e tij si një forum mbarëkombëtar, vendimet që mori për çështje të tilla që i takonin gjithë kombit dhe, në mënyrë të veçantë, njohja faktike e klubit të Manastirit si klub qendror, me të cilin do të mbanin lidhje gjithë klubet e tjera, dëshmojnë për vendosjen e një bashkërendimi të veprimtarisë organizative e politike-kulturore të klubeve dhe të shoqërive shqiptare, nën drejtimin e klubit “Bashkimi” të Manastirit. Jo rastësisht konsujt e huaj e trajtonin këtë masë si një përpjekje që do të krijonte njëlloj federate të klubeve shqiptare. Vendimi për t’i dhënë klubit “Bashkimi” të Manastirit, që qëndronte në krye të luftës për të drejtat kombëtare të shqiptarëve, atributet e një klubi qendror, u arrit pas kundërshtimit të përpjekjeve të krahut të moderuar të lëvizjes kombëtare për t’u imponuar klubeve e shoqërive shqiptare udhëheqjen politike dhe organizative të klubit të Stambollit, drejtuesit e të cilit, përgjithësisht, njiheshin si përkrahës të xhonturqve. Kongresi i Manastirit dhe vendimet e tij përbëjnë një nga ngjarjet më të rëndësishme në historinë e re të popullit shqiptar. Për herë të parë pas kuvendeve, që u mbajtën në periudhën e Lidhjes së Prizrenit (1878-1881) dhe të Lidhjes së Pejës (1899-1900), u mblodhën në këtë Kongres përfaqësues nga të gjitha krahinat e Shqipërisë dhe u morën vendime të rëndësishme për çështjen e alfabetit e për ato politike, që ndihmuan për ngritjen në një shkallë më të lartë të kulturës e të arsimit shqiptar, si edhe për bashkimin e tij të mëtejshëm në luftën për çlirimin kombëtar. VATIKAN Historia e Shqipërisë (1984). Tiranë. Nga 14 deri më 22 nëntor 1908 në Manastir lindte alfabeti i sotëm i shqipes Kongresi i Manastirit u mblodh nga 14 deri më 22 nëntor 1908 për të vendosur për problemin e ndërlikuar të alfabetit. U organizua nga shoqëria Bashkimi dhe u propagandua nga Mid'hat bej Frashëri në revistën e tij Lirija R.SH . - Vatikan Kongresi i Manastirit u mblodh nga 14 deri më 22 nëntor 1908 për të vendosur për problemin e ndërlikuar të alfabetit. U organizua nga shoqëria Bashkimi  dhe u propagandua nga Mid'hat bej Frashëri në revistën e tij  Lirija :"... ardhi një ditë e pëlqyerë për istorinë tonë, që të nisim liruar' e papengim të punojmë për mbrodhësin' e lumtërin' e kombit tonë, jo me barut edhe me armë, po me kartë e pëndë, andaj kjo çështje e Abecesë lipsetë të jetë fillim, që pa atë nuku do mundim të harijmë qëllimetë tona të lartëra për mbrodhësi të gjuhësë."- Kështu shkruante Mid'hat bej Frashëri, që e drejtoi këtë mbledhje, ku morën pjesë delegatë të të gjitha besimeve nga mbarë Shqipëria dhe kolonitë shqiptare jashtë. Ndër pjesëmarrësit e shquar qenë Atë Gjergj Fishta, dom Ndre Mjeda, Mati Logoreci, Luigj Gurakuqi dhe Hilë Mosi nga Shkodra; Shahin bej Kolonja dhe Petro Nini Luarasi nga Kolonja; Thoma Abrami nga Korça; Sotir Peci nga Bostoni, dhe Bajo Topulli e familja Qiriazi nga Manastiri. Kongresi zgjodhi një komision prej njëmbëdhjetë antarësh nën kryesinë e Atë Gjergj Fishtës për të studiuar problemin e alfabetit e për të dalë me propozime . U arrit menjëherë në mendimin e përbashkët që alfabeti t’i shërbente kryesisht forcimit të unitetit kombëtar. Nismëtar i kësaj frymne qe Atë Fishta i cili shpjegoi se sido që i dërguar prej shoqërisë Bashkimi, s’ ishte aty thjeshtë për të mbrojtur abece-në, por për të gjetur një rrugë që çonte në bashkimin e përgjithshëm. Tre alfabetet kryesorë që u morën në shqyrtim qenë: alfabeti i shoqërisë letrare  Agimi  të Shkodrës i propozuar nga dom Ndre Mjeda; alfabeti i shoqërisë letrare  Bashkimi  të Shkodrës, i hartuar nga Imzot Prenkë Doçi dhe alfabeti i  Stambollit , i hartuar nga Sami bej Frashëri. Toskët ishin më fort për alfabetin tradicional të Stambollit, kurse gegët zakonisht pëlqenin alfabetin e  Bashkimit , i cili ishte më praktik për botimet, sepse nuk kishte shkronja jolatine. U shqyrtuan gjithashtu edhe dy alfabete të tjerë, alfabeti grek i përdorur nga Kostandin Kristoforidhi, dhe alfabeti arab, të cilin shumë myslimanë të devotshëm, sidomos në Maqedoni e Kosovë, vazhduan ta shohin si të vetmen zgjidhje edhe për shumë kohë pas Kongresit. Komisioni vendosi të pranojë variantet e modifikuara të alfabeteve të  Bashkimit  e të  Stambollit . Të dy mund të përdoreshin në shkolla e në botime. Pranimi nga të gjithë i vendimit të komisionit do të donte ende shumë kohë, por, me vendimin për të mbështetur një zgjidhje kompromisi, kongresi shtroi rrugën për kalimin shkallë-shkallë nga alfabeti i respektuar i Stambollit, te alfabeti i tanishëm i shqipes i bazuar në shkronja latine, duke mënjanuar kështu polemika e kundërshtime e duke hedhur bazat për formimin e gjuhës letrare shqipe.

Si u arratis nga perandoria, themeluesi i shtetit shqiptar? 16.01.2019 - 17:18 Ismail Qemal bej Vlora lindi në Vlorë më 16 tetor 1844 dhe vdiq në Peruxhia, më 24 janar 1919. I biri i Mahmud bej Vlorës dhe Hedije Asllanpashali. Nga i ati vinte nga oxhaku i sanxhakbejlerëve të trashëgueshëm të Vlorës që i dhanë Perandorisë Osmane shumë personalitete dhe ndër vezirët e fundëm shqiptarë Ferid pashë Vlorën, ndërsa nga e ëma vinte po ashtu prej njerës nga oxhaqet më të vjetra bejlere. Kur ka qenë 4 vjeç, më 1848 Vlorajt u syrgjynosën, burrat në Konjë e gratë me fëmijët në Selanik. E gjithë pasuria iu sekuestrua si pasojë e kryengritjes që bënë kundër Tanzimatit më 1847. Në Selanik i vdes vëllai i vogël, Sulejmani, i cili u varros në oborrin e xhamisë Ortaj. Ismaili kishte nisur shkollën fillore ku mësoi turqishten dhe pasi u kthyen në Vlorë më 1852, vijoi shkollimin me mësues privat. Thelloi dijet e tij në turqishte, mësoi italishten nga një ikanak italian dhe më tej e edukuan i ati dhe e ëma. Më 1855 u regjistrua në gjimnazin “Zosimea” në Janinë, ku ishte i vetmi nxënës musliman në atë kohë. Mësoi aty greqishten e vjetër, latinishten, mori njohuri në matematikë e fizikë dhe privatisht arabisht e frëngjisht. Ka qenë nëpunës dhe deputet i Perandorisë Osmane, veprimtar i çështjes kombëtare dhe themelues i shtetit shqiptar. Ismail Qemali ishte firmëtari i parë i Deklaratës së Pavarësisë dhe kryetari i këshillit të ministrave të Qeverisë së Përkohshme të Shqipërisë. Në kujtimet e tij, Ismail Beu flet për Janinën si vendin ku kishte kryer studimet, si rajonin ku zbulonte gjurmë të qytetërimit parahelen ose pellazg. Karriera në administratën osmane Në majin e 1860 shkoi drejt Stambollit, ku banoi tek i afërmi i tij nga e ëma. Fuad Pasha i dha një punë në zyrën e përkthimeve të Ministrisë së Jashtme, ndërkohë që vazhdoi dhe studimet për drejtësi me një prusian të konvertuar quajtur Emin Efendi, drejtor i bibliotekës së ministrisë. Pasi iu desh të kthehej në Janinë, valiu i vilajetit Aqif Pasha e mori si ndihmësdrejtor të çështjeve politike. Shërbeu në të njëjtin post edhe me valinjtë pasues, Dervish e Ahmed Pasha deri më 1864. Me ftesë të ungjit të tij valiut të Thesalisë, Ismail Rahmi Pashës, u emërua shef i kabinetit të tij. Jo shumë kohë më pas, më 1865 u rikthye në zyrën e përkthimeve të Portës së Lartë. Vitin pasues i vdes i ati. Në shenjë mirësie miku Fuad Pasha i gatiti emërimin si Sekretar i Përgjithshëm në Janinë. Atë kohë i vjen ftesa nga Mid’hat Pasha, asokohe vali i vilajetit të Danubit, për një post në Rusçuk, qendra e vilajetit. Në mars-dhjetor 1867 ishte gjithashtu redaktor i një reviste turko-bullgare që dilte në Rusçuk, titulluar Istoènik Mnenija/Mecra-i Efkâr (Rryma e ideve), që pati vetëm dy numra, dhe që përmbante në veçanti artikuj mbi historinë e Perandorisë Osmane, kozmografinë, etikën dhe tekste të marra nga Voltaire. Me emërimin e eprorit të tij në Şurâ-yı Devlet azası (anëtar i Këshillit të Shtetit), Ismail beu e ndoqi në kryeqytet më 1867. Pasi Mid’hat Pasha u emërua në Bagdad, Ismail Beut i dhanë emërimin e valiut të Varnës ku nisi projektin për portin. Në prill të 1870 iu dha roli i kryetarit të Komisionit Evropian të Danubit, si delegat osman. Më 1873 së bashku me ish-konsullin anglez në Varna, z. Mayers, të ngulur në Stamboll u bënë ortakë në një sipërmarrje minierash dhe për më se një vit hapën një minierë linjiti në ishullin Imbros, ku kaloi pjesën më të madhe të kohës. Kur Mid’hat Pasha ishte ministër Drejtësie (1873-1876) e mori në Stamboll si sekretar privat. Më 1876 pas një gjakderdhjeje në viset bullgare, Porta e ngarkoi Ismail Beun që të studiojë dosjet dhe qe në krye të komisioneve hetimore të Filopopolit për ngjarjen. Pas zgjedhjes për së dyti të Mid’hat Pashës sadrazem, thirrej të merrte pjesë në komisionin e posaçëm për Kushtetutën e porsashpallur. Pas rënies së kabinetit të dytë dhe burgosjes së Mid’hat Pashës, bashkëpunëtorët e ngushtë të këtij u syrgjynosën në Anadoll, Ismail Qemali përkatësisht në Kytahja. Pas një marrëveshjeje me një firmë tregtare nga Hamburgu për të blerë dru bushi nga pylli i tij në Vlorë, mund të siguronte të ardhurat për të jetuar dhe të blinte një pronë të madhe në afërsi të Eskishehrit. Pas shtatë viteve të syrgjynit, u njoftua nga sadrazemi Said Pasha se qe emëruar vali në Mardin, Mesopotami. Pasi iu dha mundësia që të zgjidhte ndonjë post tjetër nga ai në Mardin, Ismail Beu zgjodhi të ishte në krye të sanxhakut të Bolusë më 1884. Më 1890 paraqiti tek Porta dorëheqjen nga posti, por jo shumë kohë më pas u caktua vali i vilajetit të Beirutit, ku pranë tij shërbente edhe kolegu i tij i Komisionit të Filipopolit, Vaso Pasha. Ishte në Beirut ditët kur kolegu dhe bashkëatdhetari i tij u ligështua nga zemra dhe vdiq. Më 1892 i paraqiti Sulltan Abdyl Hamidit një memorandum, i cili propozonte ndër të tjera federalizimin e Rumelisë. Pas një tjetër studimi, kësaj radhe për çështjen e Egjiptit, u emërua vali i Gjiritit po atë vit. Më 1897 u thirr nga Porta në kryeqytet, gjithnjë në vëmendjen e Pallatit duke shtuar edhe artikujt liberalë që kish botuar në gazetën e tij Mexhra Efqiar, u emërua Şurâ-yı Devlet azası. Arratisja nga Perandoria, përpjekja për një komplot Pasi qe emëruar vali në Tripoli, provincën më të qetë të perandorisë në atë kohë, si në Rumeli ashtu edhe në Anadoll kishte trazira, i mikluar nga nderimet dhe i përgëzuar për besnikërinë, nisi të dyshonte dhe t’i trembej emërimit. Më 1 maj 1900, pasi duhej të nisej për të marrë postin e tij, u arratis nga perandoria nën mbrojtjen e britanikëve, pasi kishte kërkuar strehim në jahtin e ambasadës angleze në Bosfor. Mori detin drejt Athinës, ku kontakti me politikanët arbërorë po i ndjellnin nevojën për rimëkëmbjen e vendit të origjinës. Më pas kaloi në Napoli dhe pas saj në Romë, ku u takua me veteranin Krispin. Më tej u vendos në Lozanë të Zvicrës, por i shqetësuar nga ndonjë atentat i mundshëm, shkoi drejt Parisit. Pasi u mor vesh me Faik bej Konicën dhe u vendos në Bruksel, mori frerët duke drejtuar botimin e Albanisë. Por marrëdhëniet me Konicën nuk zgjatën shumë, ai u largua nga Brukseli dhe pas pak kohe Ismail Beu u detyrua të hapte një tjetër gazetë ‘Le Salut de l’Albanie’ e që shtypej në shqip, turqisht e greqisht. Me ftesën e kolonisë shqiptare të Egjiptit, shkoi në Kajro ku u prit nga Kedivi. Pas një trilli të sulltanit, u dënua me vdekje në mungesë, me humbjen e të drejtave civile, gradës, meritave, dekoratave dhe pronave. Në shkurt të 1902 mori pjesë në Kongresin e organizuar në Paris nga Princi Sabahedin dhe Lutfullah, si përfaqësues i shqiptarëve. Në kontakt me marshallin Rexhep pashë Matin, autoritetet angleze dhe princin Sabahedin po përpiqej të organizonte njëfarë komploti që të bindte sulltanin për reformat që duheshin ndërmarrë. Plani nuk u vu në jetë pasi rrethanat ndërkombëtare nuk e lejonin. Rikthimi si deputet, aktiviteti patriotik, mbledhjet për kryengritje Pas Revolucionit Xhonturk më 1908 dhe rishpalljes së Kushtetutës më 21 korrik, Qemali u kthye nga mërgimi. Më 17 dhjetor të po atij viti parlamenti u hap dhe Qemali u zgjodh si deputet i Beratit, pavarësisht sa kishin luftuar xhonturqit që të mos zgjidhej. Me 26 deputetët shqiptarë rreshtohet me partinë opozitare “Hyrrjet ve ltilaf” (“Marrëveshje e Liri”) për decentralizimin e perandorisë dhe lirinë e mësimdhënies së gjuhëve kombëtare. Gushtin e 1910 udhëtoi nëpër Evropë dhe kërkonte “autonomi administrative” për shqiptarët në kushtet e brutalitetit të xhonturqve. Verën e 1911 shkoi në Cetinje të Malit të Zi te krerët e malësorëve, ku kishin gjetur strehë pas fushatës së Shefqet Turgut Pashës dhe kryengritjes së tyre. Pas një kuvendi në Gërçe, nënshkruan një memorandum me nxitjen e tij, i cili përmbante 12 pika me kërkesa kombëtare, duke shprehur edhe njëherë zotimin për lidhje me perandorinë. Me politikat kundër kombësive të partisë xhonturke në pushtet dhe shqiptarëve në veçanti të cilëve u kishin nisur katër ekspedita ndëshkimore, deputetët opozitarë u vetëdijësuan se pa kryengritje Porta nuk do të bindej t’i jepeshin kombit shqiptar të drejtat kombëtare. Përveç deputetit të Pejës, Ibrahim Efendiut dhe atij të Elbasanit, Haxhi Ali Efendiut deputetë, anëtarë të parisë dhe personalitete u mblodhën në shtëpinë e Reshit Aqif Pashës, e një herë tjetër në shtëpinë e Halil pashë Alizoti-Gjirokastrës dhe disa herë në shtëpinë e Syrja bej Vlorës. Mbledhja e mëvetësisë dhe formimi i qeverisë Pasi kushëriri i tij i dytë, mytesarifi i Vlorës Xhemil beu dhe i biri si kapiten i milicisë vendase, Et’hem beu, kishin përgatitur terrenin dhe organizimin e kuvendit duke lajmëruar delegatët. Të gjithë delegatët që kishte me vete u vendosën në selamllëkun e sarajeve të Vlorajve, ku dhe u mbajt Kuvendi që u shpall mëvetësia më 28 nëntor, të cilin e çeli Ismail Qemali me një fjalim dhe më pas firmosi me siglën Ismaïl Kemal në rezolutën e përpiluar nga sekretarët e mbledhjes, shqip nga Gurakuqi e osmanisht nga Shefqet Dajiu. Kryetar i qeverisë së përkohshme u zgjodh Ismaili, ndërsa Kaçorri nënkryetar. Anëtarët e qeverisë u lanë për t’u zgjedhur më 4 dhjetor pasi të vinin edhe delegatët e viseve të tjera dhe kryetari proklamoi mëvetësinë duke valvitur flamurin në njërën prej dritareve qendrore të selamllëkut të Vlorajve pak pa perënduar. Qeverisja, misionet diplomatike Marsin e 1913 u takua me Dukën de Monpensier, që kishte dëshirë të bëhej kandidat i fronit të Shqipërisë, i cili kishte ardhur me jahtin e tij me flamur britanik. Më 1 prill 1913 duka e kaloi në Brindizi, ku më tej do të vazhdonte takimet për çështjen e tërësisë tokësore të Shqipërisë me Fuqitë në Romë, Vjenë, Paris e sidomos në Londër. Pas punimeve të konferencës në kryeqytetin britanik, u kuptua se gjysma e territoreve shqiptare do t’i mbeteshin fituesve të Luftës Ballkanike. Ceremonia e varrimit dhe rivarrimit Ndërroi jetë nga një helmim në qytetin e Peruxhias, ku ndodhej i ftuar nga Qeveria Italiane për të arritur një bashkëpunim mbi të ardhmen e Shqipërisë. I shoqëruar nga tre djem të tij: Et’hemi, Qazimi dhe Qamili dhe nga përfaqësues të Ministrisë së Jashtme italiane, më 8 shkurt 1919, trupi i Ismail Qemalit u dërgua me tren në Brindizi nga ku, në bordin e torpedinieres “Alpino”, u shoqërua në Vlorë. Më 12 shkurt, nën një ceremoni madhështore, trupi i tij, i vendosur mbi shtratin e topit dhe i mbështjellë me Flamurin Kombëtar, u shoqërua në Kaninë, ku u varros në oborrin e Teqesë, në varrezat e familjes Vlora. Në atë kohë Vlora ndodhej nën pushtimin italian. Komanda italiane, që ia kishte frikën rebelimit, urdhëroi që në ceremoni të mos përdorej asnjë flamur shqiptar. Kjo ishte poshtëruese për ndjenjat e një populli patriot. Këshilli bashkiak i Vlorës këmbënguli në përdorimin e simbolit shqiptar. Komanda italiane e kuptoi mirë ultimatumin atdhetar dhe lejoi që gjatë ceremonisë arkivoli të mbulohej me flamurin shqiptar. Dhe ashtu u bë. Arkivoli u mbulua me flamurin e kuq me shqiponjën e zezë. Këtë flamur ia kishte dhuruar Ismail Qemalit duka i Monpasiesë në mars 1913, kur ai bëri një vizitë në Vlorë. Në ato ditë flamurin e mbante me vete djali i madh i Ismail Qemalit, Ethem Bej Vlora. Ceremonia e varrimit u bë me 12 shkurt 1919. Ishte e mërkurë. U mbajtën dy fjalime nga Jani Minga dhe nga Qazim Kokoshi. Mbas heshtjes u ekzekutua himni mbretëror italian. Pastaj kortezhi i gjatë u nis për në Kaninë. Ishte ora dhjetë. Karroca ku ndodhej arkivoli tërhiqej nga gjashtë kuaj. Anash ecnin me ngadalë dy rreshta ushtarësh. Banda ushtarake ekzekutonte melodinë e përmortshme Jone të kompozitorit italian Petrella. Kortezhi prihej nga dymbëdhjetë kurora që mbaheshin nga Djelmoshat e Vlorës, të shoqërisë me po këtë emër. Kurorat ishin gjithë lule, nderim dhe dashuri nga populli i Vlorës, nga shkollat, nga shoqëria Djelmoshat e Vlorës dhe nga gazeta Kuvendi. Mbas këtyre vinte Shoqëria djaloshare. Pastaj ecte banda ushtarake që luante Marshin funebër. Mbas bandës ushtarake ishin ushtarët e regjimentit 86 dhe reparti i mitralierëve italianë. Mbas këtyre ecte karroca me arkivolin e mbuluar me flamurin e kuq dhe shqiponjën e zezë, e nderuar dhe e ruajtur nga dy rreshta ushtarësh. Mbas karrocës ecte grupi i hoxhallarëve dhe mbas tyre të tre djemtë e Ismail Qemalit. Pastaj gjenerali Settimo Pacentini, kundëradmirali Lrubetti, autoritete ushtarake dhe civile të krahinës, paria e qytetit dhe e qarkut, qytetarët, nxënësit e shkollave dhe në fund ushtarët e kavalerisë. Përpara varrimit flamurin e morën djemtë e Ismail Qemalit, flamur të cilin e përdorën përsëri në rivarrimin e tij në Sheshin e Flamurit më 28 nëntor 1932. Mbas kësaj Et’hem Bej Vlora e dhuroi flamurin për Muzeun Kombëtar. Më 28 nëntor 1932, me rastin e 20-vjetorit të Pavarësisë, me kërkesën e popullit të Vlorës dhe me vendim të Qeverisë Mbretërore, trupi i tij u zhvendos në Vlorë, në lulishten e qytetit, në një varr monumental, vepër e skulptorit Odhise Paskali, aty ku më parë ishte shtëpia ku ai kish lindur dhe nga ku Shpalli Pavarësinë e Shqipërisë. Sot, përbri varrit të tij, ngrihet një monument madhështor, që simbolizon atë ditë nëntori, që do t’i jepte emrin e bukur atij sheshi të madh: “Sheshi i Flamurit”.

