Rubrika; Libra- Lexim i hapur. "Lufta dhe Paqja” – një lexim i thelluar përtej historisë. Romani monumental i Lev Tolstoit, “Lufta dhe Paqja”, shpesh përshkruhet si një histori mbi Rusinë gjatë luftërave napoleonike. Por një përkufizim i tillë është shumë i kufizuar. Në të vërtetë, kemi të bëjmë me një univers të tërë njerëzor ku ndërthuren historia, filozofia, psikologjia dhe jeta e përditshme.. 1. Çfarë tregon në sipërfaqe (surface reading) Në një lexim të drejtpërdrejtë, romani ndjek jetën e disa familjeve aristokrate ruse (Rostov, Bolkonsky, Bezukhov) gjatë luftës me Napoleonin. .. Temat kryesore duken qartë: lufta dhe pasojat e saj dashuria dhe marrëdhëniet rritja personale e personazheve përplasja mes jetës private dhe historisë së madhe Ky është niveli ku lexuesi ndjek ngjarjet dhe historinë. 2. Close reading – çfarë fshihet në detaje Kur e lexon me kujdes të thellë, romani hapet në shumë shtresa: Gjuha dhe përshkrimi: Tolstoi përdor detaje të gjata dhe të sakta për të krijuar realizëm ekstrem. ..Lufta nuk paraqitet heroike, por kaotike dhe e çrregullt. Personazhet: Pierre nuk është thjesht një aristokrat – ai përfaqëson kërkimin për kuptim në jetë. Andrei simbolizon idealizmin dhe zhgënjimin. Natasha përfaqëson spontanitetin dhe jetën. Kontrasti luftë–paqe: nuk është vetëm historik, por edhe i brendshëm ..lufta ndodh edhe brenda individit. Ritmi i rrëfimit: kalimi nga skena intime në beteja të mëdha krijon një ndjenjë se jeta personale dhe historia janë të pandashme. .. Pra, çdo detaj ka funksion – asgjë nuk është rastësore. 3. Distant reading – pamja e madhe Nëse e shohim romanin në një kontekst më të gjerë: është pjesë e një tradite të romaneve epike që përpiqen të shpjegojnë historinë Tolstoi sfidon idenë se historia bëhet nga “heronj të mëdhenj” si Napoleoni .. Ai sugjeron se historia formohet nga veprimet e vogla të miliona njerëzve Kjo e bën romanin një kritikë të vetë mënyrës si shkruhet historia. 4. Lexim ndërdisiplinor Romani mund të lexohet në shumë nivele: Historik: një pasqyrë e Rusisë në fillim të shekullit XIX Filozofik: çfarë është fati? A kemi kontroll mbi jetën? Psikologjik: zhvillimi i brendshëm i personazheve, sidomos i Pierre dhe Andreit Sociologjik: marrëdhëniet klasore dhe struktura e aristokracisë ruse ..Kjo e bën librin më shumë se letërsi – një analizë e shoqërisë. 5. Lexim kritik (ideologjik) Një lexim më kritik ngre pyetje të tjera: si paraqitet pushteti dhe lufta? a glorifikohet apo demistifikohet heroizmi? çfarë roli kanë gratë në këtë botë aristokrate? .. Tolstoi shpesh i rrëzon mitet: lufta nuk është lavdi, por konfuzion dhe vuajtje. Përfundimi “Lufta dhe Paqja” nuk është thjesht një roman për luftën. Është një reflektim mbi: historinë natyrën njerëzore fatin dhe zgjedhjen kuptimin e jetës Nëse e lexon thjesht, është një histori e madhe. Nëse e lexon thellë, është një analizë e botës. .. Dhe pikërisht këtu lidhet me idenë e “close reading”: sa më shumë e analizon tekstin, aq më shumë kupton se ai nuk jep përgjigje të thjeshta, por hap pyetje më të mëdha. Ndoshta kjo është arsyeja pse romani mbetet aktual: sepse nuk të tregon vetëm çfarë ka ndodhur, por të detyron të mendosh si funksionon . Romani i Lev Tolstoit nuk funksionon thjesht si një rrëfim mbi luftërat napoleonike, por si një strukturë ontologjike e përvojës njerëzore, ku historia, ndërgjegjja dhe fati ndërthuren në një fushë të vetme kuptimore. Në këtë sens, vepra nuk përshkruan vetëm botën – ajo e problematizon atë. 1. Leximi ekzistencial (baza filozofike) Në thelbin e tij, romani është një meditim mbi kontingjencën e ekzistencës. Personazhet nuk lëvizin në një univers të kontrolluar nga vullneti individual, por në një realitet ku ngjarjet historike i tejkalojnë qëllimet personale. Pierre, Andrei dhe Natasha nuk janë thjesht figura narrative, por modele të vetëdijes njerëzore në krizë: Pierre përfaqëson kërkimin metafizik për kuptim në një botë të çrregullt. Andrei mishëron idealin e lartë që thyhet nga përvoja e luftës dhe vdekshmëria. Natasha përfaqëson vitalitetin e papërpunuar të jetës, por edhe paqëndrueshmërinë e saj. Në këtë kuptim, Tolstoi nuk jep përgjigje; ai ekspozon pamundësinë e një përgjigjeje përfundimtare. 2. Historia si iluzion i kontrollit Një nga ndërhyrjet më radikale të Tolstoit është shkatërrimi i idesë se historia udhëhiqet nga individë “të mëdhenj”. Napoleoni, që në narrativat tradicionale është qendror, këtu reduktohet në një figurë që beson se kontrollon ngjarjet, ndërsa në fakt është i përfshirë brenda një rrjeti forcash të pakapshme. Kjo e zhvendos fokusin nga heroizmi te determinimi kolektiv dhe kaosi struktural i historisë. 3. Koha, lufta dhe fragmentimi i përvojës Tolstoi e trajton kohën jo si vijë lineare, por si përjetim të fragmentuar subjektiv. Betejat nuk janë të qarta apo heroike – ato janë të paqarta, të ngadalta, shpesh absurde. Kjo krijon një ndjesi se: historia nuk “kuptohet” në moment kuptimi ndërtohet vetëm retrospektivisht përvoja njerëzore është gjithmonë e pjesshme Këtu romani afrohet me një vizion modern ekzistencial të botës si jo-koherente në momentin e saj të jetuar. 4. Dimensioni filozofik i lirisë Tolstoi e problematizon idenë e lirisë individuale. Njeriu duket i lirë në vendime të vogla, por i kufizuar nga struktura të mëdha historike dhe sociale. Kjo krijon një tension mes: iluzionit të vullnetit të lirë dhe determinimit historik Romani sugjeron se liria njerëzore ekziston, por vetëm brenda kufijve të një realiteti që nuk kontrollohet plotësisht nga individi. 5. Kuptimi ekzistencial i luftës dhe paqes “Lufta” dhe “Paqja” nuk janë vetëm gjendje historike, por gjendje të ndërgjegjes: lufta = fragmentim, kaos, humbje e kuptimit paqja = iluzion stabiliteti, por jo domosdoshmërisht përmbushje Tolstoi sugjeron se njeriu lëviz vazhdimisht mes këtyre dy gjendjeve, pa arritur kurrë një stabilitet përfundimtar ontologjik. “Lufta dhe Paqja” është më pak një roman historik dhe më shumë një meditim mbi pamundësinë e kontrollit njerëzor mbi jetën. Ai nuk jep një filozofi të mbyllur, por hap një hapësirë pyetjesh: A ka kuptim historia? A ka rend në kaos? A është njeriu autor i jetës së tij apo thjesht pjesëmarrës në një proces më të madh se vetja? Në këtë sens, vepra mbetet moderne sepse nuk ofron siguri – por e ekspozon vetë pasigurinë si thelb të ekzistencës njerëzore. ✒️ Liliana Pere | Founder & Editor-in-Chief, Revista Prestige © 2026 All rights reserved

Théophile Emmanuel Duverger (1821–1898) – Intimiteti i idealizuar i jetës borgjeze në pikturën franceze të shekullit XIX. Théophile Emmanuel Duverger ishte një piktor francez i shekullit XIX, i formuar në traditën akademike të Parisit dhe i lidhur ngushtë me ekspozitat e Salon-it. Ai u bë i njohur për pikturën e zhanrit, ku fokusi kryesor është jeta e përditshme — fëmijë, familje, mësim dhe momente intime të shtëpisë borgjeze. Arti i tij përfaqëson një botë të rregulluar dhe emocionalisht të kontrolluar, ku realiteti nuk paraqitet në tensionin e tij social, por në një formë të filtruar dhe të idealizuar. Në këtë kuptim, Duverger nuk synon kritikë shoqërore të drejtpërdrejtë, por ndërtimin e një imazhi harmonik të jetës familjare, të ngrohtë dhe moralizuese. Brenda pikturës së zhanrit francez, ai i përket një realizmi të zbutur sentimental, ku kompozicioni, drita dhe gjestet e figurave shërbejnë për të krijuar një ndjenjë paqeje dhe stabiliteti. Kjo estetikë ishte në përputhje të plotë me shijen e publikut borgjez të kohës, i cili kërkonte art që afirmonte vlera familjare dhe emocione të sigurta, jo sfidë apo tronditje. Rëndësia e Duverger-it qëndron pikërisht në këtë funksion kulturor: ai është një pasqyrë e shijes akademike të shekullit XIX dhe e sistemit të Salon-it, ku arti shërbente edhe si instrument edukimi emocional. Kritika e historisë së artit e sheh Théophile Emmanuel Duverger si një artist të aftë teknikisht dhe përfaqësues tipik të pikturës akademike franceze të shekullit XIX, por jo si një figurë revolucionare apo përcaktuese për zhvillimet kryesore të artit modern. Ndryshe nga Gustave Courbet, Édouard Manet apo impresionistët, Duverger nuk solli