Kujtime nga dita e shenjterimut te Nënë Terezës.

Rome 4 - 5 shtator 2016.

Shenjterimi i Nënë Terezes.

Kam përjetuar emocione tè mëdha.

Ne ditën e parë të lutjeve dhe nè ditèn tjetèr, në Vatikan ne diten e Shenjtërimit te nènè Terezes.

Isha e ftuar.

E SHTRENJTA NËNË TEREZË – E MËSOVE BOTËN TË SHIKONTE, DËGJONTE, E TE PREKTE DHIMBJEN.

Sot, në Ditën Ndërkombëtare të shenjterimit Bamirësisë dhe në përvjetorin e ndarjes nga jeta, kujtojmë me nderim Shën Terezën, Nënën tonë Terezë, gruan shqiptare që ia kushtoi gjithë jetën dashurisë, humanizmit dhe shërbimit ndaj më të varfërve, të sëmurëve dhe të braktisurve..

Një jetë në shërbim të njeriut, një testament vlerash për paqen, dashurinë dhe humanizmin

Nënë Terezë, ti nuk e kërkove kurrë madhështinë.

Ajo erdhi vetë, ndërsa ti zgjodhe rrugën më të thjeshtë dhe më të vështirë: të jesh pranë atij që vuante.

Në atë ditë të 4 shtatorit 2016, unë isha aty, në Sheshin e Shën Pjetrit, në Vatikan, për të marrë pjesë në kanonizimin e Shenjtë Terezës.

Ishte një nga ato ditë që nuk i përjeton vetëm me sy, por me gjithë qenien.

Pranë meje ishin Misionaret e Bamirësisë, motrat e Nënë Terezës, të veshura me të bardhën e tyre të thjeshtë, me shiritat blu që tashmë ishin bërë pjesë e imazhit të tyre dhe të misionit që ti kishe lënë pas.

Ndenja pranë tyre dhe, për një çast, më dukej sikur po afrohesha jo vetëm me historinë tënde, por me frymën e shenjtërisë që ti kishe mbjellë në jetën e tyre.

Aty, në Vatikan, mes mijëra njerëzve të ardhur nga e gjithë bota, ndjeva një heshtje të veçantë brenda vetes.

Mora frymë shenjtërie.

Jo asaj shenjtërie së largët, të paarritshme, por asaj që lind nga përulësia, nga shërbimi, nga duart që prekin plagët e tjetrit dhe nga zemra që nuk kërkon asgjë në këmbim.

Nënë Terezë, duke qëndruar pranë motrave të tua, ndjeva se ti ishe ende aty.

Ishte sikur rruga jote nga Shkupi në Kalkutë, nga rrugët e varfra të Indisë deri në Sheshin e Shën Pjetrit, të mblidhej në atë ditë të vetme.

Dhe kur Papa Françesku shpalli zyrtarisht:

“Ne e shpallim dhe e përcaktojmë Shën Terezën e Kalkutës Shenjtore”,

emocioni nuk ishte vetëm i një ceremonie fetare.

Ishte ndjesia se një jetë e tërë kushtuar njeriut po merrte përpara botës vulën e përjetësisë.

Unë isha aty. E pashë. E dëgjova. E përjetova.

Dhe sot, sa herë kujtoj atë ditë, nuk më rikthehet vetëm pamja e Vatikanit.

Më rikthehet ajo ndjesi e papërsëritshme: se për disa orë pata fatin të merrja frymë pranë një historie të shenjtë, pranë motrave që vazhdonin misionin tënd dhe pranë kujtimit të një gruaje që e bëri dashurinë një mënyrë jetese.

Nënë Terezë, atë ditë kuptova edhe më thellë se përse bota të nderoi.

Sepse shenjtëria jote nuk ishte vetëm në qiell.

Ajo ishte aty, në duart e motrave të tua, në lutjet e njerëzve, në heshtjen e Vatikanit dhe në zemrat e miliona njerëzve që kishin ardhur të të thoshin: faleminderit.

Nga Shkupi ku linde si Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, deri në rrugicat e varfra të Kalkutës, jeta jote u kthye në një udhëtim të gjatë drejt njeriut. Në moshën tetëmbëdhjetëvjeçare u largove nga familja dhe nise një rrugë nga e cila nuk do të ktheheshe më pas, të paktën jo për të jetuar jetën e zakonshme që kishe lënë pas.

Ti zgjodhe misionin.

Dhe misioni yt nuk kishte kufij.

Ti mjekove plagët e trupit, por edhe ato të shpirtit. U përkule mbi të sëmurët, të varfrit, të braktisurit, fëmijët pa përkujdesje dhe njerëzit që shoqëria kishte pushuar së parë.

Nuk pyete kush ishin, nga vinin, çfarë besonin apo çfarë kishin humbur. Për ty, përpara teje ishte gjithmonë një njeri.

Dhe njeriu mjaftonte.

Në Kalkutë, aty ku varfëria kishte marrë përmasa që bota shpesh preferonte të mos i shihte, ti krijove një kontrast të fuqishëm me një botë që po ecte drejt pasurisë, pushtetit dhe modernitetit, ndërsa miliona njerëz mbeteshin pas saj.

Ti zgjodhe të ecje në drejtimin e kundërt.

Aty ku të tjerët shihnin skamje, ti shihje dinjitet.

Aty ku të tjerët shihnin një të braktisur, ti shihje një njeri.

Aty ku bota dëgjonte zhurmën e saj, ti dëgjove heshtjen e atyre që nuk kishin më zë.

Me devocion dhe humanizëm, ti i shërbeve të varfërve dhe të pambrojturve, duke e kthyer dashurinë në veprim.

