Search Results

"Nuk e di se kur do të performoj përsëri"/ Adele zbulon 'vitin më të keq të jetës së saj' gjatë performancës së përlotur të lamtumirës në Vegas Ajo i ka kaluar dy vitet e fundit duke luajtur një rezidencë në fundjavë në Caesars Palace me kapacitet prej 4000 personash. Adele e perlotur LAS VEGAS- Superylli britanik Adele qau të shtunën mbrëma teksa luante shfaqjen e saj të 100-të dhe të fundit në Las Vegas. Ajo i ka kaluar dy vitet e fundit duke luajtur një rezidencë në fundjavë në Caesars Palace me kapacitet prej 4000 personash. Gjatë gjithë qëndrimit të saj ajo shpesh ndërvepronte me fansat, por ka treguar se përvoja ka qenë e lodhshme emocionalisht. Në fillim të këtij viti, ajo tha gjithashtu se planifikon të bëjë një "pauzë të madhe" nga muzika pas koncerteve të saj aktuale. Videot nga brenda ambienteve të së shtunës tregojnë Adelën duke u emocionuar gjatë koncertit dhe duke qarë teksa i jepte lamtumirën Vegasit. “Jam shumë e trishtuar që kjo shfaqje në rezidencë ka mbaruar, por jam shumë e lumtur që ndodhi, me të vërtetë, me të vërtetë jam”, tha ajo. "Do të më mungosh tmerrësisht, do të më mungosh tmerrësisht ti. Nuk e di se kur do të performoj përsëri". "Filloi në një mënyrë kaq të vështirë dhe ishte një nga vitet më të këqija të jetës sime. Po më trokisnin, ishte e tmerrshme. Më thanë se ishte vetëvrasje në karrierë dhe se Vegas nuk do të më falte kurrë për anulimin e minutës së fundit”, shtoi Adele.  Rezidenca e Adelës në Vegas ishte vendosur fillimisht të fillonte në janar 2022, por u anulua vetëm 24 orë përpara se shfaqja e parë të fillonte pas shpërthimit të Covid. Shfaqja filloi më vonë atë vit, dhe ajo performoi çdo të premte dhe të shtunë. Ka pasur shumë momente të paharrueshme ndër vite, duke përfshirë shpërthimin e saj në lot pasi pa Celine Dion në koncertin e saj. Dy këngëtarët më pas ndanë një përqafim në Teatrin Colosseum në Caesars Palace, një vend i ndërtuar fillimisht për rezidencën debutuese të Dion në 2003.

Kjo pikturë nga Marjana Eskit ka një ndjeshmëri poetike dhe abstrakte, e cila përdor tone të ngrohta dhe forma të buta për të përçuar një atmosferë misterioze dhe melankolike. Elementet në pikturë, siç janë gjethet që duket se lëvizin me një erë të lehtë dhe ndërtimet me forma surreale, krijojnë një ndjesi të tranzicionit mes natyrës dhe botës njerëzore. Ngjyrat e tokës (si e kuqja dhe portokallia) japin ndjesinë e vjeshtës, një stinë që shpesh lidhet me reflektim dhe ndryshim. Pjesa abstrakte sugjeron se artistja dëshiron të lërë hapësirë për interpretim personal, duke i ftuar shikuesit të ndiejnë një lidhje emocionale dhe të krijojnë kuptime unike bazuar në përvojat e tyre. Piktura mund të jetë një meditim mbi kohën, kujtimet dhe kalueshmërinë.

Piktura e Marjana Eskit që po shikon duket të jetë një shprehje abstrakte, ku natyra dhe drita ndërlidhen me emocione të thella. Për ta lexuar këtë pikturë më mirë, ja disa qasje që mund të ndjekësh: 1. Ngjyrat dhe Emocionet: Ngjyrat e ngrohta (ari, portokalli): Mund të simbolizojnë shpresën, dritën e brendshme, ose ndoshta një ndjenjë përparimi dhe lirie. Ngjyrat e errëta: Mund të përfaqësojnë sfida, frikë, ose trazira të brendshme që i mbështjellin emocionet njerëzore. 2. Struktura dhe Kompozimi: Pema: Shpesh në art, pema simbolizon jetëgjatësinë, qëndrueshmërinë, dhe lidhjen me rrënjët tona (familjen, traditat). Pema pa gjethe mund të simbolizojë një periudhë të vështirë ose një transformim. Linjat diagonale: Ato krijojnë një ndjenjë lëvizjeje ose kaosi, ndoshta një përpjekje për të gjetur qetësinë brenda trazirës. 3. Drita dhe Hijet: Drita që thyhet përmes degëve: Ky efekt mund të simbolizojë dritën në fund të tunelit ose një rreze shprese mes errësirës. 4. Interpretimi Personal: Secili mund ta interpretojë këtë art ndryshe, në varësi të përvojave të veta. Mund të ndjesh se piktura flet për një rrugëtim personal, përballje me sfida, ose një përpjekje për të gjetur dritën dhe forcën brenda vetes. Interpretoi: Dr.Li liana Pere.

Kjo pikturë nga Marjana Eski përfaqëson një natyrë të qetë (stilleben), e pasuruar me elemente tradicionale. Leximi i kësaj vepre mund të bëhet duke marrë parasysh disa aspekte kryesore: 1. Simbolet dhe Objektet: Enët qeramike: Këto simbole mund të përfaqësojnë trashëgiminë kulturore dhe lidhjen me traditat, veçanërisht në vendet mesdhetare ose ballkanike. Peshqit: Simbolizojnë jetë, ushqim, dhe ndonjëherë lidhjen me detin. Ata mund të përfaqësojnë bollëk ose mundësinë për rifreskim shpirtëror. Qilimat dhe tekstilet tradicionale: Tregojnë pasurinë e kulturës dhe artizanatit vendas, por mund të simbolizojnë edhe kujtesën e përbashkët dhe identitetin kulturor. 2. Ngjyrat: Ngjyrat e ngrohta (si portokalli dhe e kuqja) krijojnë ndjenjën e afërsisë dhe familjaritetit. Ngjyra e kaltër simbolizon qetësinë, por edhe thellësinë e shpirtit ose kujtesës. 3. Kompozicioni: Vendosja e objekteve: Përqendrimi në qendër të enëve dhe peshqve tregon rëndësinë e lidhjes me tokën dhe detin. Elementet dekorative: Ndërthurja e detajeve të bardha në qilima dhe tekstile mund të simbolizojë delikatesën e artizanatit ose kalimin e kohës. 4. Stili dhe Teknika: Linje dhe formë: Linjat e buta dhe forma të rrumbullakëta përçojnë qetësi dhe harmoni. Kontrastet midis detajeve të peshqve dhe enëve sjellin një ndjenjë dinamizmi dhe balancimi. Në tërësi, kjo pikturë duket se feston kulturën tradicionale, bollëkun dhe kujtesën kolektive, duke përdorur elementë simbolikë të lidhur me jetën e përditshme dhe identitetin. Interpretoi: Dr.Li liana Pere.

Kate Middleton, Princesha e Uellsit Princesha e Uellsit është e martuar me Princin William që nga prilli 2011 dhe së bashku ata kanë tre fëmijë : Princi George, Princesha Charlotte dhe Princi Louis. Familja banon në Adelaide Cottage në Windsor, por William dhe Kate ende mbajnë zyrën e tyre me bazë në Londër në Kensington Palace. Detyrat mbretërore dhe angazhimet zyrtare të Princeshës janë të përqendruara në fushat kryesore të interesit të saj, të cilat përfshijnë vitet e hershme, artet, sportin dhe shëndetin mendor. Ajo u stilua si Princesha e Uellsit kur burrit të saj Princi i Uellsit iu dha titulli i tij në kurorëzimin e mbretit Charles në 2023. ensington Palace ka konfirmuar se Princesha e Uellsit ka ftuar një grup të ftuarish specialë në koncertin e saj të këngëve të Krishtlindjeve në Westminster Abbey më 6 dhjetor. Pallati ndau se Kate, 42 vjeç, u ka bërë një ftesë fëmijëve të mbijetuar të goditjes tragjike me thikë në Southport. Kate ka ndarë detaje rreth koncertit të saj të ardhshëm të këngëve të Krishtlindjeve Komuniteti mbeti i zhveshur nga sulmi me thikë më 29 korrik, ku tre fëmijë humbën jetën dhe dhjetë të tjerë u plagosën rëndë në një klasë kërcimi me temë Taylor Swift. Video e rekomanduar Ju gjithashtu mund të pëlqeniShikoni: Princesha Kate bashkohet me Princin William në Southport për të takuar familjet e viktimave nga sulmi me thikë Koncerti i Kate Koncerti i Princeshës Together në Krishtlindje do të jetë ngjarja e parë festive në ditarin e saj që nga përfundimi i kimioterapisë parandaluese për kancerin në shtator. Nëna e tre fëmijëve ka organizuar ngjarjen vjetore që nga viti 2021 për të festuar njerëzit që mbështesin ata në nevojë. Kensington Palace ka njoftuar se edicioni i 2024-ës i shërbimit festiv do të reflektojë mbi “sa kemi nevojë për njëri-tjetrin, veçanërisht në kohët më të vështira të jetës sonë”. Në një deklaratë, ai shtoi: "Shërbimi do të ndriçojë individët nga e gjithë Mbretëria e Bashkuar që kanë treguar dashuri, mirësi dhe ndjeshmëri ndaj të tjerëve në komunitetet e tyre. Koncerti feston ata që kanë ndihmuar të tjerët “Këtë vit, Lartësia e Saj Mbretërore donte të festonte shumë njerëz që mbështesin ata në nevojë – individë që kanë frymëzuar, këshilluar, ngushëlluar dhe mbi të gjitha kanë treguar se dashuria është dhurata më e madhe që mund të marrim.

“Goca e Kaçanikut”, opera e kompozitorit Rauf Dhomi rikthehet në TKOB pas 45 vjetësh Debutimin e pati në 1979, por opera e kompozitorit Rauf Dhomi “Goca e Kaçanikut” u rivu pas 45 vitesh në skenën e Teatrin Kombëtar të Operas dhe Baletit, në Tiranë. Regjisori Nikolin Gurakuqi e rimerr këtë opera pas katër dekadash për ta vënë në Shkurt të këtij viti premierë në Kosovë, me artistë lirikë të Kosovës. “Goca e Kaçanikut”, erdhi si një prodhim i Operas së Kosovës, por me pjesëmarrjen e artistëve shqiptarë që jetojnë e punojnë edhe jashtë trojeve shqiptare. Edhe për basin Hektor Leka, i cili interpretoi figurën emblematike të plakut, që përngjasonte me heroin legjendar Adem Jashari, gjithashtu ishte hera e parë që këndoi në TKOB, pas një karriere të gjatë në Trieste. Shfaqja kori sukses të jashtëzakonshëm, njëjtë si në ’79 në Tiranë. Historia e veprës përshkruan një histori dashurie, trimërie dhe rezistence për liri, ndaj dy institucionet operistike Shqipëri– Kosovë, në javën e flamurit e sjellin për publikun kryeqytetas.

A e dini historikun e krijimit të himnit tonë kombëtar? Deri me tani, poeti Lasgush Poradeci eshte ai i cili ka pershkruar dhe botuar i pari historine e krijimit te himnit tone. Ne punimin “Himni kombetar “Flamurit prane te bashkuar dhe gjeneza e tij”, L. Poradeci behet keshtu edhe rrefyesi kryesor per kete ngjarje madhore. Ne rrefimin e tij te terheq vemendjen nje hollesi. Kjo hollesi, lidhet me faktin e thjeshte se askush ne ato caste historike per Shqiperine, nuk mendonte se ajo kenge e ngritur dhe e kenduar per te paren here nga kori i kolonise shqiptare te Bukureshtit, do te ishte himni i ardhshem. Ja c’thote Lasgushi: “me fjale te tjera, himni nuk u pergatit me qellimin e posacme qe te sherbeje si Himn Kombetar, te permbushe misionin e shenjte te kenges simbolike zyrtare te popullit”. Nga keto rradhe, por dhe nga zhvillimi i metejme i historise se Shqiperise, veme re se ne kushtet kur nuk kishte shtet shqiptar ishte jashe mendjeje, qe dikush te mendonte qe ne fillim te kishim himnin e pastaj te benim shtetin, si me thene: “buxhakun para oxhakut”. Shume vite me vone, poeti i shquar Migjeni shkroi poezine me titull “Kenga qe s’kuptohet”, kushtuar melodise sone kombetare. Ne perpjekje per ta zhvendosur titullin e poezise nga konteksti i saj, do te shohim se ky emertim qendron fare mire per te, nisur jo vetem nga largesia nga data e krijimit te himnit, por dhe se shkrimet historike per gjenezen e himnit tone, kane sherbyer ne te njejten kohe edhe si kronike besnike e lindjes se tij, por dhe si alibi. Gjate hulumtimeve te materialeve dokumentare rreth lendes ne fjale, ne librin “The Guinnes Book of Music”, eshte shkruar si me poshte: himni “Rreth flamurit te perbashkuar” eshte pranuar si himn kombetar i Shqiperise ne vitin 1912 fjalet e himnit jane shkruar nga Asdreni muzika e himnit eshte kompozuar nga Ciprian Porumbesku Duke i shqyrtuar nje nga nje per sa me siper, e veteta do qe te theksohet fakti kuptimplote, se perpara se himni te behej himn zyrtar i shtetit te ri shqiptar me 1912, po sipas Lasgushit, “kjo ngjau se populli e gjeti te pelqyer; vete e deshiroi ai ashtu, nga gjiri i tij i dha trajten dhe frymen, vete e shenjteroi, duke e dashur me zemer gjer ne therori dhe me shume e pertej vetetherorise. Me te luftuan cetat e kryengritjes qe ishin neper gjithe viset e Atdheut, dhe vdiqen vdekjen e embel deshmoret e lirise. Me te u ngrit Flamuri ne Vlore”. Me pak fjale, kjo do te thote qe ngritja e flamurit nen tingujt dhe fjalet e “Betimit mi flamur” ishte vetem nje akt formal nga ana e Ismail Qemalit per ta njohur kete kenge si kengen tone kombetare. Se dyti, lidhur me fjalet e himnit. Ne asnje vend te botes, nuk gjejme nje himn kombetar i cili t’i kushtohet po nje simboli tjeter kombetar sic eshte flamuri[4], dhe qe te dy se bashku t’i kushtohen atdheut. Ja poezia e plote e “Betimi mi flamur”[5]-(Hymni patriotik) e shkruar dhe publikuar nga Asdreni ne vitin 1908: Rreth flamurit te perbashkuar Me nje deshir` e nje qellim, Te gjith` atij duk` ju betuar Te lidhim besen per shpetim. Prej lufte vec ay largohet Qe eshte lindur tradhetor, Kush eshte burre nuk frikohet, Po vdes, po vdes si nje deshmor! Ne dore armet do t`i mbajme Te mprojme atdhene me cdo kent, Te drejtat tona ne s`i ndajme; Ketu armiqte s`kane vent. Se Zoti vete e tha me goje Qe kombe shuhen permi dhe, Po Shqiperia do te rroje; Per te, per te luftojme ne! O flamur, flamur, shenj` e shenjte, Te ty betohemi ketu, Per Shqiperin` atdhen` e shtrenjte, Per nder` edhe lavdimn` e tu. Trim, burre quhet dhe nderohet Atdheut kush iu be theror; Per jet` ay do te kujtohet Mi dhet, mi dhe si nje shenjtor!

