23 Gusht Garcia nderohet nga Presidenti Harry Truman.

Rubrika Data Histori heronjsh nga bora që frymezojne.

23 Gusht Garcia nderohet nga Presidenti Harry Truman.Presidenti Amerikan

Marcario García — Heroi që Amerika e nderoi para se ta pranonte plotësisht

Nhe histori njerëzore që nuk matet vetëm me numrin e medaljeve, por me kontradiktën që mbarti brenda vetes.

Historia e Marcario García.

Ai ishte një djalë meksikan, biri i një familjeje punëtore, një njeri që u rrit mes fushave të pambukut dhe mundësive të kufizuara për arsim. Më pas u bë ushtar i Shteteve të Bashkuara, luftoi në Evropë, u plagos në Normandi dhe kreu një akt të jashtëzakonshëm trimërie në Gjermani.

Më 23 gusht 1945, Presidenti Harry S. Truman Presidenti i 33 i SHBA i dha Medaljen e Nderit, dekoratën më të lartë ushtarake amerikane.

Por García nuk ishte ende shtetas amerikan.

Kjo e bën jetën e tij më shumë se një biografi ushtarake. E kthen atë në një histori mbi guximin, përkatësinë, dinjitetin dhe paradokset e një shoqërie.

Nga Coahuila në fushat e Teksasit

Marcario García lindi në vitin 1920 në shtetin Coahuila të Meksikës, në një trevë pranë kufirit me Shtetet e Bashkuara.

Familja e tij u zhvendos më vonë në Teksas, në kërkim të punës dhe të një jete më të mirë. Por ëndrra amerikane, për familjen García, nuk kishte ardhur ende në formën e saj romantike.

Ajo kishte erë dheu.

Kishte lodhje.

Kishte fusha pambuku dhe ditë të gjata pune.

García u rrit në këtë realitet. Puna familjare ishte aq kërkuese saqë arsimimi i tij u ndërpre herët. Ai nuk pati mundësinë të vazhdonte përtej nivelit fillor.

Megjithatë, mungesa e shkollimit nuk do të përcaktonte kufijtë e jetës së tij.

Ndonjëherë historia i jep një njeriu pak libra, por shumë prova.

Dhe García do të mësonte nga një shkollë tjetër: jeta.

Njëzet e dy vjeç dhe lufta

Në moshën 22-vjeçare, García u regjistrua në ushtrinë amerikane.

Ishte koha e Luftës së Dytë Botërore, kur miliona njerëz po përfshiheshin në konfliktin më të madh që kishte njohur bota.

Për García-n, ushtria ishte edhe një kthesë personale.

Djali që kishte punuar në fushat e pambukut tani do të gjendej në Evropë, në një kontinent të përfshirë nga lufta.

Ai nuk shkoi atje si një figurë e njohur. Nuk kishte ardhur nga akademitë ushtarake dhe nuk kishte një arsimim të lartë.

Por lufta nuk pyet gjithmonë se çfarë diplome ke.

Ajo pyet se çfarë bën kur gjithçka rreth teje shembet.

Normandia: plagosja dhe kthimi

Në 6 qershor 1944, Aleatët zbarkuan në Normandi.

García ishte pjesë e forcave amerikane që morën pjesë në fushatën evropiane dhe u plagos gjatë zbarkimit të Ditës D.

Plaga e detyroi të kalonte rreth katër muaj në rikuperim.

Por kur u shërua, ai nuk zgjodhi të qëndronte larg frontit.

U kthye te njësia e tij.

Ky detaj është i rëndësishëm, sepse heroizmi i tij nuk ishte një shpërthim i vetëm guximi. Ishte një vazhdimësi.

Ai ishte plagosur dhe ishte kthyer.

Dhe historia ende nuk e kishte treguar pjesën më të jashtëzakonshme.

27 nëntor 1944 — dita që ndryshoi jetën e tij

Më 27 nëntor 1944, ndërsa njësia e tij përparonte në Gjermani, García ishte duke shërbyer si drejtues skuadre.

Njësia mori detyrën të neutralizonte dy pozicione gjermane me mitralozë.

Ishte një mision jashtëzakonisht i rrezikshëm.

García u afrua drejt pozicionit të parë me shumë pak mbulim. Në përpjekje për ta eliminuar atë, u plagos disa herë.

Por nuk u ndal.

U kthye te shokët.

Dikush i sugjeroi të kërkonte ndihmë mjekësore.

Atëherë ndodhi diçka që do ta kthente emrin e tij në histori.

Pozicioni i dytë gjerman hapi zjarr.

García mund të largohej.

Ishte tashmë i plagosur.

Por ai u kthye drejt zjarrit.

Sipas motivacionit zyrtar të Medaljes së Nderit, duke shpërfillur plotësisht rrezikun për jetën e tij, ai sulmoi pozicionin e dytë, vrau tre ushtarë gjermanë, kapi katër robër dhe përmbushi objektivin e njësisë.

Ky nuk ishte thjesht një akt ushtarak.