A është bronkiti ngjitës? “Pyet mjekun” është rubrika më e re, një platformë që bën të mundur kontaktin ndërmjet mjekut dhe pacientit. Nëse keni ndonjë pyetje, për gjithçka që ju shqetëson në shëndetin tuaj, këtu do të merrni përgjigje nga mjekë me eksperiencë, pa rezervime takimesh dhe duke shmangur radhët e gjata. Pacienti: A është bronkiti ngjitës? Mjeku: Bronkiti, i shoqëruar me kollitje, gulçime mungesë frymëmarrjeje, mund të përshkallëzohet nga një ftohje e vogël në një çështje më serioze të frymëmarrjes. Një shqetësim i zakonshëm është nëse bronkiti është ngjitës. Të kuptuarit e shkaqeve të tij dhe se si përhapet është çelësi për të mbrojtur veten dhe të tjerët. Bronkiti shfaqet kur tubat bronkialë inflamohen, duke çuar në grumbullimin e mukusit dhe vështirësi në frymëmarrje. Ka dy lloje: akute dhe kronike. Bronkiti akut zakonisht zhvillohet nga infeksionet virale ose bakteriale dhe zgjat disa javë. Bronkiti kronik, shpesh i lidhur me pirjen e duhanit ose irrituesit e mjedisit, zgjat shumë më gjatë dhe klasifikohet si një lloj sëmundjeje pulmonare obstruktive kronike (COPD). Bronkiti akut shkaktohet kryesisht nga viruse si ata përgjegjës për ftohjet, gripin ose COVID-19, megjithëse bakteret gjithashtu mund ta shkaktojnë atë. Faktorët mjedisorë si tymi ose pluhuri mund të irritojnë rrugët e frymëmarrjes, duke shkaktuar inflamacion. Bronkiti kronik, megjithatë, është një gjendje afatgjatë e shkaktuar shpesh nga acarimi i zgjatur i mushkërive, ku pirja e duhanit është një faktor kryesor rreziku. Ngjitshmëria e bronkitit varet nga shkaku themelor. Bronkiti akut i shkaktuar nga viruset ose bakteret mund të përhapet përmes pikave kur një person i infektuar kollitet ose teshtin. Mund të përhapet gjithashtu nëpërmjet sipërfaqeve të kontaminuara ose enëve të përbashkëta. Bronkiti kronik, megjithatë, nuk është ngjitës pasi rezulton nga dëmtimi afatgjatë i mushkërive, jo nga infeksioni. Ndonëse bronkiti në vetvete nuk është zakonisht kërcënues për jetën, komplikime si pneumonia mund të shfaqen, veçanërisht te fëmijët, të moshuarit ose ata me sistem imunitar të dobësuar. Bronkiti kronik paraqet rreziqe afatgjata për shëndetin nëse nuk trajtohet, pasi mund të përkeqësojë funksionin e frymëmarrjes me kalimin e kohës. Parandalimi përfshin shmangien e kontaktit të ngushtë me individë të sëmurë, larjen e duarve rregullisht dhe shmangien e pirjes së duhanit ose mjediseve të ndotura. Nëse zhvilloni simptoma si ethe të vazhdueshme, dhimbje gjoksi ose vështirësi në frymëmarrje, është thelbësore të kërkoni kujdes mjekësor për të përjashtuar gjendje më serioze si pneumonia. Nëse keni edhe ju pyetje, dhe doni të merrni një përgjigje të shpejtë nga mjekët e “spitalit tonë online”, klikoni këtu. Identiteti juaj do të mbetet anonim.