Gjergj Bashta, strategu arbëresh me famë botërore Nga edlira.ruzi -26/11/2024 TIRANË, 26 nëntor/ATSH/ Qendra e Studimeve dhe Publikimeve për Arbëreshët përkujtoi në 417-vjetorin e vdekjes strategun, teoricienin ushtarak dhe gjeneralin me famë evropiane dhe botërore, me origjinë arbëreshe, Gjergj Bashta. Lindi në 1544 në Rokaforcata (Roccaforzata), pranë Tarantos, në një familje me tradita ushtarake. Në moshë fare të re ai u bë pjesë e reparteve ushtarake që u ngritën nën pushtimin osman me emrin “stratiotë” që shërbyen në zotërimet venedikase, në shtetet italiane nën ushtritë e perandorisë gjermane në Francë, Flandër, etj. Gjergj Bashta i kreu studimet në qytetin Asti, Itali. Organizoi, drejtoi dhe zhvilloi shumë luftime dhe beteja si kryekomandant i ushtrive spanjolle në Belgjikë, Holandë dhe Francë dhe i ushtrive gjermane në Hungari, në malet e Ballkanit, në Transilvani kundër ushtrive osmane. Bashta ishte përçues i traditës së përdorimit dhe drejtimit të kalorësisë së lehtë të ushtrisë së Skënderbeut në Itali, në ushtritë europiane të shek. XVI–XVII. Në një letër të vitit 1759 himariotët, pas emrit të Pirros e të Skënderbeut, shënonin emrin e Gjergj Bashtës. Në vitin 1907 shqiptarët e SHBA-ve në një letër që i drejtonin Konferencës së Hagës, përmendnin krahas figurave të shquara të popullit tonë edhe gjeneralin Gjergj Bashta. Për shkencën dhe lexuesin shqiptar emri i Bashtës u bë i njohur kur historiani Dhimitër Pilika, e nxori atë nga arkivat e Pragës dhe e publikoi në revistën “Ylli” më 1966, në numrin e 7-të të saj. Gjergj Bashta shkroi tri vepra teorike dhe praktike ushtarake, të cilat u njohën në Europë: “Il maestro di campo generale” (Mjeshtri i kampit të përgjithshëm) në vitin 1606; “Governo della cavalleria leggera” (Për drejtimin e kalorësisë së lehtë), në vitin 1612 dhe “Mbi drejtimin e artilerisë”, në vitin 1612. Vdiq në qytetin Kuartre, Belgjikë dhe u varros me ceremoni në kishën e Kryqit të Shenjtë në Vjenë, më 1607. /a.f/r.e/

Një psikologe ndan 7 arsye pse fëmijët duhet të rriten në një mjedis të qetë Para 1 jave Një mjedis i qetë në shtëpi është thelbësor për zhvillimin emocional të fëmijëve dhe shëndetin mendor afatgjatë. Kur fëmijët rriten në një shtëpi të qetë dhe të qëndrueshme, ata ndihen më të sigurt dhe i shprehin ndjenjat e tyre më lirshëm. Një mjedis i tillë ofron bazën për zhvillimin e modeleve dhe marrëdhënieve të shëndetshme emocionale. Përveç kësaj, qetësia në familje ndihmon në uljen e stresit dhe promovon vlera pozitive, si mirënjohja dhe ndjeshmëria. Psikologia Jaimie Bloch ka ndarë së fundmi në Instagram shtatë arsye pse është e rëndësishme që fëmijët të kenë një shtëpi të qetë. Ja çfarë vuri në dukje ajo. Një ndjenjë sigurie “Një shtëpi e qetë vepron si një strehë ku fëmijët mund të eksplorojnë ndjenjat e tyre pa frikë. Një mjedis i tillë u jep atyre një ndjenjë sigurie dhe lirie të shprehjes, e cila është vendimtare për zhvillimin e tyre emocional”, shpjegon Bloch. Inkurajon dashurinë dhe lidhjen Atmosfera paqësore lehtëson komunikimin e hapur dhe forcimin e lidhjeve familjare. “Aktivitetet e përbashkëta, si vaktet apo momentet e qeta të kaluara së bashku, i ndihmojnë fëmijët të krijojnë një ndjenjë të vetëvlerësimit”, thotë psikologia. Promovimi i rregullimit emocional Fëmijët thithin gjendjet emocionale të njerëzve përreth tyre. Një shtëpi e qetë u lejon prindërve të modelojnë rregullimin e emocioneve, duke u mësuar fëmijëve se si të menaxhojnë në mënyrë efektive ndjenjat e tyre dhe të ndërtojnë elasticitet. Reduktimi i ankthit dhe stresit Bloch thekson, “Një mjedis kaotik mund të rrisë nivelet e ankthit për të gjithë anëtarët e familjes. Duke i dhënë përparësi paqes dhe praktikave të thjeshta, të tilla si heqja e rrëmujës ose të marrësh një moment për të marrë frymë thellë, redukton stresin dhe krijon një atmosferë më të relaksuar.” Zhvillimi i mirënjohjes Një mjedis i qetë u mëson fëmijëve rëndësinë e mirënjohjes dhe mirësisë. “Duke u dhënë përparësi ndërveprimeve të qeta, ne i ndihmojmë ata të zhvillojnë një qëndrim pozitiv ndaj jetës dhe marrëdhënie më të mira me të tjerët”, thotë psikologia. Zhvillimi i ndjeshmërisë Një mjedis paqësor u mëson fëmijëve ndjeshmërinë dhe i ndihmon ata të ndërtojnë marrëdhënie pozitive. Përfitimet afatgjata të shëndetit mendor “Një shtëpi edukative ka efekte të qëndrueshme në shëndetin mendor. Fëmijët e rritur në familje të qeta zhvillojnë inteligjencë të fortë emocionale dhe aftësi përballuese që i përgatitin për sfidat që sjell jeta”, përfundon Bloch.

Rita Ora feston ditëlindjen e 34-të Artistja shqiptare me famë botërore, Rita Ora, feston ditën e sotme (e martë) ditëlindjen e 34-të. Këngëtarja me origjinë nga Kosova prej vitesh ka ndërtuar një karrierë të bujshme dhe shumë të suksesshme në tregun ndërkombëtar. Përveç përkushtimit në muzikë, është e njohur edhe për stilin e veçantë dhe angazhimet në projekte të ndryshme, përfshirë modën dhe filmin.

Harmonia biofile Dizajni biofilik feston lidhjen njeri-natyrë në mjedisin e ndërtuar. Ajo u krijua në vitet 1980 dhe vazhdon të evoluojë ndërsa ne njohim përfitimet e lidhjes me natyrën dhe përfitimet që materialet natyrore kanë në shëndetin tonë dhe planetin. living room with a couch and a livign green wall and large windows Përqafoni natyrën në dizajnin tuaj | Midjourney Materialet natyrore si bambu, jute, bastun prej palme kacavjerrëse dhe bimë të gjalla mund të krijojnë një ndjenjë ekuilibri dhe të sjellin një prekje të natyrës brenda, duke kontribuar në një atmosferë të qetë. Krijimi i një lidhjeje të qetë me natyrën brenda shtëpisë duke përdorur materiale natyrore si druri, guri dhe lëkura mund të kontribuojë në mirëqenien mendore dhe relaksimin. Theksimi i dritës natyrore mund të përmirësojë bukurinë dhe ngrohtësinë e materialeve natyrore në hapësirat e zbukuruara me to, duke lidhur brendësinë me botën natyrore jashtë. Materialet natyrore kombinohen mirë me një sërë elementësh të projektimit, të tilla si pllaka terrazzo dhe mure xhami, dhe mund të përshtaten për të krijuar atmosfera luksoze ose komode.