risi të mëdha stilistike. Vlerësimi i tij lidhet më shumë me cilësinë e rrëfimit vizual, ndjeshmërinë emocionale dhe aftësinë për të pasqyruar idealet familjare dhe shoqërore të kohës. Sot, studiuesit e konsiderojnë veprën e tij të rëndësishme si dëshmi të kulturës borgjeze franceze të shekullit XIX dhe të traditës së Salon-it. Kritikët modernë shpesh vërejnë se pikturat e tij idealizojnë realitetin dhe shmangin konfliktet sociale, por pikërisht kjo i bën ato dokumente të vlefshme për të kuptuar shijet dhe vlerat e epokës. Sa i përket tregut të artit, veprat e Duverger-it vazhdojnë të shiten në ankande dhe galeri të specializuara në artin evropian të shekullit XIX. Ato nuk arrijnë zakonisht çmimet e artistëve më të famshëm francezë të periudhës, por kanë një treg të qëndrueshëm mes koleksionistëve të pikturës akademike dhe të zhanrit. Çmimet ndryshojnë sipas madhësisë, temës, gjendjes së ruajtjes, proveniencës dhe cilësisë së veprës, duke lëvizur zakonisht nga disa qindra deri në disa mijëra euro, ndërsa punët më të rëndësishme mund të arrijnë vlera më të larta në ankande ndërkombëtare. Në tregun bashkëkohor, Duverger vlerësohet më shumë për elegancën, mjeshtërinë teknike dhe atmosferën sentimentale të pikturave të tij sesa për ndikimin e tij në historin. Megjithatë, nga këndvështrimi modern, veprat e tij lexohen më shumë si dokument estetik i një epoke sesa si inovacion artistik, veçanërisht kur krahasohen me bashkëkohësit e tij më radikalë si Courbet apo Manet. Duverger mbetet kështu një përfaqësues i një arti që i jep përparësi harmonisë mbi konfliktin dhe idealizimit mbi realitetin e ashpër — një botë e qetë e ndërtuar me kujdes mbi skena të vogla njerëzore. Veprat (tematika) Skena familjare dhe intime Fëmijë duke luajtur ose duke mësuar Momente edukimi dhe përkujdesjeje Jeta e përditshme borgjeze e idealizuar Ryma artistike Akademizëm francez Pikturë zhanri (Genre painting) Realizëm i zbutur sentimental Përfaqësues i shijes së Salon-it francez Ndihmoi në formësimin e ikonografisë së jetës familjare borgjeze Dokument estetik i kulturës vizuale të shekullit XIX Rrevista Prestige.#ArtPaint #TheophileEmmanuelDuverger #FrenchArt #GenrePainting #AcademicArt #ArtHistory Rubrika:Arte Pamore.Artist që frymëzon. Théophile Emmanuel Duverger (1821–1898) – Intimiteti i idealizuar i jetës borgjeze në pikturën franceze të shekullit XIX. Théophile Emmanuel Duverger ishte një piktor francez i shekullit XIX, i formuar në traditën akademike të Parisit dhe i lidhur ngushtë me ekspozitat e Salon-it. Ai u bë i njohur për pikturën e zhanrit, ku fokusi kryesor është jeta e përditshme — fëmijë, familje, mësim dhe momente intime të shtëpisë borgjeze. Arti i tij përfaqëson një botë të rregulluar dhe emocionalisht të kontrolluar, ku realiteti nuk paraqitet në tensionin e tij social, por në një formë të filtruar dhe të idealizuar. Në këtë kuptim, Duverger nuk synon kritikë shoqërore të drejtpërdrejtë, por ndërtimin e një imazhi harmonik të jetës familjare, të ngrohtë dhe moralizuese. Brenda pikturës së zhanrit francez, ai i përket një realizmi të zbutur sentimental, ku kompozicioni, drita dhe gjestet e figurave shërbejnë për të krijuar një ndjenjë paqeje dhe stabiliteti. Kjo estetikë ishte në përputhje të plotë me shijen e publikut borgjez të kohës, i cili kërkonte art që afirmonte vlera familjare dhe emocione të sigurta, jo sfidë apo tronditje. Rëndësia e Duverger-it qëndron pikërisht në këtë funksion kulturor: ai është një pasqyrë e shijes akademike të shekullit XIX dhe e sistemit të Salon-it, ku arti shërbente edhe si instrument edukimi emocional. Kritika e historisë së artit e sheh Théophile Emmanuel Duverger si një artist të aftë teknikisht dhe përfaqësues tipik të pikturës akademike franceze të shekullit XIX, por jo si një figurë revolucionare apo përcaktuese për zhvillimet kryesore të artit modern. Ndryshe nga Gustave Courbet, Édouard Manet apo impresionistët, Duverger nuk solli risi të mëdha stilistike. Vlerësimi i tij lidhet më shumë me cilësinë e rrëfimit vizual, ndjeshmërinë emocionale dhe aftësinë për të pasqyruar idealet familjare dhe shoqërore të kohës. Sot, studiuesit e konsiderojnë veprën e tij të rëndësishme si dëshmi të kulturës borgjeze franceze të shekullit XIX dhe të traditës së Salon-it. Kritikët modernë shpesh vërejnë se pikturat e tij idealizojnë realitetin dhe shmangin konfliktet sociale, por pikërisht kjo i bën ato dokumente të vlefshme për të kuptuar shijet dhe vlerat e epokës. Sa i përket tregut të artit, veprat e Duverger-it vazhdojnë të shiten në ankande dhe galeri të specializuara në artin evropian të shekullit XIX. Ato nuk arrijnë zakonisht çmimet e artistëve më të famshëm francezë të periudhës, por kanë një treg të qëndrueshëm mes koleksionistëve të pikturës akademike dhe të zhanrit. Çmimet ndryshojnë sipas madhësisë, temës, gjendjes së ruajtjes, proveniencës dhe cilësisë së veprës, duke lëvizur zakonisht nga disa qindra deri në disa mijëra euro, ndërsa punët më të rëndësishme mund të arrijnë vlera më të larta në ankande ndërkombëtare. Në tregun bashkëkohor, Duverger vlerësohet më shumë për elegancën, mjeshtërinë teknike dhe atmosferën sentimentale të pikturave të tij sesa për ndikimin e tij në historin. Megjithatë, nga këndvështrimi modern, veprat e tij lexohen më shumë si dokument estetik i një epoke sesa si inovacion artistik, veçanërisht kur krahasohen me bashkëkohësit e tij më radikalë si Courbet apo Manet. Duverger mbetet kështu një përfaqësues i një arti që i jep përparësi harmonisë mbi konfliktin dhe idealizimit mbi realitetin e ashpër — një botë e qetë e ndërtuar me kujdes mbi skena të vogla njerëzore. Veprat (tematika) Skena familjare dhe intime Fëmijë duke luajtur ose duke mësuar Momente edukimi dhe përkujdesjeje Jeta e përditshme borgjeze e idealizuar Ryma artistike Akademizëm francez Pikturë zhanri (Genre painting) Realizëm i zbutur sentimental Përfaqësues i shijes së Salon-it francez Ndihmoi në formësimin e ikonografisë së jetës familjare borgjeze Dokument estetik i kulturës vizuale të shekullit XIX #theophileemmanuelduverger #duverger #frenchart #19thcenturyart #genrepainters#theophileemmanuelduverger #duverger #frenchart #19thcenturyart #genrepainters

Kate Hudson – Aktore e suksesshme dhe figurë e njohur e Hollywood-it. Kate Hudson përfaqëson një figurë të njohur të Hollywood-it dhe një aktore të suksesshme që ka ndikuar në filmat romantikë dhe komeditë moderne. Rëndësia e saj qëndron te talenti, çmimet e fituara dhe mënyra si ka ndërtuar një karrierë të qëndrueshme në industrinë e filmit dhe biznesit. Ndikimi i saj shihet edhe jashtë aktrimit, si sipërmarrëse dhe si figurë publike që frymëzon për jetën familjare dhe suksesin personal. Kate Hudson është një aktore amerikane e njohur në Hollywood. Ajo ka lindur më 19 prill 1979 në Los Angeles, SHBA. Është vajza e aktorës së famshme Goldie Hawn dhe është rritur në një familje artistësh. U bë e famshme botërisht me filmin Almost Famous (2000). Për këtë rol u nominua për çmimin Oscar dhe fitoi një Golden Globe. Kate Hudson ka luajtur në shumë filma romantikë dhe komedi të suksesshme. Është gjithashtu sipërmarrëse dhe ka krijuar markën e saj të fitness-it “Fabletics”. Ajo konsiderohet një nga aktoret më të njohura të brezit të saj në Hollywood. Gjatë karrierës ka marrë disa çmime dhe nominime të rëndësishme. Sot është edhe figurë publike e njohur për jetën familjare dhe aktivitetin në media. Në jetën e saj familjare, Kate Hudson ka marrë vëmendje së fundmi pasi u ribashkua me ish-bashkëshortin Chris Robinson për një moment të rëndësishëm. Ajo festoi diplomimin e djalit të saj të madh, Ryder Robinson, së bashku me familjen e zgjeruar. Në këtë ngjarje morën pjesë edhe ish-partneri Matt Bellamy dhe prindërit e saj Goldie Hawn dhe Kurt Russell. Ajo ndau në rrjete sociale emocione për mëmësinë dhe krenarinë për rritjen e fëmijëve të saj. Ryder u diplomua nga NYU’s Tisch School of the Arts në një ceremoni të mbushur me familje dhe miq. Kate Hudson ka tre fëmijë: Ryder, Bingham dhe Rani Rose. Ajo e përshkroi këtë moment si një nga më të bukurit në jetën e saj si nënë. Pergatiti:Prestige.