Misionaret e Bamirësisë u bënë familja e madhe e këtij misioni. Shkolla, qendra kujdesi, shtëpi për të sëmurët, fëmijët dhe të moshuarit e braktisur u shndërruan në dëshmi të një filozofie të thjeshtë: nuk mund ta ndryshosh të gjithë botën menjëherë, por mund t'ia ndryshosh botën një njeriu.

Ti nuk shkrove një traktat për humanizmin.

Ti e jetove atë.

Dhe pikërisht për këtë, bota të pa.

Të nderoi India. Të nderuan qytete e institucione në kontinente të ndryshme. Të nderuan presidentë, mbretër, papë, akademikë dhe organizata ndërkombëtare.

Erdhën medaljet dhe titujt: Çmimi Ramon Magsaysay, Çmimi Templeton, Çmimi Balzan, Bharat Ratna, Medalja Presidenciale e Lirisë dhe shumë vlerësime të tjera.

Por një ditë, më 17 tetor 1979, bota të dha një nga nderimet më të mëdha: Çmimin Nobel për Paqe.

Dhe ti nuk e përdore atë lavdi për veten.

E ktheve sërish te të varfrit.

Sepse ti e dije se nderi i vërtetë nuk është ajo që merr, por ajo që je në gjendje të japësh.

Bota të duartrokiti, por ti vazhdove të dëgjosh ata që nuk mund të duartrokisnin.

Bota të ngriti në piedestal, por ti vazhdove të uleshe pranë atyre që jetonin në tokë.

Kjo ishte madhështia jote.

Ti mbete shqiptare në gjak, indiane në shtetësi dhe, siç e the vetë, i përkiste me zemër Krishtit.

Dhe Shqipëria të priti vetëm një herë, më 1989, ndërsa regjimi që kishte ndarë familjen tënde nga ti ishte ende në fuqi. Ti erdhe pa hakmarrje, pa urrejtje, pa fjalë të mëdha.

Erdhe me falje.

Në atë vizitë, ti takove edhe Nexhmije Hoxhën dhe vendose lule mbi varrin e Enver Hoxhës. Ishte një gjest që shumëkush mund ta kishte pasur të pamundur ta kuptonte, por që fliste për një dimension tjetër të karakterit tënd: ti nuk e lejove dhimbjen të të kthente në urrejtje.

Ndoshta aty qëndron një nga mësimet më të mëdha të jetës sate.

Ti nuk e mohave dhimbjen. Ti e shndërrove atë në dashuri.

Prandaj fjalët e tua vazhdojnë të jetojnë.

“Zoti është dashuri.”

Kjo nuk ishte vetëm një fjali për ty. Ishte mënyra jote e të jetuarit.

Ti i kërkove botës të mos e harronte fëmijën, të mos e braktiste të sëmurin, të mos e kthente shpinën ndaj të varfrit, të mos e humbiste mëshirën në emër të zhvillimit.

Në një shekull të trazuar, ti krijove një testament vlerash, ku paqja nuk ishte thjesht mungesë lufte, por prani e dashurisë; humanizmi nuk ishte fjalë, por përgjegjësi; dhe besimi nuk ishte vetëm lutje, por shërbim.

Më 5 shtator 1997, ti u largove nga kjo botë.

Por historia jote nuk mbaroi atë ditë.

Më 19 tetor 2003 u shpalle e lumturuar. Më 4 shtator 2016, në Sheshin e Shën Pjetrit në Romë, Papa Françesku të shpalli Shenjtore të Kishës Katolike.

Dhjetëra mijëra njerëz ishin aty.

Por, në një kuptim më të thellë, aty ishte edhe ajo botë për të cilën ti kishe jetuar: bota e të varfërve, e të sëmurëve, e fëmijëve, e të braktisurve, e njerëzve që kishin nevojë të besonin se dikush ende i shihte.

Nënë Terezë, bota të nderoi me çmime, tituj dhe medalje. Por trashëgimia jote nuk është prej ari.

Ajo është prej njerëzish.

Është në duart që ndihmojnë.

Në zemrat që falin.

Në sytë që shohin dhimbjen e tjetrit.

Në çdo njeri që zgjedh dashurinë në vend të indiferencës.

Ti na mësove se një jetë mund të jetë e vogël në hapësirë dhe e pafundme në ndikim.

Dhe sot, kur bota ka më shumë mjete, por jo gjithmonë më shumë dhembshuri, zëri yt bëhet edhe më i nevojshëm.

Nënë Terezë, ti nuk e ndryshove botën duke pushtuar njerëzit. E ndryshove duke u shërbyer atyre.

Dhe kjo është arsyeja pse emri yt mbeti përtej një epoke, përtej një vendi, përtej një kombi.

Ti u bëre një nga fytyrat më të njohura të dashurisë njerëzore.

Një shqiptare që bota e njohu.

Një misionare që bota e dëgjoi.

Një grua që nuk premtoi ta shpëtonte njerëzimin, por zgjodhi të mos e linte vetëm atë që vuante pranë saj.

Nënë Terezë, ti i mësove botës se humanizmi fillon aty ku njeriu ndalon së pyeturi “çfarë fitoj?” dhe fillon të pyesë “çfarë mund të bëj për ty?”.

Ky është testament yt.

Paqe. Dashuri. Falje. Shërbim.vlera universale

Dhe mbi të gjitha, një kujtim që nuk plaket:

“Zoti është dashuri.”

Bekimi yt do te orientojë shoqërine tone drejt humanizmit dhe dashurisë.

Drejt puneve e veprave te mira nga te gjithë.

Founder & Editor-in-Chief: Liliana Pere

Copyright © LP / Revista Prestige