Di ( dy 2 ) djemtë e Ismail Qemalit, për të cilët nuk u fol kurrë (Fatkeqësisht, historia e Ismail Qemalit dhe e familjes së tij, kur vendi po i afrohet 100 vjetorit të Pavarësisë, pret akoma të shkruhet) Kapiten Et'hem bej Vlora, gjatè festimit tè pèrvjetorit tè parè tè Pavarèsisè (Vlorè, 28 nèntor 1913) Marr shkas të shkruaj diçka për Familjen e Ismail Qemalit, për djemtë dhe vajzat e tij, veçanërisht duke u ndalur në dy prej tyre, jo vetëm thjesht për të treguar një aspekt të panjohur të jetës së tij, por ngaqë historia jonë(në këtë rast historia e Atij që Shpalli Pavarësinë e Shqipërisë, pavarësinë e një populli të tërë, Atij që sakrifikoi gjithshka për Atdheun), është shkruar dhe vazhdon të shkruhet shtrembër, një paradoks i paparë, kur vendi po i afrohet 100 vjetorit të Pavarësisë!!! Në ndonjë rast shkruhet shtrembër, për mosdije; në ndonjë rast qëllimisht. Rrallë ndodh në histori që kur shkruhet për një figurë historike të përmendet pak ose aspak familja e tij. Përkundrazi, historianët «gërrmojnë» edhe në skutat më të thella për të hedhur dritë mbi paraardhësit dhe pasardhësit e një figure historike. Me Ismail Qemalin historiografia jonë veproi krejt ndryshe. Për familjen e tij as qëu fol ndonjëherë!!! Por nëse atëhere historiografia ishte kthyer në një instrument, në shërbim të regjimit në fuqi, po sot? Përse «historianët» nuk e shkruajnë historinë e Njeriut të Pavarësisë, Atij që u krijoi shtetin? Në veprën «Collected Works», shteti indian, për të nxjerrë në pah, me tërë madhështinë e mundshme, ka përmbledhur, në 100 vëllime (me rreth 50.000 faqe), fjalimet, intervistat, shkrimet, artikuj gazetash, letra personale, etj., etj., pra gjithëaktivitetin e Njeriut të madh, Gandi, duke i bërë një shërbim të jashtëzakonshëm historisë dhe duke respektuar me nderim sakrificat që Gandi bëri për Kombin e tij. Ky është vlerësimi që meritojnë njerëzit e mëdhenj. Për Ismail Qemalin, Simbolin e Pavarësisë, atë që patriotët, bashkohës të tij, e kanë cilësuar Cavour-in e Shqipërisë apo Gladstone, dhe që shqiptarët, kudo në botë, e kujtojnë me respekt në Ditën e Shenjtë të Flamurit, nëkëtë ditë që na bën të ndjehemi krenarë dhe shqiptarë, historiografia jonë s'ka bërë asgjë: rreth 5-6 punime që, ndoshta, po t'i mbledhësh faqet e tyre, janë më pak se vetë «Kujtimet» e Ismail Qemalit!!! Pra, nisur nga ky fakt, me dëshirën për të hedhur dritë, sado pak, mbi një aspekt të panjohur të jetës sëThemeluesit të shtetit shqiptar, duke shpresuar që historianët e ardhshëm, duke lënë mënjanë pasionet dhe skemat politike, të studiojnë siç duhet jetën dhe veprën e tij, atëhere, padyshim që do dali në pah, me tërë madhështinë, edhe kontributi i madh që ka dhënë Familja e tij, paraardhësit dhe pasardhësit, në dobi të çështjes kombëtare. http://bijteeshqipes.us/Dy-djemte-e-Ismail-Qrmalit-5.jpg Et'hem bej Vlora, Luigj Gurakuqi, Ismail Qemali dhe Qazim bej Vlora (rreth vitit 1912) Më 1867, siç shkruan edhe vetë në «Kujtime», ndërsa ndodhej me punë në Rusçuk (Bullgari), atëhere pjesëe Perandorisë Osmane, Ismail Qemali u martua me Kleoniqi Surmeli, me të cilën, siç do shprehej edhe vetë, pati lumturinë të kishte 10 fëmijë, gjashtë djem: Mahmud bej (1871-1920), Tahir bej (1875-1932), Et''hem bej (1884-1937), Xhevdet bej (1888-1910), Qazim bej (1893-1953), Qamil bej (1895-1950) dhe katë vajza: Mevedet (1873-1954), Alije (xx-1955), Ylvije (xx-1934), një vajzë vdiq pak pas lindjes. http://bijteeshqipes.us/Dy-djemte-e-Ismail-Qrmalit-4.jpg Et'hem Bej Vlora Padyshim, një njeri me një pozitë të lartë, me kulturë të gjerë, reformator dhe liberal si ai, do të tregonte njëkujdes të veçantë për edukimin dhe shkollimin e fëmijëve të tij. Të nëntë fëmijët e Ismail Qemalit ishin të paisur me një kulturë të gjerë, njohës të shumë gjuhëve të huaja, të shkolluar e, mbi të gjitha, atdhetarë. Gjatë përpjekjeve tëtij në dobi të çështjes shqiptare, Ismail Qemali gjeti një mbështetje të madhe tek familja e tij, veçanërisht tek djemtë, dy prej të cilëve nuk ju ndanë, që nga viti 1900, kur ai u arratis nga Turqia dhe deri ditën që vdiq, më 24 janar 1919. Jo pak, por 19 vjet, ata e shoqëruan kudo. http://bijteeshqipes.us/Dy-djemte-e-Ismail-Qrmalit-1.jpg Gjatè misionit diplomatik nè Konferencèn e Ambasadorève, nè Londèr (1913) Më 1900 Ismail Qemali u arratis nga Turqia, duke marrë me vete vetëm tre nga djemtë e tij: Et'hem bej, Xhevdet bej dhe Qazim bej. Pjesa tjetër e familjes (dy djemtë e mëdhenj Mahmud bej dhe Tahir bej, punonin nëadministratën shtetërore turke dhe, më pas, Sulltani do t'i internonte; vajzat ishin të martuara; djali i vogël ishte 5-vjeçar dhe gruaja) do qëndronin në Stamboll. Të tre djemtë e tij, në atë kohë, ishin akoma të vegjël. Siç shkruan Anslemo Lorecchio, në gazetën e tij «La Nazione Albanese», kur Ismail Qemali arriti në Napoli, më 18 maj 1900, «shoqërohej nga tre djem të tij, Ibrahim Edhem beg, gjashtëmbëdhjet vjeç; Ahmed Djevdet beg, dymbëdhjet vjeç dhe Kiazim beg, shtatë vjeç» (Catanzaro, Itali, 30 qershor 1900, f.1). Gjatë periudhës së gjatë të viteve të emigrimit (8 vjet), ata do të rriteshin vetëm me tëatin, duke krijuar kështu një lidhje të fortë, që do të vazhdonte përgjatë gjithë periudhës së Lëvizjes Kombëtare, ku Ismail Qemali luajti një rol kryesor. Xhevdet bej Vlora vdiq i ri, nga turbekulozi, aty nga viti 1910, ndërsa Et'hem beu dhe Qazim beu do t'i qëndronin përkrah deri më 24 janar 1919, kur ai do të mbyllte sytë në Peruxhia të Italisë, ndërsa përgatitej, me tërë energjitë e tij, për të marrë pjesë në Konferecën e Paqes, në Paris. Et'hem bej Vlora. Lindi në Stamboll, më 1884. Studimet fillore i mori në vendlindje ndërsa më pas studioi nëqytete të ndryshme të Europës si Lozanë, Paris e Bruksel. Në tetor 1912, përpara se Ismail Qemali të nisej për Bukuresht, për të filluar udhëtimin drejt Pavarësisë, Et'hemi u nis për Vlorë dhe mori pjesë në Komisionin përgatitor për Shpalljen e Pavarësisë, duke qenë koordinator i këtij Komisioni me Ismail Qemalin. Në një letër që Ibrahim Shyti i dërgonte mësuesit Musa Muho, më 1969, lexojmë: «Sa për djalin e Ismail Beut, Et'hemin, ai ka qenëushtarak dhe ato kohë erdhi në Vlorë, me këshillë të Ismail Beut e të Gurakuqit, dy muaj para se të shpallej indipendenca. Ca kohë qëndroj në shtëpinë e Hamza Isait e ca kohë në atë të Ymer Radhimës. Në mbledhje me vlonjatët transmetonte letrat që i vinin nga Nica e Francës dhe me telegraf komunikonte me Ismail Ben. Et'hem Beu ishte i urtë e me plot fjalë të mënçura. Ai kishte pasur shokë në Stamboll Toto Hosen nga Bolena. Po atë nuk e poqi dotë sepse autoritetet turke e kishin larguar nga ushtria. Gjithë Paria e Vloërs, nuk bënte gjë pa pyetur Et'hem Beun» («Nga Epistolari i Ibrahim Shytit në Vlorë», Tiranë 2000, f.241). Më 9 nëntor 1912, nga Vjena, Ismail Qemali dërgoi dy telegramet e njohura historike, njërin drejtuar Et'hemit dhe tjetrin parisë së Vlorës: «Vij me vaporin më të parë. E ardhmja e Shqipërisë është siguruar. Telegrafoni kudo të kenë besim të plotë për fatin e atdheut. Duke u rekomanduar marrëveshje vëllazërore, bashkëpunim, ecje në rregull të punëravet shtetërore, ruajtje të rendit publik, përshëndetje atërore, Qemal» («Ismail Qemali -përmbledhje dokumentash», Tiranë 1982, dok.183). Më 13 nëntor 1912 Et'hemi i përgjigjet të atit nga Vlora: «Falenderime të sinqerta për të ardhmen e Shqipërisë. Kemi ftuar kudo bashkatdhetarët të dërgojnë në Vlorë delegatë për Asamblenë. Delegatët e emëruar presin udhëzime pas komunikimit të telegramit tuaj. Na udhëzoni nëse është e nevojshme të bëhet mbledhja. Shpejtoni ardhjen në qoftë se Durrësi nuk është i bllokuar. Qetësi e plotë. Presim me padurim sqarimin e gjendjes. Të fala me respekt në emër të bashkatdhetarëve, Et'hem» (po aty, dok.185). Në krye të trupave ushtarakërezervistë, me gradën e kapitenit, Et'hemi organizoi pritjen e delegatëve në Vlorë dhe, gjatë periudhës së Qeverisë sëVlorës, e gjejmë së bashku me Luigj Gurakuqin dhe Hysen Vrionin në përpjekje për njohjen e Qeverisë së Vlorës nëVeri të vendit (po aty, dok.291/295). Mori pjesë në delegacionin e Qeverisë së Vlorës, kryesuar nga Ismail Qemali, pranë Konferencës së Ambasadorëve, në Londër (1913). Më 1914, pas dorheqjes së Ismail Qemalit nga Qeveria, u largua nga Shqipëria, së bashku me të atin. Në dhjetor 1918 Qeveria italiane e ftoi Ismail Qemalin në Romë, për tëkoordinuar veprimet mbi të ardhmen e Shqipërisë. Nga Spanja, ku ndodhej me familjen, Ismail Qemali, shoqëruar nga Et'hemi dhe Qazimi, u nis për Itali. Pas vdekjes së Ismail Qemalit, Et'hem beu u zgjodh nga shqiptarët e Amerikës, të grumbulluar rreth «Partisë Politike», delegat në Konferencën e Paqes, në Paris, midis emrave tëdëgjuar si Hasan Prishtina, Aqif Pashë Elbasani, Pandeli Cale, Mit'hat Frashëri, Ali bej Klisyra, Nuredin bej Vlora, etj., Më pas u vendos në Tiranë dhe nuk u mor me politikë. Më 1932, me rastin e 20-vjetorit të Pavarësisë, ku u zhvillua edhe ceremonia e zhvendosjes së eshtrave të Ismail Qemalit, nga Kanina në Vlorë, Et'hemi dorëzoi, gjatëceremonisë, Flamurin dy krenar që u ngrit në Vlorë, Ditën e Shpalljes së Pavarësisë. Për këtë, gazeta «Besa», më29 nëntor 1932, do shkruante: «Me Flamurin që është ngritur në Vlorë, më 28 nëntor 1912, janë bërë fotografitë e rastit dhe flamuri, nga Et'hem Vlora, i dorëzohet prefektit i cili ja jep ministrit të Arsimit Hilë Mosi, i cili do ta dorëzonte në Muzeun Kombëtar...». http://bijteeshqipes.us/Dy-djemte-e-Ismail-Qrmalit-3.jpg Kapiten Et'hem bej Vlora, gjatè festimit tè pèrvjetorit tè parè tè Pavarèsisè (Vlorè, 28 nèntor 1913) Më 7 maj 1937, krejt papritur, Et'hem bej Vlora vdiq në Spitalin «Zog I», në Tiranë. Shtypi i kohës e përcolli me dhimbje vdekjen e tij. Gazeta «Shtypi», që dilte në Tiranë, shkruante: «Zhdukja e një patrioti fisnik» (Tiranë, 10 maj 1937, f.4); Gazeta «Jeta e Re», që dilte në Vlorë, midis të tjerash shkruante: «Dje na erdhi lajmi i vdekjes sëkapiten Et'hem Vlorës. I ndjeri ishte një burrë i urtë, i matur dhe i ndershëm. Të ndyerin e kujtojmë me mallëngjim gjithë Vlora dhe veçanërisht shokët e tij vlonjatë të 1912ës» (Vlorë, 10 maj 1937, f.4). Ceremonia e varrimit u krye me nderime të mëdha. Gazeta «Drita», nën titullin «Një shumicë e madhe autoritetesh civile dhe ushtarake e shoqëruan kufomën e Et'hem Vlorës», e jep të plotë këtë ceremoni mortore, në faqe të parë të saj, shoqëruar edhe me një foto të ceremonisë (Tiranë, 9 maj 1937, f.1). Et'hem bej Vlora u martua me Ismete Ohri (Toptani), me tëcilën nuk pati fëmijë. Qazim bej Vlora. Lindi në Stamboll më 1893. Që nga viti 1900, kur Ismail Qemali u arratis nga Stambolli, qëndroi gjithmonë pranë të atit. Ka qenë i pranishëm në çdo aktivitet, takim, udhëtim të kryer nga Ismail Qemali, duke e shoqëruar kudo, gjë që vihet re, jo vetëm në «Kujtimet» e Ismail Qemalit, por edhe në dokumentat dhe fotot e kohës. Gjithmonë kur e prezantonte tek miqtë Ismail Qemali shprehej: «Ky është arkiva ime e gjallë, ruan në kokëçdo material të botuar ose të folur, që më hyn në punë për problemin e madh shqiptar. Eshtë im bir, Qazimi». Pas fitores së Revolucionit xhonturk, më 1908, shoqëroi të atin në Vlorë ku, siç dihet, Ismail Qemali u zgjodh deputet i Beratit në Parlamentin e Perandorisë Osmane. Ishte i pranishëm në takimet e Ismail Qemalit me Hasan Prishtinën, për organizimin e kryengritjes së përgjithshme, gjatë viteve 1909-12, gjë që vërtetohet edhe nga foto të kohës. Gjatëviteve 1910-12 zhvilloi një aktivitet të gjerë për furnizimin e kryengritësve shqiptarë me armë: «...akuzohet njëshoqëri gjoja klandestine, -lexojmë në një relacion të konsujve në Vlorë, -e cila gjendet nën drejtimin suprem tëQazim beut (djalit të Ismail Qemalit) që, ndër të tjera, përfshika përsëri edhe personat e komprometuar në çështjen shkollore, sepse mbledh të holla për tu ndihmuar shqiptarve të Veriut kundër trupave osmane si dhe importon fshehurazi armë dhe municione për një kryengritje të mundshme...» («Ismail Qemali -Përmbledhje Dokumentash», Tiranë 1982, dok.114). Ishte i pranishëm në Podgoricë, gjatë përgatitjeve për Kuvendin e Gërçes (23 qershor 1911) dhe është autori i përkthimit në shqip të këtij Memorandumi («Le Figaro», Paris, 8 korrik 1911, f.2). Për t'u shpërndarë kryengritësve Memorandumin, shtypur si libër më vete, dhe për të marrë aprovimin e tyre, Ismail Qemali e dërgoi në Podgoricë, së bashku me Qazim Kokoshin (Bardhosh Gaçe, «Lëvizja Kombëtare në Vlorë, 1878-1912», Tiranë 1999, f.155). Më 25 tetor shoqëroi të atin për Bukuresht. Mori pjesë në mbledhjet e kolonisë shqiptare tëBukureshtit sidhe në të gjitha takimet që Ismail Qemali zhvilloi përgjatë gjithë udhëtimit të tij për Shpalljen e Pavarësisë. Mori pjesë në delegacionin diplomatik, drejtuar nga Ismail Qemali, në mbrojtje të çështjes shqiptare, pranë Konferencës së Ambasadorëve, në Londër (1913). Gjatë Luftës I-rë Botërore qëndroi në Francë, Itali e Spanjë. Së bashku me të vëllanë, Et'hemin, shoqëroi të atin në Peruxhia (Itali). Më 1921 Qazim bej Vlora hodhi kandidaturën për deputet, në Vlorë, por nuk fitoi. Mbase në këtë kohë gëzonin më shumë simpati në popull luftëtarët e shquar të Luftës së Vlorës si, Qazim Koculi, Qazim Kokoshi, etj. Në ato pak rreshta të prezantimit të tij si kandidat lexojmë: «Duke parë se gjithë Zotrinjtë kandidatë kan botuar programin e tyre e pashë të nevojshme të them edhe un disa fjalë: Nuk shoh asnjë nevoj për të paraqitur një program; sepse le ta lemë mënjanë që nuk është e mundur tështrëngohet ky me nja dy shtylla të një gazete, por edhe duhet që të gjithë bashkatdhetarët e mi të dijnë mendimin që kam patur si udhëheqës gjithnjë e do ta kem ku është përpjekja me të tërë mjetet e mënyrat: të mbrojturit e Atdheut e të drejtat e tij. E akoma unë në është se e vura kandidaturën time kjo nuk është nga asnjë ndjenjë e interesit të veçantë por nga patriotizmi i thjeshtë, me qëllim që të jem ndërmjetës midis popullit e Qeverisë së tij e kështu të mundem të mbroj e të përkrah interesat dhe hallet e tij, të siguroj lumturin e fatbardhësin e tij me mjetet qësot qytetrimi dhe përparimi na shtron përpara. Me këtë rast përfitoj t'i paraqes falenderimet e mia shumë Zotërinjve që më kanë dhënë kurajo e veçanërisht bashkëqytetarët e mi të cilët gjithnjë më tregojnë një dashuri të vërtetë, lavdi emrit që mbaj i cili përmënt kujtimet e të palodhurit mbrojtësit të tyre. Pra, është me plot besim që paraqitem përpara jush duke shpresuar se ky popull që e kam dashur në gjithëjetën time, që i kam vrapuar në më të voglat rreziqe duke hyrë gjithnjë në rrjeshtat e tij, do të më gjej tëmeritueshëm për besimin e tij. Kiazim Kemal Vlora, Vlorë, 17.02.1912» («Mbrojtja Kombëtare», Vlorë, 20 shkurt 1921, f.1). http://bijteeshqipes.us/Dy-djemte-e-Ismail-Qrmalit-2.jpg Ismail Qemali, Qazim bej Vlora dhe Hasan Prishtina (Stamboll, rreth vitit 1910) Rreth vitit 1936 u martua me Behije Masllafin, e veja e Inajet bej Ohrit, me të cilën nuk pati fëmijë. Pas «çlirimit» të Shqipërisë u vendos në Strugë dhe pas prishjes së marrdhënieve shqiptaro-jugosllave, më 1949, nuk u kthye më në atdhe. Më 1949 policia maqedonase i sekuestroi një pjesë të dokumentacionit, që kishte me vete. Sipas historianëve struganë ai kishte një dokumentacion të pasur dhe një bibliotekë shumë të madhe, fati i të cilave nuk dihet. Mbetur në vetmi të plotë, larg familjes e atdheut, Qazim bej Vlora vdiq në dhjetor 1953. Shoqata e Historianëve Strugan, pas kërkimeve të shumta, më 1997, zbuloi vendin ku preheshin eshtrat e Qazim bej Vlorës, duke i vendosur dhe një pllak mbi varr. «Me këtë akt, -ka theksuar Kryetari i Forumit Intelektual të Strugës, -pastruam ndërgjegjen tonë prej shqiptari, që për shumë vjet, për arsye objektive, nuk e kemi ditur se në varrezat tona të Strugës prehen, jo vetëm eshtrat e njërit nga djemtë më të mirë të Ismail Qemalit, Qazim bej Vlora, por bashkë me to edhe një pjesë e ndritur e historisë tonë kombëtare, për të cilën ne jemi krenarë». 28 nëntor 2008 Shtojcë Ngacmues èshtè fakti qè, Flamuri qè u ngrit nè Vlorè, mè 28 nèntor 1912, i cili tashmè nuk gjendet mè dhe kohèt e fundit ka patur shumè diskutime rreth tij (i kujt ishte, nga erdhi, kush e qèndisi, etj), sipas gazetès "Besa" tè vitit 1932, kur jetonin thuajse tè gjithè pjesèmarrèsit e Pavarèsisè, pra njè fakt mè se i besueshme, ruhej nga Et'hem bej Vlora i cili, gjatè ceremonisè sè 20-vjetorit tè Pavarèsisè, ia dorèzoi shtetit. Dy djemtë e Ismail Qemalit, për të cilët nuk u fol kurrë (Fatkeqësisht, historia e Ismail Qemalit dhe e familjes së tij, kur vendi po i afrohet 100 vjetorit të Pavarësisë, pret akoma të shkruhet) nga: Darling Ismail Vlora darling.vlora@virgilio.it

