KUR VJEN FILLIMI I SHKOLLËS… DIKUR, 1 SHTATORI SHKOLLA, TEMPULLI I DIJES DHE VLERAT QË DUHET TË RUAJME.

KUR VJEN FILLIMI I SHKOLLËS… DIKUR, 1 SHTATORI

SHKOLLA, TEMPULLI I DIJES DHE VLERAT QË DUHET TË RUAJME.

Fillimi i vitit të ri shkollor, sidomos dita e parë, është regjistruar në kalendarin e kujtesës sonë.

Sa herë afrohet Shtatori, sikur hapet një derë e vjetër brenda nesh. Rikthehen bankat, librat, fletoret, korridoret, zërat gazmorë të fëmijëve dhe mbi të gjitha, zëri i mësuesit.

Rikthehet një botë që sot na duket më e largët, por që dikur ishte qendra e ditëve tona.

Dhe bashkë me të rikthehet kujtimi i një institucioni që kishte një mision shumë më të madh se mësimi i një programi.

Shkolla.

Ajo nuk ishte vetëm ndërtesa ku shkonim çdo mëngjes. Ishte vendi ku, krahas dijes, fillonte të formohej njeriu.

Ishte një lloj tempulli i dijes, ku fëmija hynte i vogël dhe gradualisht mësonte të kuptonte botën, veten dhe marrëdhënien me të tjerët.

Në tempull kërkohet drita.

Në shkollë kërkohet dija.

Të dyja kërkojnë respekt, përkushtim dhe një përulësi të bukur përballë asaj që ende nuk dimë.

Prandaj arsimi nuk mund të matet vetëm me nota, provime apo dëftesa. Shkolla është vendi ku njohuria takohet me karakterin dhe liria me përgjegjësinë.

Aty fëmija mëson të lexojë, por edhe të dëgjojë.

Mëson të shkruajë, por edhe të shprehë mendimin me respekt.

Mëson të fitojë, por edhe ta pranojë humbjen me dinjitet.

Mbi të gjitha, kupton se nuk jeton vetëm dhe se çdo e drejtë shoqërohet me një përgjegjësi.

Sa shumë kujtime dhe rregulla kemi marrë me vete nga shkolla, edhe atëherë kur nuk e kuptonim se do të na shoqëronin gjatë gjithë jetës.

Të vije në kohë. Të prisje radhën. Të dëgjoje kur fliste tjetri. Të respektoje mësuesin dhe shokun e klasës.

Mësoje se fjala e dhënë kishte peshë dhe se përgjegjësia nuk mund të shmangej.

Disa nga këto rregulla mund të duken sot të vjetra, por ideja e rregullit nuk vjetrohet.

Liria nuk është mungesë kufijsh. Është vetëdije për kufijtë dhe përgjegjësinë që kemi ndaj njëri-tjetrit.

Rregullat nuk janë gjithmonë mure që na ndalojnë. Shpesh janë ura që na mësojnë të jetojmë së bashku.

Një shoqëri pa rregull humbet rendin.

Një shoqëri pa parime humbet drejtimin.

Format mund të ndryshojnë me kohën, por nevoja për respekt, përgjegjësi dhe drejtësi mbetet e përhershme.

MËSUESIT

Dhe në qendër të këtij institucioni qëndronte mësuesi.

Pa të, shkolla do të ishte vetëm një ndërtesë me banka, libra dhe dërrasa.

Mësuesi i jepte zë dijes dhe kuptim fjalës së shkruar.

Ai nuk ishte vetëm njeriu që shpjegonte një mësim përpara klasës. Ishte udhërrëfyesi që ndihmonte një fëmijë të gjente drejtimin e vet.

Ishte autoriteti që kërkonte respekt, por njëkohësisht duhej të dinte të respektonte dhe të kuptonte fëmijën përballë tij.

Prandaj figura e mësuesit duhet të ruajë gjithmonë lartësinë, profesionalizmin, pastërtinë dhe dinjitetin.

Fëmija nuk ka nevojë vetëm për dikë që di. Ka nevojë për dikë që di të udhëheqë, të dëgjojë, të kuptojë dhe të besojë tek ai.

Në këtë kuptim, mësuesi bëhet shpesh prindi i dytë.

Jo sepse zëvendëson familjen, por sepse e shoqëron fëmijën gjatë viteve më të rëndësishme të formimit.

Një fjalë e mësuesit mund të mbetet në kujtesë shumë më gjatë se një faqe libri.

Ndonjëherë mjafton një “Ti mundesh”, thënë në kohën e duhur, që një fëmijë të besojë për herë të parë tek vetja.

MËSUESET E MIA

Për mua, kjo nuk është vetëm një kujtesë e largët.

Unë ende i dua fort mësueset e mia.

Dhe sot, pas kaq vitesh, ato janë po aq të dashura për mua sa ishin dikur. Ndoshta edhe më shumë, sepse tani e kuptoj më mirë vlerën e asaj që më dhanë.