Gjuha e bukës Giuseppe Skirò di Maggio\ Zef Skiro di Maxho Gjatë vizitës së promovimit të librit” Fotosintezë e shpirtit tim” të gazetarit Rifat Rexhepit, në Hora të Arbërshëve, në drejtimin e shoqatës “Hora e Skëndërbeut”,me Dani Morina e Veli Genc Berisha, si dhe të të shoqëruar nga dy miq të mirë shembull të mbrekullueshëm të botës arbëreshe Salvatore di Chiara, si edhe Lino Parrino, shkuam për një vizitë në shtëpinë e shkrimtarit profesori Zef Skiro di Maxho, prodhues artistik i botës arbërore, lëvrues i shumë shumë zhanërve. Në shtëpi na priti edhe zonja Marg Scilipa një poete e ngrohtë, një grua fisnike ku ruan ende atë elegancë që as orari biologjik nuk mund të ta heq kurrë. Të gjithë së bashku kaluam disa çaste shumë të këndëshme. Momenti më i bukur për mua është kur më dhurojnë libra. Ky xhest nuk u mjaftua vetëm nga profesori por edhe Zonja Margarita e cila më dhuroi vëllimet e saj me poezi(që do të ndalem herës tjetër për të folur për to). Mbrëmjen e karnavaleve, të 2024 e cila u festua midis ndërrimit të datës 10 janar duke u gëdhirë 11 janar, më afrohet një vajzë arbëreshe dhe më dhuron librin “Gjuha e bukës” të autorit Giuseppe Skirò di Maggio \ Zef Skiro di Maxho. Atë natë shkrimtari Giuseppe Skiro di Maggio mbushte 80 vjeç. Atë mëngjes, ndërsa prisja fluturimin, nxorra librin “ Gjiha e bukës” e nisa ta shfletoja. Brënda në ato faqje perceptova se poezitë ishin shumë aktuale. Në këto poezi të autorit Skiro di Maxho ndihej sopravvivenza (mbijetesa) arbërore, ai sentiment të pastër dhe e pandotur që i rezitoi kohës si mjet autentik sikur të ishte një monument në gurë. Struktrura e këtij vëllimi poetik është ndarë në tre pjesë, të cilat ndjekin një farë evolucioni organik midis tyre; “Sunata”, “ Anno zero”, “Kopica e Ndryshku”. Në kapitullin e parë, autori Skiro lëvron me poezi mbi fizikën dhe egistencializmin;” Pa folur rrinë zëra njeriu\ se flasin veglat e duarve të djersitura- do shkruante autori tek poezia “ Lëndë” Vetëdija për një entitet e cila nuk kuptohet nëse nisimi vetëm nga e tashmja, por duhet filluar në mënyrë radikale nga e kaluara dhe e projektuar në të ardhmen.; “Jemi duke mbajtur mbi shpatulla peshën e rrënjëve të shekujve, si dhe urtësinë e “ndërgjegjes së re” – do shprehej autori në ato poesi të shkurtra dhe herë lakonike. “Janë buzë që flasin pa përgjigje”, ndërsa “Koha nis sërish e ngushëlluar nga mungesa”. “koha” si antiteza më e fuqishme, pjesë e eksponentit “ Asimilim”. Vetëdija e qenies është koha”, ai koncepti “ Kohë” ku Vitet rrjedhin dhe arbëreshi po bëhet pre e zhdukjes së tij. “ Hapsira” në poezitë e autorit ngelet me dozën e saj territoriale, e limituar, midis binomit “ Njeriu dhe etnia”. Hora në vargjet e tij është një hapsirë sa reale por edhe aq agnostike. Autorin e frikson e ardhmja e Horës e futur ne labirintin “ Globalizim”. Vetëm nëse ndalon e vëshgon sytë e Horës mund të kuptosh rrjedhshmërinë, lëvizjejen e saj, tërbimin e saj. I zhytur në shtjellat hapsirë-kohë, një shërbëtyre si mal me rrënjë uji, shfaqet, ku erërat nyjëzohen, kumbora e orëve të Odhigjitrisë çanë mjegullat e gjynjëzuar, e ndijim misteresh thërrasin në jetë kalorsit e Skënderbeut- shkruan autori Për poetin Skiro di Maxho; Dielli nuk kthehet në rreze, por një “copë e vjedhur nga era”,pjezësa fotoni të nderur në diell. Shpesh herë mendimi i tij apostrofohet në klauzolën “fizik dhe moral”; “Ne, si pemët lëngjet i sjellim nga dhethi ku lindëm, bota është mozaik, dhe epitafet zgjerojnë “rrënjë dhe lartësi” e të çon përtjej atij kufirit alabstër. Me fjalën e tij të lirë, autori na përcjellë në një rrugë të hapur, midis një “perëndimi dhe agimi” me vështirimin nga lindja. Në mbrëmje duart të vogëla e të thata të bujkut zhveshin shpirtin e heshtjes, hapin derën puhive të vakta ku gratë unjeshin nën hije, rrëfenin përrallat, vajzat në dhomat e arta qendisnin pajën, e këndojnë Pecutën e butë, që i rriti mirë. Intinerari i kthimit drejt Horës “gdhendet në palcë”. Jeta, një kafshim e puthje stinësh, valë që ikin nga krahët duke shkumuar, ndërsa malli i hollë përdridhet, te rrëza e Kumetës nën tingujt e kumborës me ajrin e qëlluar barsë. Cdo gjë lind, zhvillohet dhe vdes, por “para se të fiket çdo zë arbëresh, brenda qarkut të këtyre maleve të nxjerrim thirrma kushtrimi për rrezikun, të humbas e folmja jonë”. Në Hora sa herë kthehesh mund të kesh harruar ndonjë fjalë, por Hora ta kujton. Ajo është fjalori më i gjallë sepse çdo gjë frymon arbërisht,Shkëmbi, Sheshi, Përroi, kroi, lumi i Gjonit. Këtu që nga viti 1488 është një Arbëri. Spërkat vargjet me notat e identitetit të tij, arbëresh në gjuhë dhe në rit. Stema e Horës janë kallinjtë dhe ylli. Simbolet e bollëkut dhe simboli i lashtësisë si popull. “Korrën këtu një kalli\ mbeti i vetëm si gisht i nderë drejt qiellit. Ne mbajën e kallirit vendosa vetëtimën të fërgëllojë\ kur të fryjë era në kaltrsi e tokë.” Për autorin, rënia e apoteozës të dështimit të filozofisë së altruizmit efektiv është plaga e shekullit. Që prej 2000 vjet flasim për teoremën më të lartë të virtutit humanë “Dashurinë” për njeri-tjetrin, dhe ky projekt gjithmonë dhe më i dështuar,“Do të duhej të duheshim ka dy mijë vjet\ por i varfëri edhe tash qan e qesh me zgërdheshje”- do të shkruante Ai tek poezia “Dashuria” . Autori shkon më thellë asaj aksiome të tuprshme humane krimi i kryer i qënies njërëzore, dhe për këtë ai na përcjellë në Portellë, Purtelja e Gjineshtrës. Një mëngjes Maji 1947 me flamuj nëpër duar u vranë një grupë të pafajshëm midis tyre edhe edhe një vogëlueshe 8 vjeçare. “Perëndimi ka pasqyrim gjaku, e nesërmja do të jetë mot i mirë” – do të përfundonte vargjet autori. Në pjesën e parë nuk mungojnë edhe poezitë e karakterit erotik. Poezia “Eva” e cila mbartin vargje me nota të “sofistikuara” joshëse; “i djersitur, i bjerrë, në të miat humnera, yti nur”, po ashu edhe tek vargjet “Hermione” gjejmë nota erotike me sfumaturë malinconie dashurie; “jeta tek kufiri i një çasti.” Pjesa e dytë“Anno zero”, është një stil kaligram, dhe mund të themi që ka patur një farë influence nga simbolizmi francez. Në këtë pjesë të librit poeti Skiro di Maggio, na përcjellë vargjet e tij të skicuara, gjë që na kujton poetin Apollenair, i cili kanalizoi në veprat e tij frymën e inovacionit e cila u ndje në Evropë midis shekujve XIX dhe XX. Këto poezi të Skiroit ndërpresin në mënyrë drastike lidhjet me traditën poetike tradicionale dhe përdorin herë në stilin vertikal, si një “ gotik modern” dhe herë atë horizontal si faqet intime si në një kartoline. Ky stil i jep liri kufizimeve te metrikës, dhe gjuha që përdor, i japin një “dizenjo” kuptimit. Pjesa e fuqishme dhe e drejtpërderjt është pjesa e trete, “Kopica e Ndryshku”. Në këtë kapitull duket sikur autori ka në dorë atë forcë ndergjegjeje, një bagazh sa kulturor aq edhe pjekuri shpirtërore, që e ndihmon për të kuptuar gjithshka mbi botën e arbëreshit dhe çfarë po ndodh me të në botën e globalizimit,:”Lanë gjuhën tonë\ kultura lëtire\ aq mendimet na i pushtoi”. Me forcën kritike të ngjyer në sarkazmën e tij poeti Skiro iu drejtohet bashkëatdhetarëve të vet se identiteti , si dhe sensi i përkatësisë është virtuti më suprem për individin e një grupi që kanë lidhje në gjuhë dhe sentiment; “Mëma arbëresh e ardhur nga qyteti\hedhur papandehur\mbi qetësinë fjalë lëtirë të mbajë\ foshnjen të ikën te vapa\ vieni qui dove vai\ non correre, fermati\.. Shpopullimi ngelet një nga argumentat në poezinë e Skiro di Maxho, por autori shpreson tek etnia e tij, tek komunieteti tij; “Arbërshi i destinuar ti mbijetojë çdo Polis… Unë,Ti, Ai\ Ai, Unë, Ti\Ti, Ai Unë\Unë Ti Ai. Një skicë ku secili ka identitetin e tij, të gatshëm për një integrim në botën globale, por kurrë i asimiluar! Poeti Skiro di Maxho e di shumë mirë se nëse diçka duhet të ngelet e përjetshme, duhet investuar tek brezat e rinjë-“Vetëm ata do ti japin lagëshirë rrënjëve arbëreshe- thotë poeti, dhe më tej vazhdon me nota akoma më të forta për të gjithë ata që nuk dinë rëndësisnë e kësaj gjuhe më të lashtën në Europë – “Kur fëmijët do të mësojnë në bankat e shkollës, atëherë dielli do të lëshojë rreze mbi trutë e arbërshëve duke bërë kulturë, tregëti, politikë në gjuhën amtare do të fitojnë më shumë nga gjindja e huaj, edhe më të nderuar do të jenë”. Në kapitullin e fundit vargjet e tij herë duken si monolog e herë kethehen në dialog virtual dhe në këtë vorbull autori herë introspektiv dhe i kamufluar dhe herë i hapur, vozitë në shtjellat e Horës. Kthehet në bir i erës, ku çdo pjesë e mendimit të tij prek Horën, pasqyrohet mbi liqen dhe pa zënë në gojë fakte historike, penetron indirekt në historikun e e Horës, në ato kohë të një krenarie të të artë 1488-1819 ku Hora filloi të çelte me shkëlqimin e saj arbërore si një feniks, sepse ajo u ndërtua mbi të pamundërën. Hora, vizionare me një planimetri ndërtimi mbi 300 vjeçare. U ndërtua autonome, me administratë arbëreshe në gjuhë dhe të ritit bizantin , me shkollën e parë arbëreshe të Matrëngës në 1593.Hora me banorët e saj por edhe me kulturën e saj, arbëreshët njohës të katër gjuhëve: Latinishtja si gjuhë zyrtare, greqishtja e ritit, gjuha rajonale e tregëtisë si edhe arbërishtja gjuha e bukës. Por Hora ishte edhe fisnike, dy herë në vit lejonte të huaj në festën e Shën Mërisë që të vizitohej qyteza. Illuminizmi për Skiroin është forma më lartë e ndërgjegjes. Dielli është metafora e tij. Drita kur të preki ndërgjegjen e arbëreeshit vetëm atëherë Hora e ka arritur misionin e saj, dhe të vazhdojë të qëndrojë si një mbretëreshë e gjallë e fisnike 600 vjeçare me madhështinë e saj. Ky Diell , kjo ndërgjegje për Skiro di Maxho nuk është Utopi, por është një “Ëndërre?” Pikëpyetja që shoqëron fjlën “ Ëndërr” është, forma më demokratike e indirekte për ti përfshirë bashkëqytetarët e tij në çështjen më të madhe, atë të ruajtjes së identitetit. Esklamacioni i tij final është eshtë një euphemèo , është retorika që përmban përgjigjen; Mjafton të kesh shpirtin arbëror dhe pavdekësia e saj bëhet realitet! Vëllimi poetik “Gjuha e bukës” të autorit Skiro di Maxho është plot me figura letrare. i përshtatur në shqipen standart, dhe tek tuk gjejmë fjalë arbërisht, por tingullimi i fjalëve në arbërisht i shtojnë bukurinë sa artistike në stil ashtu dhe në përmbajtje këtij vëllimi poetik. “Mizare( bletët) dhe fëmijët rreth grumbujve me rrush të gangulluar pas vjeljes Butet(fuçitë e verës), rrufullisnin me kërthi të hapur, dhe vjeshta dehet vetëm me të bukurën.” Në këto rreshta arkadike të një një panoramë dioniziane si dhe të shpirtit njerëzor ndërthuret bashkimi i përsosur i të vetëdijshmes dhe të pavetëdijshmes. Ornela Radovicka Qëndra Albanologjike kërkime dhe studime mbi gjuhën dhe kulturën arbëreshe A. Bellusci themeluar në 1980.

Afër natyrësUllinjtë Shekullor të Shqipërisë – Pema Frutore e Lashtësisë AgroWeb Ulliri në Shqipëri është mjaft i vjetër, aq sa dhe në vendet e tjera të Mesdheut. Kjo pemë ka vendin dhe rëndësinë e saj në kulturën dhe artin popullor. Fjala ulli, në shqip rrjedh nga emri ullastër. Pema e këtij fruti paraqitet me dy forma të ndryshme: i egër dhe i kultivuar. Në vendin tonë ka shumë zakone të hershme që janë trashëguar edhe në ditët tona, të cilat lidhen pikërisht me këtë pemë frutore. Sipas të dhënave që AgroWeb.org ka gjetur, në duvakun e nuses vendoset një kurorë me degëza ulliri të lidhura bashkë me gjurmish. Diçka e tillë simbolizonte bekimin për lumturi dhe begati për familjen e re që sapo ishte formuar. Por historia me këtë pemë është akoma edhe më e lashtë. Fidani i Parë i Ullirit Në Shqipëri Arkeologët shqiptar kanë zbuluar detaje të cilat vërtetojnë lidhjen e ngushtë që kjo pemë kishte në kulturën tonë. Flitet se fidanët e parë në territorin Ilir kanë ardhur nga fisi i Molosëve. Ata e përhapën kulturën e kultivimit të ullirit dhe prodhimit të vajit deri në Shkodrën e sotëme. Ky shkëmbim erdhi si pasojë e tregtisë së vazhdueshme që Molosët bënin me fiset Ilire përmes portit të Apolonisë, Vlorës dhe Durrësit. Ndërkohë një tjetër hipotezë thotë se kanë qenë Pellazgët të cilët jetonin në afërsi të Athinës të cilët nisën kultivimin e kësaj peme. recommended by BeautyDerm Bëjeni para gjumit: në mëngjes rrudhat janë 70% më pak të dukshme Mëso më shumë Në shumë nga dokumentet e vjetër historike, tregohet se në territoret ku tani shtrihet Shqipëria, bujqësia ishte një nga shtyllat e ekonomisë. Sipas të dhënave ku AgroWeb.org bazohet, ullishtet dhe vreshtat kanë qenë dy nga aktivitetet kryesore. Ullinjtë Shekullorë Shqiptar Arkeologët shqiptarë kanë identifikuar se ullishtet në territoret shqiptare kanë ekzistuar që 12.000 vite para Erës Sonë. Ndërkohë që gjurmët e gjetura të mullinjve të vajit në Amantia apo Bylis, datojnë që 300-350 vite para Erës Sonë. Në vend rezulton se është i përhapur kultivimi i ullirit olea europaea L. sativa. 1- Ulliri i Tufinës. (Pronë e Qefaliajve). Mosha 2000-2500 vjet. 2- Ulliri Pulazeqin. Moshë afërsisht 2000 vjeç. Gjendet në Vlorë 3- Ulliri Kallmet kokërr-vogël. Gjendet në fshatin Kallmet të Lezhës. Vlerësohet me moshë mbi 1200vjet. 4- Ulliri i zi i Tujanit. Pemë e vlerësuar mbi 2500 vjet 5- Lashtraku i Grizhës. Gjendet në Gruemirë të Malësisë së madhe. Vlerësohet me moshë mbi 2000 vjet./AgroWeb.org

Piktura që keni ndarë duket se paraqet një vajzë të qetë me flokë të lëshuar, e veshur me një veshje të lehtë, ndoshta të bardhë. Vështrimi i saj është i drejtuar poshtë, duke krijuar një atmosferë reflektimi ose meditimi. Ajo lun ne harp Sfondi i butë dhe i valëzuar shton një ndjenjë lëvizjeje dhe ëndrre, ndërsa gjestet e buta të duarve të saj sugjerojnë qetësi dhe hijeshi. Tonet monokromatike ose sepia të pikturës theksojnë cilësinë e saj të përjetshme dhe klasike. Marjana Eski duket se ka kapur një gjendje të bukurisë introspektive në këtë vepër piktura mund të përfaqësojë paqen e brendshme ose ekuilibrin delikat midis forcës dhe butësisë.

Kjo pikturë nga Marjana Eski paraqet një natyrë të qetë me objekte tradicionale, përfshirë enë të ndryshme qeramike të vendosura mbi një sfond të punuar me dantellë dhe modele të gjalla të pëlhurave. Ngjyrat e forta dhe detajet e stilizuara i japin veprës një ndjesi të jetës së përditshme në një ambient autentik, me një përzierje të elementeve kulturore që mbartin histori dhe traditë. Fakti që janë paraqitur edhe peshq në pjesën e përparme mund të simbolizojë lidhjen me detin ose një simbolikë të bollëkut dhe jetës.

Një shqiptare në krye të hulumtimeve për inteligjencën artificiale në Microsoft CNA Një shqiptare në krye të hulumtimeve për inteligjencën Florida Doçi Florida Doçi është një tjetër histori suksesi shqiptare, që ka arritur në një prej kompanive më të mëdha të teknologjisë në botë - Microsoft. Ajo ka përfunduar studimet e larta në universitetin e Windsor-it, ku u diplomua në dy fusha: Shkenca Politike dhe Shkenca Biologjike e Bioteknologji. Aktualisht, ajo është një nga hulumtueset kryesore të inteligjencës artificiale (AI) në Microsoft, duke luajtur një rol të rëndësishëm në zhvillimin dhe implementimin e teknologjive të AI për produktet e kësaj kompanie globale. Lajme ekskluzive nga CNA Doni te informoheni te paret per lajme ekskluzive? Bashkohuni me grupin tone ne Facebook duke klikuar ketu. “Nuk mund ta përshkruaj me fjalë se sa e emocionuar jam që po bashkohem me Microsoft si hulumtuese kryesore, ku do të ndihmoj në sjelljen e inteligjencës artificiale në hapësirat bashkëpunuese të Microsoft. Microsoft u mundëson miliarda njerëzve anembanë botës të jenë produktivë, krijues, të qëndrojnë të lidhur dhe të arrijnë më shumë dhe nuk mund të mendoj për një mënyrë më të mirë për të bërë një ndikim në botë dhe për të ndryshuar jetët e njerëzve sesa përmes një produkti kaq gjithëpërfshirës! Nga kompjuteri im i parë, te llogaria ime e parë në Hotmail (që akoma e përdor!), nga ‘winks’ dhe ‘nudges’ në MSN Messenger te telefonatat pa fund në Skype me familjen dhe miqtë, nga detyrat e shumta dhe punimet akademike të konceptuara në Word, te projektet e kërkimit të analizuar në Excel dhe të gjitha posterat, prezantimet dhe portofolët e ilustruar në PowerPoint, produktet e Microsoft kanë qenë një shoqërues i vazhdueshëm i ëndrrave, ambicieve dhe arritjeve të mia gjatë jetës”, është shprehur Doçi ë një postim në rrjetet sociale. Ajo tregoi për fëmijërinë e saj, ku nuk ka pasur kompjuter dhe i është dashur të vizatojë ekranet. “Kështu që bashkimi me Microsoft është jo vetëm një arritje profesionale për mua, por edhe një moment i jashtëzakonshëm për atë vajzën e vogël që u rrit pa kompjuter dhe mësoi MS Office duke vizatuar e memorizuar ekranet dhe komandat. Jam shumë mirënjohëse për të gjithë ata që e kanë bërë përvojën time të intervistimit dhe punësimit në Microsoft të paharrueshme dhe veçanërisht falenderoj Davis Wanless, i cili ka qenë pranë meje në çdo hap! Mezi pres të shkruaj këtë kapitull të ri të karrierës sime në Microsoft”, përfundoi ajo. Kontributi i saj në fushën e inteligjencës artificiale dhe përkushtimi për të zhvilluar produkte që përmirësojnë përditshmërinë e miliona njerëzve është një shembull frymëzues për të gjithë ata që ëndërrojnë të ndikojnë në botë përmes teknologjisë.

