Poezi; Parajsa ime.Nga shefkije Islamaj

PARAJSA IME

Eca fushës e u ngjita lart në bjeshkë,

mora rreze dielli, thitha ajër plot jetë,

vrapova zallit e u zhyta thellë në det,

njelmësia e tij ma skuqi lëkurën lehtë,

por, parajsën time aty s’e gjeta dot.

Desha t’i ndalja valët e detit t’njelmët,

që përplaseshin idhnueshëm në breg,

u fala zemër peshqve shikimkthjellët,

ndjeva mallin flakë që pandalshëm djeg,

edhe aty parajsën time e kërkova kot.

Iu ngjita lart të bardhave rè shpirtqetë,

qëndrova mbi to si një zog mbi oqean,

frymëmarrja më rrihte si orë, sa shpejt,

ndjeva se iu afrova cakut - qiellit pran’,

as aty parajsën time nuk e gjeta dot.

Brigjeve me sy përshkova ara e brezare,

preka kurora pemësh që tundeshin n'erë,

plaka ditën në diell, natën n’hënën bujare, 

ndjeva se po rijetoja timen "pranverë",

por askund parajsën time s’e gjeta dot. 

Me sytë e mendjes tej e përtej degdisa, 

askund zë, lëvizje, frymë, kudo qetësi,

shova të zjarrtin mall e ëndrra qëndisa, 

ndjeva të magjishmen tënden ngrohtësi. 

ATY gjeta parajsën, parajsa ime je ti.

9.7.2024