Për mua, ato mbeten të dytat pas nënës.

Nëna më dha jetën.

Mësueset e mia më ndihmuan ta kuptoja më mirë atë.

Nëna më mësoi hapat e parë.

Ato më drejtuan drejt dijes, kulturës dhe formimit.

Kjo është arsyeja pse disa mësues nuk largohen kurrë nga jeta jonë. Ata mbeten të pranishëm në mënyrën si mendojmë, si flasim, si punojmë dhe si sillemi.

Mund të harrojmë një formulë, një datë apo një faqe libri. Por nuk harrojmë lehtë njeriun që na ka dhënë besim në momentin kur kishim më shumë nevojë.

PËRPARËSJA E ZEZË

Dhe pastaj ishte përparësja e zezë.

E pastër, e hekurosur me kujdes nga duart e nënës dhe e veshur me atë seriozitetin e bukur që kishte dita e parë e shkollës.

Ajo mbulonte shumë prej dallimeve që fëmijët sillnin nga shtëpia. Për disa orë, përpara dijes, ato dallime mbeteshin në sfond.

Të gjithë ishim, mbi të gjitha, nxënës.

Përparësja nuk e zhdukte pabarazinë e jetës, por sillte një simbol të bukur: përpara dijes, fëmija duhej të kishte të njëjtën mundësi për të mësuar, për t'u zhvilluar dhe për të ëndërruar.

Ndoshta kjo është një nga arsyet pse fotografitë e vjetra të klasave na prekin ende.

Në to shohim fytyrat e fëmijërisë, por edhe njerëzit me të cilët ndamë vitet e para të formimit.

Shikojmë një kohë që nuk kthehet më, por që vazhdon të jetojë brenda nesh.

Çdo Shtator vjen me një pyetje të heshtur:

Çfarë duhet të marrim me vete nga ajo kohë?

Jo gjithçka.

Koha ndryshon dhe shkolla duhet të ndryshojë bashkë me të.

Teknologjia është pjesë e jetës sonë. Mënyrat e mësimit duhet të ecin përpara. Nxënësi i sotëm jeton në një botë ku informacioni është vetëm një klikim larg.

Por modernizimi nuk duhet të na bëjë të harrojmë themelin.

Dijen.

Disiplinën.

Përgjegjësinë.

Respektin.

Ndershmërinë.

Dinjitetin.

Dashurinë për të mësuar.

Dhe mbi të gjitha, duhet të ruajmë figurën e mësuesit.

Sepse një shoqëri që zhvlerëson mësuesin, rrezikon të zhvlerësojë edhe vetë dijen.

Shkolla mund të ketë ekrane në vend të dërrasave të zeza. Nxënësi mund të mbajë një botë të tërë informacioni në telefon.

Por asnjë teknologji nuk mund të zëvendësojë karakterin.

Asnjë ekran nuk mund të zëvendësojë një mësues që të sheh në sy dhe të thotë:

“Ti mundesh. Je premtues për të ardhmen.”

1 SHTATORI – KUJTESË.

Prandaj, 1 Shtatori nuk është vetëm fillimi i një viti të ri shkollor.

Është një kujtesë për atë që duhet të mbetet e çmuar në arsim.

Shkolla si tempull i dijes.

Mësuesi si udhërrëfyes i formimit.

Rregulli si themel i bashkëjetesës.

Parimi si busull e karakterit.

Dhe fëmija si qenia që duhet të mësojë jo vetëm të dijë, por edhe të jetë.

Muret mund të ndryshojnë. Bankat mund të ndryshojnë. Librat mund të ndryshojnë. Teknologjia do të ndryshojë gjithnjë.

Por misioni njerëzor i shkollës nuk duhet të ndryshojë.

Të ndriçojë mendjen.

Të formojë karakterin.

Të mësojë respektin.

Të kultivojë përgjegjësinë.

Të hapë rrugën drejt një shoqërie më të mirë.

Dhe sa herë vjen Shtatori, unë kujtoj.

Kujtoj shkollën.

Kujtoj përparësen.

Kujtoj bankën, librat dhe zërat e fëmijërisë.

Por mbi të gjitha, kujtoj mësueset e mia.

Sot mund ta them me të njëjtën dashuri si dikur:

Ato janë ende po aq të dashura për mua.

Sepse disa njerëz i përkasin kujtesës.

Mësueset e mia i përkasin kujtesës dhe zemrës.

Gëzuar fillimin e vitit të ri shkollor!

Shtator të mbarë dhe suksese për nxënësit që nisin rrugën e dijes,

për prindërit që i përcjellin me shpresë dhe

për mësuesit që çdo ditë hyjnë në klasë për të formuar një të ardhme.

Sepse shkolla mbaron, por ajo që mbjell tek njeriu nuk mbaron kurrë.

E gjithë jeta është shkollë.

Founder & Editor-in-Chief: Liliana Pere

Copyright © LP / Revista Prestige