TIRANA 2027 – SHQIPËRIA NË QENDËR TË ALEANCËS EUROATLANTIKE Samiti i NATO-s, Mark Rutte dhe kapitulli i ri i sigurisë europiane Prestige Magazine | Analizë gjeopolitike Në sallat ku takohen liderët e Aleancës së Atlantikut të Veriut nuk mblidhen vetëm përfaqësues të shteteve, por arkitektët e sigurisë së një epoke. Çdo Samit i NATO-s është më shumë se një takim diplomatik; është një moment ku përcaktohen vendime që ndikojnë në paqen, stabilitetin dhe ekuilibrat strategjikë të botës. Nën simbolin e unitetit të 32 vendeve aleate, presidentë, kryeministra, ministra të mbrojtjes dhe drejtuesit më të lartë të Aleancës bashkohen për të përcaktuar përgjigjen ndaj sfidave më të mëdha të kohës: mbrojtjen e vlerave demokratike, sigurinë europiane, forcimin e mbrojtjes kolektive dhe përballimin e kërcënimeve të reja. Që nga themelimi më 4 prill 1949, NATO ka qenë një nga shtyllat kryesore të rendit ndërkombëtar pas Luftës së Dytë Botërore. Ajo u ndërtua mbi një parim historik: një sulm ndaj një aleati është një sulm ndaj të gjithëve. Ky parim, i mishëruar në nenin 5 të Traktatit të Atlantikut të Veriut, vazhdon të jetë themeli i sigurisë së Aleancës. Sot, në një kohë kur bota përballet me rikthimin e rivaliteteve të mëdha, luftën në kufijtë e Europës, kërcënimet kibernetike dhe revolucionin teknologjik ushtarak, NATO hyn në një fazë të re historike. Në këtë skenë të rëndësishme qëndron Mark Rutte, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, një nga figurat më të njohura të politikës europiane. Mark Rutte – politikani i kompromisit dhe diplomacisë pragmatike Mark Rutte lindi më 14 shkurt 1967 në Hagë, Holandë. Ai është një nga liderët më jetëgjatë të Europës Perëndimore dhe një figurë që ka ndërtuar profilin e tij politik mbi pragmatizmin, negociatat dhe aftësinë për të krijuar marrëveshje mes qëndrimeve të ndryshme. Nga viti 2010 deri në vitin 2024, ai drejtoi qeverinë holandeze si Kryeministër, duke udhëhequr disa koalicione qeverisëse. Rutte është lider i Partisë Popullore për Liri dhe Demokraci (VVD), një forcë politike liberale me ndikim të madh në Holandë. Gjatë drejtimit të tij, ai u shndërrua në një nga zërat më të rëndësishëm të Europës për çështjet e sigurisë, Bashkimit Europian dhe marrëdhënieve transatlantike. Pas pushtimit rus të Ukrainës në shkurt 2022, Holanda nën drejtimin e tij mbështeti fuqishëm Ukrainën dhe forcimin e mbrojtjes europiane. 1 tetor 2024 – Rutte në krye të NATO-s Më 1 tetor 2024, Mark Rutte mori detyrën si Sekretar i Përgjithshëm i NATO-s, duke pasuar norvegjezin Jens Stoltenberg, i cili drejtoi Aleancën për një dekadë. Ky emërim erdhi në një periudhë vendimtare. NATO përballet me sfida të mëdha: luftën në Europë, kërcënimet hibride, konkurrencën teknologjike dhe nevojën për një bashkëpunim më të fortë mes aleatëve. Roli i Sekretarit të Përgjithshëm nuk është vetëm administrativ. Ai është një rol politik dhe diplomatik, ku kërkohet ruajtja e unitetit mes 32 vendeve me interesa të ndryshme, por me një qëllim të përbashkët: mbrojtjen e hapësirës euroatlantike. Rutte dhe vizioni i NATO-s për të ardhmen Nën drejtimin e Mark Rutte, prioritetet kryesore të NATO-s janë: forcimi i mbrojtjes kolektive; rritja e investimeve ushtarake; mbështetja për Ukrainën; mbrojtja nga kërcënimet kibernetike; modernizimi teknologjik i Aleancës; ruajtja e lidhjes strategjike mes Europës dhe Shteteve të Bashkuara. Rutte konsiderohet një lider me profil atlantist, i orientuar drejt forcimit të bashkëpunimit mes dy brigjeve të Atlantikut. Tirana 2027 – Shqipëria në qendër të vëmendjes së NATO-s Një moment me rëndësi historike për Shqipërinë është konfirmimi se Samiti i NATO-s në vitin 2027 do të zhvillohet në Tiranë. Ky vendim, i mbështetur nga drejtimi i Aleancës nën Mark Rutte, përbën një vlerësim të rolit të Shqipërisë si një aleate e besueshme dhe kontribuuese aktive në sigurinë euroatlantike. Për herë të parë, Shqipëria do të presë një ngjarje të përmasave të tilla ndërkombëtare, duke e vendosur Tiranën në qendër të diskutimeve për të ardhmen e sigurisë globale. Shqipëria – nga izolimi historik te aleanca euroatlantike Për Shqipërinë, NATO nuk është vetëm një organizatë ushtarake. Ajo përfaqëson një kthesë historike në rrugëtimin ndërkombëtar të vendit. Më 1 prill 2009, Shqipëria u bë anëtare e NATO-s, së bashku me Kroacinë, duke përmbyllur një proces të gjatë reformash politike, institucionale dhe ushtarake. Anëtarësimi në Aleancë shënoi një nga momentet më të rëndësishme pas vitit 1990: kalimin nga izolimi i së kaluarës drejt integrimit në strukturat perëndimore të sigurisë. Që prej hyrjes në NATO, Shqipëria ka marrë pjesë në misione ndërkombëtare dhe ka dëshmuar angazhimin e saj ndaj sigurisë kolektive. Sot, Shqipëria nuk është më vetëm një vend që kërkon mbështetje nga Aleanca, por një aleate që kontribuon në të. Samiti i NATO-s në Tiranë në vitin 2027 do të jetë një moment simbolik: një vend i vogël në përmasa, por me rëndësi strategjike, do të presë liderët e organizatës më të fuqishme të sigurisë në botë. Tirana 2027 nuk është vetëm një ngjarje diplomatike. Është një dëshmi e transformimit historik të Shqipërisë dhe e vendit të saj në arkitekturën e re të sigurisë euroatlantike. #PrestigeMagazine #NATO #MarkRutte #Tirana2027 #ShqipëriaNëNATO

Samiti i NATO-s në Turqi – një takim për sigurinë e re globale Samiti i NATO-s u zhvillua në Turqi si një takim i rëndësishëm i liderëve të Aleancës së Atlantikut të Veriut, i organizuar nën drejtimin e vendeve anëtare dhe Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s. Në të morën pjesë krerët e shteteve dhe qeverive të 32 vendeve anëtare të NATO-s, së bashku me sekretarin e përgjithshëm Mark Rutte dhe drejtues të lartë të mbrojtjes dhe diplomacisë. Diskutimet u përqendruan te siguria europiane, lufta në Ukrainë, forcimi i mbrojtjes kolektive, kërcënimet nga Rusia, sfidat kibernetike dhe modernizimi ushtarak. Objektivi kryesor i takimit ishte ruajtja e unitetit të NATO-s, rritja e bashkëpunimit mes aleatëve dhe përgatitja e Aleancës për sfidat e reja të shekullit XXI. Rëndësia e samitit qëndron në përcaktimin e drejtimit strategjik të NATO-s dhe në forcimin e lidhjes mes Europës, Shteteve të Bashkuara dhe vendeve aleate. Përgratiti: Rrevista Prestige

Majlinda Keta – Nje personalitet i shquar i mendimit, zëri i dijes dhe udhëtimi i një jete mes filozofisë e shoqërisë. Majlinda ndërtoi librin e hapur te rrugetimit te jetes me dinamizëm mencuri dhe punë, ku çdo faqe mbart përkushtim, kërkim dhe një besim të palëkundur se dija mund ta bëjë shoqërinë më të mirë. Rruga e Prof. Asoc. Dr. Majlinda Ketës eshte një udhëtim intelektual ku filozofia, arsimi dhe përgjegjësia qytetare janë bashkuar në një mision të vetëm: ndriçimin e mendjes njerëzore. Ajo i përket atij brezi intelektualësh që e kanë parë dijen jo si një privilegj personal, por si një detyrë ndaj shoqërisë. Për të, universiteti nuk është vetëm një institucion ku mësohen dije, por një hapësirë ku formohen ndërgjegje, karaktere dhe qytetarë të së ardhmes. Nga shkencat politike te filozofia e njeriut Rrugëtimi i saj nisi në Universitetin e Tiranës, ku në vitin 1985 u diplomua në degën “Punonjëse e Shkencave Politike”. Ky formim i hershëm e afroi me kuptimin e shtetit, shoqërisë dhe marrëdhënieve njerëzore. Më pas, në vitin 2004, ajo përfundoi studimet në Jurisprudencë, duke shtuar një tjetër dimension në formimin e saj: atë të ligjit dhe drejtësisë. Dy fusha u bashkuan në një mendje të vetme: politika që kupton shoqërinë