Një analizë profesionale për këtë pikturë të Marjana Eskit duhet të përfshijë vlerësime për disa aspekte kyçe të veprës: kompozicioni, simbolika, stili, përdorimi i ngjyrave dhe konteksti artistik. 1. Kompozicioni Kompozicioni i kësaj pikture është i ndërlikuar dhe shtresor, duke krijuar një ndërthurje të elementeve natyrore dhe artificiale. Vëmendja e shikuesit tërhiqet drejt objekteve në qendër—shishja, çajniku dhe peshqit—të cilët janë të rrethuar nga elemente të shkruara dhe të zbukuruara. Asetet vizuale vendosen në mënyrë të tillë që të krijojnë një rrjedhë dinamike, duke u zhvendosur nga qendra drejt skajeve të pikturës. 2. Përdorimi i Ngjyrave Ngjyrat janë të ngrohta dhe të zbehta në sfond, ndërsa objektet kryesore kanë ngjyra më të ftohta dhe më të ndritshme. Ky kontrast krijon një thellësi vizuale dhe e ndan hapësirën në mënyrë të efektshme. Sfumi i ngjyrave të kuqe dhe të verdhë në sfond mund të sugjerojë pasion ose kujtime të së kaluarës, ndërsa tonet më të zbehta të objekteve në qendër sugjerojnë një qetësi të përditshme. 3. Simbolika Gazetat dhe dokumentet: Mund të simbolizojnë kalimin e kohës, përvojat e mbledhura ose informacione të fshehura. Tekstet e padeshifrueshme tregojnë mungesën e komunikimit të qartë ose mbivendosjen e historive personale dhe kolektive. Çajniku dhe shishja: Elementët e përditshëm të jetës shtëpiake përfaqësojnë qetësinë dhe përkujdesjen. Këto objekte e lidhin pikturën me një ndjenjë intimiteti. Peshqit: Një simbol universal i jetës, shpirtit dhe frymës. Peshqit, në këtë kontekst, mund të përfaqësojnë lirinë, qëndrueshmërinë ose pasurinë shpirtërore të fshehur nën sipërfaqen e përditshmërisë. 4. Elementet Dekorative dhe Ornamente Ornamentet në sfond dhe detajet grafike, si vijat e ndërlikuara, sugjerojnë një ndërlidhje të traditës me modernitetin. Këto elemente mund të jenë një reflektim i rrënjëve kulturore të artistit ose një përpjekje për të përfshirë kompleksitetin e jetës moderne në art. 5. Stili Stili i Marjana Eskit në këtë vepër mbart ndikime dhe arti modern abstrakt, por i ndërthurur me motive tradicionale. Përdorimi i teksturave dhe gjeometrisë së stilizuar krijon një efekt të fragmentuar dhe shumëdimensional, i cili të kujton një mozaik vizual. 6. Konteksti Artistik Marjana Eski njihet për përfshirjen e kulturës dhe traditës në punën e saj, shpesh duke e ndërthurur atë me simbole moderne për të krijuar një dialog mes të shkuarës dhe të tashmes. Kjo pikturë mund të lexohet si një reflektim mbi identitetin, kohën dhe përvojat njerëzore, përmes objekteve të zakonshme që mbartin histori të thella. Përfundim Piktura shpreh një ndjenjë të thellë të kohës dhe të përditshmërisë, duke krijuar një ekuilibër mes realitetit dhe simbolikës. Eski përdor objekte të thjeshta për të treguar histori komplekse, ndërsa elementet dekorative dhe simbolike përçojnë një ndjenjë kulture dhe identiteti.

Cilët ishin 83 delegatët firmëtarët që shpallën Pavarësinë e Shqipërisë 26 janari është një ditë e shënuar për tërë bashkëkombasit sepse nderojmë dhe respektojmë një nga figurat më madhore pas Kryeheroit Gjergj Kastriot Skënderbeut, Ismail Qemal bej Vlorën (Vlorë, 24.01.1844 – Peruxhia, Itali, 26.01.1919). Ismail Qemali është një figurë emblematike, ai që shpalli Pavarësinë kombëtare dhe themeloi shtetin demokratik shqiptar. - Publicitet - Edhe pse kanë kaluar një shekull e ca, figura poliedrike e Ismail Qemalit frymëzon shqiptarët në dritësimin e kombit dhe udhët e vështira për integrimin europian. Është e veçantë këtu të citoj fjalët e tij në intervistën e dhënë më 1 Maj 1900 me shqiptarët e Egjiptit, ku thotë: “Shqiptarët e kanë vendin e tyre në gjirin e popujve të Europës”. Me këtë vizon të qartë politik dhe diplomatik, ai punoi në tërë fillimshekullin e XX, duke mëkuar tek shqiptarët frymën e Rilindjes Kombëtare. Lufta çlirimtare me kryengritjet e mëdha 1911-1912 në tërë trojet shqiptare, kulmuan me aksionin e shpalljes së Pavarësisë shqiptare, që u kurorëzua nga shteti i tij, 1912-1914, i cili vendosi gurë themeli në jetën shqiptare. Universiteti “Ismail Qemali”, Vlorë dhe shoqata “Labëria” përherë kanë bërë kujdes, që jo vetëm ta përkujtojnë këtë figurë të madhe të kombit, por edhe ta ringjallin atë, pasi mesazhet e tij edhe sot i shërbejnë çështjes së madhe të integrimit europian. Me këtë rast falënderoj deputetët e Parlamentit shqiptar Vullnet Sina e Pranvera Resulaj, rektorin e Universitetit “Ismail Qemali”, Vlorë, prof.dr. Roland Zisi, kryetarin e shoqatës “Labëria”, dega Vlorë Ahmet Demaj dhe të gjithë juve të nderuar pjesëmarrës në këtë veprimtari domethënëse e simbolike për Paharrimin e Shenjtorit të Flamurit Kombëtar. E ku më mirë se në Bibliotekën shkencore të Universitetit që mban emrin e Tij shkon përurimi i librit kushtuar Plakut të Bardhë dhe firmëtarëve të Deklaratës epokale të Pavarësisë?! Duke lexuar librin e prof.dr. Bardhosh Gaçe “Ata që shpallën Pavarësinë Kombëtare”, një vepër e rrallë historiografike, universiteti ynë i bën një shërbim të veçantë kësaj ngjarjeje historike. Më lejoni të kujtoj vetëm një cast se Shpallja e Pavarësisë kishte 83 delegatë, nga të cilët 74 me universitet dhe vetëm 9 delegatë me shkollë të mesme. Ata ishin juristë, ekonomistë, ushtarakë, mësues, klerikë, astronomë me përvojë në drejtimin e shtetit. Ndër delegatët, Senatin dhe Qeverinë e Ismail Qemalit përfshiheshin përfaqësues të të katër komuniteteve fetare: katolikë, muhamedanë, ortodoksë e bektashinj. Edhe ky është një mesazh i veçantë, pasi Nënkryetar i Qeverisë ishte Dom Nikollë Kaçorri dhe Kryetar Senati Myfti Vehbi Dibra. Kjo ishte Shqipëria e të gjithëve, Shqipëria e Ismail Qemalit. Monografia “Ata që shpallën Pavarësinë Kombëtare” me 391 faqe, me dokumente origjinale, të panjohura deri më sot e që shohin dritën e botimit për herë të parë, me faksimile, fotografi, portrete, shkrime, gjykime etj., shikon dritën e botimit falë deputetit bujar të Vlorës në Parlamentin shqiptar, z. Vullnet Sina. Ky libër është botimi i tretë i plotësuar i albanologut të njohur prof. dr. Bardhosh Gaçe, ndërkohë, nuk mendoj se mund të jetë botim shterues për Pavarësinë Kombëtare nga ky studiues me vullnet balzakian. Nëse tre skulptorët e mëdhenj Kristaq Rama, Muntaz Dhrami e Shaban Hadëri, realizuan në bronz Monumentin e Pavarësisë në Sheshin e Flamurit, Vlorë, 17 m të lartë, në vitin 1972; nëse meraku i madh i themeluesit të skulpturës shqiptare Odhise Paskali, shprehur autorit, ishte që monumenti të kishte formën e një obelisku, ku të gdhendeshin tërë fytyrat e atyre që Shpallën Pavarësinë dhe themeluan shtetin shqiptar e përbri tyre të ishin firmat e tyre si në aktin historik, prof. Gaçe na ka dhënë një monument shkronjor, një ansambël monumental me gërma të arta, që shquan për vlera të veçanta historike, kulturore e shkencore. Autori, tekstin që na dhuron sot në nderim të Dy Ditëve të Shenjtorit të Flamurit të Kombit shqiptar, e quan me modesti libër publicistiko-historik. Ky libër e tejkalon këtë klasifikim dhe është Enciklopedia e Pavarësisë Kombëtare, kësaj faqeje të ndritur të historisë shqiptare, që u shkrua dhe u shpall nga 83 apostujt e shqiptarizmës në Kuvendin Kombëtar të Vlorës, që u mblodh në qytetin e Vlorës më 28 Nëntor 1912 dhe zhvilloi punimet me 7 mbledhje historike deri më 7 Dhjetor 1912, nën drejtimin e Ismail Qemal Bej Vlorës, këtij personaliteti të shquar të politikës dhe diplomacisë shqiptare. Në këtë enciklopedi, autori na njeh me profilin e 83 delegatëve të Kuvendit Kombëtar të Vlorës, që shpalli Pavarësinë e Shqipërisë: “Sipas saktësimeve të mëtejshme që bëmë në procesverbalin e Kuvendit Kombëtar të botuar në gazetën “Përlindja e Shqipniës” të Qeverisë së Vlorës, botimit “Dokumente historike” të Lef Nosit, gjurmimeve të Teki Selenicës dhe materialeve të Arkivit Qendror të Shtetit, në Kuvendin e Vlorës morën pjesë këta delegatë: Berati [përfaqësuar me 4 delegatë, shën. im: A. H]: Sami Vrioni Iljaz Vrioni Raq Tutulani Babë Dudë Karbunara Skrapari [përfaqësuar me 1 delegat, shën. im: A. H]: Xhelal Koprencka Mallakastra [me 1 delegat]: Hajredin Cakrani Lushnja [me 3 delegatë]: Qemal Bej Mullai Ferid Vokopola Nebi Sefa Dibra [me 2 delegatë]: Myfti Vehbi Dibra Sherif Lëngu Ohri dhe Struga [me 6 delegatë]: Zyhdi bej Ohri Dr. H. Myrteza [Myrteza Ali Struga] Nuri Sojlliu Hamdi bej Ohri Mustafa Baruti Dervish Hima Mati [me 3 delegatë]: Ahmet Miftar Beu [Ahmet Zogu] Riza Bej [Çela] Kurt Bej [Aga Kadiu] Durrësi [me 4 delegatë]: Abaz Efendi Çelkupa Mustafa Agë Hanxhiu Jahja Ballhysa Dom Nikollë Kaçorri Tirana [me 2 delegatë]: Abdi bej Toptani Murat bej Toptani Shijaku [me 3 delegatë]: Xhelal Deliallisi Ymer bej Deliallisi Ibrahim Efendiu Kruja [me 1 delegat]: Mustafa Kruja Elbasani [me 4 delegatë]: Shefqet Daiu Lef Nosi Qemal Karaosmani Dervish bej Biçaku Peqini [me 1 delegat]: Mahmut Kaziu Gramsh-Tomorricë [me 1 delegat]: Ismail Qemali Gjirokastra [me 7 delegatë]: Azis Efendi Gjirokastra Elmas Boçe Veli Harxhi Myfyd Libohova Petro Goga Jani Papadhopulli Hysen Hoxha Përmeti [me 2 delegatë]: Veli bej Këlcyra Syrja bej Vlora Tepelena [me 3 delegatë]: Fehim bej Mezhgorani Kristo Meksi Aristidh Ruçi Çamëria [me 4 delegatë]: Veli Gerra Jakup Veiseli Rexhep Demi Azis Tahir Ajdonati Delvina [me 1 delegat]: Avni bej Delvina Korça [me 3 delegatë]: Pandeli Cale Thanas Floqi Spiro Ilo Pogradeci [me 1 delegat]: Hajdar Blloshmi Kosova [me 11 delegatë]: Rexhep bej Mitrovica Bedri Pejani Sali Gjuka Mitat Frashëri Mehmet Pashë Deralla Isa Boletini Riza Bej Gjakova Hajdin Draga Dervish bej Ipeku Zeejnel Begolli Qerim Begolli Shkodra [me 1 delegat]: Luigj Gurakuqi Vlora [me 6 delegatë]: Ismail Qemali Zihni Abaz Kanina Aristidh Ruci Qazim Kokoshi Jani Minga Eqerem bej Vlora Kolonia Shqiptare e Bukureshtit [me 4 delegatë, 4 Dhimitër]: Dhimitër Zografi Dhimitër Mborja Dhimitër Berati Dhimitër Ilo Ndrisin sot dhe gjithë jetën do të ndrisin ndër shqiptarë Fjalët e Arta që u shkruan e u gdhendën në faqet e gazetës “Përlindja e Shqipniës”, sipas procesverbalit hyjnor për ne të atyre burrave të rëndë të kombit atë mbasdite lavdimadhe të 28 Nëntorit 1912: “Të gjithë delegatët me një zë i pëlqyen fjalët e z. Ismail Qemal Beut dhe vendosën që: Shqipëria të bëhet që sot më vete, e lirë, e mosvarme nën një Qeveri të Përkohshme. Të përplasura duarsh të panumërta e papushim, e pritën këtë vendim. Mbledhja u dërgua për të nesërmen dhe delegatët dolën jashtë të përshëndeti Flamurin që u ngrit në orën 25:30 pas dreke”. Ky vendim i asaj dite ka hyrë në Historinë e Popullit shqiptar si Akti i shpalljes së Pavarësisë Kombëtare. Ata që shpallën Pavarësinë për kombin shqiptar janë apostuj të shqiptarizmës, Shenjtorët e Pavarësisë së Shqipërisë.