Historiku/ Çfarë është Kodi i Flamujve Ndërkombëtarë Detarë, daton që në vitin 1855 TIRANË, 11 shtator/ATSH/ “Kodi Ndërkombëtar i Sinjaleve” ka një historik që daton shumë herët, qysh në 1855 kur u hartua drafti i parë nga Bordi Britanik i Tregtisë të cilët duke konsideruar zhvillimet teknologjike të kohës e panë “Librin e Sinjaleve Detare” si një sistem të vjetëruar dhe jo koherent çka pasoi krijimin e një sistemi të përditësuar i cili do të njihej si “Kodi Ndërkombëtar i Sinjaleve”, i cili u botua më 1857. Autoriteti Portual Durrës sjell sot historinë e këtij kodi, që përmbante 70,000 sinjale, 17,000 mesazhe dhe 18 flamuj sinjali, të cilët u përdorën në të gjithë botën nga Janari i vitit 1901 dhe një vit më vonë u rishikuan duke prezantuar 26 flamuj të tjerë prej të cilëve një banderolë e koduar sipas zanoreve, si dhe flamujt respektivë për shkronjat X, Y , Z. Rishikimet vijuese të cilave ju nënshtrua ky Kod gjatë Konferencës Ndërkombëtare të Radiotelegrafit të Madridit në vitin 1932 i shtuan këtij të fundit edhe gjashtë flamuj të tjerë gjegjës të gjuhëve të ndryshme si frëngjisht, italisht, gjermanisht, japonisht, norvegjisht dhe spanjisht. Kodi u testua gjatë Luftës së Parë Botërore ndërkohë që një kod i ri i sinjaleve u prezantua në 1934. Në vitin 1947, Kodi Ndërkombëtar i flamujve kaloi nën autoritetin e Organizatës Ndërkombëtare Detare (IMO), agjensia e Kombeve të Bashkuara për rregullimin e transportit detar, e cila u ngarkua edhe me përgjegjësinë për mirëmbajtjen e tij. Në vitin 1969, të tjerë flamuj u shtuan për të akomoduar gjuhët greke dhe ruse, dhe secilit flamur të sinjalit alfa-numerik iu caktua kuptimi në bazë të Kodit Ndërkombëtar. Tashmë janë dyzet flamuj në një grup të plotë të flamujve të sinjalit detar ndërkombëtar – një për secilën shkronjë të alfabetit anglez, një për secilin numër dhe katër flamuj të quajtur zëvendësues, të cilët përmbushin komunikime të dedikuara specifike. Sipas autorit të njohur Joe McMillan, formatet e flamujve individualë kanë humbur nën mjegullat e kohës. Ato u zhvilluan enkas për të kryer ripërsëritjen e kodeve të sinjalit detar dhe tregtar gjatë rrjedhës së shekujve XVII-të dhe fillim të shekullit të IXX-të. Ajo që bënë Popham, Marryat dhe Bordi Britanik i Tregtisë ishte caktimi i këtyre modeleve kryesisht para-ekzistuese në numra dhe shkronja specifike. Me fjalë të tjera, një flamur blu me një katror të bardhë në qendër ishte sinjali për “ gati për lundrim” shumë kohë përpara se ky mesazh të caktohej nën shkronjën P, dhe e verdha e fortë u përdor për qëllime të lidhura me karantinën shumë kohë përpara sekjo e fundit të përcaktohej nën shkronjën Q, por kushdo që ka krijuar flamurin e parë blu me një katror të bardhë në qendër, me siguri nuk është i njëjti person që doli me një flamur të verdhë me një disk të zi (që tani përdoret për shkronjën I). Sot, flamujt e Kodit Ndërkombëtar të Sinjalit përdoren në një sistem të kuptuar ndërkombëtarisht të përbërë nga 40 flamuj dhe një sërë banderolash të ndryshme prej të cilave 26 janë flamuj katrorë me shkronja të koduara, një për secilën shkronjë të alfabetit (A-Z); dhjetë janë banderola numerikë, një për të përcjellë përgjigjet dhe të tjerat mbartin funksion përsëritës, ndërkohë që në kodin aktual të NATO-s ka edhe 28 të tjerë. Kombinimet e ngjyrave të flamurit të koduar sinjalizues janë të kuq me të bardhë; blu me të verdhë; blu me të bardhë; e zezë me të bardhë dhe ngjyra e kuqe e pa kombinuar, të cilat janë lehtësisht të dallueshme në hapësirë detare. Një libër sinjalesh i vitit 1762 dëshmon se nga 26 flamuj në total vetëm 20 janë flamuj të mirëfilltë sinjalizues./k.s/j.p/

Historia e flamurit amerikan Për shumë amerikanë flamuri kombëtar është një simbol thuajse hyjnor. Por në fund të viteve 1700, gjatë Revolucionit Amerikan, regjimente të ushtrisë nën drejtimin e Xhorxh Uashingtonit, përdornin flamuj të ndryshëm gjatë luftës për pavarësi nga Britania. Flamuri amerikan ka kaluar shumë transformime për të marrë formën aktuale, tregon Earl Williams. “U transformua nga flamur jozyrtar në flamur zyrtar. Nuk mund të themi se kush e krijoi flamurin jozyrtar. Por ai u përdor për herë të parë nga John Paul Jones, toger në Ushtrinë Kontinentale. Ai pretendonte se në dhjetor 1775 kishte ngritur në anije një flamur me 13 shirita: shtatë të kuqe dhe gjashtë të bardha dhe në qoshen e sipërme, majtas, kishte flamurin britanik”. Williams është ekspert i flamujve të vjetër. Ai thotë se çdo flamur i vjetër tregon një histori. 13 shiritat përfaqësojnë solidaretet mes 13 shteteve të para dhe qëndresën e tyre përballë britanikëve. “Ky është flamuri që përdori Xhorxh Uashingtoni në zyrat e tij në Kejmbrixh të Masaçusetsit. Më pas këtë dizenjo përqafuan edhe kolonitë e tjera në 1776”. Ky ishte flamuri jozyrtar me rastin e pavarësisë më 4 korrik, 1776. Flamuri i parë zyrtar u krijua më pas nga kongresmeni Francis Hopkins nga Nju Xhërsi. “Ky u bë flamuri zyrtar më 14 qershor 1777, ose 11 muaj pas shpalljes së pavarësisë”. Hopkins ishte artist dhe dizenjator. Ai fillimisht e krijoi flamurin për Marinën Amerikane. “Të dhënat tregojnë se ai krijoi dy flamuj, ndoshta tre. Një për Amerikën, një për marinën dhe një ndoshta për Artilerinë e Këmbësorisë”. Megjithëse nuk janë gjetur skica për flamurin e parë, ka vizatime të vulave që ka krijuar Hopkins. Në një prej tyre shihet flamuri amerikan me 13 shirita: shtatë të bardha dhe gjashtë të kuqe. Në flamurin e marinës, shiritat e kuq janë në në perimetrin e jashtëm, që ta bëjnë flamurin më të dallueshëm në det. Hopkins shkruante në një letër drejtuar Kongresit: “Kam krijuar flamurin e Shteteve të Bashkuara, Vulën Kryesore, Vulën e Thesarit dhe dizenjon e dollarit”. Për punën e tij Hopkins kërkoi të shpërblehej me afro 105 litra verë. Nuk dihet se ç’ndodhi më tej me përfshirjen e Hopkins, por dimë se Betsy Ross, gruaja nga Filadelfia që qëndisi flamurin për Xhorxh Uashingtonin, u shndërrua në një simbol kombëtar. “Në fakt historia lidhur me Betsy Ross doli nga familja e saj, vite më pas. Por gjatë revolucionit kjo histori nuk qarkullonte publikisht”. Fillimisht historia e Betsy Rossit u tregua në vitet 1870. Të paktë ishin ata që e vunë dyshim këtë variant të lindjes së flamurit, pasi dihej shumë pak mbi frymëzimin dhe artistët që e krijuan këtë simbol të famshëm amerikan./voa Subscribe në YouTube: GAZETA INFOKUSI

Isa Boletini: “Unë jam mirë kur asht mirë Shqypnia” Featured Image facebook sharing buttontwitter sharing buttonpinterest sharing buttonemail sharing buttonsharethis sharing button Isa Boletini është një nga emrat më të njohur në rrafshin historik për gjithë kombin shqiptar. Ai ishte organizatori kryesor i mobilizimit të shqiptarëve të Kosovës në vitin 1912, në prag të shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë. Ai ishte bërë shpesh temë e nxehtë në Kosovë meqë Kulla e Isa Boletinit gjendet në Mitrovicë si një qytet problematik politik mes Kosovës dhe Serbisë. Isa Boletini është një prej patriotëve më të mëdhenj që ka jetuar në trojet shqiptare. Ai ka udhëhequr luftën për liri të shqiptarëve prej vitesh të tëra. “Unë jam mirë kur asht mirë Shqypnia” është një nga thëniet më të mira dhe më domethënëse që vë në pah atdhedashurinë dhe lidhjet kombëtare mes Kosovës dhe Shqipërisë. / KultPlus.com

Mariah Carey mirëpret Krishtlindjet me një vallëzim drithërues Nga Oliver Serani -01/11/2024 LONDËR, 1 nëntor /ATSH-DPA/ – Ylli i muzikës pop, Mariah Carey ka nisur sezonin e Krishtlindjeve pas një kërcimi të frymëzuar nga “Addams Family” në mediat sociale për të shënuar Halloween-in. Këngëtarja amerikane u vesh si Morticia Addams për videon e saj vjetore që shënon fillimin e festimeve. Klipi fillon bardh e zi me 55-vjeçaren që mban firmën e Morticia-s me flokë të zeza të gjata e të drejta dhe me një fustan të zi me mëngë lakuriqi. Carey kërcen me një burrë të veshur si Gomez Addams, i cili ka veshur një kostum me shirita, me flokët e tij të ngjitur, përpara se ajo t’i lëshojë një kamë. Kur ora shënon 23:59 e 31 tetorit deri në mesnatën e 1 nëntorit, hapet një dollap duke zbuluar një veshje të frymëzuar nga Babagjyshi i Krishtlindjeve. Më pas, videoja kalon te Carey, e veshur me veshjen e saj kuq e bardhë, ndërsa luhet kënga e saj hit e vitit 1994 “All I Want For Christmas Is You”. Carey është bërë gjithnjë e më shumë sinonim i sezonit të Krishtlindjeve që nga publikimi i albumit të saj të parë të festave “Merry Christmas” në 1994. Ajo do të vizitojë 20 qytete të SHBA në dy muajt e ardhshëm për shfaqje me temë festive për 30-vjetorin e albumit./ /os/ Në bazë të nenit 4 të ligjit ”Për funksionimin e Agjencisë Telegrafike Shqiptare”, ndalohet kopjimi, riprodhimi dhe publikimi i informacionit pa cituar burimin e tij.

Fakte dhe Shifra të Përgjithshme Eleanor Roosevelt lindi më 11 tetor 1884 në New York City. HISTORIA: Eleanor Roosevelt Zonja e Parë Eleanor Roosevelt (1884-1962), gruaja e Franklin D. Roosevelt (1882-1945), presidenti i SHBA-së nga viti 1933 deri në 1945, ishte një udhëheqëse më vete dhe e përfshirë në kauza të shumta humanitare gjatë gjithë jetës së saj. Mbesa e Presidentit Theodore Roosevelt (1858-1919), Eleanor lindi në një familje të pasur në Nju Jork. Ajo u martua me Franklin Roosevelt, kushëririn e saj të pestë që u hoq dikur, në vitin 1905. Nga vitet 1920, Roosevelt, i cili rriti pesë fëmijë, ishte i përfshirë në politikën e Partisë Demokratike dhe në organizata të shumta reformash sociale. Në Shtëpinë e Bardhë, ajo ishte një nga zonjat e para më aktive në histori dhe punoi për drejtësinë politike, racore dhe sociale. Pas vdekjes së Presidentit Roosevelt, Eleanor ishte delegate në Kombet e Bashkuara dhe vazhdoi të shërbente si avokate për një gamë të gjerë çështjesh të të drejtave të njeriut. Ajo mbeti aktive në kauzat demokratike dhe ishte një shkrimtare pjellore deri në vdekjen e saj në moshën 78-vjeçare. Vitet e hershme të Eleanor Roosevelt Anna Eleanor Roosevelt lindi më 11 tetor 1884 në New York City. Babai i saj, Elliott Roosevelt (1860-1894) ishte vëllai më i vogël i Theodore Roosevelt, dhe nëna e saj, Anna Hall (1863-1892), ishte nga një familje e pasur e Nju Jorkut. Babai i Roosevelt ishte një alkoolist dhe martesa e prindërve të saj ishte e trazuar. Pasi nëna e saj vdiq nga difteria në 1892 (babai i saj vdiq më pak se dy vjet më vonë), Roosevelt dhe dy vëllezërit e saj më të vegjël, Elliott Roosevelt Jr. (1889-1893) dhe Gracie Hall Roosevelt (1891-1941), jetuan me gjyshen e tyre. Mary Ludlow Hall (1843-1919), në Manhatan dhe Tivoli, Nju Jork. A e dinit? J. Edgar Hoover (1895-1972), drejtori i gjatë i Byrosë Federale të Hetimeve, i konsideronte të rrezikshme pikëpamjet liberale të Eleanor Roosevelt dhe besonte se ajo mund të përfshihej në aktivitetet komuniste. Ai urdhëroi agjentët e tij të monitoronin Roosevelt dhe të mbanin atë që u bë një dosje e gjerë për të. Roosevelt, një fëmijë i vështirë, serioz, u arsimua nga mësues privatë deri në moshën 15-vjeçare, kur u dërgua në Allenswood Academy, një shkollë për vajza në Angli. Ajo shkëlqeu nën mentorimin e drejtoreshës së shkollës, Marie Souvestre (1830-1905), e cila promovoi përgjegjësinë sociale dhe pavarësinë për gratë e reja. Edukimi formal i Roosevelt përfundoi në moshën 18-vjeçare, kur ajo u kthye në New York City dhe bëri debutimin e saj social në hotelin Waldorf-Astoria. Më pas, ajo u përfshi në mënyrë aktive me punën e reformës sociale, duke shërbyer si mësuese vullnetare për fëmijët emigrantë të varfër në Shtëpinë e Zgjidhjes Rivington Street në Manhattan dhe duke iu bashkuar Lidhjes Kombëtare të Konsumatorëve, misioni i së cilës ishte t'i jepte fund kushteve të pasigurta të punës dhe praktikave të punës në fabrika dhe biznese të tjera. Franklin dhe Eleanor Roosevelt Bachrach/Getty Images Franklin Roosevelt ulur pranë gruas Eleanor dhe qenit të tyre në shtëpi në Nju Jork, 1929.  Martesa dhe jeta familjare e Eleanor Roosevelt Më 17 mars 1905, Eleanor 20-vjeçare u martua me Franklin Roosevelt, një student 22-vjeçar i Universitetit të Harvardit dhe kushëriri i saj i pestë u hoq dikur. Të dy ishin takuar si fëmijë dhe u ritakuan pasi Eleanor u kthye nga shkolla në Angli. Dasma e tyre u zhvillua në shtëpinë e një prej të afërmve të Eleanorës në Upper East Side të Manhatanit dhe nusja u përcoll në korridor nga Presidenti i atëhershëm Theodore Roosevelt. Franklin dhe Eleanor patën gjashtë fëmijë, pesë prej të cilëve mbijetuan deri në moshën madhore: Anna (1906-1975), James (1907-1991), Elliott (1910-1990), Franklin Jr. (1914-1988) dhe John (1916-1981) . Në vitin 1910, Franklin Roosevelt filloi karrierën e tij politike kur u zgjodh në Senatin e Shtetit të Nju Jorkut. Tre vjet më vonë, ai u emërua ndihmës sekretar i Marinës së SHBA-së, një pozicion që e mbajti deri në vitin 1920, kur ai bëri një kandidim të pasuksesshëm për zëvendëspresidentin e SHBA-së me një biletë të drejtuar nga James Cox (1870-1957), një guvernator i Ohajos. Përveç rritjes së familjes së saj gjatë këtyre viteve, Eleanor Roosevelt ishte vullnetare me Kryqin e Kuq Amerikan dhe në spitalet e Marinës gjatë Luftës së Parë Botërore (1914-1918). Në vitet 1920, ajo u bë aktive në politikën e Partisë Demokratike dhe u përfshi gjithashtu në organizata të tilla aktiviste si Lidhja Tregtare e Unionit të Grave dhe Lidhja e Grave Votuese. Përveç kësaj, ajo bashkëthemeloi Val-Kill Industries, një fabrikë mobiljesh jofitimprurëse në Hyde Park, Nju Jork (ku ndodhej pasuria e familjes Roosevelt, Springwood), dhe dha mësim historinë dhe letërsinë amerikane në Todhunter School, një shkollë private për vajza në Manhattan. Në vitin 1921, Franklin Roosevelt u diagnostikua me poliomielit Fakte dhe Shifra të Përgjithshme Kush ishin prindërit e Eleanorës? Prindërit e Eleanorës ishin Elliott dhe Anna Hall Roosevelt. Elliott ishte vëllai më i vogël i Theodore "Teddy" Roosevelt, presidenti i njëzet e gjashtë i Shteteve të Bashkuara. Anna Hall e kishte prejardhjen nga familja Livingston. Livingstons, një familje e vjetër e lumit Hudson, luajti një rol të rëndësishëm në formimin e republikës së re: një Livingston administroi betimin e detyrës për George Washington, një tjetër nënshkroi Deklaratën e Pavarësisë, një tjetër u bë gjyqtar i Gjykatës së Lartë. A ishte Eleanor një fëmijë i vetëm? Eleanor kishte dy vëllezër Elliott Roosevelt (1889-1893) dhe Gracie Hall Roosevelt (1891-1941), i cili njihej si Hall. Disa muaj pas vdekjes së nënës së tyre në 1892, të dy djemtë morën ethet e kuqe. Hall u shërua, por Elliott jo. Kur vdiqën prindërit e Eleanorës? Nëna e Eleanorës vdiq nga difteria pas një operacioni më 7 dhjetor 1892, kur Eleanor ishte tetë vjeç. Babai i saj vdiq më 14 gusht 1894, më pak se dy vjet më vonë kur Eleanor nuk ishte fare dhjetë vjeç. Ku shkoi Eleanor në shkollë? Pas vdekjes së nënës së saj, Eleanor shkoi të jetonte me gjyshen e saj, znj. Valentine G. Hall, në Tivoli, Nju Jork. Ajo u arsimua nga mësues privatë deri në moshën 15-vjeçare, kur udhëtoi në Angli për të ndjekur Allenswood, një shkollë përgatitore për vajza, e drejtuar nga një drejtoreshë progresive, Marie Souvestre. Eleanor ishte shumë studioze, por edhe shumë e njohur në Allenswood dhe shumë besojnë se ajo fitoi shumë vetëbesim gjatë kohës së saj atje. Më vonë ajo shkroi se Marie Souvestre ishte një model i rëndësishëm dhe ndoshta një nga njerëzit më me ndikim në jetën e Eleanor. Në çfarë sporti mori pjesë Eleanor në Allenswood? Eleanor luajti hokej në fushë të universitetit. A shkoi Eleanor në kolegj? Jo, por Allenswood ofroi një mjedis serioz kolegjial ​​me standarde të larta shkollore. Çfarë bëri Eleanor pas festës së saj të daljes? Pas debutimit të saj në shoqërinë e Nju Jorkut, Eleanor e gjeti veten të kapur në një vorbull festash debutuese, një sprovë që ajo më vonë e quajti "agoni e plotë". Një vit më pas, Eleanor u kthye në aktivitete të tjera të pranueshme për të rinjtë socialë, duke iu bashkuar Ligës Junior dhe duke u dhënë mësim fëmijëve kalisthenikë dhe vallëzim në Shtëpinë e Vendbanimeve Rivington Street në Lower East Side të qytetit të Nju Jorkut. Ajo gjithashtu u bë anëtare e Lidhjes së Konsumatorëve, duke marrë pjesë në hetimin e dyqaneve të djersës në qytet. A mund të kërcente Eleanor? Eleanor ishte një balerin i shkëlqyer. Eleanor Roosevelt Reel u emërua në nder të saj. Cilët njerëz ndikuan në jetën e Eleanorës? Në një artikull të revistës Look të vitit 1951, Eleanor Roosevelt renditi shtatë persona që, sipas vlerësimit të saj, i dhanë formë jetës së saj. Dy të parët ishin babai dhe nëna e saj: babai i saj i dha dashurinë dhe sigurinë, dhe nëna i dha asaj qëllimin e paarritshëm të përsosmërisë. Madame Marie Souvestre, drejtoreshë dhe mësuese në shkollën Allenswood, i dha asaj një ndjenjë besimi dhe tezja e saj Pussie (Znj. W. Forbes Morgan) i mësoi disiplinën e saj. Por, siç tha ajo, kanë qenë personalitetet e bashkëshortit dhe vjehrrës së saj që kanë ushtruar ndikimin më të madh në zhvillimin e saj. Ishte ndikimi i tyre që e bëri atë "të zhvillohej dashje pa dashur në një individ". Së fundmi, Louis Howe, këshilltari politik i burrit të saj, e shtyu atë të interesohej për politikën. A donte Eleanor që FDR të bëhej President? Në autobiografinë e saj This I Mbaj mend, Eleanor shkroi: "Nga pikëpamja personale, unë nuk doja që burri im të bëhej president. Megjithatë, kuptova se ishte e pamundur të mbash një burrë jashtë shërbimit publik kur kjo ishte ajo që ai donte dhe ishte padyshim i pajisur mirë për këtë ishte egoizëm i pastër nga ana ime, dhe unë kurrë nuk i përmenda ndjenjat e mia për këtë temë." A kandidoi ndonjëherë Eleanor për Presidente? Jo. Presidenti Truman tregoi se ajo do të ishte e pranueshme për të si një kandidate për zëvendëspresidente, por Eleanor e bëri të qartë se ajo nuk dëshironte të kërkonte një post zgjedhor. Cila ishte marrëdhënia midis Sara Delano Roosevelt, nënës së FDR, dhe Eleanor? Marrëdhënia midis Eleanorës dhe vjehrrës së saj ishte një marrëdhënie komplekse, në ndryshim. Në kohën e fejesës së saj, Eleanor ishte një vajzë e turpshme dhe e pasigurt që kërkonte dashuri dhe pranim. Sara Roosevelt dominoi botën e saj dhe të Franklinit dhe kur Eleanor hyri në të, ajo dominoi edhe atë. Ishte sëmundja e burrit të saj, tha Eleanor, ajo që e bëri atë të qëndronte në këmbët e saj i