dhe ligji që kërkon ta rregullojë atë. Ky kombinim do të bëhej themeli i një filozofie personale ku njeriu, liria dhe përgjegjësia qëndrojnë në qendër. Një jetë universitare kushtuar dijes Në vitin 2008, pas përfundimit të Shkollës Pasuniversitare për Studime Evropiane pranë Universitetit të Tiranës, Majlinda Keta nisi veprimtarinë e saj si lektore pranë Departamentit të Filozofisë në Universitetin e Tiranës. Në auditor ajo nuk ka përcjellë vetëm teori filozofike, por ka krijuar një dialog me brezat e rinj. Pedagogu i vërtetë nuk është vetëm ai që jep përgjigje, por ai që mëson studentët të bëjnë pyetjet e duhura. Filozofia, në duart e saj, është kthyer në një urë mes mendimit dhe jetës, mes dijes dhe përgjegjësisë shoqërore. Filozofia si dritë për zhvillimin e qëndrueshëm Në vitin 2015, ajo mbrojti doktoraturën në filozofi me një studim mbi rolin e filozofisë në edukimin për zhvillim të qëndrueshëm. Ky kërkim shpreh një bindje të thellë: një shoqëri nuk mund të ecë përpara vetëm me zhvillim ekonomik, nëse nuk ushqen edhe kulturën, etikën dhe ndërgjegjen njerëzore. Dija është si një dritë që nuk ndriçon vetëm rrugën e sotme, por hap horizontet e së ardhmes. Edukimi i vërtetë nuk ndërton vetëm profesionistë, por njerëz që kuptojnë përgjegjësinë e tyre ndaj botës. Profesor i Asociuar – kur puna bëhet trashëgimi Në prill të vitit 2022, Majlinda Keta u vlerësua me titullin akademik “Profesor i Asociuar”, një kurorëzim i një rruge të gjatë studimi, kërkimi dhe kontributi. Por vlera e një intelektuali nuk matet vetëm me titujt që mban. Ajo matet me idetë që lë pas, me studentët që frymëzon dhe me debatet që hap në shoqëri. Një titull akademik është një dëshmi e së kaluarës, por ndikimi i dijes është një dhuratë për të ardhmen. Misioni për demokracinë dhe qytetarinë Gjatë karrierës së saj, Prof. Keta ka kryer shumë kualifikime ndërkombëtare në fusha si të drejtat e njeriut, demokracia, qytetaria, lidershipi, politikat arsimore dhe qeverisja. Ajo e ka parë gjithmonë arsimin si themelin mbi të cilin ndërtohet një shoqëri e lirë. Demokracia nuk jeton vetëm në institucione; ajo fillon në mendjen e qytetarit. Përmes punës së saj, ajo ka mbështetur idenë se edukimi duhet të formojë njerëz që jo vetëm dinë, por edhe mendojnë, gjykojnë dhe veprojnë me përgjegjësi. Fjala e shkruar dhe zëri publik Majlinda Keta është autore e teksteve shkollore, manualeve, studimeve dhe eseve që lidhen me arsimin, filozofinë, të drejtat e njeriut dhe kulturën demokratike. Ajo ka qenë gjithashtu një zë aktiv në publicistikë dhe media, duke trajtuar tema që prekin arsimin, mirëqeverisjen, kulturën politike, rolin e gruas, mbrojtjen e fëmijëve dhe sfidat e shoqërisë bashkëkohore. Fjala e saj publike nuk kërkon vetëm të komentojë realitetin, por ta bëjë atë më të ndërgjegjshëm. Një urë mes Shqipërisë dhe mendimit botëror. Që prej vitit 2009, ajo është anëtare e Rrjetit të Grave Filozofe pranë UNESCO-s, duke u bërë pjesë e një hapësire ndërkombëtare ku bashkohen mendimi filozofik dhe përvoja e grave në shkencë. Ky angazhim është një dëshmi se dija shqiptare mund të jetë pjesë e dialogut të madh botëror të ideve. Një portret i gdhendur nga dija Historia profesionale dhe njerëzore e Prof. Asoc. Dr. Majlinda Ketës është historia e një gruaje që ka zgjedhur rrugën më të vështirë: atë të mendimit, kërkimit dhe shërbimit ndaj shoqërisë. Ajo është një figurë ku takohen filozofia dhe qytetaria, akademia dhe jeta publike, fjala dhe veprimi. Sepse disa njerëz nuk lënë pas vetëm një karrierë. Ata lënë një mënyrë të re për të parë botën.. Pergatiti: Rrevista Prestige .LP.

Titull: Ernest Hemingway: Shkrimtari që e ktheu jetën në letërsi Ernest Hemingway është një nga emrat më të mëdhenj të letërsisë botërore dhe një prej autorëve që ndryshoi përgjithmonë mënyrën e të shkruarit në shekullin XX. Me stilin e tij të përmbajtur, gjuhën e qartë dhe "Teorinë e Ajsbergut", ai i dha letërsisë një dimension të ri, ku forca e rrëfimit qëndron edhe te ajo që mbetet e pathënë. Në vitin 1953 u nderua me Çmimin Pulitzer për Plaku dhe Deti, ndërsa në vitin 1954 fitoi Çmimin Nobel për Letërsi për kontributin e tij të jashtëzakonshëm në letërsinë moderne. Veprat e tij trajtojnë tema universale si lufta, dashuria, dinjiteti, vetmia, humbja dhe qëndresa njerëzore, duke mbetur po aq aktuale edhe sot. Romane si Dhe Dielli Lind Përsëri, Lamtumirë Armë, Të Kesh dhe të Mos Kesh, Për kë bien kambanat dhe Plaku dhe Deti konsiderohen gurë kilometrikë të letërsisë së shekullit XX. Sot, Prestige sjell për lexuesit një analizë të dy prej veprave më të rëndësishme të Ernest Hemingway-t, duke i lexuar ato përmes këndvështrimeve letrare, historike, kulturore dhe filozofike, si dëshmi se letërsia e madhe vazhdon të dialogojë me sfidat e botës. "Të kesh dhe të mos kesh" – Ernest Hemingway. Një roman për mbijetesën, dinjitetin dhe çmimin moral të varfërisë Kur Ernest Hemingway botoi "Të kesh dhe të mos kesh" (To Have and Have Not, 1937), bota po kalonte një nga periudhat më të trazuara të shekullit XX. Kriza ekonomike, pabarazia sociale dhe tensionet politike kishin krijuar një realitet ku kufiri mes ligjit dhe mbijetesës bëhej gjithnjë e më i paqartë. Në këtë sfond lind Harry Morgan, një peshkatar nga Florida, i cili, i shtyrë nga nevoja, hyn në botën e kontrabandës. Megjithëse romani është rrënjosur në Amerikën e viteve '30, ai mbetet një vepër universale. Hemingway nuk gjykon personazhet e tij; ai i vendos përballë pyetjes më të vështirë që mund t'i bëhet një njeriu: çfarë je i gatshëm të bësh për të mbijetuar? Leximi filozofik: kur morali përplaset me urinë Në sipërfaqe, romani është histori krimi dhe aventure. Në thelb, ai është një meditim mbi moralin. Harry Morgan nuk lind kriminel. Ai shndërrohet në të nga rrethanat. Hemingway sugjeron se uria, varfëria dhe padrejtësia kanë fuqinë të ndryshojnë edhe njeriun më të ndershëm. Romani ngre një pyetje që mbetet aktuale: a është liria e vërtetë kur njeriu nuk ka mundësi të zgjedhë? Në këtë kuptim, "Të kesh dhe të mos kesh" është një kritikë ndaj një shoqërie ku disa zotërojnë gjithçka, ndërsa të tjerët luftojnë për të mbijetuar. Këndvështrimi letrar Ky është një nga romanet ku teoria e famshme e Hemingway-t, "teoria e ajsbergut", shfaqet qartë. Autori rrallë shpjegon ndjenjat. Ai i lë ato të kuptohen përmes heshtjeve, dialogëve të shkurtër dhe veprimeve. Pikërisht kjo e bën romanin të fuqishëm. Lexuesi nuk merr përgjigje; ai detyrohet t'i ndërtojë vetë. Këndvështrimi historik Romani pasqyron pasojat e Depresionit të Madh në Shtetet e Bashkuara. Në një kohë kur miliona njerëz humbën punën dhe varfëria u bë realitet i përditshëm, Hemingway tregon se krimi nuk lind gjithmonë nga lakmia. Shpesh ai lind nga dëshpërimi. Në këtë aspekt, romani është edhe një dokument historik mbi një periudhë kur ekonomia përcaktonte fatin moral të individit. Këndvështrimi kulturor Në roman bashkëjetojnë dy botë. Nga njëra anë janë njerëzit e zakonshëm që jetojnë nga puna e tyre. Nga ana tjetër është elita që vazhdon jetën në luks, pothuajse e pandjeshme ndaj vuajtjes së të tjerëve. Ky kontrast nuk është vetëm ekonomik; është kulturor. Hemingway pyet nëse një shoqëri mund të mbetet e shëndetshme kur humbet ndjeshmërinë ndaj atyre që jetojnë në skaj. Një lexim i hapur për Shqipërinë e sotme Edhe pse romani nuk është shkruar për Shqipërinë, disa prej pyetjeve që ai ngre mund të lexohen edhe në kontekstin shqiptar. Edhe sot, shumë njerëz përballen me emigracionin, pasigurinë ekonomike, punën e