Marrë nga: "Mbi edukimin estetik të njeriut" Universiteti Schiller Letra e trembëdhjetë  Në një shqyrtim të parë asgjë nuk duket më e kundërvënë ndaj njëra – tjetrës se sa këta dy instinkte; ndërkohë që njëri ka si objekt të vet ndryshimin, tjetri ka pandryshueshmërinë. Por megjithatë janë pikërisht këto dy nocione që shterojnë plotësisht nocionin e njerëzimit, dhe një instinkt i tretë themelor, që i ndërmjetëson të dy, është kryekëput një nocion i përfytyrueshëm. Ndaj shtrohet pyetja, si mund të rivendoset vallë uniteti i natyrës njerëzore, një unitet ky i cili shkatërrohet plotësisht nga kjo kundërvënie primitive dhe radikale?     Unë e pranoj se këto dy tendenca kundërshtojnë vetveten, por, ajo që vihet re është se ato nuk futen në të njëjtat objekte. Mirëpo ajo ç’ka nuk takohet, nuk mund të përplaset me njëra – tjetrën. Përveç kësaj, është e vërtetë që instinkti epshor kërkon ndryshim, por nuk kërkon që të shtrihet edhe te personaliteti dhe të përfshijë fushën e tij, e as të jetë një ndryshim i parimeve. Nga ana tjetër, instinkti i formës synon unitetin dhe qëndrueshmërinë, por ai nuk do që kushtëzimi të fiksohet me personalitetin, e që të shndërrohet në një identitet të ndijimit. Pra, si instinkte në vetvete, ato nuk janë të ndarë nga natyra, e nëse shfaqen si të tillë, kjo ndodh pikërisht sepse së pari ato u krijuan nëpërmjet një shkeljeje të lirë të rregullave të natyrës, nëpërmjet mohimit të vetvetes dhe ngatërrimit të sferave të tyre vepruese. Kësisoj është detyra e kulturës për të ruajtur e për të mbikëqyrur kufijtë e çdonjërit prej këtyre dy instinkteve; rrjedhimisht ajo u ka borxh të dyjave një drejtësi të barabartë, e të mbrojë jo vetëm instinktin racional ndaj atij shqisor, por edhe këtë të fundit ndaj të parit. Pra, puna e tij është e dyfishtë: së pari: që shqisat të protestojnë kundër sulmeve të lirisë; së dyti: që personaliteti të vendoset me siguri kundër pushtetit të ndjenjave. Njërin prej qëllimeve ai e arrin nëpërmjet kultivimit të aftësisë së ndjenjave, kurse tjetrin nëpërmjet kultivimit të aftësisë së arsyes.  Meqenëse bota zhvillohet në kohë ose në ndryshime, përsosmëria e aftësisë që i lidh njerëzit me botën, lipset të jetë domosdoshmërisht shtrirja dhe ndryshueshmëria më e madhe e mundshme. Meqenëse personaliteti është ai që mbetet i qëndrueshëm përgjatë ndryshimit, atëherë përsosmëria e asaj aftësie, e cila duhet t’i kundërvihet ndryshimit, duket të jetë liria më e madhe e mundshme e veprimit (autonomia) dhe e intensitetit. Sa më e shumanshme të zhvillohet gatishmëria për të perceptuar, sa më e lëvizshme të jetë ajo, dhe sa më shumë sipërfaqe t’u japë ajo pamjeve, aq më tepër botë koncepton njeriu, aq më shumë prirje zhvillon ai brenda vetes; sa më shumë forcë dhe thellësi të fitojë personaliteti, sa më shumë liri arsyeja; aq më shumë botë koncepton njeriu, aq më tepër formë krijon ai jashtë vetes. Rrjedhimisht, kultura e tij konsiston së pari: në vendosjen e aftësisë perceptuese në kontakt me botën në numrin më të madh të mundshëm të pikëtakimeve dhe në nxitjen e pasivitetit, nga pikëpamja e ndjenjës, në shkallën më të lartë; së dyti: në sigurimin e masës më të madhe të mundshme të pavarësisë për aftësinë determinuese, në lidhje me fuqinë perceptuese, dhe në nxitjen e aktivitetit, nga pikëpamja e arsyes, në shkallën më të lartë. Atje ku bashkohen të dyja këto cilësi, aty njeriu do të lidhë në plotësinë më të madhe të qenies, vetëspontanitetin (autonominë) e nivelit më të lartë me lirinë dhe, në vend që të braktisë veten te bota e të humbë në të, përkundrazi, do të arrijë ta thithë atë brenda vetes me tërë pafundësinë e fenomeneve të saj, në mënyrë që ajo t’i nënshtrohet kështu unitetit të arsyes së tij.  Mirëpo, njeriu mund ta këmbejë këtë marrëdhënie dhe si rrjedhojë të dështojë në përmbushjen e qëllimit të vet në këto dy mënyra. Ai mund të vendosë mbi forcën pasive intensitetin e kërkuar prej forcës aktive; më tej, ai mund të cënojë kufirin e të kalojë nga instinkti material në atë formal, e të këmbejë fuqinë perceptuese me atë determinuese. Gjithashtu ai mund t’i mveshë forcës aktive thellsinë që i takon forcës pasive, për të cënuar kështu kufirin e për të kaluar nga instinkti formal tek ai material, e për të zëvendësuar kështu fuqinë determinuese me atë perceptuese. Mirëpo, në rastin e parë ai nuk do të jetë kurrë një Ego, një personalitet, kurse në të dytin nuk do të jetë kurrë një Jo-Ego, si rrjedhim në të dyja këto raste ai nuk do të jetë as njëra dhe as tjetra, për pasojë do të jetë asgjë.  Faktikisht, nëse instinkti shqisor bëhet përcaktues, pra nëse shqisa bën ligjvënësin dhe bota mposht personalitetin, atëherë njeriu humbet si objekt atë ç’ka fiton si forcë. Madje për të mund të thuhet se kur ai është vetëm përmbajtja e kohës, atëherë ai nuk është, dhe si rrjedhim nuk ka kurrfarë përmbajtjeje. Në këtë kuptim, gjendja e tij shkatërrohet në po të njëjtën kohë me personalitetin e vet, sepse të dyja ato janë ide të ndërvarura dhe sepse ndryshimi kërkon një gjendje të qëndrueshme dhe realiteti i kufizuar një personalitet të pafund. Nëse instinkti i formës bëhet perceptues, kjo do të thotë se forca logjike e ndjenjës vjen më parë dhe personi e këmben veten me botën, duke humbur si subjekt dhe forcë autonome atë që fiton si objekt, për shkak se pandryshueshmëria implikon ndryshim dhe realiteti absolut për të manifestuar vetveten kërkon kufij. Për aq sa njeriu është vetëm formë, ai nuk ka formë, dhe si rrjedhim personaliteti i tij është zhdukur bashkë me gjendjen. Me një fjalë: vetëm për aq kohë sa ai është i ndjeshëm dhe perceptues; Ndodh vetëm për shkak se ai është perceptues, që ka realitet brenda tij dhe se ai shfaqet si një forcë menduese.  Në këtë kuptim të dy instinktet kanë kufizim dhe, për aq kohë që ato mendohen si energji, kanë nevojë për kalitje; i pari që të mos cënojë fushën e ligjvënies, dhe tjetri që të mos ndërhyjë në fushën e ndjenjave. Kjo kalitje e instinktit shqisor në asnjë mënyrë s’duhet të jetë pasoja e një paaftësie fizike, e një mpirjeje ndjenjash, që kudo meriton vetëm përçmim, ajo duhet të jetë një veprim i lirisë, një aktivitet i personit, i cili nëpërmjet intensitetit të tij moral zbut intensitetin shqisor dhe nëpërmjet mbizotërimit të mbresave merr prej tyre në thellësi atë ç’ka u jep në gjerësi apo në sipërfaqe. Karakteri duhet t’i përcaktojë temperamentit kufijtë e tij, sepse ndjenjat kanë të drejtë të humbasin edhe elementë të tyre nëse kjo shkon në avantazh të mendjes. Nga ana tjetër kalitja e instinktit të formës mund të mos vijë si rezultat i paaftësisë morale apo nga një plogështi e mendimit ose vullnetit, e cila do ta degradonte njerëzimin. Ndaj, është e nevojshme që burimi i lavdishëm i kësaj kalitjeje të dytë të jetë plotësia e ndjenjave; është e nevojshme që aftësia shqisore në vetvete ta ruajë me forcë ngadhënjyese fushën e saj dhe t’i bëjë qëndresë dhunës, që aktiviteti pushtues i mendjes mund t’i diktojë. Pra është e nevojshme që instinkti material të ruhet në caqet e pronësisë së vet nga ana e personalitetit, kurse instinkti i formës nga ana e natyrës ose perceptueshmërisë.     Letra e katërmbëdhjetë  Tashmë kemi mbërritur te koncepti i ndërveprimit midis dy instinkteve, ku efektshmëria e njërit motivon dhe kufizon njëkohësisht atë të tjetrit, dhe ku secili nga këto instinkteve, i marrë në veçanti, arrin në shkallën e tij më të lartë të manifestimit pikërisht në sajë të të qenit të tjetrit aktiv. Ky raport këmbimi i të dy instinkteve është vetëm një detyrë e arsyes, të cilën njeriu është në gjendje ta zgjidhë krejtësisht vetëm nëpërmjet përsosjes së ekzistencës së tij. Pra, në kuptimin më rigoroz të fjalës, kjo është pikërisht ideja e njerëzimit; për pasojë, duke qenë diçka e pambarimtë, njeriu mund t’i afrohet asaj, në rrjedhën e kohës, gjithnjë e më pranë, por pa e arritur kurrë ndonjëherë. E kjo, sepse “ai nuk duhet të synojë formën në dëm të realitetit të tij, dhe as realitetin në dëm të formës; më shumë ai duhet të kërkojë qenien absolute nëpërmjet një të përcaktuareje dhe qenien e përcaktuar nëpërmjet një të pafundme. Përveç kësaj, ai duhet të ballafaqohet me botën përpara tij, sepse vetëm ai e ka botën përballë. Gjithashtu, ai duhet të ndjejë sepse është i ndërgjegjshëm për vetveten, pikërisht sepse ndjen.” E ndodh vetëm në përputhshmëri me një ide të tillë që, ai është njeri në kuptimin e plotë të fjalës, e se kurrë nuk mund të bindet për këtë, për aq kohë sa do të kënaqë përjashtimisht vetëm njërin nga këto instinkte, ose vetëm njërin pas tjetrit; Për aq kohë sa vetëm ndjen, ekzistenca dhe personaliteti i tij absolut, do të mbeten për të vetëm një mister, dhe për aq kohë sa vetëm mendon, gjendja dhe ekzistenca e tij në kohë kanë për t’iu zhdukur nga sytë. Por nëse ka raste ku ai do të provonte njëkohësisht këtë përvojë të dyfishtë, ku ai do të provohej njëkohësisht i ndërgjegjshëm për lirinë e vet dhe për ndjenjën e ekzistencës së tij, në të cilën ai do të ndihej njëkohësisht si materie dhe do ta ndjente vetveten si shpirt, atëherë në të tilla raste dhe kryekëput vetëm në këto, ai do të arrinte të kishte një këndvështrim të plotë për njerëzimin, dhe objekti që do t’ia siguronte këtë këndvështrim do të ishte si një simbol i fatit të tij të përmbushur, për pasojë do t’i shërbente si një shprehës i të pambarimtës, përderisa ky fat mund të përmbushej vetëm në plotësinë e kohës.  Po të supozojmë, që raste të këtij lloji mund ta paraqesin veten edhe në eksperiencë, atëherë ato do të zgjojnë brenda tij një instinkt të ri, i cili – pikërisht për shkak se të dy instinktet e tjera do të bashkëveprojnë me të – i marrë në veçanti, do t’i kundërvihet çdonjërit prej tyre, duke fituar kështu të drejtat e një instinkti vërtet të ri. Instinkti sensual p.sh . dëshiron që të ketë gjithmonë ndryshim, që koha të ketë një përmbajtje, ndërkohë që instinkti i formës kërkon që koha të nënshtrohet, të shtypet, që të mos ketë asnjë ndryshim. Pra, ai instinkt tek i cili të dy instinktet e tjerë veprojnë të lidhur – më lejoni që derisa ta shpjegoj më qartë termin, këtë instinkt ta quaj instinkti i lojës – pra, instinkti i lojës do të ketë për objekt të vetin shtypjen e kohës me kohë, në mënyrë që të bashkojë gjendjen e tranzicionit ose të ardhjes me qenien absolute dhe ndryshimin me identitetin.  Nga ana tjetër, instinkti shqisor ka nevojë të përcaktohet, ka nevojë të marrë një objekt të caktuar; ndërkohë që instinkti i formës do të përcaktojë vetë, do të prodhojë vetë një objekt; Për këtë arsye, instinkti i lojës do të përpiqet të marrë atë që ai vetë do të kishte prodhuar, dhe të prodhojë atë ç’ka ai aspiron të marrë, se si shqisa synon të marrë.  Përveç kësaj, instinkti shqisor përjashton nga subjekti i tij gjithë autonominë dhe lirinë, kurse instinkti i formës gjithë varësinë dhe pasivitetin. Më tej, mund të shtojmë se përjashtimi i lirisë është një domosdoshmëri fizike, ndërsa përjashtimi i pasivitetit një domosdoshmëri morale. Pra të dy instinktet detyrojnë karakterin, njëri nëpërmjet ligjeve të natyrës, tjetri nëpërmjet ligjeve të arsyes. Atëherë instinkti i lojës, përderisa unifikon veprimin e dyfishtë të dy instinkteve të tjerë, do të kënaqë mendjen si moralisht ashtu edhe fizikisht; pra ai, meqenëse shtyp gjithçka kalimtare, do arrijë të shtypë njëkohësisht edhe gjithçka detyruese, duke e lënë kështu njeriun të lirë si fizikisht ashtu edhe moralisht. Nëse ne e presim me pasion dikë, i cili është i denjë për përçmimin tonë, atëherë ne do të ndjejmë dhimbshëm se natyra në këtë rast është shtrënguar. Nëse ne mbajmë qëndrim armiqësor ndaj një tjetri, i cili na ngjall respekt, atëherë ne do të ndjejmë dhimbshëm se në këtë rast është arsyeja ajo që është shtrënguar. Po nëse ky person na frymëzon neve me interesin ndaj tij, duke fituar kështu vëmendjen tonë, atëherë shtrëngimi i ndjenjës zhduket njëherësh bashkë me shtrëngimin e arsyes, dhe ne fillojmë ta dashurojmë atë, d.m.th . të luajmë njëkohësisht me prirjen dhe me vëmendjen tonë.  Gjithsesi, përderisa instinkti shqisor arrin të na kontrollojë fizikisht dhe instinkti i formës moralisht, atëherë i pari e bën strukturimin tonë formal kalimtar ose të rastësishëm, kurse i dyti bën të tillë strukturimin tonë material; kjo do të thotë se është e rastësishme, nëse lumturia do të përputhet me përsosmërinë tonë, apo nëse ndodh e anasjellta. Pra instinkti i lojës, në të cilin dy instinktet e tjerë veprojnë të lidhur, do të bëjë të rastësishme ose kalimtare si prirjen tonë formale ashtu edhe atë materiale, si përsosmërinë ashtu edhe lumturinë tonë; nga ana tjetër, pikërisht pse ai i bën të rastësishme të dy këto instinkte, dhe për shkak se e rastësishmja zhduket nga e domosdoshmja, ai do arrijë ta shtypë të rastësishmen te të dy instinktet, për t’i dhënë kështu formën materies dhe realitetit formën. E në po atë masë që ai do t’u marrë ndjenjave dhe pasioneve ndikimin dinamil, në po atë masë ai do t’i vendosë ato në harmoni me idetë racionale dhe duke hequr prej ligjeve të arsyes moralin e tyre shtrëngues, do të mund të bashkojë me to interesin e shqisave.  Përktheu nga gjermanishtja: Dr. Elda Gjana-BORIÇI  Marrë nga: “ Mbi edukimin estetik tw njeriut ”

