"Sikur të pyetesha” – Shefkije Islamaj.

"Sikur të pyetesha” – Shefkije Islamaj.

Poezia “Sikur të pyetesha” është një himn i dashurisë për jetën, vendlindjen dhe familjen. Autorja ndërton një reflektim të thellë mbi ekzistencën, duke pyetur veten nëse do të zgjidhte përsëri të njëjtën jetë po t’i jepej mundësia. Përmes përshkrimeve të pasura të natyrës, tokës, qiellit dhe cikleve të jetës, ajo shpreh lidhjen e pandashme me botën ku u rrit. Vargjet mbartin nostalgji të ngrohtë për fshatin, shtëpinë e fëmijërisë dhe traditat familjare. Në qendër të poezisë qëndrojnë prindërit, të cilët paraqiten si burimi i dashurisë, edukimit dhe sakrificës. Gjuha është e pasur me figura poetike dhe detaje etnografike që i japin autenticitet dhe emocion. Përsëritja e pyetjes “po të lindja sot?” forcon karakterin meditativ të krijimit. Në fund, përgjigjja e autores është e qartë: ajo do ta zgjidhte sërish të njëjtën jetë, me të njëjtat rrënjë dhe të njëjtët njerëz. Poezia është një dëshmi e fuqishme e mirënjohjes, identitetit dhe dashurisë së përjetshme për origjinën.

Poezi nga shefkije islamaj

Nje koment 10 rreshte

SIKUR TË PYETESHA

Sikur të pyetesha

nëse do të zgjidhja prapë

këtë timen jetë,

këtë ajër e këtë frymëmarrje,

sa të thellë aq të lehtë,

të shkruar a të parashkruar,

diku e dikur,

kushedi se kur,

nën këtë kupë qielli

mbushur kaltërsi e dritë dielli,

të shtrirë në të pafundmin

horizont e hapësirë

të gjerë e të lirë,

të veshur me re

të bardha e ngjyrë gri,

që reshin pikla

e rrebeshe shi,

breshër e borë,

murrlan e stuhi,

në kohë e pakohë,

si dje e si mot,

po të lindja sot?

Sikur të pyetesha

nëse do të zgjidhja prapë

këtë diell të zjarrtë

që lind e perëndon,

dritëson e verbon,

ngroh e përvëlon,

jep e merr jetë,

dhe këtë hënë

ndriçuese e mashtruese,

që dritën e diellit

vjedh ditën

e natën ia fal tokës

e qiellit,

rrethuar me yje

dritëshkëlqyese,

që lindin e shuhen,

vallëzojnë e ndrisin,

befas shkëputen,

qëllimshëm, kot,

po të lindja sot?

Sikur të pyetesha

nëse do të zgjidhja prapë

këtë tokë fushore

e kodrinore,

shkëmbore e ranore,

të shkriftë e të butë,

shterpë e pjellore,

që thahet e përthahet,

e prapë gjallësohet,

që jep e merr jetë,

dhe këta lumenj

të turbullt e të kthjellët,

që rrjedhin bjeshkëve

turrshëm e gjarpërueshëm

luginave e

tokave të bukës,

që ujisin e freskojnë

fushë e vërri,

çmenden e vërshojnë,

shtëpi e katandi

e prapë qetësohen,

qetas zbuten e tërhiqen

në të tyrin shtrat e kufi,

pa pyetur mua, as ty,

si t’ishin zemëruar

keq e fort,

po të lindja sot?

Sikur të pyetesha

nëse do të zgjidhja prapë

të lindja në atë fshat kodrinor,

që shtrihet shpat më shpat,

pa përroskë, jaz, lumë e shtrat,

që dielli e pushton

anëpëranë,

që gruri i piqet në natë

me yje e gjysmëhanë,

në atë të voglën shtëpizë

përdhese, ngjitur për toke

si të ishte kërthizë,

ngritur në truall të pjerrët,

përballë kullës së gurtë

e shtatlartë,

ndërtuar me mjeshtëri

nga duart e plasaritura

e gishtagjatë të tim gjyshi

e stërgjyshi,

me mure të forta e çati

rrasash të lëmuara me butësi,

me oxhaqe e frëngji,

ku s’të ndalej zjarri i oxhakut,

as sofra e konakut,

në dimër me acari e duhi,

në verë me vapë e puhi,

në odën derëhapur

shtruar me kashtë,

mbuluar me qilima e sixhade

për mysafirë,

udhëtarë e shtegtarë,

ku lindte fjala e urtë,

e ashpër, e nxehtë

ku gatuhej mendimi i fshehtë,

që merrte formën e rrotullave,

ku mbështillej duhani

e tymi shkonte fjollë,

ku pihej kafja sade

e ndihej era në oborr,

që prej kohësh

s’i gjen më dot,

po të lindja sot?

Sikur të pyetesha

nëse do të zgjidhja

të dilja në dritë

e të shkëputesha

nga ani e kërthiza amë

në atë dhomë të vogël

dritëpake,

me mure të holla,

zbardh me gëlqere,

mbushur me erë ftoi

e mokthi varur në mur,

në dritë llambe me vajgur,

me një dorë ashkla,

që kërcisnin mes tre gurësh

oxhaku të nxirë sterrë,

në atë shtrat druri,

mbi të leshtën shtrojë,

sjellë me pajën nusërore

ku lëshova zërin e parë

tepër të hollë,

në çarçaf veku të bardhë

me bojë alli e të verdhë ar,

mbështjellë me vnela

endur nga duart valë

me të ngrohtat fjalë,

nga imja shenjtorja nënë,

që jetën m’ka falë,

në muzg, në një të hënë,

hëna e re ende pa dalë,

në një fundtetor,

që po mbyllte kokëkërrusur

bereqetin e hollë vjeshtor,

po të lindja sot?

Sikur të pyetesha

nëse do të zgjidhja prapë

prindërit e mi,

që moti të ndjerë,

që më kanë ngjizur

me aq dashuri

në të tyren rini,

të parën ndër shtatë fëmijë,

të babës e nënës,

që prehen qetas

pranë njëri-tjetrit

majë kodrinës,

nën hijet e dendura

të lisave të moçëm

shtatlartë,

që shpërndajnë fllad

e era tund e përkund

kurorat e tyre dimër e verë,

qëkur e përherë,

ah, prindërit e mi,

të pashoqët e mi,

të dhembshurit e mi,

të fortët e të ashprit,

mendjelartët,

që flisnin më shumë

me heshtjen se me fjalën,

që qortonin me shumë

me sy se me thuprat,

që s’njihnin hatërmbetjen

asnjë ditë,

të gatshëm të jepnin jetën

çdo ditë,

për tonën dritë,

po të lindja sot?

Sikur të pyetesha,

sot e mot

përgjithmonë

do të përgjigjesha:

në këtë jetë,

në këtë rruzull,

në këtë tokë,

nën këtë qiell

në atë dhomëz

e në atë shtëpizë,

sot e përgjithmonë

do të doja të isha e tyre,

e kësaj bote

e kësaj toke,

e këtij qielli

e këtij dielli,

dhe po e këtyre

prindërve të mi,

sot e deri në përjetësi,

dhe nëse do të rilindja

përsëri e përsëri,

do të kisha të njëjtin

mall e përmallim

dhe po këtë të shtrenjtën

të pamatshmen,

timen dashuri,

të kthyer në shenjtëri.

Maj 2026