vështirë dhe ndjenjën se mundësitë nuk shpërndahen njësoj për të gjithë. Romani të shtyn të reflektosh mbi mënyrën se si varfëria, mungesa e perspektivës ose pabarazitë mund të ndikojnë në zgjedhjet e njerëzve. Ai nuk ofron përgjigje të thjeshta dhe as nuk justifikon shkeljen e ligjit, por fton lexuesin të pyesë se çfarë përgjegjësie ka shoqëria për kushtet që formësojnë jetën e individëve. Në këtë kuptim, vepra mbetet aktuale edhe për lexuesin shqiptar, sepse trajton dilema njerëzore që shkojnë përtej një kohe ose një vendi të caktuar. Mesazhet që mbeten të pavdekshme Varfëria nuk është vetëm mungesë parash; ajo mund të kthehet në një provë morale. Dinjiteti njerëzor është pasuria më e madhe, edhe kur gjithçka tjetër humbet. Pabarazia krijon plagë që nuk janë vetëm ekonomike, por edhe shpirtërore e shoqërore. Drejtësia nuk mund të mbështetet vetëm te ligji; ajo kërkon edhe mundësi të barabarta. Shoqëria duhet të gjykojë jo vetëm veprimet e njerëzve, por edhe rrethanat që i shtyjnë drejt tyre. Në fund, "Të kesh dhe të mos kesh" nuk është thjesht romani i një peshkatari që hyn në kontrabandë. Është historia e përhershme e njeriut që përpiqet të ruajë dinjitetin në një botë ku pasuria dhe mungesa e saj shpesh përcaktojnë fatin e individit. Pikërisht për këtë arsye romani vazhdon të lexohet jo si një histori e së kaluarës, por si një pasqyrë ku çdo brez mund të shohë pyetjet e veta. Ky lexim është më afër një analize akademike dhe eseistike sesa një recensioni, duke ndërthurur këndvështrimin historik, letrar, kulturor dhe filozofik me një interpretim të kujdesshëm në raport me sfidat shoqërore bashkëkohore. 2. Ernest Hemingway, me romanin Për kë bien kambanat (1940), krijon një nga veprat më të rëndësishme të letërsisë së shekullit XX. I vendosur në sfondin e Luftës Civile Spanjolle, romani është një histori lufte dhe dashurie, por edhe një tekst që mund të lexohet nga shumë këndvështrime historike, letrare, kulturore dhe ideore. Këndvështrimi historik Romani lidhet drejtpërdrejt me Luftën Civile Spanjolle (1936–1939), një nga konfliktet më të mëdha të Evropës në shekullin XX. Përmes Robert Jordanit, një vullnetar amerikan në anën republikane, Hemingway tregon përplasjen mes fashizmit dhe lirisë, shtypjes dhe rezistencës. Kështu, vepra bëhet edhe një dëshmi historike e angazhimit intelektual të kohës. Këndvështrimi letrar Nga ana letrare, Për kë bien kambanat dallohet për stilin e Hemingway-t: fjali të shkurtra, dialog i kursyer dhe gjuhë e thjeshtë, por me shumë peshë emocionale. Teknika e “ajsbergut” e bën romanin të thellë dhe të hapur për lexime të ndryshme. Struktura e ngjeshur dhe tensioni i vazhdueshëm e mbajnë lexuesin të lidhur me fatin e personazheve. Këndvështrimi kulturor Në planin kulturor, romani sjell një Spanjë të ndarë, por edhe plot zakone, peizazhe dhe mënyra jetese. Hemingway e paraqet atë si një hapësirë ku përzihen nderi, mikpritja, besnikëria dhe tragjedia. Personazhe si Pilar dhe Pablo përfaqësojnë traditën, ndërsa Robert Jordan sjell këndvështrimin e të huajit që përpiqet të kuptojë një kulturë tjetër. Këndvështrimi kuptimor ideor Titulli, i marrë nga John Donne, na çon te ideja se çdo vdekje dhe çdo humbje njerëzore na prek të gjithëve. Romani ngre pyetje për jetën, vdekjen, sakrificën dhe kuptimin e ekzistencës. Robert Jordani përballet me zgjedhjen mes detyrës dhe dashurisë, "ndërsa Hemingway tregon se dinjiteti gjendet në përballjen me dhimbjen dhe absurditetin." Për kë bien kambanat është një roman me shumë shtresa: historike, letrare, kulturore dhe filozofike. Pikërisht kjo shumësi këndvështrimesh e bën veprën të rëndësishme dhe të paharrueshme edhe për lexuesin e sotëm. Revista Rrevista Prestige

Rrevista Prestige.#Inspirim. Marie Curie: Fakte mbi kimisten pioniere. Marie Curie fitoi jo vetëm një Çmim Nobel gjatë jetës së saj, por dy, falë punës së saj revolucionare në fushën e radioaktivitetit. Marie Curie lindi me emrin Maria Skłodowska në Varshavë të Polonisë, në një familje mësuesish me të ardhura modeste, të cilët i nxitën fëmijët të ndiqnin arsimin. E vendosur të ndërtonte një karrierë shkencore, ajo bëri një marrëveshje me motrën e saj Bronya: do të punonte si dado për të financuar studimet e Bronya-s për mjekësi në Francë. Më vonë, Bronya e ndihmoi Marien të transferohej në Paris dhe të regjistrohej në universitetin prestigjioz Sorbonne, ku studioi kimi, matematikë dhe fizikë. Marie u njoh me bashkëshortin e saj të ardhshëm, Pierre Curie, gjatë kërkimeve pasuniversitare në laboratorin që ai drejtonte. Ata u afruan menjëherë falë interesit të përbashkët për magnetizmin dhe pasionit për çiklizmin. Një vit më vonë u martuan në Sceaux të Francës. Me paratë që morën si dhuratë martese blenë biçikleta, me të cilat bënin udhëtime të gjata së bashku. Në vitin 1896, e frymëzuar nga zbulimi i rastësishëm i radioaktivitetit nga fizikani Henri Becquerel, Marie filloi studimet mbi rrezet e uraniumit. Shumë shpejt Pierre iu bashkua kërkimeve të saj. Dy vjet më vonë, çifti zbuloi poloniumin, të cilin Marie e emërtoi sipas vendlindjes së saj, Polonisë, si dhe radiumin. Në vitin 1903, Marie dhe Pierre Curie, së bashku me Becquerel-in, fituan Çmimin Nobel në Fizikë për punën e tyre novatore mbi radioaktivitetin. Gruaja e parë që fitoi një Çmim Nobel, Marie Curie u bë më pas edhe personi i parë në histori që fitoi një Nobel të dytë. Në vitin 1911 ajo mori Çmimin Nobel në Kimi për izolimin e radiumit dhe arritje të tjera të rëndësishme shkencore. Pas vdekjes tragjike të Pierre Curie në një aksident në vitin 1906, Marie mori vendin e tij në Sorbonne, duke u bërë profesorja e parë grua në historinë e universitetit. Vetëm tre vjet më parë ajo ishte bërë edhe gruaja e parë në Francë që kishte marrë doktoraturën. Sot, kompleksi më i madh shkencor dhe mjekësor i Francës mban emrin e të dy bashkëshortëve Curie. Gjatë Luftës së Parë Botërore, Marie Curie përdori njohuritë e saj në radiografi për të ngritur dhjetëra stacione të lëvizshme dhe të përhershme me rreze X, të cilat ndihmuan mjekët të diagnostikonin dhe trajtonin plagët e ushtarëve në front. Këto njësi u bënë të njohura si "Petites Curies" (Curiet e Vogla). Dekada të tëra pune me materiale radioaktive, efektet e të cilave në atë kohë nuk njiheshin plotësisht, ndikuan rëndë në shëndetin e saj. Deri në vitet 1920 ajo vuante nga dhimbje muskulore, anemi, katarakt dhe probleme të tjera serioze shëndetësore. Marie Curie ndërroi jetë më 4 korrik 1934 nga leuçemia, e shkaktuar nga ekspozimi i gjatë ndaj rrezatimit. Vajza e saj, Irène Curie, ndoqi rrugën e nënës. Ajo mori doktoraturën në fizikë dhe kreu kërkime të rëndësishme mbi elementet radioaktive të sintetizuara. Në vitin 1935, së bashku me bashkëshortin e saj Frédéric Joliot, fitoi Çmimin Nobel në Kimi për zbulimin e radioaktivitetit artificial. Në vitin 1995, eshtrat e Marie Curie dhe Pierre Curie u vendosën në Panteonin e Parisit, mauzoleu ku prehen personalitetet më të shquara të Francës. Marie u bë gruaja e dytë që mori këtë nder dhe e para që e fitoi vetëm falë arritjeve të saj personale. Ndër shkrimet e saj ka mbetur edhe një nga thëniet më të njohura: "Asgjë në jetë nuk duhet të na frikësojë; ajo duhet vetëm të kuptohet. Tani është koha të kuptojmë më shumë, që të frikësohemi më pak." Marie Curie ndihmoi në fitoren e Luftës së Parë Botërore Përveçse fituese e Çmimit Nobel, Marie Curie krijoi njësitë e lëvizshme të radiologjisë me rreze X, të cilat shpëtuan jetën e mijëra ushtarëve gjatë Luftës së Parë Botërore.