Energji eklektike | stilet e dizajnit Stili eklektik feston individualitetin dhe një përzierje stilesh. Karakterizohet nga një qasje artistike dhe e lirë ndaj dizajnit të brendshëm, shpesh duke përfshirë ndikime kulturore dhe periudha historike. Energji eklektike e dizajnit | Midjourney Një hapësirë eklektike e suksesshme arrihet duke kombinuar elementë modernë me pjesë vintage, duke krijuar një pamje harmonike që ndjek një temë unifikuese ose pikë qendrore. Pjesa argëtuese e dizajnit eklektik është liria për të mbledhur sende unike dhe tërheqëse, të tilla si tekstile të harlisura dhe metale si bronzi dhe bakri, pa iu përmbajtur rregullave që përputhen. Për të krijuar këtë pamje, jepni përparësi ekuilibrit dhe kohezionit midis dekorit. Ju mund të përdorni kujtime dhe suvenire gjatë përzierjes së materialeve, si një qilim persian me një karrige plastike. Përdorni një qasje të guximshme, maksimaliste ndaj ngjyrave dhe modeleve për një qasje artistike dhe të mbledhur me kalimin e kohës. Harmonia biofile Eleganca e dizajnit tradicional | stilet e dizajnit Stili tradicional vjen nga dekori evropian i shekullit të 18-të dhe të 19-të. Shpesh shoqërohet me pasuri të nënvlerësuar dhe një theks te rehatia dhe ngrohtësia. Dizajni tradicional i brendshëm tërhiqet shumë nga ndikimet angleze dhe franceze dhe mishëron simetrinë dhe harmoninë me motive të shtuara të qytetërimeve klasike. Dhoma gjumi në stilin tradicional | NeONBRAND / Unsplash Paletat tradicionale të ngjyrave shfaqin nuanca të zbehta me ngjyra më të thella pranë dyshemesë, duke kaluar në tone më të lehta lart. Drutë si sofër, panje, qershi dhe arra i japin hapësirës një ambient të pasur dhe të lëmuar. Mobiljet janë të rregulluara në mënyrë simetrike për të ndjekur boshtin e dhomës, duke lehtësuar bisedën dhe duke përforcuar formalitetin. Në të njëjtën kohë, dekor shpesh përfshin aksesorë të çiftuar dhe vepra arti të vendosura në mënyrë simetrike. Tekstilet luajnë një rol të rëndësishëm në dizajnin tradicional, me trajtimet e dritareve me shtresa të tilla si grilat e plantacioneve me draperie në nuanca plotësuese dhe thekse harduerike metalike me një përfundim patina për të përmbyllur estetikën klasike të dhomës. Dizajni tradicional i brendshëm i quajtur shpesh stil tradicional, ka të bëjë me komoditetin, elegancën dhe sharmin e përjetshëm.

Fryma e Vjosës / Zbulo historitë e njerëzve dhe të rejat nga Parku Kombëtar Lumi Vjosa Një copëz nga historitë e komuniteteve në Vjosë pasqyrohet në Piramidën e Tiranës më datë 6 Nëntor nëpërmjet lentes së fotografes, Jutta Benzenbeg. Ky aktivitet do të ekspozohet në hollin e Piramidës deri në datën 12 Nëntor.   Më 13 Mars 2023, lugina e lumit Vjosa në Shqipëri u shpall Park Kombëtar, si lumi i fundit i egër në Evropë. Historia e Vjosës është e pasur me biodiversitet dhe trashëgimi kulturore, por përfaqëson në të njëjtën kohë edhe historinë e komuniteteve lokale që e konsiderojnë lumin si shtëpinë e tyre.  Breza të tërë familjesh kanë jetuar përgjatë brigjeve të lumit dhe janë bekuar me dhuratat e Vjosës, qoftë duke mbledhur barishtet e vyera, duke kultivuar token, duke mësuar madje dhe të notojnë. Tashmë, duke jetuar në këto zona rurale, ata po përballen gjithashtu me sfidat e jetës dhe me një të ardhme shpesh të pasigurt. Historitë e tyre na përshfaqin të vërtetën se pse ky lum është kaq i veçantë dhe se pse Parku Kombëtar i këtij siti është aq i domosdoshëm për përditshmërinë e tyre.   Jutta Benzenberg, fotografe e cila jeton dhe punon në Shqipëri, udhëtoi për të takuar komunitetet e Vjosës dhe për të ndarë historitë e tyre me botën, përmes vetë fjalëve të tyre.    “Janë 8 histori për të cilat uroj që të pasohen me rrëfenja të tjera, ku mund të përcjellim idenë sesa i madh është interesi i shqiptarëve që të jenë pjesë aktive e ruajtjes së natyrës. Vizitojini këta njerëz dhe dëgjoni me kureshti se çfarë kanë për të thënë.”- shprehet fotografja.   BeautyDerm Bëjeni para gjumit: në mëngjes rrudhat janë 70% më pak të dukshme Mëso më shumë Në muajin Shtator është miratuar ‘Plani i Integruar i Menaxhimit për Parkun Kombëtar Lumi Vjosa’, doumenti bazë që përcakton ruajtjen dhe zhvillimin e kësaj zone të mbrojtur. Ky është rezultati i një pune intensive ndërmjet ekspertëve shqiptarë dhe të huaj, duke përfshirë diskutime, trajnime, analiza dhe konsultime publike të njëpasnjëshme.   Ndërkohë është realizuar aplikimi për përfshirjen e Parkut Kombëtar ‘Lumi Vjosa’ në UNESCO, programi ‘Njeriu dhe Biosfera’. Me fokusin te bashkëjetesa e njeriut me natyrën, ky program synon të përmirësojë jetesën e komuniteteve dhe mbrojtjen e ekosistemeve natyrore në mënyrë të qëndrueshme.   Rrugëtimi për shpalljen e Vjosës, Park Kombëtar i cili nisi falë bashkëpunimit me Ministrinë e Mjedisit dhe Turizmit, kompaninë Patagonia, IUCN (Bashkimi Ndërkombëtar për Ruajtjen e Natyrës) si dhe Agjencinë Kombëtare të Zonave të Mbrojtura po vijon me projekte të tjera ambicioze që promovojnë dhe mbështesin vlerat e lumit të fundit, të egër në Evropë.

Liceu i Aristotelit Xhezair Dashi Aristoteli, mësuesi i mbretit të mbretërve, Aleksandrit të Madh, në moshën diku pesëdhjet vjeçare themeloi shkollën e tij në Athinë, Liceun, ku edhe pati një numër të madh studentësh, që quheshin Peripatetikët. Përshkrimi që ka mbetur i asaj shkolle është jo i një shkolle me praktikim disiplinor të rreptë, por si një shkollë ku studentët hanin e pinin bashkë me Mësuesin e tyre, dhe ku përcaktonin vetë rregullat për mirëmbajtjen e Liceut. Kjo ‘akademi’ e re kishte për qëllim të ngritej mbi “Akademinë” e Platonit që ishte e dhënë pas matematikës, filozofisë spekulative dhe politike. Liceu ishte akademi e shkencave ekzakte të natyrës, e në veçanti e biologjisë. Ekzistojnë dëshmi të shkruara se Aleksanderi i Madh i kishte ngarkuar gjuetarët, kopshtarët, peshkatarët e tij që ta furnizojnë Aristotelin me të gjitha materialet biologjike dhe zoologjike që ai kërkon, dhe se ishin mijëra njerëz të ushtrisë së tij të angazhuar nëpër Greqi dhe Azi, për grumbullimin e specimenëve të florës dhe faunës nëpër krejt territoret e perandorisë. Oratori grek Athaneus thotë se Aleksandri i kishte dhënë afro 800 talenca (shumë kjo e madhe monetare edhe me standarde të sotme) ekspeditës së tij shkencore për të hulumtuar burimet e lumit Nil, dhe shkaqet e rritjes periodike të nivelit të lumit. Kjo edhe llogaritet si shembulli i parë i financimit publik të një sipërmarrje të madhe shkencore. Afro 158 kushtetuta politike ishin në dispozicion të shkollës së Aristotelit, gjë që është tregues i qartë se ai kishte resurse të mëdha njerëzore, nëpunës dhe sekretarë, për të procesuar punën e tij kërkimore. Masa e madhe e të dhënave empirike që u grumbulluan nga kjo ndihmesë e madhe, dhe e përpunuar nga asistentët e shkollës së tij Peripatetike, u bënë gurëthemeli i përparimit shkencor, tekstet mësimore për më shumë se dy mijë vjet, dhe mrekullia gjeniale e kokës së një njeriu, që edhe historikisht është pagëzuar me emrin ‘Filozofi’. Vepra e Aristotelit është e madhe dhe Enciklopedi e plotë. Disa autorë antikë e kreditojnë Aristotelin me qindra vëllime të shkruara, e disa me mijëra. Mirëpo ajo që mbetet sot prej tij janë veprat Logjike “Kategoritë, Temat, Analitika Primare dhe Posteriore, Propozicionet, Përgënjeshtrime të Sofistëve”, vepra këto të mbledhura nga Peripatetikët dhe të emëruara nën një titull ‘Organoni’. Pastaj janë veprat Shkencore . “Fizika”, “Mbi Qiejt”, “Rritja dhe Rënia”, “Meteorologjia”, “Historia Natyrore”, “Mbi Shpirtin”, “Pjesët e Kafshëve”, “Lëvizjet e Kafshëve”, “Gjenerimi i Kafshëve”. Veprat Estetike janë “Retorika” dhe “Poetika”, kurse veprat Filozofike janë “Etika”, “Politika” dhe “Metafizika”. Pasi Aristoteli u largua nga Athina në vitin 347 p.e.s, Liceu ende funksiononte deri kur gjenerali romak Sulla e shkatërroi përfundimisht në vitin 86 p.e.s. Ajo çfarë ka mbetur nga Liceu është zbuluar në vitin 1996 në një park mbrapa Parlamentit Helen.