FOTO/ Homazh mes lotësh i Kate Middleton për vjehrrën e ndjerë, Princeshë Diana 11 Nëntor 12:58 Kate Middleton i bëri një nderim delikat Princeshës Diana dy herë në paraqitjen e saj të parë zyrtare pas përfundimit të kimioterapisë. Pas nderimit të princeshës së ndjerë të Uellsit – e cila vdiq në moshën 36 vjeçare më 31 gusht 1997 – më 9 nëntor në Festivalin e Kujtesës në Royal Albert Hall, Princesha Kate e bëri këtë përsëri të dielën më 10 nëntor, Ditën e Përkujtimit për Britanikët, në monumentin e luftës Cenotafi në Londër. Për paraqitjen e saj atje ajo zgjodhi një fustan të zi të stilit ushtarak Catherine Walker me një hark prej kadifeje, shpatulla të theksuara dhe tre lulëkuqe tradicionale të fiksuara në xhaketë. Në këtë mënyrë prekëse ajo nderoi tre vëllezërit e stërgjyshes, të cilët humbën jetën në Luftën e Parë Botërore. Më 9 nëntor, Princesha e Uellsit veshi një palë vathë me perla Collingwood që dikur i përkisnin nënës së burrit të saj. Kate Middleton nuk i fshehu emocionet e saj gjatë Festivalit të Kujtesës, angazhimi i saj i parë i madh me familjen mbretërore pas përfundimit të kimioterapisë. Ajo gjithashtu risolli unazën e fejesës me safir dhe diamant që dikur i përkiste Dianës, të cilën Kate e ka mbajtur me ndërprerje gjatë gjithë vitit 2024. Më 10 nëntor, Kate e nderoi edhe një herë Dianën, e veshur me një pamje të zezë stilisti Catherine Walker & Co, një shtëpi mode që ishte shpesh e preferuar nga princesha e Britanisë. Dizajnerja e preferuar e Dianës ishte gjithashtu shoqja e saj, modelet e së cilës ajo i veshi që nga fillimi i jetës së saj mbretërore duke përfshirë turneun e saj në Australi me Princin Charles dhe Princin William në 1983 deri në fundin shumë të shkurtër të jetës së saj në 1997./vizionplus.tv Posted Under:Anash Bota Gossip Showbiz Tagged:Homazhe Kate Middelton moes lotesh princesh diana Nga e njëjta kategori Kishte planifikuar sulm terrorist, arrestohet adoleshenti në Gjermanimë shumë... Nations League/ Silvinjo me dhimbje koke, tre mungesa të konfirmuara, një tjetër në dyshimmë shumë... Vritet turistja amerikane në Hungari, policia i gjen trupin në një valixhe në pyllmë shumë... U kapën me lëndë narkotike, një i arrestuar dhe tre të proceduar në Lezhëmë shumë... Leave a Reply Your email address will not be published. Required fields are marked * Email * Website Save my name, email, and website in this browser for the next time I comment.

E konfirmojnë mjekët! Ja lidhja e artritit me ndryshimin e motit Një studim i Universitetit të Manchesterit ka konfirmuar se njerëzit që vuajnë nga probleme shëndetësore afatgjatë, siç është artriti, ndiejnë më shumë dhimbje gjatë ditëve me shi dhe lagështi. Një gjë e tillë është pretenduar prej shumë kohësh nga njerëzit që vuajnë nga këto sëmundje. Në Shqipëri, rëndom gjen njerëz të prekur nga reumatizma apo artriti që kur i kaplon dhimbja, e dinë shumë mirë kur do të ndryshojë moti. Dhimbja për ta, është një sinjal paralajmërues dhe kur temperaturat ndryshojnë ajo bëhet më e madhe. Çfarë Është Artriti? Artriti është një term që grupon më shumë se 100 sëmundje dhe çrregullime të ndryshme autoimunitare që shkaktojnë dhimbje, ngurtësim dhe enjtje të kyçeve dhe nyjeve. Sëmundjet autoimunitare zakonisht kanë të bëjnë me një sistem imunitar që sulmon organizmin. Një sulm i tillë kryhet nga rruazat e bardha të gjakut që në vend se të sulmojnë bakteret dhe infeksionet, godasin indet e shëndetshme rreth kyçeve Format më të përhapura të artriti janë: osteoartriti, reumatizma dhe fibromialgjia. Secila prej sëmundjeve në fjalë ka shenja dhe simptoma karakteristike por që në disa raste ndërthuren me njëra tjetrën. Përveç simptomave të dukshme që prekin kyçet, këto sëmundje si artriti apo reumatizma manifestohen edhe me simptoma të tjera. Dhimbjet Dhe Moti Studiuesit në Universitetin e Manchesterit analizuan të dhënat e plot 2,500 personave të sëmurë nga artriti, fibromialgjia, migrena etj. Ata pretendonin se dhimbjet ishin më të këqija në ditë me lagështi. Shumica ishin të bindur se falë dhimbjes ata mund të parashikonin edhe motin. Studimet mbi këto pretendime dhe ndikimin e motit tek dhimbja kanë qenë të kufizuara. Ekspertët regjistruan nivelin ditor të dhimbjes për secilin pjesëmarrës për deri në 15 muaj. Kur moti ishte i lagësht dhe me erë, shanset e përkeqësimit të dhimbjes ishin 20 % më të larta. Kur moti ishte i ftohtë dhe me lagështi, dhimbjet përkeqësoheshin më tej. Ekspertët thanë se nëse shkencëtarët zbulojnë lidhjen e lagështisë me dhimbjen, ata do t’i hapin rrugën trajtimeve të reja më efikase kundër sëmundjeve. Etiketa: artritit mjekët

Shqipëria, 66 vjet anëtare në UNESCO Më 16 tetor 1958 Shqipëria u bë pjesë e organizatës së UNESCO-s. Me 194 vende anëtare UNESCO-ja mbron 1223 pasuri botërore të paçmueshme, dëshmi e jetës dhe aktivitetit njerëzor ndër shekuj. Organizata e Kombeve të Bashkuara për Arsimin, Shkencën dhe Kulturën (UNESCO) synon të inkurajojë identifikimin, mbrojtjen dhe ruajtjen e trashëgimisë kulturore dhe natyrore në mbarë botën. Konventa e vitit 1972 për Mbrojtjen e Trashëgimisë Kulturore dhe Natyrore Botërore vlerësoi se disa vende në Tokë janë me “vlerë të jashtëzakonshme universale” dhe duhet të jenë pjesë e trashëgimisë së përbashkët të njerëzimit. Ajo që e bën konceptin e Trashëgimisë Botërore të jashtëzakonshme është zbatimi i tij universal. Pasuritë e mbrojtura nga UNESCO u përkasin të gjithë popujve të botës, pavarësisht nga territori në të cilin ndodhen. Në listën e trashëgimisë botërore të kësaj organizate bëjnë pjesë 9 pasuri materiale e shpirtërore shqiptare, që në ansambël përfaqësojnë sharmin e kulturës dhe të natyrës shqiptare. Në mesin e pasurive shqiptare të regjistruara në kujtesën botërore bëjnë pjesë: Butrinti, për peizazhin e larmishëm dhe artefaktet e kulturës greko-romake; qyteti i një mbi një dritareve, Berati, për hir të vlerave arkitekturore; qyteti i gurtë i Gjirokastrës. Këto janë qendra historike të trashëgimisë së përbotshme të UNESCO-s, ku figurojnë gjithashtu edhe Liqeni i Ohrit si dhe Pyjet e Lashta të Ahut (Rrajca dhe Lumi i Gashit). Në listën e trashëgimisë botërore janë të përfshira gjithashtu edhe isopolifonia shqiptare, xhubleta, Kodiku i Purpurt i Beratit dhe transhumanca, siç njihet ndryshe tradita e shtegtimit të bagëtive./atsh

Pesë faktorët kryesorë për shëndetin e zemrës! konica Një zemër e shëndetshme është themeli për një trup që funksionon siç duhet. Ekspertët theksojnë pesë faktorë kyç që ndikojnë drejtpërdrejt në shëndetin e zemrës dhe që duhet të mbahen nën kontroll për të parandaluar probleme të mundshme kardiovaskulare. Presioni i gjakut Një nivel i shëndetshëm i presionit të gjakut është esencial për funksionimin e duhur të trupit. Niveli ideal i presionit të gjakut është 120/80, dhe është e rëndësishme që të mbahet brenda këtij intervali. Presioni shumë i lartë ose shumë i ulët mund të shkaktojë probleme shëndetësore. Indeksi i masës trupore (IMT) Pesha dhe indeksi i masës trupore janë të lidhura ngushtë me shëndetin e zemrës. Mbipesha dhe yndyra e tepërt mund të shkaktojnë stres mbi zemrën dhe sistemin kardiovaskular. Një IMT më i lartë se 25 konsiderohet një rrezik për shëndetin e zemrës. Sasia e sheqerit në gjak Sheqeri i lartë në gjak mund të dëmtojë enët e gjakut dhe nervat, duke çuar në komplikacione si diabeti dhe probleme të tjera serioze kardiovaskulare. Mbajtja e niveleve të sheqerit në gjak brenda normës është e rëndësishme për parandalimin e sëmundjeve të zemrës. Sasia e kolesterolit Kolesteroli i lartë është një tjetër faktor që mund të ndikojë negativisht në shëndetin e zemrës. Kolesteroli i ngritur shkakton grumbullimin e depozitave në enët e gjakut, duke çuar në ngushtimin e tyre, i cili mund të shkaktojë sulme në zemër dhe goditje në tru. Numri i orëve të gjumit Një gjumë i mjaftueshëm është kyç për shëndetin e zemrës. Një i rritur duhet të flejë tetë orë çdo natë. Mungesa e gjumit mund të ndikojë negativisht në sistemin kardiovaskular dhe mund të çojë në zhvillimin e problemeve të zemrës. Kontrolli i këtyre pesë faktorëve është i rëndësishëm për të ruajtur një zemër të shëndetshme dhe për të parandaluar sëmundjet kardiovaskulare. Të gjithë këto aspekte duhet të mbahen nën kontroll për të siguruar një jetë më të gjatë dhe më të shëndetshme.