Histori te Universiteteve Elitare që frymëzojnë. Leideni Hollande – qyteti ku dija u bë themeli i një kombi. Leideni ndërtoi identitetin e tij mbi dijen. Për më shumë se katër shekuj, ky qytet holandez ka dëshmuar se universitetet nuk janë vetëm vende ku transmetohen njohuri. Ato janë institucione që formojnë qytetërime, nxisin mendimin e lirë dhe ndikojnë në rrjedhën e historisë. Themelimi i Universitetit të Leidenit në vitin 1575 nuk ishte thjesht një vendim për hapjen e një institucioni arsimor. Ai ishte një akt politik dhe kulturor. Pas rrethimit të gjatë të Leidenit gjatë Luftës Tetëdhjetëvjeçare kundër sundimit spanjoll, Uilliam i Heshtur vendosi ta shpërblente qytetin me atë që do të kishte vlerën më të madhe për të ardhmen: një universitet. Ky veprim shprehte bindjen se liria nuk mbrohet vetëm me armë, por edhe me dije. Ky vizion e shndërroi Universitetin e Leidenit në simbol të lirisë akademike dhe të kërkimit shkencor. Në auditorët e tij u zhvilluan ide që ndryshuan filozofinë, shkencën, të drejtën dhe politikën. Studiuesit e tij nuk kufizoheshin në zgjidhjen e problemeve të kohës së tyre. Ata krijuan themele mbi të cilat u ndërtuan brezat e ardhshëm. Prania e figurave si René Descartes, Albert Einstein, Hendrik Antoon Lorentz, Heike Kamerlingh Onnes, Willem de Sitter dhe Hugo Grotius tregon se Universiteti i Leidenit nuk ka qenë vetëm dëshmitar i historisë, por edhe një nga krijuesit e saj. Po aq domethënës është fakti që nga ky institucion kanë dalë mbretër, kryeministra, diplomatë, drejtues organizatash ndërkombëtare dhe personalitete që kanë ndikuar në jetën publike të Holandës dhe të Evropës. Universiteti i Leidenit është një nga institucionet akademike më të mëdha dhe më prestigjioze të Holandës. Studentë: rreth 38,000–40,000 studentë, përfshirë mijëra studentë ndërkombëtarë nga më shumë se 120 vende. Personel akademik dhe administrativ: mbi 7,000 punonjës, ku përfshihen profesorë, studiues, pedagogë dhe staf mbështetës. Fakultete: 7 fakultete që mbulojnë fusha si drejtësia, mjekësia, shkencat natyrore, shkencat sociale, humanistike, arkeologjia dhe qeverisja. Kampuse: Leiden dhe Hagë (The Hague), ku zhvillohen programe të shumta studimi dhe kërkimi. Në renditjet ndërkombëtare, Universiteti i Leidenit pozicionohet vazhdimisht mes universiteteve më të mira në botë. Në Times Higher Education World University Rankings 2025, ai renditet rreth vendit të 73-të në botë. Në QS World University Rankings 2025, renditet rreth vendit të 141-të. Në Academic Ranking of World Universities (Shanghai Ranking), zakonisht pozicionohet mes 100 universiteteve më të mira në botë. Universiteti gëzon një reputacion veçanërisht të lartë në fushat e drejtësisë, marrëdhënieve ndërkombëtare, shkencave politike, mjekësisë, biologjisë, astronomisë, fizikës, historisë dhe arkeologjisë. Ai është gjithashtu një nga universitetet evropiane me ndikimin më të madh në kërkimin shkencor dhe në publikimet akademike. Personalitete të shquara të lidhura me Universitetin e Leidenit. Gjatë më shumë se katër shekujve të historisë së tij, Universiteti i Leidenit ka qenë vend studimi, kërkimi ose mësimdhënieje për një numër të madh personalitetesh që kanë ndikuar në shkencë, filozofi, politikë, diplomaci, drejtësi dhe kulturë. René Descartes (1596–1650) – Filozof, matematikan dhe shkencëtar francez, një nga themeluesit e filozofisë moderne. Hugo Grotius (1583–1645) – Jurist, filozof dhe diplomat holandez, i konsideruar gjerësisht si një nga themeluesit e së drejtës ndërkombëtare moderne. Heike Kamerlingh Onnes (1853–1926) – Fizikan holandez, fitues i Çmimit Nobel në Fizikë në vitin 1913 për kërkimet mbi temperaturat shumë të ulëta dhe zbulimin e superpërçueshmërisë. Hendrik Antoon Lorentz (1853–1928) – Fizikan teorik holandez dhe fitues i Çmimit Nobel në Fizikë në vitin 1902. Kontributet e tij ishin themelore për zhvillimin e teorisë së relativitetit. Albert Einstein (1879–1955) – Fizikani më i njohur i shekullit XX. Ai ishte profesor i jashtëm në Universitetin e Leidenit dhe mbajti leksione e zhvilloi kërkime shkencore në këtë institucion. Willem de Sitter (1872–1934) – Astronom, matematikan dhe kozmolog holandez, një nga pionierët e studimeve mbi strukturën dhe zgjerimin e universit. Carolus Clusius (1526–1609) – Botanist dhe mjek flamand, profesor në Leiden dhe një nga themeluesit e Kopshtit Botanik të Universitetit të Leidenit, kopshti më i vjetër botanik në Holandë. Christiaan Snouck Hurgronje (1857–1936) – Orientalist dhe studiues i njohur i botës islame, me ndikim të madh në studimet orientale. Mbreti Willem-Alexander i Holandës – Kreu aktual i shtetit holandez, i diplomuar në histori në Universitetin e Leidenit. Mark Rutte – Ish-kryeministër i Holandës dhe një nga figurat më të rëndësishme të politikës evropiane në dekadat e fundit. Jaap de Hoop Scheffer – Ish-sekretar i përgjithshëm i NATO-s, diplomat dhe politikan holandez. Princi Constantijn i Holandës – Anëtar i familjes mbretërore holandeze, i diplomuar në drejtësi në Universitetin e Leidenit. Princi Friso i Oranjës (1968–2013) – Anëtar i familjes mbretërore holandeze, i diplomuar në inxhinieri mekanike. Përveç këtyre emrave, Universiteti i Leidenit ka pasur lidhje me 16 fitues të Çmimit Nobel, dhjetëra ministra, diplomatë, gjyqtarë ndërkombëtarë, akademikë dhe shkencëtarë të njohur, duke mbetur një nga universitetet me ndikimin më të madh në historinë intelektuale të Evropës. Shënim: Albert Einstein nuk u diplomua në Leiden; ai ishte profesor i jashtëm (special professor) në universitet. Për këtë arsye është më e saktë të thuhet se ishte i lidhur me Universitetin e Leidenit, jo se e ka përfunduar atë. Historia e Leidenit dëshmon se zhvillimi i një shoqërie nuk matet vetëm me pasurinë materiale. Ai matet edhe me aftësinë për të investuar te arsimi, kërkimi shkencor dhe kultura. Universitetet krijojnë kapitalin më të rëndësishëm të një kombi: mendjen njerëzore. Edhe sot, kur bota përballet me sfida të reja teknologjike, shkencore dhe shoqërore, modeli i Leidenit mbetet aktual. Ai na kujton se qytetet që mbështesin dijen nuk ndërtojnë vetëm institucione. Ato ndërtojnë të ardhmen. Leideni mbetet një nga shembujt më të qartë se si një universitet mund të ndryshojë fatin e një qyteti dhe si një qytet mund të ndikojë në historinë intelektuale të një kontinenti Po. Një nga arsyet pse Universiteti i Leidenit renditet vazhdimisht ndër universitetet më të mira në botë nuk është vetëm historia e tij, por edhe modeli i veçantë i arsimit dhe kërkimit shkencor. Çfarë e bën të veçantë Universitetin e Leidenit? Universiteti i Leidenit është ndërtuar mbi një filozofi që i jep përparësi mendimit kritik dhe lirisë akademike. Studentët nuk nxiten vetëm të mësojnë teori, por të vënë në dyshim idetë, të analizojnë provat dhe të zhvillojnë argumente të mbështetura në kërkim shkencor. Ky model ka qenë pjesë e identitetit të universitetit që nga themelimi i tij në vitin 1575. Një tjetër veçori është lidhja e ngushtë mes mësimdhënies dhe kërkimit shkencor. Profesorët janë njëkohësisht studiues aktivë dhe rezultatet e kërkimeve të tyre përfshihen drejtpërdrejt në procesin mësimor. Kjo u jep studentëve mundësinë të punojnë me zbulimet më të fundit shkencore