Çështja e Hollivudit 2025: Zendaya, Nicole Kidman dhe 10 ikona të tjera moderne Janë aktorët më të guximshëm që fuqizojnë Hollywood-in dhe emocionojnë audiencën. Në botimin e 31-të vjetor të Hollivudit, VF dolli një duzinë nga dritat më të shndritshme të industrisë. Drejtuar nga Gordon von Steiner Stiluar nga George Cortina 13 nëntor 2024 Edhe Zendaya fiton disa dhe humb disa. Vite më parë ajo po përgatitej për një film kur shpërtheu pak para se të fillonte prodhimi. "Në atë kohë ne ishim si mut, " thotë ajo. “Më pas mora skenarin për Euphoria , dhe ai përfundoi duke u xhiruar në slotin e tij, dhe unë thashë, 'O Zot, faleminderit Zotit që filmi u shkatërrua'.” Mësimi? Mos pretendoni të dini se çfarë mund të prisni nga Hollywood. "Nuk është si një punë e korporatës ku mund të ngjitesh një shkallë," thotë ajo. “Kjo industri është e çuditshme. Ju vazhdimisht duhet të provoni se mund ta bëni akoma.” 12 yjet në kopertinën tonë të 31-të vjetore të Hollivudit fituan vendin e tyre në të duke marrë rreziqe dhe duke lundruar nëpër rërat famëkeqe të industrisë që lëvizin. Duke ndjekur guximin e tyre - dhe duke pasur guxim - ata po u tregojnë studiove dhe transmetuesve se si duhet të duket tani ylli, edhe pse drejtuesit përpiqen të ndërtojnë një rend të ri botëror. REKLAMA Yjet e Vanity Fairs 2025 Hollywood Issue mbulojnë nga e majta në të djathtë Glen Powell Zendaya Nicole Kidman Zoe Saldaña... Fotografi nga Gordon von Steiner; stiluar nga George Cortina. Nicole Kidman nuk do të pretendojë se siguria dhe bollëku janë në kulmin e të gjitha kohërave në Hollywood. "Gjithçka është e vështirë tani," thotë ajo. Megjithatë, ajo ende zgjedh vetëm skenarët, si drama erotike Babygirl , që i flasin asaj. "Nëse shihet si rrezik, unë do t'i marr këto rreziqe," thotë ajo, "por nuk do të ndalem shumë në këtë sepse frika mund të shfaqet." Strategjia e Danielle Deadwyler është të rrëshqasë midis zhanreve, megjithëse tregimet e sinqerta për të kaluarën janë një specialitet: "Po përpiqem t'i kaloj dekadat, o njeri, në një kohë ku njerëzit nuk duan që ju të jeni të vetëdijshëm për historinë." Aktorët e mërzitur nga skenarët - ose mungesa e skenarëve - ata shohin se bëhen proaktivë. Sydney Sweeney hapi një kompani prodhimi. Lisa , nga sensacioni K-pop Blackpink dhe së shpejti do të shihet në The White Lotus , ndërtoi një kompani për menaxhimin e talenteve. Dev Patel shkroi dhe drejtoi Monkey Man. “E di që nuk jam më skllav i asaj që është atje jashtë”, thotë ai. Glen Powell mori frenat në karrierën e tij duke shkruar " Hit Man" . Së bashku me Twisters dhe Kushdo përveç teje , ai e bëri atë një yll të bankës. “Përpiqem të mendoj fillimisht audiencën se sa unë fillimisht: Çfarë dëshiron të shohë audienca?” thotë ai. Zoe Saldaña i ka dhënë audiencës atë që duan në ekskluzivitetet e suksesshme, por ishte muzika e guximshme Emilia Pérez që e përmbushi atë. Bill Skarsgård po bën emrin e tij duke luajtur krijesat e natës, së fundmi një vampir i ri (por shumë i vjetër) në Nosferatu . "Ka njerëz që luajnë veten e tyre dhe ata janë të shkëlqyer," thotë ai. “Më duhet të transformohem sa më larg meje.” Ky tingull që dëgjoni është që Jonathan Bailey pajtohet: "Jam mërzitur duke parë njerëzit të luajnë të njëjtën pjesë shtatë herë." Pas performancës së tij të parë në Bridgerton , ai po ndërton një rezyme të larmishme me Fellow Travelers , Wicked dhe Jurassic World Rebirth. Josh O'Connor e ka ribërë veten vazhdimisht që kur luajti Princin Charles në The Crown . Ai qëlloi La Chimera , duke luajtur një grabitës varresh britanik të thërrmuar dhe duke folur italisht, dhe u shndërrua në një djalë të keq të tenisit për Challengers . Reklamim Një tjetër gjë e përbashkët yjet tanë të kopertinës? Ncuti Gatwa , i cili luan rolin e legjendarisht të pandershëm Doctor Who, mund të jetë duke folur për të gjithë këtu kur thotë, "Unë kurrë nuk e kam dëgjuar vërtet "Ti duhet të ndryshosh veten për industrinë". Kjo nuk do të ndodhë.” - Ese nga Rebecca Ford Intervistat nga Anthony Breznican, David Canfield, Rebecca Ford, Joe Hagan, Chris Murphy, Joy Press, Erin Vanderhoof, Savannah Walsh, Keziah Weir dhe Kase Wickman Zendaya në xhirimin e kopertinës së Hollywood Issue 2025 me veshje dhe këpucë Alaïa dhe bizhuteri Bulgari. Veshje dhe këpucë nga Alaïa; vathë nga Bulgari; unazë nga Bulgari High Jewelry. Fotografi nga Gordon von Steiner; stiluar nga George Cortina. Zendaya YJET NË: Dune: Pjesa e Dytë, Sfiduesit, Drama Ylli i filmit. Fitues i Emmy-t. Ikonë e modës. Superylli i Euphoria ka hyrë në epokën e saj të zonjave kryesore me fantastiko-shkencore dhe një menaxhim tenisi à trois. Si një trajner i ashpër në Challengers , Zendaya duhej të merrej fizikisht me aktorët e saj - ndonjëherë shumë fizikisht. "Unë jam si 'Mir, vajzë, mos i vë duart mbi njerëzit'," thotë ajo. Reklamim Një yll që nga Milioneri i Slumdog, Patel ka banuar në heronj komplekse nga Sir Gawain tek David Copperfield. Regjia, shkrimi dhe luajtja në rolin kryesor në Mankey Man ia thyen kockat, por jo shpirtin: “E nisa procesin me një qasje të ngjashme me Gandhi-n, dhe në fund të tij, unë isha më shumë Malcolm X”. Ndërsa priste sezonin e tretë të Euphoria, Sweeney ndihmoi në konceptimin e një turneu kryefjalësh për shtypin për Kushdo përveç teje dhe u vendos si një producente që duhej llogaritur. Ajo së shpejti do të shihet si boksierja e jetës reale Christy Martin dhe është duke ribërë filmin e Jane Fonda Barbarella. Lexoni Intervistën SHIKO: Yjet e kopertinës zbulojnë obsesionet e tyre sekrete ALBUMI FOTOGRAFIK Obsesioni Sekret i Zendaya Obsesioni Sekret i Dev Patel Obsesioni Sekret i Sydney Sweeney Obsesioni sekret i Glen Powell Obsesioni Sekret i Ncuti Gatwa Obsesioni sekret i Jonathan Bailey Obsesioni Sekret i Zoe Saldanës Obsesioni Sekret i Lizës Obsesioni sekret i Danielle Deadwyler Obsesioni sekret i Josh O'Connor Josh OConnor në xhirimin e kopertinës së Hollywood Issue 2025 i veshur me një këmishë Loewe dhe një orë Cartier.

Jennifer Lopez po pikon kristale në pamjen e saj më të bukur të vitit Është sezoni i veshjeve me shkëlqim Nga Chelsey SanchezPublikuar: Nëntor 18, 2024 9:54 AM EST Dhjetori është pothuajse afër, që do të thotë se është pothuajse koha për të nxjerrë nga thellësia e dollapëve tanë fustanet tona më të ndezura dhe më festive. Por nëse jeni diçka si Jennifer Lopez , atëherë e dini se fustani i duhur me stoli nuk duhet të kufizohet kurrë në një sezon të thjeshtë. Vetëm hidhini një sy veshjeve të saj më të fundit në tapetin e kuq. Këngëtarja e "Can't Get Enough" ka nisur një seri të pandërprerë shkëlqimi , nga ecja në tapetin e kuq të premierës së Wicked me një fustan të shkëlqyeshëm deri tek performanca në shfaqjen e Elie Saab "1001 Seasons" në pistën me një trup të zhytur metalik . Këtë fundjavë, ajo vazhdoi atë seri në ceremoninë e 15-të vjetore të Governors Awards. Lopez mbërriti në Hollywood's Ray Dolby Ballroom me një fustan të zi madhështor nga koleksioni Couture vjeshtë/dimër 2024 i Zuhair Murad. Pjesa pikonte në kristale të zeza të shkrirë, duke shfaqur një model fijesh të gërshetuara përgjatë gjatësisë së skajit të tejdukshëm dhe shtresave të vargut vezullues që bien poshtë në qafën e zhytur. Ngjitur në qafë dhe në bel ishte një shumëllojshmëri kristalesh në formë lulesh që reflektonin dhe u kthyen nga drita teksa ajo zbriste poshtë tapetit. Veshja përfshinte gjithashtu një tren të zi prej kadifeje që mbulohej pas saj si një hije. Lopez e përfundoi look-un me një aksesor të thjeshtë por të sofistikuar: një çantë clutch të zezë gjeometrike nga Tyler Ellis. Kohët e fundit, Lopez ka qenë në grahmat e turit të shtypit Unstoppable . Në filmin biografik të dramës sportive, ajo luan Judy Robles, nënën e mundësit Anthony Robles.

Princesha Charlene vjedh shfaqjen me bustin e zbukuruar në pamjen më të fundit rrezatuese Gruaja e Princit Albert II mahniti në Çmimet Botërore të Rugby 2024 Faye James Redaktor i lartë 13 orë më parë 25 nëntor 2024, ora 12:28 GMT Princesha Charlene e Monakos solli elegancë dhe magjepsje në ceremoninë e Çmimeve Botërore të Rugby 2024 në kompleksin Sporting Monte-Carlo në Monako më 24 nëntor.  Familja mbretërore  ktheu kokën në një ansambël të sofistikuar të zi Alexander McQueen me një busti të zhytur me stoli të kombinuara me një xhaketë sportive të mprehtë. Pamja rrezatuese e Charlene  u kompletua me një stil elegant, minimalist, i cili shfaqte bukurinë e saj natyrore dhe sharmin e përjetshëm. Flokët e saj ishin stiluar në një stil elegant, dhe ajo kishte aksesorë me një palë vathë diamanti në formë lulesh, duke i shtuar vetëm sasinë e duhur të glamurit.

Ekskluzive: Familja mbretërore dhe kalorësit e shoqërisë së lartë konfirmuan se do të marrin pjesë në Ballin vjetor Debutante në Paris Le Bal des Debutantes do të zhvillohet më 30 nëntor Danielle Stacey Danielle Stacey Korrespondenti Mbretëror në internet Londra 2 dite me pare 22 nëntor 2024, 3:59 pasdite GMT Ndani këtë: Është pothuajse koha që disa nga anëtarët më të mirë të shoqërisë së lartë të dynden në Paris për ngjarjen më të pasur të vitit. Festivali vjetor Le Bal des Débutantes do të mbahet në Paris, Francë më 30 nëntor dhe do të shohë vajza të reja nga sfera e biznesit, argëtimit dhe aristokracisë nga Evropa, Azia, Afrika dhe SHBA të bëjnë debutimin e tyre social. Video e rekomanduar Ju gjithashtu mund të pëlqeni SHIKONI: Të veshurit më mirë në Le Bal des Debutantes 2023 Çdo debutues shoqërohet nga një kalorës, i cili mund të jetë një djalë i ri sipas zgjedhjes së saj, si një vëlla, kushëri, mik ose i dashuri, ose organizatorët e ngjarjes i gjejnë një ndeshje. Ndër kalorësit e këtij viti janë dy të rinj nga shtëpitë mbretërore evropiane - Princi Constantin d'Orléans dhe Archduke i Austrisë Karl-Konstantin Habsburg-Lothringen.

Maksimalizëm: më shumë është më shumë | stilet e dizajnit Maksimalizmi është më shumë se thjesht një zgjedhje e dizajnit të brendshëm. Është një mënyrë jetese që përqafon filozofinë “më shumë është më shumë”. Maksimalizmi fitoi popullaritet falë përzierjes së guximshme të modeleve, një kaleidoskopi ngjyrash dhe një përzierjeje të guximshme tekstesh. Bëhet fjalë për gjetjen e harmonisë në diversitet, ku trashëgimitë vintage bashkëjetojnë me artin bashkëkohor dhe ndikimet globale konvergojnë në një dhomë të vetme. Më shumë është më shumë në maksimalizëm | Midjourney Është një stil që inkurajon shprehjen personale duke përfshirë artikuj të dashur që tregojnë një histori me çdo centimetër hapësirë. Trendi sheh rikthimin e pëlhurave të pasura si kadifeja dhe mëndafshi, krahas xhevahireve të pasura dhe ngjyrave të pasura të drurit që i shndërrojnë dhomat në kanavacë të gjallë të individualitetit. Koleksionet e veprave të artit dhe objekteve shfaqen me krenari, dhe pjesët eklektike të mobiljeve vendosen përballë për të krijuar një mjedis dinamik dhe vizualisht stimulues. Thelbi i dizajnit maksimalist qëndron në aftësinë e tij për të krijuar hapësira unike, thellësisht personale që sfidojnë kufizimet e rregullave tradicionale të dizajnit. Ndërsa qëndrueshmëria bëhet gjithnjë e më e rëndësishme, maksimalizmi përfshin ripërdorimin dhe riciklimin. Ai u jep gjetjeve të vjetra dhe trashëgimive jetë të re, duke integruar kështu një mentalitet të ndërgjegjshëm për mjedisin në estetikën e tij të gjallë.Arti i të brendshmeve minimaliste | stilet e dizajnit Filozofia e dizajnit minimalist të brendshëm mund të përmblidhet në frazën “më pak është më shumë”. Kjo qasje e dizajnit synon të krijojë një ndjenjë thjeshtësie dhe elegance përmes përdorimit të mobiljeve dhe dekoreve minimale. Ai fokusohet në thjeshtësinë, funksionalitetin dhe bukurinë thelbësore, duke përdorur shpesh një gamë ngjyrash monokromatike ose neutrale dhe duke shmangur rrëmujën. Arredim minimalist | Midjourneya Në hapësirat minimaliste, ngrohtësia krijohet duke përzier teksturat dhe duke përdorur një skemë të ndrydhur ngjyrash, duke përfshirë nuanca të buta natyrore dhe një bërthamë monokromatike. Ky stil mbështetet në materiale të thjeshta dhe me cilësi të lartë dhe në sipërfaqe të forta e të qëndrueshme që janë të lehta për t’u mirëmbajtur dhe mbajtur të pastra. Ambientet minimaliste janë të parregullta dhe funksionale, duke u fokusuar në linjat e pastra dhe zbukurimet minimale. Guri, druri, qelqi dhe bambuja përdoren zakonisht në këto lloje të brendshme, me theks në cilësinë mbi sasinë. Konkluzioni Siç mund ta shihni, çdo stil ka hijeshinë dhe estetikën e tij unike që mund t’i përdorni për të realizuar vizionin tuaj. Pavarësisht nëse zgjidhni të shkoni me një stil ose përdorni elementë të ndryshëm për të krijuar tuajin, ju keni shumë zgjedhje. Pavarësisht nëse preferoni qetësinë e një shtëpie bregdetare ose guximin e një stili eklektik, çelësi është të identifikoni atë që ju rezonon. Pra, përqafoni stilin tuaj, eksperimentoni me tema të ndryshme dhe krijoni hapësira jetese që tregojnë historinë tuaj. https://woodworldalbania.com/

Stili japonez kombinon parimet e dizajnit japonez me një qasje minimaliste skandinave. Ai nxjerr në pah komoditetin, thjeshtësinë dhe përdorimin e materialeve natyrore si bastun prej palme kacavjerrëse dhe bambu për të kultivuar hapësira të qeta dhe të parregullta. Ky stil kombinon këto estetikë për të krijuar një stil dizajni harmonik dhe të ekuilibruar. livng room with green carpet and couch with lage windows in the background Një përzierje e dizajnit skandinav dhe japonez Me thjeshtësinë dhe minimalizmin në thelbin e tij, Japandi është shfaqur si një trend popullor i dizajnit vitet e fundit. Ofron një qasje të qetë dhe moderne për dizajnin e brendshëm dhe thekson përdorimin e materialeve natyrore. Në stilin japonez, shpesh do të gjeni drurë me ngjyra të çelura si lisi, hiri ose pisha, si dhe bambu, bastun prej palme kacavjerrëse dhe gurë. Këto materiale i shtojnë ngrohtësi dhe strukturë hapësirës duke ruajtur një ndjenjë thjeshtësie. Brendësia japoneze zakonisht karakterizohet nga një gamë ngjyrash neutrale e dominuar nga tone të buta, të tokës dhe nuanca të heshtura. E bardha, grija, bezha dhe ngjyrat e buta pastel krijojnë një atmosferë të qetë dhe qetësuese që të kujton estetikën skandinave. Herë pas here, thekse më të errëta, si p.sh. qymyri ose marina, mund të shtojnë thellësi dhe kontrast.

