Poezia “Lamtumirë, vëndet e mija…” e Gjergj Fishtës është një këngë e thellë ndarjeje dhe malli.

Poezia “Lamtumirë, vëndet e mija…” e Gjergj Fishtës është një këngë e thellë ndarjeje dhe malli për atdheun.

Ajo tregon për një njeri që po largohet nga vendi i tij (me shumë gjasë emigrim ose mërgim i detyruar) dhe përjeton:

Dhimbjen e shkëputjes , largimi përshkruhet si diçka e rëndë, ku deti, valët dhe udhëtimi e bëjnë ndarjen edhe më dramatike.

Mallin për tokën amtare , ai e quan Shqipërinë “tokë arbnore” dhe “atdhe i bekuem”, duke treguar lidhjen e fortë emocionale.

Pasigurinë e fatit , nuk di nëse do ta shohë më vendin e tij (“Vëndin t’em ma s’kam me pa”).

E pershkruan aq bukur e me ndjenjë te forte Vetmine ne mergim dhe krenarine kombëtare.

Gjergj Fishta – “Lamtumirë, vëndet e mija…”

Lamtumirë, vëndet e mija,

Që po m’zhdukeni dalngadalë,

Gjëmon deti, ushton duhija,

Lkundet varka valë mbi valë.

Kah njaj Diell që asht tuj flakrue,

Andej fill un tash do t’veta,

Lamtumirë, atdhe i bekuem,

Lamtumirë për sa të jetë jeta!

Nesër nadja, kur mbi ne.

Rrezja e Diellit ka me ra,

Kush e di sa ujë e dhe.

Mue prej teje ka me m’nda?

Po në i pvetsha retë minore?

Po në i pvetsha zogjt e detit?

Veç për ty, moj tokë arbnore,

S’ka me më fol kush ma mue t’shkeretit.

Kam me shkel në të tjera zalle,

Në të tjera brigje e të tjera dete,

Kam me ndije të tjera gjuhë,

Në të tjera vënde e të tjera qytete…

Vëndin t’em ma s’kam me pa…

Ka me prit pra motër zeza

Me i pru nanës n’shpi ndonjë re,

Po, kushedi, i vllau atëhera

Ku asht kah kalbet për nanë dhe…

Para Hyut naltohet lutja:

O ju bjeshkët e Shqiptarisë,

Ku ndër ju s’dijmë çka asht tuta,

Veç në ju asht logu i burrënisë!

Lamtumirë ju mriza e stane!

Lamtumirë ju “shkurre e mreta”!

Lamtumirë ju armët e t’parve,

Lamtumirë për sa t’jetë jeta.