Lëvizja e qershorit dhe dënimi me vdekje në mungesë i Fan Nolit! Shqipëria po bën përpjekje për kthimin e eshtrave të Fan Nolit në Shqipëri. Kryeministri Edi Rama iu përgjigj interesit të shqiptarëve që jetojnë në Amerikë, mbi procesin e kthimit të eshtrave të Fan Nolit në atdhe. Në takimin e zhvilluar ditën e shtunë në Nju-Jork, Rama theksoi se Fan Noli është Ati i gjithë komunitetit shqiptaroamerikan, themeluesi i kishës autoqefale etj. dhe nuk është e lehtë për t’i kthyer eshtrat në Shqipëri. “Ne jemi në disa përpjekje për disa nga figurat kryesore të tonat që i kanë eshtrat jashtë atdheut, por janë ca figura që besoj se edhe vendet që i kanë duan t’i mbajnë edhe për pjesën e tyre. Nuk është e lehtë, por ne do të vazhdojmë të përpiqemi”, tha Rama. Theofan Stilian Noli i njohur si Fan Noli, ka qenë dramaturg, klerik ortodhoks, politikan, diplomat, njeri i letrave dhe muzikant. Si njeri i letrave, Noli ka shkruar dhe ka përkthyer tekste të shumëllojshme nga zhanre të ndryshme, si dhe ka kontribuar në publicistikën e kohës si drejtues, redaktor dhe shkrues nëpër disa të përkohshmeve. Nisi duke përkthyer dramaturgji, më pas përktheu Samiun, tekste fetare ortodokse dhe vepra madhore të letërsisë botërore nga Shekspiri, Khajami dhe Cervantesi. Fan Noli u lind më 6 janar 1882 me emrin Theofanes Stylianos Mavromatis në fshatin shqipfolës Ýbriktepe, në Trakinë Lindore, asokohe vilajeti i Edrenesë. Si disa fshatra të tjerë të asaj krahine të banuar me shqiptarë, Qyteza kishte ruajtur me kohë gjuhën, doket dhe traditat e të parëve. Noli e konsideronte fisin e vet me prejardhje nga Qyteza e Kolonjës. I ati, Stilian Gjergj Noli, ishte psallt në kishën ortodokse të fshatit; e ëma, Marie Gollaqi, ishte shtëpiake. Theofani ishte i dyti ndër trembëdhjetë fëmijë, shtatë prej të cilëve vdiqën në foshnjëri. Familja rronte me tokat që kishte në pronësi. Sa qe i mitur, Noli hoqi sëmundje të rënda, prandaj shkollën e nisi me vonesë. Nga i ati trashëgoi dashurinë për muzikën kishtare si dhe për adhurimin e heronjve, veçanërisht kultin e Napoleonit. Në fshatin e lindjes kreu shkollimin fillor greqisht për gjashtë vjet, më tej prindërit e dërguan në gjimnazin grek të Edrenesë, ku qëndroi katër vjet. Më 1900 vendosi të shkonte në Greqi, por në Stamboll u sëmur, qëndroi atje për t’u kuruar e pastaj punoi për ca kohë në një ëmbëltore. Vitin tjetër u nis për në Athinë dhe të njohurit e tij i gjetën vend si nëpunës në një shoqëri belge, e cila kishte koncesionin e tramvajeve me kuaj në qytet. U regjistrua në Fakultetin e Filozofisë në kryeqytetin grek. Më tej, meqë kishte prirje për aktor, punoi si kopist, sufler e aktor me një trupë teatri me të cilën u end nëpër Greqi për gati dy vjet. Gjatë endjeve me trupën shkroi dramën “To ksipnima” (“Zgjimi”), e cila u luajt nga trupa në Pirgos të Peloponezit. Atë periudhë nisi të shkruante skeletin e dramës “Israelitë dhe filistinë”. Në fillim të 1903 shkoi në Egjipt, ku gjeti punë si mësues lëvizës greqishteje dhe po atë vit përktheu në greqisht traktatin e Sami Frashërit, “Shqipëria ç’ka qenë, ç’është e ç’do të bëhet”. Po atje filloi të bjerë në kontakt me veprimtarët e Rilindjes Kombëtare në koloninë shqiptare të Egjiptit, ndër të cilët Thanas Tashko dhe Jani Vruho e ndihmuan të botohej përkthimi; gjithashtu, e lidhën me Spiro Dinen, Nikolla Naçon, Shahin Kolonjën e Kristo Luarasin. Qëndroi në Shibin el Kom dhe El Faiyum, përpos mësimit të greqishtes qe edhe këngëtar i koreve kishtare. Me Tashkon dhe Vruhon gatiti botimin e së përkohshmes “Shkopi”, që botohej në Kairo. Pas tre vjetësh qëndrimi në Egjipt, në prill 1906 u nis për në Shtetet e Bashkuara, duke kaluar nga Napoli, dhe mbërriti në Nju Jork më 10 maj. Pasi ndenji në Buffalo, ku punoi në një fabrikë të sharrës për tre muaj, Noli shkoi në Boston. Në gushtin e po atij viti gjeti punë në Filadelfia, por e la pasi Sotir Peci i ofroi të bëhej zv/redaktor i së përkohshmes “Kombi”. POLITIKA Me zgjedhjet e mbajtura më 5 prill 1921 zgjidhet deputet i Kolonisë së Amerikës në legjislaturën e dytë (21 prill 1921 – 30 shtator 1923). Ai shërbeu si ministër i Jashtëm në qeverinë e Xhaferr Ypit, vetëm për pak kohë përpara se të dorëhiqej. Noli ishte kryetar i Partisë Popullore, e majta e asaj kohe, kundrejt Partisë Përparimtare. Përkrah Luigj Gurakuqit dhe Stavro Vinjaut është ndër oratorët më shpotitës të foltores parlamentare. Më 21 nëntor 1923, u shugurua peshkop i Korçës dhe mitropolit i Durrësit në Durrës, ndërsa më 27 dhjetor 1923 u zgjodh deputet i Korçës. Gjatë Lëvizjes së qershorit 1924 Noli nuk ishte për përmbysjen me forcë që ndodhi; ai u vendos në krye të saj vetëm si kërkesë e krahut të të rinjve, që shihnin tek ai një njeri me formim perëndimor e amerikan. Qeveria e ligjshme, e rikthyer me “Fitoren e Legalitetit” më 24 dhjetor, e dënoi Nolin me vdekje në mungesë. Programi i tij me njëzet pika për modernizimin dhe demokratizimin e Shqipërisë, ndër të cilat edhe reforma agrare, ishte tejet i nxituar e idealist për një vend të prapambetur dhe pa tradita parlamentare. Më vonë Noli i shkroi arsyet e dështimit të tij në një letër që ia drejtonte një mikut të tij anglez “Duke këmbëngulur tek reformat agrare, zgjova zemërimin e aristokracisë çifligare; duke mos i zbatuar reformat, humba mbështetjen e masave fshatare”. Ardhja e një delegacioni sovjetik me në krye Arkady Krakovetsky shqetësoi kancelaritë perëndimore deri në atë pikë, sa të mbështesnin ardhjen e Zogut me anë të 106-112 oficerëve të ish-Ushtrisë Perandorake Ruse. Sipas Këlcyrës në memuaristikën e tij, vërente se lidhjet me Bashkimin Sovjetik ishin munduar ngaherë t’i sendërtonin, por ishte pikërisht kjo lëvizje që duhej të soste. MËRGIMI Pasi zbarkuan në Bari me ftesë të Duçes, u zhvendos në Vjenë ku selia e Kominternit e ndihmoi për të organizuar Konarenë. Në nëntor 1927 vizitoi Rusinë si delegat i Ballkanit në Kongresin ‘Miqtë e Bashkimit Sovjetik’ me rastin e dhjetëvjetorit të Revolucionit të tetorit, dhe më 1930, pasi mori një vizë gjashtëmujore, u kthye në Shtetet e Bashkuara. Me kthimin e tij në Boston, Noli themeloi të përjavshmen “Republika”, vetë emri i së cilës i bënte sfidë të hapur Ahmet Zogut, i cili më 1 shtator 1928 u vetëshpall Zogu I, Mbreti i Shqiptarëve. “Republika” u botua edhe si opozitë ndaj “Diellit”, tashmë nën drejtimin e Faik Konicës, i cili ishte pajtuar me mbretin Zog dhe ishte bërë ministër i plotfuqishëm i Shqipërisë në Uashington. Me mbarimin e afatit të vizës, gjashtë muaj më vonë, Noli u detyrua të kthehet në Evropë dhe “Republika” mbeti nën drejtimin e Anastas Tashkos, deri sa u mbyll më 1932. Më 1932, me ndihmën e pasuesve të tij, mundi të kthehej nga Gjermania në Shtetet e Bashkuara, ku fitoi edhe lejen për qëndrim të përhershëm. Noli u tërhoq nga jeta politike dhe nga ky moment iu kushtua përsëri detyrave si drejtues i Kishës Ortodokse Autoqefale Shqiptare. Në dhjetor 1933 u sëmur rëndë dhe nuk ishte në gjendje t’i përballonte shpenzimet e trajtimit mjekësor për të cilin kishte aq shumë nevojë, deri sa mori si dhuratë 3000 franga ari nga Shqipëria, me ndërhyrjen e Faik Konicës tek Ahmet Zogu. Ky gjest arriti pikërisht qëllimin për të cilin ishte nisur: një farë pajtimi midis Nolit dhe Zogut, si dhe një përmirësim të marrëdhënieve shpesh të acaruara të Nolit me Faik Konicën. Në vitin 1935 Noli iu kthye njërit prej pasioneve të tij të hershme – muzikës – dhe në moshën pesëdhjetetrevjeçare u regjistrua në Konservatorin e Muzikës të Nju England, në Boston, ku u diplomua më 1938. Dielli 11 gusht 1943: “Lufta në Shqipëri nukë pushoj kur shkelnë italianët Shqipërinë të Premten e Zezë. Populli shqiptar nukë dha armët atë ditë të zezë; i fsheu a i hodhi mi sup dhe mori malet.” Po në këtë datë njoftohen emrat e komandantëve antifashistë: “Kapiten Hysni Lepenica, Myslim Peza, Dr. Safet Butka, Kolonel Bajraktari, Baba Mustafa, Kristo Peshtani dhe Karagjozi etj.” Noli nuk u mjaftua vetëm me detyrat kishtare dhe filloi studimet pasuniversitare në Universitetin e Bostonit, ku mori doktoratën më 1945 me një disertacion për Skënderbeun. Në vitet e para pas Luftës së Dytë Botërore, Noli pati marrëdhënie pak a shumë të mira me regjimin e ri komunist në Tiranë dhe ushtroi ndikimin e vet për ta bindur qeverinë amerikane që ta njihte atë. Më 1953, në moshën shtatëdhjetë e një vjeç, Nolit iu dhurua shuma prej 20 000 dollarësh nga Federata Vatra, me të cilën bleu një shtëpi, në Fort Lauderdale Florida, ku vdiq më 13 mars 1965. U varros në Forrest Hill Cemetery, të Bostonit. Kisha Autoqefale që kishte krijuar u bë më vonë Kryedioqeza ortodokse shqiptare në Amerikë e Kishës ortodokse në Amerikë. INCIDENTI Në Boston disa shqiptarë ishin pjesë e Kishës Ortodokse Greke, e cila i kundërvihej me forcë çështjes kombëtare shqiptare. Kur një prift ortodoks refuzoi t’ia kryente shërbesat e fundme të ndjerit Kristaq Dishnica, Noli me një grup shqiptarësh patriotë krijuan Kishën e pavarur (Autoqefale) Ortodokse Shqiptare. Noli, prifti i parë i kishës së re, u shugurua prift më 8 mars 1908 nga kryepeshkopi Platon Rozhdestvensky i Kishës Ruse në Shtetet e Bashkuara, në kushte jo fort të qarta. Më pas, po atë vit u regjistrua në Universitetin e Harvardit, duke e përfunduar më 1912 Bachelor of Arts. Zuri vendin e Pecit si redaktor i “Kombit”, detyrë që e kreu deri në janar të 1909. Një muaj më vonë, nisi të botojë e drejtojë fletoren “Dielli”, zëdhënëse e bashkësisë shqiptare të Bostonit. Më 10 gusht 1911 udhëtoi drejt Evropës, ku ndenji katër muaj duke vizituar dhe mbajtur shërbesa fetare e takime patriotike ndër kolonitë shqiptare të Kishinjovit, Odesës, Bukureshtit e Sofies. Pas shkrirjes së shoqatave të shqiptarëve të Amerikës, “Dielli” u bë organi i shtypit i shoqërisë panshqiptare Vatra, bashkëthemelues i të cilës qe edhe Noli me Konicën. Në pragun e Luftës Ballkanike, Noli shprehej me luajalizëm kundrejt perandorisë që të mund të bënte qëndresë kundrejt armiqve. Me shpalljen e pavarësisë e përkrahu qeverinë e Ismail Qemalit, mori pjesë në Kongresin e Triestes, organizuar nga Konica në marsin e 1913. Më 10 mars 1914 u ndodh në Durrës, ku e gjeti Lufta e Parë Botërore; më 24 maj 1915 u kthye në Amerikë. Nga 21 dhjetori 1915 deri më 6 korrik 1916, u bë përsëri kryeredaktor i “Diellit” të Bostonit, tashmë gazetë e përditshme. Në korrik 1917 u bë edhe një herë kryetar i Federatës Vatra. Në shtator të vitit 1918 Noli drejtoi organin The Adriatic Review (Revista e Adriatikut) gjashtë muajt e parë të saj, të cilën e botonte si shtojcë “Dielli” i Vatrës. Më 24 mars 1918 u caktua administrator i Kishës Ortodokse Shqiptare në Shtetet e Bashkuara dhe në fillim të korrikut të atij viti mori pjesë në një konferencë për popujt e shtypur në Mount Vernon, Virxhinia, ku u takua me presidentin Udrou Uillson, përkrahës i të drejtave të pakicave në Evropë. Më 27 korrik 1919 u emërua peshkop i Kishës Ortodokse Shqiptare në Amerikë, që tashmë ishte dioqezë e pavarur. Një vit më pas u zgjodh kryetar i delegacionit shqiptar në Lidhjen e Kombeve në Gjenevë, ku arriti ta anëtarësonte Shqipërinë më 17 dhjetor 1920. KONTRIBUTI Vepra e parë e Nolit qe drama me tre-akte Israilitë dhe Filistinë, e botuar në Boston 1907. Kjo dramë qe shkruar qysh më 1902, bazuar në historinë e Samsonit dhe Dalilës në Dhjatën e Vjetër. Duke ndjerë nevojën e besimtarëve për të mbajtur meshë në shqip, përkthen ritualet dhe liturgjinë ortodokse në dy vëllime Librë e shërbesave të shënta të kishës orthodoxe, Boston 1909, dhe Libre é te krémtevé te medha te kishes ortodokse, Boston 1911. Përkthime që ai i çmonte si arritjet më të mëdha të tij. Më 1921 doli vepra e tij madhështore në prozë “Historia e Skënderbeut (Gjerq Kastriotit), mbretit të Shqipërisë 1412-1468”, Boston. Në Shqipëri erdhi sërish në fillim të viteve ’20. Më 1947 botoi përpunimin që i bëri George Castrioti Scanderbeg (1405- 1468), Neë York 1947; që do i shërbente si temë diplome në Universitetin e Bostonit. Tjetër vepër e tij në anglisht “Bethoveni dhe Revolucioni francez” (Beethoven and the French revolution) në 117 faqe, e botuar në Neë York 1947, pasqyronte figurat e mëdha të historisë (Jul Çezari, Jezusi, Skënderbeu dhe Napoleon Bonaparte). Vëllimi me vjersha Albumi u botua më 1948. Brenda viteve 1961-1963 botoi dy vjershat e fundit origjinale dhe disa shqipërime vjershash të poetëve të njohur. Kontributi më i gjerë i Nolit qe në fakt ai i stilistit, siç shihet ndë përkthimet e tij. Bashkë me Faik Konicën mund të vlerësohet si ndër stilistët më të mëdhenj të dialektit Toskë. Afria që kishte me gjuhët e huaja, greqishten, anglishten dhe frëngjishten e aftësoi ta bënte shqipen në një gjuhë të stërholluar dhe elegante, ndonëse folklorike. Noli përktheu mjaft autor amerikanë dhe europianë të shek. XIX, duke vënë në punë veshin muzikor, mundi të pasqyronte stilin dhe ngjyrat e ritmit të origjinalit. Noli ndërroi jetë me 3 maj të vitit 1965 në Florida të Amerikës ndërkohë që eshtrat e tij prehen në Boston. Sipas gazetari Ilir Ikonomi, Noli jetoi më pak se 4 vite në Shqipëri ndërsa në Amerikë jetoi 44 vite. “Nuk mendoj kështu në kundërshtim me shumë të tjerë. Varri i Nolit është madhështor, është pikë pelegrinazhi për shqiptarët e Amerikës. Pse shqiptarët nuk paskan të drejtë ta kenë Nolin atje? E dini që Noli jetoi në Amerikë 44 vjet. Në Shqipëri jetoi më pak se katër vite. Mua më duket se nuk ka arsye që ta lëvizim nga vendi ku prehet. Ne na duhet pika e pelegrinazhit. Di që shumë njerëz që shkojnë në Boston kanë dëshirë të vizitojnë varrin e Nolit”, është shprehur Ikonomi para një viti. VAZHDO TË LEXOSH MË TEPËR PËR TEMËN

