Silvana Mangano – Trupi që Erdhi nga varfëria dhe u bë mendim
- Jan 5
- 4 min read
Rrevista Prestige
Silvana Mangano
– Trupi që Erdhi nga varfëria dhe u bë mendim
“Bukuria e një aktore nuk është vetëm ajo që shikon syri, por ajo që ndjen shpirti i publikut.”
“Eleganca dhe talenti janë dy gjuhë që bëjnë të pavdekshëm çdo rol në ekran.”
“Një aktore e madhe nuk luan thjesht një personazh; ajo jep jetë mendimeve, ndjenjave dhe ëndrrave të audiencës.”
Silvana Mangano ishte një nga figurat më të shquara të kinemasë italiane.
Bukuria e saj natyrore dhe eleganca e pranishme në çdo lëvizje e bënin unike.
Ajo posedonte një nivel artistik të lartë, ku çdo rol ishte i menduar dhe i ndjerë me shpirt. Disiplina e hershme në vallëzim i dha trupit një gjuhë të fuqishme dhe të rafinuar.
Fama e saj u fitua me talent, punë të palodhur dhe zgjedhje të mençura artistike. Mangano bashkoi hijeshinë me ndjeshmërinë dhe profesionalizmin në ekran.
Ajo frymëzonte publikun me praninë e saj magnetike dhe rolet që mbetën të paharrueshme. Karizma e saj nuk ishte vetëm fizike, por edhe intelektuale dhe emocionale.
Silvana ishte shembull i një aktoreje me nivel të lartë, që dinte të lërë gjurmë të përjetshme. Emri i saj mbetet sinonim i elegancës dhe kinemasë italiane.
Silvana Mangano lindi më 21 prill 1930, në Romë, në një Itali ende të plagosur nga varfëria dhe trazirat sociale. Babai i saj, Amedeo Mangano, ishte punëtor hekurudhash; nëna, Ivy Webb, ishte angleze, shtëpiake, dhe jetonte në kushte të vështira ekonomike.
Varfëria nuk i mëson fëmijët të ëndërrojnë; i mëson të mbijetojnë. Dhe mbijetesa, shpesh, është forma më e hershme e inteligjencës.
Vitet 1939–1945 – Fëmijëria gjatë Luftës së Dytë Botërore
Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Mangano përjetoi urinë, pasigurinë dhe shpërbërjen familjare.
Prindërit u ndanë, dhe ajo u rrit kryesisht nga nëna, në varfëri ekstreme.
Kur fëmijëria humbet qetësinë, shpirti mëson të heshtë para se të flasë. Heshtja do të bëhej më vonë arma e saj artistike.
Vitet 1942–1946 – Arsimi trupor dhe vallëzimi
Në adoleshencë, Silvana studioi vallëzim klasik dhe modern, për rreth 7 vite. Vallëzimi nuk ishte luks, por disiplinë fizike dhe shpirtërore. Trupi i saj u formua si instrument shprehjeje, jo si dekor.
Një trup i stërvitur nuk kërkon vëmendje; ai kërkon kuptim. Vallëzimi e mësoi Silvana Mangano-n të fliste pa zë.
1946 – Miss Roma
Në moshën 16 vjeç, më 1946, Silvana Mangano fitoi titullin Miss Roma. Ky ishte momenti i parë publik që i hapi dyert drejt kinemasë italiane.
Bukuria, kur lind nga nevoja, nuk është narcizëm; është strategji për të shpëtuar.
1947 – Miss Italia dhe debutimi filmik
Në 1947, ajo konkurroi në Miss Italia, përkrah emrave që do të bëheshin legjenda: Gina Lollobrigida dhe Lucia Bosè. Po atë vit, Mangano debutoi në film me role të vogla, përfshirë “L’elisir d’amore” (1947).
Debutimi nuk është kurrë fillim; është prova e parë nëse njeriu mund ta mbajë peshën e fatit.
1949 – “Riso Amaro” dhe shpërthimi ndërkombëtar
Viti 1949 shënoi kthesën historike: roli kryesor në “Riso Amaro”, me regji të Giuseppe De Santis. Filmi u bë ikonë e neorealizmit italian, dhe Silvana Mangano simbol i gruas punëtore, sensuale, tragjike.
Me këtë film, trupi i saj nuk ishte më objekt dëshire, por terren lufte sociale. Bukuria u bë dëshmi.
17 korrik 1949 – Martesa me Dino De Laurentiis
Më 17 korrik 1949, ajo u martua me producentin e madh Dino De Laurentiis. Çifti pati katër fëmijë:
Veronica De Laurentiis
Raffaella De Laurentiis
Francesca De Laurentiis
Federico De Laurentiis (vdiq tragjikisht në 1981, në një aksident ajror)
Familja për të nuk ishte strehë nga arti, por pesha e tij më e rëndë.
1951–1954 – Konsolidimi artistik
Filma si:
“Anna” (1951) – regji Alberto Lattuada
“L’oro di Napoli” (1954) – regji Vittorio De Sica
e shndërruan Mangano-n nga ikonë sensuale në aktore me thellësi morale dhe shpirtërore.
Kur bukuria fillon të dyshojë në vetvete, lind arti.
1963 – Çmimi David di Donatello
Në 1963, ajo fitoi David di Donatello për Aktoren Më të Mirë për filmin
“Il processo di Verona” (The Verona Trial), ku interpretoi Edda Mussolini Ciano.
Kur një grua portretizon pushtetin me dhimbje, historia pushon së qenë propagandë.
1967–1972 – Kulmi i vlerësimit kritik
1967 – David di Donatello për “Le streghe”
1972 – David di Donatello për “Lo scopone scientifico”
Bashkëpunoi me:
Pier Paolo Pasolini – Teorema (1968)
Luchino Visconti – Morte a Venezia (1971)
Michelangelo Antonioni
Këtu Mangano nuk luan më role; ajo luan mendime.
1983–1988 – Ndarja dhe heshtja
Në 1983, ajo u nda nga Dino De Laurentiis. Procedurat e divorcit nisën më 1988. Mangano u tërhoq gradualisht nga jeta publike.
Disa gra largohen nga skena jo sepse janë harruar, por sepse e kanë kuptuar.
1987 – Roli i fundit i madh
Në 1987, ajo luajti në “Oci Ciornie (Dark Eyes)”, me regji të Nikita Mikhalkov. Ishte një përshëndetje e qetë, e denjë, melankolike.
Lamtumira e vërtetë nuk bëhet me zë të lartë.
16 dhjetor 1989 – Vdekja
Silvana Mangano vdiq më 16 dhjetor 1989, në Madrid, nga kanceri i mushkërive, në moshën 59-vjeçare.
Disa ikona nuk plaken kurrë, sepse koha nuk guxon t’i prekë.
• Bukuria pa mendim është zhurmë; mendimi me bukuri është art.
• Trupi i disiplinuar ruan kujtesën e varfërisë edhe kur vesh mëndafsh.
• Silvana Mangano nuk ishte yll — ishte epokë që mendonte.
Autor Publicist.
Liliana Pere.