dhe të marrin pjesë në projekte kërkimore që në vitet e para të studimeve. Universiteti njihet për klasat me diskutim të hapur, ku dialogu mes profesorit dhe studentit vlerësohet po aq sa leksioni. Studentët inkurajohen të zhvillojnë mendimin e pavarur, të debatojnë dhe të mbrojnë argumentet e tyre me fakte. Leideni ka një qasje të fortë ndërdisiplinore. Ai bashkon shkencat natyrore, mjekësinë, teknologjinë, drejtësinë, shkencat sociale dhe humanistike për të studiuar problemet komplekse të botës moderne. Kjo metodë ka nxitur shumë prej zbulimeve dhe risive që kanë dalë nga universiteti. Një element tjetër dallues është karakteri i tij ndërkombëtar. Universiteti bashkëpunon me qindra institucione akademike në mbarë botën dhe tërheq studentë e studiues nga dhjetëra vende. Mësimi zhvillohet në një mjedis shumëkulturor, ku shkëmbimi i ideve konsiderohet pjesë e formimit akademik. Universiteti i Leidenit është gjithashtu një nga qendrat më të rëndësishme evropiane për studimet mbi të drejtën ndërkombëtare, paqen dhe marrëdhëniet ndërkombëtare. Kjo lidhet edhe me afërsinë e tij me Hagën, ku ndodhen Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë, Gjykata Penale. Ndërkombëtare dhe institucione të tjera të rëndësishme ndërkombëtare. Për këtë arsye, shumë studentë kanë mundësi të kryejnë praktika dhe kërkime pranë këtyre institucioneve. Kombinimi i traditës, lirisë akademike, kërkimit shkencor, bashkëpunimit ndërkombëtar dhe metodave moderne të mësimdhënies e ka bërë Universitetin e Leidenit një nga institucionet më prestigjioze dhe më me ndikim në Evropë dhe në botë. Prestigji i Universitetit të Leidenit nuk buron vetëm nga mosha e tij, por nga kultura akademike dhe metodologjia që ka ndërtuar ndër shekuj. Nga Prestige LP

Rubrika:Libra Poezi. Nga publicistika e Dritëro … Korrik 1999 Disa radhë nga shkrimi “ Çudi sa të paturpshëm jemi “… …” Ah , fjala “ gabova” , sa e rëndë është për të fluturuar nga buzët e një ish-sundimtari , e një lideri , e një pushtetari , e një “ burri shteti “ . E shihni që unë e vendos në thonjëza shprehjen “ Burrë Shteti “? E vendos në thonjëza , pasi nuk është burrë shteti çdo njeri që ka përgjegjësira shtetërore . Burrë shteti është vetëm ai që ka vlera kombëtare dhe është ndërgjegjja e kombit . Vetëm ai që bëhet ndërgjegjja e kombit , kur gabon, ka guximin të thotë:” Gabova.” Dhe ju , zotërinj , që lexoni këto radhë , mos prisni të thotë “ gabova “ ndonjë pushtetar apo ish-pushtetar , përderisa ata nuk janë burra shteti . Nëna Shqipëri , të parin lider që do të thotë “ gabova “ , do ta quajë Burrë Shteti pa thonjëza . “ 24 korrik 1999 #Spektër #DritëroAgolli

Sophie Marceau – Ikona Franceze e Kinemasë Botërore. Sophie Marceau është një nga figurat më të njohura dhe më të dashura të kinemasë franceze, një aktore që prej më shumë se katër dekadash ka magjepsur publikun me talentin, elegancën dhe forcën artistike. Ajo konsiderohet një simbol i kinemasë evropiane dhe një nga gratë më me ndikim në kulturën franceze bashkëkohore. Karriera e saj përfshin dhjetëra filma të suksesshëm, role ikonike në prodhime ndërkombëtare, veprimtari si regjisore dhe shkrimtare, si dhe një ndikim të jashtëzakonshëm në industrinë e filmit. Fëmijëria dhe familja Sophie Marceau lindi më 17 nëntor 1966 në Paris, Francë, me emrin e plotë Sophie Danièle Sylvie Maupu. Ajo ishte fëmija i dytë i familjes. Nëna e saj, Simone Morisset, punonte si shitëse, ndërsa babai i saj, Benoît Maupu, ishte shofer kamioni. Kur Sophie ishte vetëm nëntë vjeçe, prindërit e saj u divorcuan, një ngjarje që ndikoi në formimin e karakterit të saj të pavarur. Megjithëse nuk ndoqi një shkollim tradicional universitar, edukimi i saj artistik u zhvillua në praktikë, përmes teatrit, filmit dhe kulturës franceze, duke u bërë një nga aktoret më të kompletuara të brezit të saj. Fillimi i karrierës dhe zbulimi i talentit Në shkurt të vitit 1980, Sophie dhe nëna e saj kaluan rastësisht pranë një agjencie modelingu që kërkonte adoleshentë. Ajo realizoi disa fotografi pa menduar se kjo do t’i ndryshonte jetën. Në të njëjtën kohë, regjisorit francez Claude Pinoteau i nevojitej një vajzë e re për filmin "La Boum" (1980). Fotografitë e Sophie-t tërhoqën vëmendjen e producentëve dhe drejtuesi i studios së famshme Gaumont, Alain Poiré, i ofroi një kontratë afatgjatë. Filmi u kthye menjëherë në fenomen kombëtar, duke shitur mbi 4.3 milionë bileta në Francë. Sophie u bë idhulli i një brezi të tërë adoleshentësh. Në vitin 1982 luajti në vazhdimin e filmit, "La Boum 2", rol që i solli çmimin prestigjioz César Award për Aktoren e Re Më Premtuese në vitin 1983. Në moshën vetëm 16-vjeçare, ajo bleu lirinë e saj profesionale duke prishur kontratën me Gaumont për shumën e jashtëzakonshme prej 1 milion frangash franceze, shumicën e të cilave i mori hua. Ngjitja drejt famës evropiane Pas suksesit si adoleshente, Marceau refuzoi të mbetej vetëm një yll rinor dhe filloi të kërkonte role më të thella artistike. Në vitet 1984–1988 interpretoi në filma të rëndësishëm si: Fort Saganne (1984), përkrah Gérard Depardieu dhe Catherine Deneuve Joyeuses Pâques (Happy Easter) (1984) L'amour braque (1985) Police (1985) Descente aux enfers (1986) L'Étudiante (The Student) (1988) Chouans! (1988) Për interpretimin në "Chouans!" ajo fitoi çmimin për Aktoren Më të Mirë Romantike në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit Romantik. Teatri dhe afirmimi artistik Në vitin 1991 Sophie provoi talentin e saj edhe në teatër me veprën "Eurydice", rol që i solli Çmimin Molière për Aktoren e Re Më të Mirë, një nga vlerësimet më prestigjioze teatrale në Francë. Në vitin 1994 interpretoi rolin e famshëm të Eliza Doolittle në veprën klasike "Pygmalion", duke dëshmuar se talenti i saj shtrihej përtej ekranit të madh. Pushtimi i Hollivudit dhe fama botërore Viti 1995 shënoi kthesën më të madhe në karrierën e saj. Ajo interpretoi Princeshën Isabelle të Francës në filmin epik "Braveheart", me regji dhe interpretim të Mel Gibson. Filmi fitoi pesë çmime Oscar dhe e bëri Sophie Marceau një emër të njohur në të gjithë botën. Më pas erdhën role të rëndësishme ndërkombëtare: Beyond the Clouds (1995), me Michelangelo Antonioni dhe Wim Wenders Firelight (1997) Anna Karenina (1997), ku luajti heroinën e Tolstoit Marquise (1997) Në vitin 1999 interpretoi një nga personazhet më të famshme të karrierës së saj, Elektra King, antagonisten kryesore në filmin e James Bond: "The World Is Not Enough" (1999) Ky rol e shndërroi Sophie Marceau në një ikonë ndërkombëtare të kinemasë aksion dhe një nga "Bond Girls" më të vlerësuara në historinë e serisë. Karriera pas vitit 2000 Në dekadat e fundit, Marceau vazhdoi të interpretojë role komplekse dhe shpesh me dimensione sociale. Ndër filmat më të rëndësishëm janë: Fidelity (La fidélité) (2000) Belphegor: Phantom of the Louvre (2001) Nelly (2004) Anthony Zimmer (2005) Trivial (2007) Female Agents (2008) LOL (Laughing Out Loud) (2008) Don't Look Back (2009), përkrah Monica Bellucci With Love... from the Age of Reason (2010) Happiness Never Comes Alone (2012) Arrêtez-moi (2013) Jailbirds (2015) Everything Went Fine (2021) I Love America (2022) Une femme de notre temps (2022) Veçanërisht filmat Arrêtez-moi, Jailbirds