Ishte një moment ku instinkti i mbijetesës u përplas me përgjegjësinë ndaj të tjerëve.

Medaljet

Për shërbimin dhe trimërinë e tij, García mori disa nga dekoratat më të rëndësishme ushtarake amerikane.

Ai u nderua me:

Medal of Honor — Medaljen e Nderit;

Purple Heart — për plagosjen në shërbim;

Bronze Star — për merita në luftë.

Por Medalja e Nderit ishte ajo që do ta vendoste emrin e tij në historinë amerikane.

Më 23 gusht 1945, vetëm pak kohë pas përfundimit të luftës në Evropë, Presidenti Harry S. Truman ia dorëzoi personalisht këtë dekoratë.

García u bë i pari shtetas meksikan që mori Medaljen e Nderit të Shteteve të Bashkuara.

Dhe këtu historia merr një kthesë të jashtëzakonshme.

Ai nuk ishte ende shtetas amerikan.

Hero për kombin, i huaj për disa njerëz

Ky është paradoksi më i dhimbshëm i jetës së García-s.

Shteti amerikan e kishte shpallur hero.

Por shoqëria amerikane nuk ishte ende e gatshme ta shihte gjithmonë me të njëjtët sy.

Pak kohë pas marrjes së Medaljes së Nderit, García shkoi në një restorant në Richmond, Texas.

Atij iu mohua shërbimi për shkak të prejardhjes së tij.

Situata u përshkallëzua.

Pronari i restorantit e sulmoi García-n me një shkop bejsbolli. Në një kthesë absurde të drejtësisë, ndaj García-s u ngritën gjithashtu akuza.

Por historia nuk mbeti e fshehur.

Rasti tërhoqi vëmendjen e mediave kombëtare dhe akuzat ndaj García-s u rrëzuan.

Ishte një nga ato momente kur një medalje nuk mjaftonte për ta mbrojtur një njeri nga paragjykimi.

Ai kishte luftuar kundër nazizmit në Evropë, por në vendin ku jetonte duhej ende të përballej me një tjetër formë urrejtjeje.

Një pyetje mbi Amerikën

Historia e García-s ngre një pyetje që shkon përtej vitit 1945:

Çfarë e bën dikë pjesëtar të një kombi?

Pasaporta?

Ligji?

Gjuha?

Origjina?

Apo ajo që njeriu është i gatshëm të bëjë për të tjerët?

García nuk kishte ende shtetësinë amerikane kur mori dekoratën më të lartë ushtarake të atij vendi.

Në një kuptim të thellë, ai kishte bërë diçka më të vështirë se të kërkonte përkatësinë: kishte sakrifikuar për të.

Arsimi që rifilloi pas luftës

Jeta e García-s nuk përfundoi me luftën.

Një nga kapitujt më domethënës ishte rikthimi i tij te arsimi.

Njeriu që kishte qenë i detyruar ta linte shkollën për shkak të punës në fushat e pambukut, më vonë mori diplomën e shkollës së mesme.

Ky fakt është i vogël në dukje, por i madh në kuptim.

Në rininë e tij, puna i kishte mbyllur derën e shkollës.

Në moshën e rritur, ai u kthye dhe e hapi përsëri.

Kjo pjesë e jetës së tij e bën figurën e García-s më njerëzore. Ai nuk ishte vetëm ushtari që sulmoi pozicionet gjermane. Ishte edhe një njeri që vazhdoi të ndërtonte veten pasi lufta kishte mbaruar.

Jeta pas ushtrisë

Pas shërbimit ushtarak, García punoi në Veterans Administration, institucionin amerikan që merrej me veteranët.

Në këtë mënyrë, shërbimi i tij ndaj vendit vazhdoi në një formë tjetër.

Nëse gjatë luftës kishte mbrojtur shokët e tij në fushën e betejës, tani puna e tij lidhej me një komunitet njerëzish që, si ai, kishin mbartur pasojat e luftës.

Kjo krijon një vijimësi të bukur në jetën e tij:

ushtari që u kthye nga lufta u bë njeriu që u shërbeu veteranëve.

Marcario García dhe John F. Kennedy

Një tjetër episod i veçantë ndodhi në Houston, në nëntor 1963.

Presidenti John F. Kennedy vizitoi qytetin dhe mori pjesë në një aktivitet me aktivistë të të drejtave civile.

García ishte caktuar ta priste dhe ta përshëndeste presidentin.

Ishte një takim i shkurtër, por historikisht i jashtëzakonshëm.

Të nesërmen, më 22 nëntor 1963, Kennedy u vra në Dallas.

Kështu, një nga takimet e fundit publike të García-s me një president amerikan u lidh pa dashje me një nga momentet më tronditëse të historisë së Shteteve të Bashkuara.

A shkroi libra?

Nuk njihet ndonjë libër i botuar nga Marcario García që të mund të renditet si pjesë e një vepre letrare apo autobiografike të tij.

Kjo është e rëndësishme të thuhet qartë.

