Nancy Reagan – Portreti i një gruaje mes Hollywood-it, Shtëpisë së Bardhë, elegancës dhe përkushtimit.

Nancy Reagan – Portreti i një gruaje mes Hollywood-it, Shtëpisë së Bardhë, elegancës dhe përkushtimit.

Në historinë moderne amerikane, pak gra kanë lënë një gjurmë kaq të dallueshme sa Nancy Reagan. Ajo ishte një figurë që jetoi në disa botë njëherësh: në dritat e Hollywood-it si aktore, në qendër të politikës amerikane si bashkëshortja e Presidentit Ronald Reagan, në zemër të kauzave sociale si Zonjë e Parë dhe në vitet e fundit të jetës si simbol i dashurisë dhe përkushtimit njerëzor.

Jeta e saj nuk ishte vetëm një rrëfim elegance dhe fotografie zyrtare. Ishte historia e një gruaje që kaloi nga pasiguritë e një fëmijërie të ndarë, në skenat e kinemasë, në korridoret e pushtetit dhe më pas në një nga betejat më të dhimbshme personale: kujdesin për njeriun që kishte ndarë me të më shumë se pesë dekada jetë.

Fëmijëria dhe formimi i një karakteri të fortë

Nancy Davis, emri me të cilin ajo u bë e njohur, lindi më 6 korrik 1921 në New York City si Anne Frances “Nancy” Robbins, fëmija i vetëm i Kenneth Seymour Robbins dhe Edith Prescott Luckett.

Fëmijëria e saj u shënua nga ndryshimet familjare. Prindërit e saj u ndanë pak pas lindjes së saj dhe nëna, Edith, vazhdoi karrierën e saj si aktore. Për këtë arsye, kur Nancy ishte vetëm dy vjeçe, ajo shkoi të jetonte me tezen dhe xhaxhain e saj, Virginia dhe Audley Gailbraith, në Bethesda, Maryland. Aty kaloi gjashtë vite të rëndësishme të fëmijërisë.

Në vitin 1929, nëna e saj u martua me doktorin Loyal Edward Davis, një neurokirurg i shquar nga Chicago. Pas kësaj martese, Nancy u bashkua me nënën dhe njerkun e saj. Marrëdhënia me doktor Davis do të ishte një nga lidhjet më të rëndësishme të jetës së saj.

Ajo e konsideronte atë babain e saj të vërtetë dhe, kur ishte adoleshente, ai e adoptoi zyrtarisht. Në këtë periudhë Anne Frances Robbins u bë ligjërisht Nancy Davis.

Doktor Loyal Davis ishte profesor i kirurgjisë në Northwestern University për më shumë se 30 vite dhe një figurë e respektuar në mjekësi. Nëna e Nancy, Edith, u përfshi në shumë organizata bamirësie gjatë jetës së saj.

Nancy studioi në Chicago’s Girls’ Latin School dhe më pas në Smith College në Northampton, Massachusetts, ku u diplomua në vitin 1943 me studime në anglisht dhe dramë. Pas përfundimit të universitetit, ajo ndoqi ëndrrën e saj për të qenë pjesë e botës së artit.

Nga Hollywood-i në dashurinë e jetës së saj

Karriera e Nancy Davis nisi në teatër dhe më pas u zgjerua në film dhe televizion. Ajo interpretoi në skena teatrore, turne artistike dhe në Broadway. Në vitin 1949 nënshkroi një kontratë shtatëvjeçare me studion e famshme MGM.

Gjatë karrierës së saj ajo luajti në 11 filma dhe mori pjesë në shumë prodhime televizive. Filmi i saj i fundit ishte “Hellcats of the Navy” në vitin 1956, ku luajti përkrah bashkëshortit të saj të ardhshëm, Ronald Reagan.

Takimi me Ronald Reagan ndryshoi rrjedhën e jetës së saj.

Ata u njohën kur Nancy kërkoi ndihmën e Reaganit për një problem profesional që lidhej me një aktore tjetër me të njëjtin emër. Në atmosferën e tensionuar politike të viteve 1950, ky ngatërrim kishte krijuar vështirësi për karrierën e saj.

Ronald Reagan, atëherë anëtar i bordit të Shoqatës së Aktorëve të Filmit (Screen Actors Guild), e ndihmoi në zgjidhjen e problemit. Nga një takim profesional lindi një lidhje e thellë personale.

Pas një periudhe njohjeje prej pothuajse dy vitesh, ata u martuan më 4 mars 1952 në “Little Brown Church” në San Fernando Valley, Kaliforni.

Për Ronald Reagan kjo ishte martesa e dytë. Ai kishte qenë më parë i martuar me aktoren Jane Wyman dhe kishte dy fëmijë, Maureen dhe Michael. Me Nancy, ai pati dy fëmijë: Patricia Ann Reagan (Patti Davis), lindur më 21 tetor 1952, dhe Ronald Prescott Reagan, lindur më 20 maj 1958.

Marrëdhënia e tyre do të bëhej një nga historitë më të njohura të dashurisë në politikën amerikane.

Zonja e Parë e Kalifornisë – fillimi i një misioni publik

Kur Ronald Reagan fitoi zgjedhjet për guvernator të Kalifornisë në vitin 1966, Nancy hyri në një rol të ri publik. Më 2 janar 1967, kur ai u betua si guvernator, ajo u bë Zonja e Parë e Kalifornisë.

Ajo nuk e shihte këtë rol vetëm si një detyrë ceremoniale. Nancy u përqendrua te njerëzit në nevojë dhe filloi një punë të gjerë humanitare. Ajo vizitoi veteranë të plagosur të Luftës së Vietnamit, spitale, qendra për të moshuarit dhe institucione për fëmijët me aftësi të kufizuara fizike dhe emocionale.