dhe Everything Went Fine trajtojnë çështje të rëndësishme shoqërore si dhuna, drejtësia, liria individuale dhe dinjiteti njerëzor. Shkrimtare dhe regjisore Përveç aktrimit, Sophie Marceau është edhe autore dhe regjisore. Në vitin 1996 botoi romanin gjysmë-autobiografik: "Menteuse" (Gënjeshtare) Botimi në anglisht u publikua në vitin 2001 me titullin "Telling Lies". Kritika e përshkroi librin si një eksplorim të identitetit femëror. Si regjisore realizoi: L'aube à l'envers (1995) – film i shkurtër Speak to Me of Love (Parlez-moi d'amour) (2002) Trivial (2007) Mrs. Mills (2018) Filmi Speak to Me of Love i solli çmimin për Regjisoren Më të Mirë në Festivalin Botëror të Filmit në Montreal. Jeta personale Nga viti 1985 deri në 2001, Sophie Marceau ishte në një lidhje me regjisorin polak Andrzej Żuławski. Çifti ka një djalë, të lindur në vitin 1995. Pas ndarjes, ajo pati një lidhje gjashtëvjeçare me producentin amerikan Jim Lemley, me të cilin ka një vajzë të lindur në vitin 2002. Në vitin 2007 nisi lidhjen me aktorin francez Christopher Lambert, me të cilin luajti në filmat Trivial dhe Cartagena. Marrëdhënia përfundoi në korrik 2014. Në vitin 2016 pati një lidhje me shefin e njohur francez Cyril Lignac, ndërsa nga viti 2019 deri në vitin 2022 ishte në një marrëdhënie me regjisorin e teatrit Richard Caillat. Talente dhe interesa Sophie Marceau është një violonçeliste e trajnuar në mënyrë klasike dhe zotëron rrjedhshëm dy gjuhë: Frëngjishten Anglishten Ajo ka qenë gjithashtu fytyra e shumë markave luksoze dhe është shfaqur në mbi 300 kopertina revistash në mbarë botën. Çmime dhe vlerësime Ndër çmimet më të rëndësishme të saj janë: 1983 – César Award, Aktorja e Re Më Premtuese për La Boum 2 1988 – Cabourg Award, Aktorja Më e Mirë për Chouans! 1988 – Jupiter Award, Aktorja Më e Mirë për Descente aux enfers 1991 – Molière Award, Aktorja e Re Më e Mirë për Eurydice 2000 – Cabourg Award, Aktorja Më e Mirë për La fidélité 2000 – Goldene Kamera, Film International 2000 – Blockbuster Entertainment Award, Aktorja e Preferuar në Rol Dytësor për The World Is Not Enough 2002 – Montreal World Film Festival, Regjisorja Më e Mirë për Speak to Me of Love 2007 – Grand Prix Special des Amériques 2008 – Monte-Carlo Comedy Film Festival Jury Prize për LOL Dekorata dhe qëndrimi publik Në vitin 2003, Ministria Franceze e Kulturës e ngriti Sophie Marceau në gradën Officier de l'Ordre des Arts et des Lettres, një nga dekoratat më të larta kulturore në Francë. Gjatë ceremonisë, ministri Jean-Jacques Aillagon e përshkroi atë si: "Për miliona spektatorë, ju mishëroni lirinë dhe revoltën. Ju jeni një model për vendin tonë dhe jashtë Francës përfaqësoni imazhin e gruas franceze." Në mars 2016, ajo refuzoi dekoratën Legjioni i Nderit (Légion d'honneur), duke protestuar kundër dhënies së saj princit saudit Mohammed bin Nayef dhe duke denoncuar shkeljet e të drejtave të njeriut dhe të grave. Dy histori që zbulojnë karakterin e Sophie Marceau Pas suksesit të jashtëzakonshëm të filmave La Boum dhe La Boum 2, Sophie Marceau u bë idhulli i adoleshentëve francezë. Megjithatë, në moshën vetëm 16-vjeçare, ajo mori një vendim të pazakontë për një yll të ri: bleu lirinë e saj artistike duke prishur kontratën afatgjatë me studion Gaumont. Për këtë iu desh të paguante rreth 1 milion franga franceze, shumicën e të cilave i mori hua. Ishte një rrezik i madh, por falë këtij guximi ajo mundi të ndërtonte një karrierë sipas zgjedhjeve të saj, duke u shndërruar më vonë në një yll ndërkombëtar me filma si Braveheart, Anna Karenina dhe The World Is Not Enough. Një tjetër moment që zbulon forcën e karakterit të saj ndodhi në vitin 2016, kur refuzoi dekoratën prestigjioze franceze Legjioni i Nderit (Légion d'honneur). Sophie e mori këtë vendim për arsye parimore, duke kundërshtuar faktin që i njëjti nderim po i jepej edhe princit saudit Mohammed bin Nayef, ndërsa ajo shprehte shqetësime për të drejtat e njeriut dhe të grave. Veprimi i saj shkaktoi debat të gjerë në Francë dhe jashtë saj, por tregoi se ajo ishte e gatshme të mbronte bindjet e saj edhe përballë privilegjeve më të mëdha. Këto dy histori, të ndara nga më shumë se tri dekada, tregojnë të njëjtën Sophie Marceau: një artiste që ka zgjedhur gjithmonë pavarësinë, lirinë dhe integritetin përpara komoditetit, famës apo nderimeve. Pikërisht këto cilësi e kanë bërë atë jo vetëm një aktore të madhe, por edhe një figurë të respektuar në kulturën franceze dhe botërore. Trashëgimia dhe ndikimi Sophie Marceau mbetet një nga figurat më të rëndësishme të kinemasë franceze moderne. Nga vajza adoleshente e "La Boum" te ylli ndërkombëtar i "Braveheart" dhe James Bond, ajo ka ndërtuar një karrierë të rrallë, të mbështetur në talent, inteligjencë artistike dhe pavarësi personale. Ajo ka frymëzuar breza aktoresh evropiane, ka përfaqësuar me dinjitet kulturën franceze në skenën botërore dhe vazhdon të konsiderohet një ikonë e elegancës, lirisë krijuese dhe kinemasë së cilësisë së lartë. Nga.Prestige.

Rubrika: Shkenc.ëe AI Ford rikthen inxhinierët veteranë pasi AI nuk përmbushi standardet e cilësisë Ford rikthen inxhinierët veteranë pasi inteligjenca artificiale nuk arriti të përmbushte standardet e cilësisë. Ford ka rikthyer në punë qindra inxhinierë me përvojë, pasi përdorimi i inteligjencës artificiale në proceset e kontrollit të cilësisë nuk dha rezultatet e pritura. Sipas një raporti të Bloomberg, kompania amerikane kishte integruar sisteme të inteligjencës artificiale në disa procese të prodhimit, përfshirë kontrollet e cilësisë, me synimin për të ulur kostot dhe për të rritur efikasitetin. Megjithatë, drejtuesit e kompanisë pranuan se teknologjia nuk ishte në gjendje të zëvendësonte përvojën dhe gjykimin profesional të inxhinierëve veteranë. Charles Poon, nënkryetar i inxhinierisë së pajisjeve të automjeteve në Ford, deklaroi se inteligjenca artificiale është një mjet i fuqishëm, por funksionon vetëm aq mirë sa cilësia e të dhënave dhe e njohurive me të cilat trajnohet. "Gjatë viteve të kaluara nuk i kushtuam vëmendjen e duhur përvojës së inxhinierëve tanë më të ditur, të cilët kishin kaluar shumë cikle zhvillimi produktesh," tha ai. Sipas Bloomberg, Ford ka rikthyer më shumë se 300 inxhinierë veteranë të cilësisë, të cilët tani jo vetëm kryejnë kontrolle të specializuara, por edhe ndihmojnë në trajnimin e sistemeve të inteligjencës artificiale dhe mentorojnë punonjësit më të rinj. Kompania pranoi se kishte gabuar duke besuar se automatizimi dhe inteligjenca artificiale, të mbështetura vetëm në kërkesat ekzistuese të projektimit, do të garantonin automatikisht një produkt me cilësi të lartë. Sipas drejtuesve të Ford, përvoja njerëzore mbetet thelbësore për identifikimin e problemeve që sistemet automatike ende nuk arrijnë t'i dallojnë. Këto deklarata vijnë në një kohë kur Ford njoftoi se është renditur prodhuesi më i mirë i automjeteve në Studimin e Cilësisë Fillestare 2026 të J.D. Power në Shtetet e Bashkuara, një pozicion që kompania nuk e kishte arritur që nga viti 2010. Në njoftimin zyrtar, Ford theksoi se përmirësimi i cilësisë u arrit edhe falë rikthimit të ekspertëve me dekada përvojë në projektimin dhe zhvillimin e automjeteve. Burimi: Bloomberg; Ford Media Center.