🇦🇱 “Një vend që nuk është në gjendje të ndërtojë anije, të prodhojë ilaçe, të kontrollojë imigracionin ose të sigurojë qasje në burimet jetike, nuk mund të mbrojë popullin e tij, nuk mund të mbrojë
- Revista Prestige
- 3 days ago
- 5 min read
🇦🇱 “Një vend që nuk është në gjendje të ndërtojë anije, të prodhojë ilaçe, të kontrollojë imigracionin ose të sigurojë qasje në burimet jetike, nuk mund të mbrojë popullin e tij, nuk mund të mbrojë interesat e tij dhe nuk mund të mbrojë mënyrën e tij të jetesës.” – Sekretari i Shtetit Marco Rubio
🇺🇸 “A country that cannot build ships or produce medicine or control immigration or access vital resources cannot defend its people, cannot defend its interests, and cannot defend its way of life.” - Secretary Marco Rubio
Fjalimi i plote:
“AMERIKA FIRST”: MARCO RUBIO PARA SENATIT FLET PËR FUQINË, SIGURINË DHE TË ARDHMEN E SHBA-së.
Sekretari i Shtetit Marco Rubio përpara Komisionit të Senatit për Marrëdhëniet me Jashtë mbi kërkesën për buxhetin e Departamentit të Shtetit për vitin fiskal 2027.
Deklaratë
Marco Rubio, Sekretar i Shtetit
Washington, D.C.
SEKRETARI RUBIO: Faleminderit që më pritët këtu. Sot do të kemi shumë për të diskutuar. Dhe dua t’ua kujtoj të gjithëve se politika jonë e jashtme është e përqendruar tërësisht te interesi kombëtar i Shteteve të Bashkuara të Amerikës – te mbrojtja e vendit tonë, si në aspektin ushtarak, ashtu edhe në atë të sigurisë, por gjithashtu te siguria jonë ekonomike dhe gjallëria e ekonomisë sonë, sovraniteti ynë dhe e ardhmja jonë.
Ne besojmë se Amerika duhet të udhëheqë botën dhe unë besoj se po e bëjmë këtë dhe se do të kemi një histori shumë të mirë për të treguar në lidhje me këtë. Megjithatë, udhëheqja amerikane duhet të jetë gjithmonë në shërbim të interesit amerikan.
E them këtë sepse mendoj se, gjatë një periudhe të caktuar, në politikën tonë të jashtme kemi humbur fokusin mbi këtë parim.
Realiteti është se politika jonë e jashtme, para së gjithash, duhet të përcaktohet gjithmonë nga ajo që është në interesin kombëtar të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Dhe përcaktimi i interesit kombëtar shpesh kërkon që të marrim vendime pragmatike. Ndonjëherë, në politikën e jashtme, zgjedhjet nuk janë midis një zgjedhjeje të mirë dhe një zgjedhjeje të keqe; janë midis dy zgjedhjeve më pak se ideale dhe ne përpiqemi të përcaktojmë se cila prej tyre është më e mira për Shtetet e Bashkuara dhe më pak e dëmshme për interesat tona. Dhe kjo ndodh çdo ditë.
Thënë kjo, ne mbetemi e vetmja superfuqi globale e botës – vendi më i fuqishëm në Tokë.
Kemi ekonominë më të madhe; kemi ushtrinë më të fuqishme dhe më të frikshme që ka njohur ndonjëherë njerëzimi; dollari ynë mbetet monedha rezervë e botës; gjuha jonë përdoret gjerësisht në të gjithë botën për të kryer lloje të ndryshme biznesi dhe në shumë prej marrëdhënieve tona ndërkombëtare.
Por e gjithë kjo ka shumë pak vlerë nëse kjo fuqi nuk përdoret për të mbrojtur njerëzit që e kanë ndërtuar atë dhe njerëzit të cilët ajo është krijuar për t’i mbrojtur.
Gjithashtu dua t’ua kujtoj të gjithëve se Qeveria e Shteteve të Bashkuara nuk është një organizatë bamirësie. Ne nuk jemi këtu për të luajtur rolin e punonjësit social. Ne jemi këtu për të fituar. Jemi këtu për të fituar në emër të popullit amerikan dhe në emër të interesit kombëtar – për të fituar për vendin tonë, për të fituar për popullin e Amerikës dhe për të fituar për gjërat që janë të rëndësishme për të ardhmen tonë.
Për këtë ekzistojmë.
Departamenti i Shtetit ekziston për të zbatuar politikën e jashtme të Shteteve të Bashkuara, si përmes diplomacisë, ashtu edhe përmes ndihmës, në një mënyrë që i shërben interesit kombëtar dhe ndihmon popullin amerikan. Dhe ky parim ka udhëhequr çdo vendim të marrë që nga janari i vitit 2025.