Kërcimtarja më e mirë e flamenkos “magjeps” Tiranën “Bienvenido a flamenco” ishte recitali i Rocío Garridos, valltares nga Spanja e cila interpretoi mbrëmë në sallën e Qendrës Kulturore të Katedrales Ortodokse, në Tiranë. Recitali i flamenkos erdhi në kuadër të Javës Kulturore Spanjolle. Rocío Garridos është fituese e çmimeve prestigjioze ndërkombëtare si kërcimtarja më e mirë e flamenkos. Kërcimi i saj ka fuqinë për të sjellë ndjeshmërinë e kitarës në çdo lëvizje, duke rritur emocionin e këndimit dhe duke krijuar muzikë me ritmin e trokitjes së këpucëve. Flamenco, me rrënjët e tij të thella në kulturën spanjolle, është një kombinim i mrekullueshëm i muzikës, kërcimit dhe shprehjes emocionale, që përfshin ritme të ndryshme dhe improvizim të jashtëzakonshëm. Emocionet e kësaj forme arti të lashtë që vazhdon të frymëzojë dhe magjepsë njerëzit në të gjithë botën, pati mundësinë t’i përjetonte edhe publiku i kryeqytetit./atsh

Është e vështirë t’i mendosh të pikturuara motivet popullore dhe tematikat kombëtare, pa emrin e piktorit Naxhi Bakalli. Piktura e tij është autentike. Sapo e sheh veprën e tij, menjëherë e shquan dhe e identifikon autorin e tyre. Naxhi Bakalli veprimtarinë e vet artistike e ka krijuar duke i dhënë kuptimin e “identitetit vizual” të artit shqiptar të dy dekadave të fundit. Ky artist, në artin figurativ krijon një botë origjinale, duke arritur vlera estetike, për të zënë vend të rëndësishëm në pikturën bashkëkohore shqiptare. Naxhi Bakalli. Bakalli është piktor i jashtëzakonshëm, i pajisur me prirje dhe aftësi teknike të mahnitshme, me shije të hollë, me dell të ndjeshëm dhe me fantazi të pashtershme. Ai përthithi mençurisht ajkën e përvojës kombëtare e ndërkombëtare dhe çau përmes vështirësish të shumta, duke u ngjitur pareshtur në majat më të larta të artit bashkëkohor. Ai është një artist i brumosur me vetëdije e karakter kombëtar dhe ka lëvruar e krijuar me mjeshtri të rrallë në të gjitha rrafshet e pikturës, ku ka arritur pika kulmore të virtuozitetit mjeshtëror. Dashuria për artin e ka të lidhur me gjenezën e tij dhe piktori e tregon se këtë dashuri e ka marrë nga prindërit. Naxhi Bakalli lindi në Tiranë më 1937. Në vitin 1957 u diplomua në Liceun Artistik “Jordan Misja. Si nxënës i kësaj shkolle shkëlqeu,madje arriti që për herë të parë, në moshën shtatëmbëdhjetvjeçare t’i paraqitet publikut me veprat “Autoportret” edhe “Portreti i motrës”, në Ekspozitën Kombëtare të Arteve Figurative, në vitin 1955. Me sukses e kryen Liceun Artistik me 1957. Më 1961 fiton konkursin për t’u pranuar në Institutin e Lartë të Arteve (sot Akademia e Arteve), ku diplomon për pikturë murale. Po në këte vit emërohet profesor i pikturës, vizatimit edhe arteve të aplikuara në Liceun Artistik “Jordan Misja”. Ndërkohë, gjatë viteve në vijim ka punuar si profesor i pikturës në Institutin e Lartë të Arteve në Tiranë e më vonë, si profesionist i lirë i atashuar në Galerinë e Arteve. Fragment nga muralja e Krujes foto Buron Kaceli Face Book Është e vështirë ta mendosh piktorin Naxhi Bakalli, larg veprave të rëndësishme monumentale. Piktori Naxhi Bakalli është autor i murales madhështorë të Muzeut të Krujës, ku është është i pikturuar heroi ynë kombëtar, Skënderbeu. Me këtë murale, në vitin 1980 Bakalli fitoi Çmimin e Parë të Republikës. Vepra paraqet një skenë monumentale të luftës dhe qëndresës së popullit me përmbajtje dramatike e lirike. Ajo njëkohësisht transmeton porosi patriotike dhe estetike. Vepra ka dimensione të mëdha, ajo zë një sipërfaqe prej 108 metrash katrorë dhe gjendet në sallën rrethore të qendrës së Muzeut. Kryetari i Akademisë së Arteve të Turqisë, Sabri Fetahu, kur e pa këtë kryevepër me 1982 pat thënë: “Mos e kërkoni Mikelanxhelon diku tjetër. Ate e paskeni këtu në Shqipëri. Muralja në Muzeun e Krujës ka një frymë të vertetë nga Mikelanxhelo dhe më intereresantja është se autori i saj, Naxhi Bakalli, është një artist i dalë nga shkolla shqiptare e artit. Mjeshtër i pikturës murale, ai ka pikturuar edhe murale të tjera, të përmasave madhështore, si “Kuvendi i Dukagjinit të Matit” vepër e vitit 1986, që zë një sipërfaqe prej 20 metrash katrorë dhe që gjendet në Muzeun e Burrelit. Por jeta dhe aktiviteti krijues i Naxhi Bakalli nuk sillet në një terren të sheshtë. Vepra “Kur yjet mbushin qiellin”, të cilën autori e kishte realizuar (1969) si reaksion kur në Shqipëri u rrënuan kishat dhe xhamiat, ishte konsideruar nga kritika zyrtare si e papranueshme. Pas një periudhe të gjatë (prej afro dy dekadash) heshtjeje dhe bojkoti, Bakalli me l978 merr pjesë në Ekspozitën Kombëtare të Arteve, që u organizua me rastin e kremtimit të 100- vjetorit të Lidhjes Shqipëtare të Prizrenit, ku paraqiti vepren “Luftëtarët e lirisë”. Një vit më vonë ekspozon tabllonë “Vajza tiranase” në Ekspozitën Kombëtare të Arteve Figurative. Pulle postare me kosum popullor gruaje nga kelmendi, cikli filatelik Kostumet popullore shqiptare- foto Tabani Visuals Pulle postare me kosum popullor gruaje nga Malesia e Tiranes, cikli filatelik Kostumet popullore shqiptare- foto Tabani Visuals Ekspozitën e parë përsonale e ka realizuar në vitin 1991 në Tiranë. Ky ekspozim ishte një surprizë e vërtetë, pasi autori prezantoi rreth 170 vepra në gjininë e pikturës, grafikës dhe skulpturës. Pas kësaj ekspozite që u prit mjaft mirë nga kritika, ai ka ekspozuar në ekspozita të përbashkëta apo individuale. Nga viti 1971 merret me ilustrime. Është autor i kopertinës së romanit “Gjenerali i ushtrisë së vdekur” të Ismail Kadares dhe të poemave “Nënë Shqipëri” dhe “Përse mendohen këto male” të Dritëro Agollit, si dhe të autorëve të tjerë. Naxhi Bakalli ishte bashkëpunëtor shumëvjeçar i revistës “Shqipëria e Re”, që botohej në tetë gjuhë dhe shpërndahej në botë. Në këte revistë ai realizoi një galeri vizatimesh, që paraqisnin tema dhe ngjarje nga më të ndryshme, si dhe përsonazhe të rëndësishme të historisë e kulturës kombëtare. Për t’u përmendur janë portretet e shkrimtarëve dhe artistëve si Naim Frashëri, Sami Frashëri, Fan Noli, Janaq Paço, Lazar Nikolla, Kel Kodheli etj. Mjaft me interes janë edhe vizatimet për legjendat dhe gojëdhënat tona, si ato që paraqesin “Gjergj Elez Alinë”, “Kështjellën e Rozafës”, “Tomorri dhe Shpiragu”, “Sopoti” e të tjera. Ndërkohë edhe vizatimet e valleve shqiptare janë realizuar me ndjeshmëri e në mënyrë ekspresive nga piktori. Përmendim vallet e Tiranës, Kosovës, Devollit, Kukësit, Dropullit, etj. Naxhi Bakalli është një piktor që pikturon mjeshtërisht. Vizatimet e tij janë realizime të shpejta, konturime të theksuara, sintezë vijash të shkëputura, të shoqëruara nga ndjenja të fuqishme lirike. Figurat e që ai vizaton interpretohen me vizion, elegancë dhe butësi. Përveçse një piktor me emër, ai është dhe një grafist i mirënjohur. Arti i tij merr frymëzim nga heronjtë shqiptarë dhe përgjithësisht frymëzohet nga arti ynë mesjetar. Ai është një përcjellës i mirë i karakteristikave tona etnografike në pikturë. Piktori Naxhi Bakalli është marrë edhe me dizenjimin e pullave postare. Ai me shumë sukses e ka pasuruar fondin e filatelisë shqipëtare, duke dhënë kontribut të madh në këte shkencë mbi pullat postare. Artisti tiranas vlerësohet për këte krijimtari, që është jo vetëm shqiptare por edhe universale, si nga studiues të vendit po ashtu dhe nga studiues e filatelistë të huaj. Nga viti 1977 e deri sot, ai është autor i më shumë se 50 serive pullash, të cilat janë të koleksionuara dhe në qarkullim në tërë botën. Këto seri janë me 2 e më shumë pamje, madje deri në 12. Në këte gjini të arteve aplikative artisti ynë ka trajtuar tema nga më të ndryshme, të historisë e kultures tradicionale shqiptare. Ai paraqet figurat e shquara të ilirëve si mbretërit Genc dhe Teuta, kompozitorin Jan Kukuzeli; figura nga legjendat shqiptare si Konstandini dhe Dorontina, Rozafën, etj, pa harruar seritë e valleve, kostumet dhe instrumentet popullore shqiptare, që paraqesin vërtet interes. Piktori Naxhi Bakalli i ka krijuar një stil pikturik simbolik, duke u mbështetur në artin tradicional dhe folklorik, që shërben si gurrë e pashtershme për krijuesin.