Trashëgimia e tij nuk qëndron në libra të shkruar prej tij, por në dokumentet ushtarake, motivacionin e Medaljes së Nderit, dëshmitë historike dhe kujtesën publike që ruajnë jetën dhe shërbimin e tij.

Në rastin e García-s, dokumenti ushtarak është pothuajse një tekst letrar në vetvete: disa rreshta që përmbledhin një jetë të tërë të vënë në provë.

Një figurë në historinë e meksikano-amerikanëve

García duhet parë edhe brenda historisë më të gjerë të meksikano-amerikanëve në Shtetet e Bashkuara.

Ai i përkiste një komuniteti që ka dhënë një kontribut të madh në jetën amerikane, përfshirë ushtrinë, ekonominë dhe kulturën, ndërsa është përballur njëkohësisht me diskriminim dhe barriera shoqërore.

Prandaj historia e tij është më e madhe se historia e një ushtari.

Ajo tregon se si një njeri mund të jetë njëkohësisht:

emigrant, punëtor, meksikan, ushtar, veteran dhe hero amerikan.

Identitetet nuk e përjashtojnë domosdoshmërisht njëra-tjetrën.

Përkundrazi, te García ato u bashkuan në një jetë të vetme.

Rëndësia historike

Marcario García mbetet një figurë e rëndësishme sepse historia e tij bashkon dy tema që shpesh tregohen veçmas: heroizmin ushtarak dhe luftën për dinjitet njerëzor.

Në Evropë, ai luftoi kundër një regjimi që e kishte ndërtuar ideologjinë mbi hierarkinë racore dhe përjashtimin.

Në Amerikë, ai përjetoi vetë një formë diskriminimi.

Kjo nuk e zvogëlon heroizmin e tij.

Përkundrazi, e bën historinë më të vështirë dhe më njerëzore.

Trashëgimia

Ndoshta arsyeja më e bukur për ta kujtuar García-n është se jeta e tij nuk ishte një vijë e drejtë drejt lavdisë.

Ishte një rrugë me kontradikta.

Nga një fëmijëri me arsim të ndërprerë te diploma e shkollës së mesme.

Nga fushat e pambukut te fushat e betejës.

Nga një plagë në Normandi te rikthimi në front.

Nga ushtar pa shtetësi amerikane te marrësi i dekoratës më të lartë ushtarake të Amerikës.

Nga një hero i shpallur nga shteti te viktimë e diskriminimit në një restorant.

Dhe më pas, nga ushtari te nëpunësi që punoi për veteranët.

Kjo është arsyeja pse historia e Marcario García nuk duhet lexuar vetëm si një histori lufte.

Është një histori për dinjitetin.

Për njeriun që mund të jetë i huaj në sytë e disa njerëzve dhe megjithatë të jetë më besnik se shumë prej atyre që pretendojnë se i përkasin një vendi.

Është historia e një njeriu që nuk e kërkoi lavdinë, por u gjend përballë saj.

Dhe ndoshta paradoksi më i bukur është ky:

Amerika i dha Marcario García-s Medaljen e Nderit për guximin e tij përpara se historia amerikane të mësonte plotësisht të nderonte njeriun që mbante atë medalje.

Prandaj, më 23 gusht 1945, nuk u dekorua vetëm një ushtar.

U vendos në kujtesën e një kombi një pyetje që mbetet e gjallë:

A është atdheu vetëm toka ku ke lindur, apo edhe vendi për të cilin je gati të sakrifikosh?

Marcario García e dha përgjigjen e tij në heshtje, nën zjarrin e mitralozëve.

Dhe historia nuk e harroi.

Shenim:

Harry S. Truman (1884–1972) ishte presidenti i 33-të i Shteteve të Bashkuara, nga viti 1945 deri më 1953.

Ai është veçanërisht i njohur për:

Përfundimin e Luftës së Dytë Botërore gjatë presidencës së tij.

Marrjen e vendimit për përdorimin e bombave atomike kundër Hiroshimës dhe Nagasakit në gusht 1945.

Planin Marshall, që ndihmoi në rindërtimin ekonomik të Evropës pas luftës.

Fillimin e politikave amerikane të Luftës së Ftohtë dhe doktrinën Truman.

Mbështetjen e krijimit të një rendi të ri ndërkombëtar pas Luftës së Dytë Botërore.

Në vitin 1945, ai i dha Marcario García-s Medaljen e Nderit, dekoratën më të lartë ushtarake amerikane.

Truman ishte nga Missouri, kishte shërbyer në ushtri gjatë Luftës së Parë Botërore dhe ishte senator amerikan përpara se të bëhej zëvendëspresident i Franklin D. Roosevelt. Pas vdekjes së Rooseveltit, më 12 prill 1945, Truman u bë president.

Presidenti Harry S. Truman, drejtonte Shtetet e Bashkuara në muajt e fundit të Luftës së Dytë Botërore dhe në periudhën e menjëhershme pas saj.

Burimi: HISTORY.com, “Marcario García

Përgatiti: Revista Prestige( LP)