Gabriel Garcia Marques: 4 histori të vërteta që tregojnë jetën dhe sakrificat e tij
- 4 days ago
- 2 min read
Gabriel Garcia Marques: 4 histori të vërteta që tregojnë jetën dhe sakrificat e tij.
Gabriel García Márquez ishte një nga shkrimtarët më të mëdhenj të shekullit XX dhe zëri më i njohur i realizmit magjik.
Ai lindi në Kolumbi dhe u bë i pavdekshëm me romanin “Njëqind Vjet Vetmi”, një kryevepër që ndryshoi letërsinë botërore.
Në vitin 1982 u nderua me Çmimin Nobel për Letërsi për fuqinë e jashtëzakonshme të rrëfimit të tij.
Veprat e tij vazhdojnë të frymëzojnë miliona lexues në mbarë botën.
📖 4 histori të vërteta nga jeta e Gabriel García Márquez
Pas çdo libri të madh fshihet një jetë e mbushur me sakrifica, pasiguri dhe besim të palëkundur.
Gabriel García Márquez e ktheu kujtesën e fëmijërisë, vështirësitë financiare dhe ëndrrat e tij në letërsi të pavdekshme.
Këto janë katër episode reale që tregojnë njeriun pas kryeveprave të tij.
📖 Gabriel García Márquez rrëfen jetën e tij
“Ka pasur momente në jetën time kur dukej se gjithçka po më thoshte të hiqja dorë.
Kisha një dorëshkrim të gjatë, një familje për të mbajtur dhe xhepa pothuajse bosh.
Megjithatë, unë besoja se historia që po shkruaja duhej të ekzistonte.
Kur përfundova ‘Njëqind Vjet Vetmi’, unë dhe Mercedes numëruam monedhat mbi tavolinë.
Nuk mjaftonin për të dërguar të gjithë dorëshkrimin te botuesi në Buenos Aires.
E dërguam vetëm gjysmën.
Ishte një akt besimi.
Disa ditë më vonë, botuesi na dërgoi paratë për pjesën tjetër.
Atëherë kuptova se ndonjëherë mjafton të besosh te fjalia e parë.
Por rrënjët e mia ishin shumë më të hershme.
Në Aracataca, në shtëpinë e gjyshërve të mi, dëgjova për herë të parë histori që ecin mes reales dhe të jashtëzakonshmes.
Gjyshja ime tregonte ngjarjet më të pabesueshme me një qetësi të tillë, sa dukeshin krejt të natyrshme.
Prej saj mësova se magjia nuk ka nevojë të shpjegohet.
Ka9 pasur edhe ditë kur për të vazhduar të shkruaja, unë dhe Mercedes shitëm makinën dhe sakrifikuam rehati që nuk i kishim me tepri.
Nuk e përjetuam si humbje.
Ishte mënyra jonë për t’i thënë jetës se historia kishte përparësi.
Kur mora Çmimin Nobel në vitin 1982, mendova për të gjitha ato ditë të pasigurta.
Asgjë nuk ndodh brenda natës.
Çdo libër mbart heshtjen, frikën dhe këmbënguljen e autorit të tij.
Nëse kam mësuar diçka, është kjo:
Jeta na jep histori, por ne duhet të kemi guximin t’i shkruajmë deri në fund.”