Dosja osmane për jetën e Ismail Qemalit dhe disa reflektime të gazetave osmane ndaj pavarësisë së Shqipërisë Nga: Agron Islami Dosja osmane për jetën e Ismail Qemalit dhe disa reflektime të gazetave osmane ndaj pavarësisë së Shqipërisë Pa dyshim që Ismail Qemali i takon plejadës së artë të intelektualëve të shekullit më të gjatë osman. U rrit në familjen e madhe shqiptare, e cila për shekuj me radhë kishte qenë pjesë e udhëheqjes brenda Perandorisë Osmane, duke i dhënë shumë funksionar shtetëror kësaj perandorie. Ishte njëri nga pinjollët e familjes së Vlorajve, siç njihet edhe në dokumentacionin zyrtarë osman (Avlon-ja), që personalitetin e tij e formoi në frymën dhe traditën e familjeve shqiptare. Historiku i shkollimit të tij, nuk ndryshon aspak nga paraardhësit e tij të familjes, por që rrethanat politike në Perandorinë Osmane të shekullit kur jetoi dhe veproi Ismail Qemali, bën që ky i fundit të dallohet edhe për patriotizëm (në një kohë kur vlonte nacionalizmi), gjë të cilën e realizonte nëpërmjet pjesëmarrjes aktive në politikën osmane. Ai, si baba i shtetit shqiptarë, ishte dhe mbetet njëri nga burrat më të shquar të kombit shqiptar. *** Si çdo funksionar osman, edhe Ismail Qemal Beu kishte dorëzuar dosjen e jetëshkrimit të tij në administratën osmane, e cila duhet jetë deponuar në kohën kur ai filloi karrierën e tij si nëpunës osman në zyrën e përkthimit në Ministrinë e Jashtme osmane. Sipas kësaj dosje të regjistrit civil osman, Ismail Qemali lindi më 04 shkurt 1847. Ishte i biri i kryeportierit të Sarajit Osman, Mahmud Nedim Beut, i cili vinte nga soji i Sinan Pashës. Mësimet fillestare të shkencave islame i kishte marrë në mejtepet (shkolla) fillore në Selanik dhe në Vlorë. Njëherësh, gjatë kësaj periudhe mësoi edhe gjuhën arabe dhe perse nga një mësues privat, të cilin e kishte angazhuar familja. Formimin e tij intelektual e vazhdoi në gjimnazin “Zosimea”, ku mori mësime mbi morfologjinë dhe sintaksën e greqishtes së vjetër, latinishtes dhe frëngjishtes. Në kuadër të skemës programore të gjimnazit në fjalë, Ismail Qemali kishte ndjekur edhe lëndët: letërsi, aritmetikë, algjebër, gjeometri, trigonometri, fizikë, kimi, astronomi, psikologji, anatomi e njeriut, gjeografi dhe histori e botës. Regjistri osman vë në pah se Ismail Qemali shkruante gjuhën turke, greke dhe frënge, fliste gjuhën shqipe dhe lexonte latinishten. Sipas këtyre të dhënave, ai ka edhe një vepër të botuar me titull Aplikimi i ideve, i cili trajton çështje të filozofisë dhe shkencës. Karriera burokratike në administratën osmane Sa u përket të dhënave për kontributin e Isamil Qemalit në administratën osmane, shohim se, ai qysh në moshën 16 vjeçare, respektivisht nga muaji maj i vitit 1860, u caktua nëpunës në Zyrën e Përkthimit të Portës së Lartë Osmane. Një vit më pas, (mars 1861), u emërua atashe i Ambasadës Osmane në Paris, por për shkaqe të panjohura (në regjistrin osman thuhet, për arsye personale) nuk u paraqit në detyrën e përcaktuar. Një vit më vonë, (gusht 1862), u emërua në Sekretariatin e Korrespodencës me Jashtë, pranë Vilajetit të Janinës. Ndërsa pas 18 muajve, iu besua posti i kryetarit të bashkisë të sapoformuar të Janinës. Rreth një viti më vonë (shtator 1864), kontributin e tij e vazhdoi në cilësinë e asistentit të guvernatorit të Tërhallës, Ismail Rahmi Pashës nga Tepelena. Më 1865 rikthehet në Stamboll, ku punon në zyrën e Përkthimit të Portës së Lartë. Pas një viti (maj 1866), emërohet sekretar i Byrosë së Korrespondencës së Vilajetit të Danubit me rrogë prej 2 500 groshë. Nga cilësia e sekretarit të Byrosë, për dy muaj me radhë mbuloi edhe detyrën e kolumnistit në gazetën zyrtare të Vilajetit, e po ashtu si punë shtesë iu besua edhe posti i drejtorit të Punëve të Jashtme në Vilajetin në fjalë. Njëherësh, nga muaji mars i vitit 1868, u caktua edhe në postin e kryesekretarit të Kuvendit Administrativ të Vilajetit të Tërhallës. Nga detyrat e shumta në Vilajetin e Tërhallës, Ismail Qemali në qershor 1868 ushtroi detyrën e kryendihmësit të Zyrës Juridike të Këshillit Shtetëror, me një rrogë prej 4 000 groshë. Pas 16 muajve (tetor 1869), do të ngrihet në postin e mytesarifit të Varnës në Bullgari, me një rrogë prej 12 200 groshësh. Ndërsa në muajin shkurt 1870, iu bashkua Kryesisë së Komisionit Evropian të Danubit dhe u emërua Mytesarrëf i Tullxhës në Rumani, me rrogë prej 14 000 groshë. Në këtë pozitë qëndroi plot tre vjet. Sixhili osman nuk jep informacion mbi aktivitetin e Ismail Qemalit gjatë periudhës 1873-1876, respektivisht deri në muajin gusht të vitit 1876, kur emërohet në Sekretarinë e Ministrisë së Jashtme. Megjithatë, është i njohur fakti se që nga viti 1873, së bashku me konsullin anglez, Mr. Meyers, kishin në pronësi një minierë linjiti. Ndërsa, në vitin 1875, për dy muaj qëndroi në Angli ku zhvilloi takime me ministrin e Jashtëm dhe atë të Financave, si dhe pa nga afër politikat fiskale dhe qeverisjen lokale britanike. Këto kontakte erdhën si rezultat i raporteve të gjata që kishte mbajtur me përfaqësuesit e parlamentit britanik, ku përmes letërkëmbimeve me Mr. York, Wydham dhe Bruce, shkëmbenin ide për gjendjen në Ballkan. Ndërsa nga muaji shtator i vitit 1876, emërohet anëtar i Komisionit të Jashtëzakonshëm të Plovdivit në Bullgari dhe kryetar i Komisionit të Jashtëzakonshëm në Slivenit të Bullgarisë, po ashtu. Etapa 1877-1912 karakterizohet me vitet e disidencës së Ismail Qemalit karshi sistemit klasik osman. Respektivisht, Ismail Qemali do të qëndrojë krah për krah me Mithat Pashën i cili njihej për qëndrime reformiste të Perandorisë Osmane. Në kuadër të kësaj qasjeje, nga pozita e sekretarit të Përgjithshëm të Ministrisë së Punëve të Jashtme organizonte takime me Mithat Pashën, sidomos gjatë muajve kur Sulltan Murati V ishte i sëmurë dhe nuk ishte në gjendje të drejtonte shtetin. Me shpalljen e konstitucionit më 1876, Mithat Pasha erdhi në pozitën e sadriazamit (kryeministrit) dhe Ismail Qemali ruajti pozitën e sekretarit të përgjithshëm të Ministrisë së Punëve të Jashtme. Ai u qëndronte besnik ideve të Mithat Pashës, të cilat parashihnin reformë të thellë nëpër njësitë administrative osmane dhe ku parashihej që Vilajetet e banuara me shqiptarë të bashkohen në një njësi administrative të vetme, të quajtura Vilajeti Shqiptar. Besnikërinë ndaj Mithat Pashës do ta shprehte edhe në organizimin e mbledhjes së nënshkrimeve nga 40 deputetë të parlamentit osman që kërkonin zhbërjen e vendimit të Abdylhamitit II për syrgjynosjen e Mithat Pashës. Depërtimi i ushtrive ruse deri në Ardahan krijoi një realitet të ri në qendrën e Perandorisë Osmane, i cili u përcoll me protesta të grupacioneve që dhunuan edhe hapësirat e Parlamentit osman. Si pretekst i kësaj gjendjeje, Sulltani mbylli Parlamentin, shpalli gjendjen e jashtëzakonshme dhe syrgjynosi Ismail Qemal Beun në Kytahja. Në vitin 1884, Sulltani shpalli amnisti për Mithat Pashën dhe Ismail Qemalin po ashtu. Këtij të fundit ia riktheu të gjitha gradat dhe e ngarkoi me detyrën e mytesarifit në Mardin dhe Bollu (të Turqisë së sotme). Bashkëpunimi i Ismail Qemal Beut me Portën e Lartë dhe Sulltan Abdylhamitin II shihet edhe në raportet që ky hartonte me tematikë gjendjen politike dhe administrative të perandorisë. Këto raporte i bënte herë me kërkesën e Sulltanit e herë me iniciativë personale. Njëherësh është i njohur fakti se, me lejen e Sulltanit, Ismail Qemali, kishte qenë njëri nga aksionarët e dy kompanive që kryenin punimet e hekurudhës osmane. Nga këtu, më 14 dhjetor 1891 emërohet vali (guvernator) në Bejrut (Liban) me një rrogë prej 20 000 groshëve. Ismail Qemali nga data 12 prill 1900 deri me 20 qershor 1900 kishte qenë në detyrën e valiut (guvernatorit) të Tripolit. Bashkëpunimi me xhonturqit dhe shpallja e pavarësisë së Shqipërisë sipas medies osmane të kohës Edhe pse studiuesit e ndryshëm kanë konstatuar se emërimi i Ismail Qemalit në postin e guvernatorit në Tripol u bë shkak që ky të rreshtohet me krahun e xhonturqve, ngase këtë emërim e konsideronte si një lloje syrgjynosje që i ishte bërë nga ana e Sulltanit, aktiviteti i tij politik dhe simpatia e madhe që ndjente ndaj Mithat Pashës na çon te shpirti i tij reformist dhe interesi kombëtar. Njëherësh, një personalitet me karrierë të gjatë politike në ujërat e shekullit më të gjatë osman, siç ishte Ismail Qemali, veçse e kishte shumë të qartë faktin që Perandorisë Osmane po i vinte fundi dhe ishte mundësia e fundit, po ashtu, që të ruhej identiteti shqiptar dhe kjo mund të bëhej vetëm nëpërmjet rrugëve juridike, respektivisht krijimit të një njësie të veçantë administrative që do të përfshinte gjithë hapësirën shqiptare. Mbi këtë bazë, doli kundër Sulltanit dhe u rreshtua me xhonturqit. Meqë, këta të fundit, me qëllim të tërheqjes së intelektualëve shqiptarë, në fillim kishin proklamuar reformën administrative dhe shihej një dritë në fund të tunelit për themelimin e Vilajetit Shqiptar. Por, siç do të shihet më vonë, politikat qeverisëse të xhonturqve ishin kryekëput nacionaliste dhe si të tilla ato dëmtonin edhe më shumë idealin e Ismail Qemalit dhe të intelektualëve të tjerë shqiptarë. Për rezultat, Ismail Qemali, i ndau rrugët njëherë e përgjithmonë nga Porta e Lartë dhe filloi së kërkuari ndihmën e shteteve të fuqishme evropiane për themelimin e shtetit shqiptar. Duke qenë se Vilajetet Shqiptare luanin rolin e fortifikatës së fundit në Rumelinë Osmane (Ballkanin e Sotëm), çështja e fatit të Shqipërisë dhe shqiptarëve zënë një vend të rëndësishëm në gazetat osmane të kohës. Sikur vije fjala në njërën ndër gazetat më të njohura osmane Tercuman-i hakikat, e cila ndër tjera theksonte se: Kërkesa për pavarësimin e Shqipërisë është mjaft e rrezikshme për vetë popullin. Meqë, Shqipëria është e rrethuar me popuj të ndryshëm, të cilët ushqejnë armiqësi ndaj shqiptarëve dhe ndarja nga shteti osman do t’i shkatërronte ata. Ndërsa, gazeta Ikdam, në numrin e datës 2 dhjetor 1912, ndër të tjera i jepte hapësirë një interviste të një intelektuali shqiptar. Në intervistën në fjalë, ndër të tjera thuhet: Çështja e shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë është më se e vërtetë dhe është (një) risi. Përveç Ismail Qemalit, edhe intelektualët e tjerë shqiptarë e kanë mbështetur dhe përkrahur pavarësinë e Shqipërisë. Madje, kjo ka marrë mbështetjen edhe të intelektualëve që veprojnë jashtë hapësirave të Shqipërisë. (Njëherësh) Përveç shumicës myslimane, edhe të krishterët katolikë dhe ortodoksë kanë qenë pjesë e evenimentit të shpalljes së pavarësisë. Gazeta Sabah, në numrin e datës 1 dhjetor 1912, në një kolumne me titull Shqipëria dhe Serbia, ndër të tjera shkruante: Pavarësia e Shqipërisë është mjaft e dyshimtë. Një qeverie të pavarur i duhen shumë para për të mbijetuar. Andaj, është një pikëpyetje e madhe se si do të sigurohen këto para për të mbijetuar kjo qeveri shqiptare. Njëherësh, edhe qeveritë e tjera të Ballkanit, të cilat sapo kanë dalë nga lufta për pavarësi, nuk do ta shohin me sy të mirë themelimin e një shteti të ri. Nuk mund as të mendohet për një marrëveshje paraprake të Ismail Qemalit me Malin e Zi dhe me Serbinë. Atëherë, akti i shpalljes së pavarësisë do të jetë shumë ngacmues (luftënxitëse) për serbët dhe grekët. Shqiptarët kërkojnë të gjithë hapësirat e banuara me shqiptarë. Por që, edhe serbët edhe grekët do të kenë kërkesa të njëjta për disa vendbanime. /Telegrafi/

Përktheu: Agron Shala Një vepër e vlefshme për procesin e krijimit të shtetit shqiptar dhe për rolin e shqiptarëve në rënien e Perandorisë Osmane Një vepër e vlefshme për procesin e krijimit të shtetit shqiptar dhe për rolin e shqiptarëve në rënien e Perandorisë Osmane Para 6 dite – Recension për librin e fundit të Daut Dautit, botuar nga shtëpia e njohur botuese, Bloomsbury Academic – Nga: Andrew Thomas Park, studiues dhe profesor në Universitetin e Hong-Kongut / Revista Journal of British Studies (2024), 1-2, botuar nga Cambridge University Press. Përktheu: Agron Shala Libri i Daut Dautit, Britania dhe çështja shqiptare gjatë rënies së Perandorisë Osmane, 1876-1914 [Britain, the Albanian Question and the Fall of the Ottoman Empire, 1876-1914], gjurmon marrëdhëniet dhe perceptimet e ndërsjella midis elitës politike britanike dhe lëvizjes së sapolindur nacionaliste shqiptare, gjatë katër dekadave që çuan në krijimin e shtetit shqiptar. Nëse për pjesën më të madhe të kësaj periudhe këto marrëdhënie ishin kryesisht të heshtura, për një moment të shkurtër – por, vendimtar, gjatë Konferencës së Ambasadorëve në Londër më 1912-’13 – Britania luajti një rol vendimtar. Libri i Dautit ofron një sfond të dobishëm për këto zhvillime, duke u thelluar më herët në kohë sesa studimet e tjera në gjuhën angleze mbi krijimin e shtetit shqiptar dhe duke përdorur burime në gjuhën shqipe dhe nga arkivat ish-osmane. Në libër, Dauti ndjek kryesisht një strukturë kronologjike. Pavarësisht periudhës së përmendur në titull, kapitulli i parë fillon në fund të shekullit të tetëmbëdhjetë me përshkrimet e para për Shqipërinë të botuara në Britani – kryesisht nga shkrimtarë udhëpërshkrues, ku më i njohuri ishte poeti Lord Bajron [Byron]. Një tjetër shkrimtar interesant që udhëtoi në rajon ishte Benjamin Disraeli, i cili e vizitoi Shqipërinë në vitin 1830, pak pas rimarrjes së kontrollit në vend nga osmanët, duke masakruar qindra krerë shqiptarë që kishin mbështetur grekët në kryengritjen e tyre të mëparshme. Përshkrimi pozitiv i shqiptarëve nga Bajroni dhe Disraeli bazohej në pikëpamjet e tyre laike, një perspektivë që kundërshtohej nga liberalizmi kristiano-centrik i William Gladstoneit. Qëndrimet britanike ndaj Shqipërisë, argumenton libri, u skalitën kryesisht nga pozicionet konservatore dhe liberale që përfaqësonin Disraeli dhe Gladstone. Megjithatë, kjo nuk solli ndryshime të prekshme në rezultatet politike për shqiptarët. Kapitulli 2 e ilustron këtë duke vënë në dukje se, pavarësisht qëndrimit të përzemërt të Disraelit gjatë Kongresit të Berlinit më 1878 dhe më pas – sekretari i tij i Jashtëm, Lord Salisbury, u takua me një delegacion të Lidhjes Shqiptare, të trupit të parë (jetëshkurtër) të organizuar të unitetit politik shqiptar – ai në fund “nuk iu përgjigj kërkesës së tyre” (37). Konservatorët i shihnin shqiptarët si një mburojë mbështetëse të Perandorisë Osmane, ndërsa, për të njëjtën arsye, liberalët i shihnin ata si myslimanë të padenjë për mbështetjen që ata ua jepnin popullsive të krishtera të Perandorisë Osmane. Kapitulli 3 shqyrton këto perceptime konkurruese teksa vepronin brenda Komitetit Ballkanik – një grup presioni për politikën e jashtme, i themeluar më 1903 dhe që mbështeste autonominë e Maqedonisë Osmane, por që kryesisht e shihte rajonin “përmes prizmit të fesë” dhe për këtë arsye prirej të anashkalonte rolin e shqiptarëve (56). Shqipëria ishte, sigurisht, gjithmonë pjesë integrale e çështjes maqedonase dhe e fatit më të gjerë të Perandorisë Osmane në Evropë. Kapitujt 4-6 e përshkruajnë këtë dhe kështu nxjerrin në pah edhe rolin e Britanisë në lëvizjen kombëtare shqiptare. Shoqëria Britanike dhe e Huaj Biblike luajti një rol të rëndësishëm që nga mesi i shekullit të nëntëmbëdhjetë në përkthimin dhe shpërndarjen e Dhiatës së Re në gjuhën shqipe, e cila, siç shkruan Dauti, ishte “popullore thjesht sepse ishte një libër në shqip” (88). Britania luajti gjithashtu një rol në planet politike të politikanëve kryengritës shqiptarë. Kur ishte ende besnik ndaj osmanëve dhe jo ende themelues i Shqipërisë moderne, Ismail Bej Qemali i dërgoi sulltanit një memorandum në vitin 1892, duke kërkuar një federatë ballkanike dhe një antantë me Britaninë për të zmbrapsur Rusinë. Në fund, pas Revolucionit të Xhonturqve të vitit 1908, të cilin Dauti e riformulon mirë në lidhje me rolin e rëndësishëm të luajtur nga Shqipëria, qeveria osmane do të orientonte veten drejt Gjermanisë. Ai vëren se si politika e gjuhës shpejt prishi mbështetjen e mëparshme të shqiptarëve me xhonturqit, gjë që përfundimisht çoi në armiqësi të hapur dhe pasoja më të gjera. Megjithatë, çështja e gjuhës ndihet gjithashtu në një mënyrë tjetër. Ndërsa shkrimi i Dautit është kryesisht i qartë, ka disa idiosinkrazi, zgjidhja e të cilave mund të kishte ndihmuar lexuesin. Ndërsa kryengritja shqiptare e vitit 1911 dështoi, ajo arriti të nxiste Britaninë të mbështeste autonominë shqiptare, gjë që Dauti e përshkruan si “një hap vendimtar në braktisjen, nga qeveria britanike, të politikës miqësore ndaj Portës” (106). Kryengritësit shqiptarë patën më shumë sukses në vitin 1912, por mundësia e autonomisë shqiptare shqetësoi shtetet fqinje ballkanike dhe kjo kontribuoi në shpërthimin e Luftërave Ballkanike. Lindja e Shqipërisë gjatë Konferencës së Ambasadorëve në vitet 1912-’13, u ndihmua nga Sir Edward Grey, i cili tani e shihte më së miri shërbimin ndaj interesit britanik duke avokuar për një shtet të ri. Diskutimi i Dautit mbi këtë diplomaci është disi i përmbledhur dhe është më mirë i shpjeguar në librin Lindja e Shqipërisë [The Birth of Albania, 2012] nga Nicola Guy dhe në studimin klasik të Ernst Helmreichut të vitit 1938. Po ashtu, argumenti si i tërë mund të kishte përfituar nga një angazhim më i thellë në kontekstin më të gjerë ndërkombëtar, i cili ndonjëherë humbet për shkak të përqendrimit të ngushtë te Britania. Megjithatë, libri i Dautit nuk është një histori e ngushtë diplomatike, por një përpjekje për të ilustruar lidhjen midis perceptimeve të brendshme britanike dhe rezultateve politike. Kapitujt 7 dhe 8, dy të fundit të librit, pasqyrojnë këtë, pasi shqyrtojnë karrierat e dy mbështetësve të shquar britanikë të çështjes shqiptare, të cilët ndihmuan në formësimin e opinionit publik gjatë kësaj periudhe. Edith Durham dhe Aubrey Herbert ishin të dy anëtarë të pakënaqur të Komitetit të Ballkanit, të cilët u zemëruan nga injorimi i çështjes shqiptare nga ky komitet. Herberti krijoi Komitetin Shqiptar për ta kundërshtuar këtë qëndrim, por ndikimi përfundimtar i përpjekjeve të tij publike është i vështirë për t’u gjykuar. Komiteti kritikoi rezultatin e Konferencës së Londrës, por vetë Herberti lavdëroi Greyn. Duket se Durhami pati më shumë sukses duke ndikuar te diplomatët britanikë – nga terreni në Ballkan. Megjithatë, pasi u largua nga Shqipëria në vitin 1914, ajo u kthye vetëm një herë, shtatë vjet më vonë – dhe mbeti e zhgënjyer, duke shkruar, siç e citon Dauti: “[Nuk] ndjej se Shqipëria ime ekzistonte më” (134). A mund të kishte ekzistuar vërtet ndonjëherë Shqipëria e imagjinuar nga ndonjëri prej britanikëve që trajtohen në këtë libër? Cilado qoftë përgjigjja për këtë pyetje, në eksplorimin e perceptimeve të brendshme britanike, Dauti ofron një sfond të vlefshëm për procesin e krijimit të shtetit shqiptar, i cili përfundimisht u realizua. Në këtë mënyrë, Dauti gjithashtu arrin të rikthejë rëndësinë e Shqipërisë në historinë e rënies dhe shpërbërjes së Perandorisë Osmane. /Telegrafi/