Një shembull i përsosur është vetë hemisfera jonë perëndimore, një zonë për të cilën ky komision dhe shumë prej anëtarëve të tij kanë argumentuar prej kohësh, ashtu si edhe unë, se është lënë pas dore dhe nuk i është kushtuar vëmendja e duhur.
Tani kemi në këtë hemisferë një koalicion vendesh mike – më shumë se një duzinë – që janë bashkuar për të punuar jo vetëm mbi çështjet e sigurisë që i kemi të përbashkëta, por edhe mbi prosperitetin ekonomik, të cilat ecin paralelisht me njëra-tjetrën.
Është një histori e jashtëzakonshme. Në thelb, me përjashtim të Nikaraguas, Kubës dhe, natyrisht, Venezuelës, ku mbeten disa sfida, si dhe Brazilit, ndonëse ai është në mes të një cikli zgjedhor, dhe në një masë edhe qeverisë aktuale të Kolumbisë – të paktën presidenti ka qenë problematik – në përgjithësi, ky është tashmë një rajon i mbushur me aleatë të Amerikës, udhëheqës miqësorë ndaj Amerikës dhe një drejtim miqësor ndaj Amerikës.
Tani, natyrisht, duhet ta shndërrojmë këtë në veprime konkrete, pas 20 vitesh neglizhence, gjatë të cilave Kina dhe fuqi të tjera globale kanë depërtuar në hemisferën tonë perëndimore, në dëm jo vetëm të interesave kombëtare amerikane, por, sipas këndvështrimit tonë, edhe në dëm të popujve të këtyre vendeve.
Pra, këto janë arritje të rëndësishme dhe një prej tyre për të cilën jam shumë i kënaqur.
Jam gjithashtu i kënaqur me mënyrën se si kemi transformuar ndihmën e huaj. Në çdo proces ndryshimi do të ketë vështirësi dhe pengesa, por në përgjithësi, nëse mendoni se si programet që ekzistonin në të kaluarën po dështonin, modeli i vjetër duhej zëvendësuar.
Ndihma e huaj që vazhdon të ekzistojë po vendoset nën drejtimin strategjik të Departamentit të Shtetit.
Pra, nuk bëhet fjalë vetëm për të dhënë para; ne kërkojmë gjithashtu rezultate konkrete. Nuk është thjesht çështja se sa para shpenzon për një program, por nëse po merr rezultate prej tij. Por kjo ndihmë po udhëhiqet gjithashtu nga pikëpamja jonë strategjike.
Kjo do të thotë se ne jemi në gjendje të ofrojmë ndihmë jo vetëm në të gjithë botën, por ta drejtojmë atë në mënyrë specifike tek ata që janë më në nevojë dhe tek ato vende në botë që janë më të rëndësishme për interesin kombëtar të Shteteve të Bashkuara.
Ky do të mbetet parimi ynë udhëzues. Ky ka qenë parimi udhëzues i reformave tona.
Pra, do të doja vetëm të them se mund të hyjmë në shumë prej këtyre detajeve gjatë pyetjeve.
Përfundimi është se e gjithë kjo, dhe shumë më tepër, është një pasqyrim i bindjes që përshkrova në fillim: politika e jashtme nuk mund të ndahet nga politika ekonomike, nga politika kufitare, nga politika energjetike apo nga ndonjë prej fushave të tjera që janë thelbësore për interesin tonë kombëtar.
"Një vend që nuk mund të ndërtojë anije, të prodhojë ilaçe, të kontrollojë emigracionin ose të sigurojë burime jetike, nuk mund të mbrojë popullin e tij, nuk mund të mbrojë interesat e tij dhe nuk mund të mbrojë mënyrën e tij të jetesës."
Prandaj, politika jonë e jashtme vazhdon të riorientohet rreth themeleve reale të fuqisë kombëtare.
Ky buxhet është, besoj, një tjetër hap në këtë drejtim.
Natyrisht, anëtarët e Kongresit përgjegjës për ndarjet buxhetore do të kenë një rol të madh në rezultatin përfundimtar dhe në mënyrën se si do të duket ky buxhet. Ne nuk presim që, për herë të parë në historinë moderne, Kongresi thjesht të marrë buxhetin tonë dhe ta miratojë atë; mendojmë se ai do të kalojë nëpër reforma të konsiderueshme gjatë procesit.
Dhe mezi presim të angazhohemi me ju, ashtu siç bëmë vitin e kaluar, për të hartuar atë që ne mendojmë se do të jetë një ligj shumë i mirë për shpenzimet në atë kohë.
Pra, gjithsesi, mezi pres pyetjet tuaja.
Të paktën kështu shkruhet këtu. Nuk jam i sigurt nëse në të vërtetë mezi pres pyetjet tuaja. Ndoshta mezi pres rreth gjysmën e pyetjeve tuaja.
Faleminderit.
(Të qeshura.)
Perkthyer nga
Origjinali.