Një nga çështjet që ajo mbështeti ishte ndihma për të burgosurit e luftës dhe ushtarakët amerikanë të zhdukur në aksion (POW/MIA). Ajo shkroi një rubrikë të shpërndarë në gazeta për këtë temë dhe dhuroi pagën e saj për organizatën “National League of Families of American Prisoners and Missing in Southeast Asia”.

Në vitin 1967, gjatë një vizite në një qendër për të moshuarit, ajo u njoh me “Foster Grandparent Program”, një program që bashkonte të moshuarit me fëmijë me nevoja të veçanta. Nancy u bë një mbështetëse e fuqishme e tij dhe ndihmoi në zgjerimin e këtij programi edhe më vonë në nivel kombëtar.

Së bashku me Jane Wilkie ajo shkroi librin “To Love a Child”, ndërsa kompozitorët Hal David dhe Joe Raposo krijuan një këngë me të njëjtin titull kushtuar kësaj nisme.

Nancy Reagan në Shtëpinë e Bardhë

Në janar 1981, Ronald dhe Nancy Reagan hynë në Shtëpinë e Bardhë. Si Zonjë e Parë e Shteteve të Bashkuara, Nancy zgjodhi një kauzë që do të lidhej përgjithmonë me emrin e saj: luftën kundër abuzimit me drogën.

Ajo nisi fushatën “Just Say No”, një mesazh i drejtpërdrejtë që synonte të fuqizonte të rinjtë për të refuzuar drogën. Për ta përhapur këtë mesazh, ajo udhëtoi rreth 250 mijë milje nëpër SHBA dhe jashtë saj, duke vizituar shkolla, qendra rehabilitimi dhe programe parandaluese.

Ajo përdori televizionin, intervistat, artikujt dhe mesazhet publike për të sjellë vëmendjen kombëtare mbi këtë problem.

Në vitin 1985, ajo e zgjeroi këtë përpjekje në nivel ndërkombëtar duke ftuar Zonja të Para nga vende të ndryshme në konferenca mbi abuzimin me drogën tek të rinjtë. Po atë vit, gjatë 40-vjetorit të Kombeve të Bashkuara, ajo organizoi një konferencë ndërkombëtare me pjesëmarrjen e 30 Zonjave të Para.

Në vitin 1988 u bë Zonja e Parë e parë amerikane që iu drejtua Komitetit të Tretë të Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara.

Eleganca dhe stili i Nancy Reagan

Përveç angazhimeve të saj sociale, Nancy Reagan u bë një ikonë e stilit. Ajo solli në Shtëpinë e Bardhë një elegancë të frymëzuar nga Hollywood-i, me veshje klasike, linja të pastra dhe një kujdes të jashtëzakonshëm për detajet.

Ajo bashkëpunoi me stilistë të njohur si James Galanos, Adolfo dhe Bill Blass. Fustanet elegante, kostumet e strukturuara, bizhuteritë dhe paraqitja e saj e kuruar krijuan një imazh të veçantë.

Megjithatë, stili i saj luksoz u kritikua në vitet e para të administratës Reagan, veçanërisht në një periudhë recesioni ekonomik. Nancy iu përgjigj kritikave me humor në darkën “Gridiron Dinner”, ku interpretoi parodinë “Second Hand Clothes”, duke ironizuar imazhin e saj.

Me kalimin e kohës, ajo u konsiderua një nga figurat më elegante të historisë së Zonjave të Para amerikane.

Sëmundja dhe forca personale

Në vitin 1987, Nancy Reagan u përball me një sfidë të madhe shëndetësore. Një mamografi zbuloi kancer në gjirin e saj të majtë. Më 17 tetor 1987 ajo iu nënshtrua një mastektomie radikale.

Ajo vendosi ta bënte publike përvojën e saj dhe u bë një zë për rëndësinë e diagnostikimit të hershëm të kancerit të gjirit.

Kujdesi për Ronald Reagan dhe vitet e fundit

Pas largimit nga Shtëpia e Bardhë, kapitulli më njerëzor i jetës së saj nisi në vitin 1994, kur Ronald Reagan njoftoi se ishte diagnostikuar me Alzheimer.

Nancy u bë kujdestarja e tij kryesore deri në vdekjen e tij më 5 qershor 2004. Ajo qëndroi pranë tij gjatë humbjes graduale të kujtesës dhe e mbështeti me dashuri dhe dinjitet.

Pas vdekjes së tij, ajo vazhdoi të mbështeste kërkimet për Alzheimerin dhe u angazhua për zhvillimin e shkencës, veçanërisht për kërkimet mbi qelizat staminale.

Trashëgimia e Nancy Reagan

Nancy Reagan vdiq më 6 mars 2016, në moshën 94-vjeçare, në shtëpinë e saj në Bel Air, Kaliforni. Ajo u varros pranë Ronald Reagan në Bibliotekën Presidenciale Ronald Reagan në Simi Valley.

Trashëgimia e saj mbetet një ndërthurje e shumë dimensioneve: elegancë, ndikim publik, përkushtim familjar dhe shërbim ndaj kauzave sociale.

Ajo ishte një grua që kaloi nga skena e Hollywood-it në skenën e historisë amerikane, duke lënë pas një portret kompleks: një Zonjë e Parë që ndikoi në debatin kombëtar, një ikonë stili dhe një bashkëshorte që qëndroi pranë dashurisë së jetës së saj deri në fund.

Pergatiti: Prestige LP.