Qetësia skandinave | stilet e dizajnit Lëvizja skandinave e dizajnit u shfaq në mesin e shekullit të 20-të në vendet nordike të Danimarkës, Norvegjisë, Suedisë, Finlandës dhe Islandës. Karakterizohet nga thjeshtësia, minimalizmi, funksionaliteti dhe linjat e pastra. Dizajni skandinav u ngrit si një përgjigje ndaj lëvizjes moderniste, duke theksuar se objektet e bukura dhe funksionale të përditshme duhet të jenë të arritshme për të gjithë. Scandinavian style apartment Shtoni atë atmosferë Scandi në shtëpinë tuaj | Midjourney Dizajni skandinav feston dritën, natyrën dhe funksionalitetin. Ai mbështetet shumë në një gamë ngjyrash të bardha ose të bardha, duke theksuar format dhe materialet organike dhe natyrore. Ai thekson përfshirjen e dritës natyrale dhe përdorimin e pëlhurave dhe materialeve të tjera për të krijuar hapësira komode dhe intime. Për të përfshirë dizajnin skandinav, përdorni linja të pastra, materiale natyrore, një gamë neutrale ngjyrash dhe pjesë cilësore të punuara me dorë. Ky stil gjithashtu thekson një lidhje me natyrën, kështu që inkorporoni bimë në të gjithë shtëpinë tuaj.

Ringjallja e Art Deco | stilet e dizajnit Art Deco është një stil dizajni i guximshëm dhe i pasur që u shfaq në vitet 1920, i karakterizuar nga luksi dhe moderniteti. Ringjallja e Art Deco-s ndërthur magjepsjen me një avantazh modern, duke ruajtur trashëgiminë e viteve 1920 me materiale luksoze, një atmosferë magjepsëse dhe forma, modele dhe ngjyra të mrekullueshme gjeometrike ikonike. colorful apartment with gold couch and geometric shape art work Përditësoni dekorimin tuaj të artit me një qasje moderne | Midjourney Shtëpitë moderne mund të mbushen me një elegancë të stilit Art Deco përmes letër-muri me gjeometrike të theksuara dhe përdorimit strategjik të thekseve, mureve ose orendive. Shkathtësia e stilit manifestohet në interpretimet e tij të larmishme, nga elegante dhe moderne në të frymëzuara nga vintage. Ajo është duke u sjellë në hapësira të ndryshme si shtëpi dhe kafene. Për të shtuar këtë stil në shtëpinë tuaj, përdorni ngjyra të pasura dhe çifte me kontrast të lartë, si e zeza, ari ose e bardha dhe bluja. Druri i lakuar dhe sipërfaqet e pasqyruara të kombinuara me pëlhura prej kadifeje dhe mëndafshi krijojnë një atmosferë të prekshme, luksoze që nxjerr në pah thelbin e Art Deco-s dhe të viteve dekadente 1920. Qetësia skandinave | stilet e dizajnit Lëvizja skandinave e dizajnit u shfaq në mesin e shekullit të 20-të në vendet nordike të Danimarkës, Norvegjisë, Suedisë, Finlandës dhe Islandës. Karakterizohet nga thjeshtësia, minimalizmi, funksionaliteti dhe linjat e pastra. Dizajni skandinav u ngrit si një përgjigje ndaj lëvizjes moderniste, duke theksuar se objektet e bukura dhe funksionale të përditshme duhet të jenë të arritshme për të gjithë. Scandinavian style apartment Shtoni atë atmosferë Scandi në shtëpinë tuaj | Midjourney Dizajni skandinav feston dritën, natyrën dhe funksionalitetin. Ai mbështetet shumë në një gamë ngjyrash të bardha ose të bardha, duke theksuar format dhe materialet organike dhe natyrore. Ai thekson përfshirjen e dritës natyrale dhe përdorimin e pëlhurave dhe materialeve të tjera për të krijuar hapësira komode dhe intime. Për të përfshirë dizajnin skandinav, përdorni linja të pastra, materiale natyrore, një gamë neutrale ngjyrash dhe pjesë cilësore të punuara me dorë. Ky stil gjithashtu thekson një lidhje me natyrën, kështu që inkorporoni bimë në të gjithë shtëpinë tuaj. Japanesedi: përzierja perfekte | stilet e dizajnit Stili japonez kombinon parimet e dizajnit japonez me një qasje minimaliste skandinave. Ai nxjerr në pah komoditetin, thjeshtësinë dhe përdorimin e materialeve natyrore si bastun prej palme kacavjerrëse dhe bambu për të kultivuar hapësira të qeta dhe të parregullta. Ky stil kombinon këto estetikë për të krijuar një stil dizajni harmonik dhe të ekuilibruar. livng room with green carpet and couch with lage windows in the background Një përzierje e dizajnit skandinav dhe japonez Me thjeshtësinë dhe minimalizmin në thelbin e tij, Japandi është shfaqur si një trend popullor i dizajnit vitet e fundit. Ofron një qasje të qetë dhe moderne për dizajnin e brendshëm dhe thekson përdorimin e materialeve natyrore. Në stilin japonez, shpesh do të gjeni drurë me ngjyra të çelura si lisi, hiri ose pisha, si dhe bambu, bastun prej palme kacavjerrëse dhe gurë. Këto materiale i shtojnë ngrohtësi dhe strukturë hapësirës duke ruajtur një ndjenjë thjeshtësie. Brendësia japoneze zakonisht karakterizohet nga një gamë ngjyrash neutrale e dominuar nga tone të buta, të tokës dhe nuanca të heshtura. E bardha, grija, bezha dhe ngjyrat e buta pastel krijojnë një atmosferë të qetë dhe qetësuese që të kujton estetikën skandinave. Herë pas here, thekse më të errëta, si p.sh. qymyri ose marina, mund të shtojnë thellësi dhe kontrast.

Eleganca e freskët e stilit të dizajnit të brendshëm bregdetar |stilet e dizajnit Dizajni bregdetar, i njohur gjithashtu si stil plazhi ose detar, i bën jehonë lehtësisë dhe relaksimit të jetës buzë detit. Ai përdor një gamë ngjyrash të buta dhe të freskëta me ngjyra të bardha, blu dhe rërë, me materiale natyrore dhe dekor të frymëzuar nga deti. Stili bregdetar është një odë për jetesën buzë detit, i frymëzuar nga oqeani dhe plazhet. living room designed with coastal style vibes Merrni frymëzim nga plazhi | Midjourney Druri i rikuperuar i shton ngrohtësi dhe autenticitet dekorit modern të shtëpive në fermë, i paraqitur dukshëm në trarët e tavanit, dyshemetë dhe ishujt e kuzhinës. Artikujt si jorganët dhe veprat e artit prej druri sjellin tekstura dhe nuanca rehati në ambientet e brendshme të shtëpive të fermës, ndërsa pikturat e kuruara klasike shtojnë sofistikimin artistik. Drita natyrale që rrjedh nëpër dritare thekson ambientin e brendshëm të një shtëpie ferme, e cila balancohet nga përdorimi i një gamë ngjyrash natyrale, duke përfshirë mure të bardhë të ndezur dhe tone neutrale. Ringjallja e Art Deco | stilet e dizajnit Art Deco është një stil dizajni i guximshëm dhe i pasur që u shfaq në vitet 1920, i karakterizuar nga luksi dhe moderniteti. Ringjallja e Art Deco-s ndërthur magjepsjen me një avantazh modern, duke ruajtur trashëgiminë e viteve 1920 me materiale luksoze, një atmosferë magjepsëse dhe forma, modele dhe ngjyra të mrekullueshme gjeometrike ikonike. modern farmhouse design Moderne dhe shik | Collov Home Design / Unsplash Druri i rikuperuar i shton ngrohtësi dhe autenticitet dekorit modern të shtëpive në fermë, i paraqitur dukshëm në trarët e tavanit, dyshemetë dhe ishujt e kuzhinës. Artikujt si jorganët dhe veprat e artit prej druri sjellin tekstura dhe nuanca rehati në ambientet e brendshme të shtëpive të fermës, ndërsa pikturat e kuruara klasike shtojnë sofistikimin artistik. Drita natyrale që rrjedh nëpër dritare thekson ambientin e brendshëm të një shtëpie ferme, e cila balancohet nga përdorimi i një gamë ngjyrash natyrale, duke përfshirë mure të bardhë të ndezur dhe tone neutrale.

Buzë industriale | stilet e dizajnit Stili i dizajnit industrial i gjeti rrënjët në hapësirat urbane të fillimit të shekullit të 20-të, kur elementët komercialë dhe industrialë filluan të përshtateshin për përdorim banesor. Ky stil feston bukurinë e papërpunuar dhe të pacenuar të materialeve të ndërtimit. Karakterizohet nga karakteristika arkitekturore si tavanet e larta, dritaret masive dhe planet e hapura të dyshemesë, me një skemë ngjyrash neutrale dhe mobilje më të errëta në kontrast me muret e lehta. an industrial style loft with comfy U-shaped couch, metal and wood bookcase and exposed brick Industrial vibes | Midjourney Stili industrial përfshin gjithashtu materiale të papërpunuara, të vjetruara si metale, tulla, gurë dhe përfundime të vjetra, duke theksuar bukurinë e papërpunuar të materialeve të ndërtimit. Mobiljet utilitare, nga tavolinat e mëdha të ngrënies ose të punës dhe stolat metalike deri te dollapët me rrota, së bashku me pajisjet e ndriçimit me konstruksion çeliku ose metali, llamba të ekspozuara dhe përfundime të vështira, përcaktojnë funksionalitetin industrial. Thelbi i dizajnit industrial i jep përparësi funksionit sesa formës, duke siguruar që hapësira të jetë kryesisht praktike duke mbajtur një tërheqje të fortë estetike. Ju gjithashtu mund të përfshini lehtësisht pjesë si lëkura e dëmtuar, ndenjëse DIY nga peletat prej druri dhe tulla të ekspozuara për të shtuar një atmosferë industriale në dekorin tuaj. Thirrja e përjetshme e modernes së mesit të shekullit | stilet e dizajnit Stili modern i mesit të shekullit u shfaq në Amerikën e pasluftës gjatë mesit të shekullit të 20-të. Në thelb, ky stil ka të bëjë me funksionalitetin dhe aksesueshmërinë. Ai u përqëndrua në përdorimin e materialeve të zhvilluara rishtazi (në atë kohë) si kompensatë, pleksiglas dhe plastikë, duke i bërë këto pjesë të disponueshme për më shumë njerëz. bright living room design in mid-century modern style Thirrja e përjetshme e modernes së mesit të shekullit – | Midjourney Format gjeometrike janë pjesë përbërëse e dizajnit modern të mesit të shekullit. Format bazë si drejtkëndëshat, rrathët, trekëndëshat, katrorët dhe cilindrat përdoren krahas formave organike të frymëzuara nga natyra, duke krijuar thjeshtësi, elegancë dhe ngrohtësi organike në dekor. Dizajni modern i mesit të shekullit përmban gjithashtu materiale dhe tekstura të përziera, shpesh duke kombinuar dru, metal dhe plastikë. Paleta e ngjyrave përmban të verdhën e kanarinës dhe mustardës, rozën e karafilit dhe flamingos, karafilit, bruzës së zbehtë dhe jeshile avokado. Modelet ikonë të mobiljeve të epokës përfshijnë karrigen e pritjes Eames dhe osman, tryezën e tulipanëve Saarinen dhe tryezën e kafesë Noguchi.

Këshilla për të zgjedhur një design | Stilet e dizajnit Pasi të kuptoni stilet e ndryshme të dizajnit dhe cilat elementë ju tërheqin, mund të filloni të përcaktoni tuajin. Një gjë e mrekullueshme për të gjetur frymëzimin e dizajnit është të shfletoni revistat e dizajnit të brendshëm dhe të grisni fotot që ju tërheqin. Nëse preferoni një qasje dixhitale, mund të përdorni Pinterest për të kuruar imazhe të ambienteve të brendshme që ju tërheqin dhe ju frymëzojnë stilet e dizajnit Gjeni frymëzim nga gjërat përreth jush | Midjourney Përsosja e stilit tuaj kërkon një vështrim më të afërt të dekorit tuaj aktual. Këtu janë disa hapa për t’ju ndihmuar: Kryeni një inventar të mobiljeve dhe dekorimit tuaj, duke vënë në dukje se cilat artikuj ju pëlqejnë dhe cilat do të preferonit të zëvendësoni. Ngjyrat Lërini preferencat tuaja të skemës së ngjyrave të udhëheqin përzgjedhjen e ngjyrave në brendësinë tuaj, duke u siguruar që nuancat e zgjedhura të pasqyrojnë preferencat tuaja personale dhe ambientin emocional që synoni të krijoni. Përcaktimi i stilit tuaj të dizajnit përcakton rrugën drejt krijimit të një hapësire që pasqyron në mënyrë të përsosur personalitetin dhe estetikën tuaj. Nuk ka të bëjë vetëm me dekorimin e një dhome. Bëhet fjalë për krijimin e një mjedisi që tregon historinë tuaj. Kuptimi i rolit të ngjyrave, teksturave dhe modeleve Ngjyrat, teksturat dhe modelet janë treshja themelore në stilet e dizajnit te brendshëm. Të kuptuarit e psikologjisë së ngjyrave mund të ndikojë në disponimin dhe ambientin në dizajnin e shtëpisë përmes harmonizimit të suksesshëm të ngjyrave. Skemat e ngjyrave janë kombinime të organizuara në rrotën e ngjyrave që ofrojnë estetikën dhe tërheqjen e dëshiruar në ambientet e brendshme të shtëpisë. Disa parime kryesore që duhen mbajtur parasysh janë: 60-30-10 color rule Paleta e ngjyrave e frymëzuar nga rregulli i ngjyrave 60-30-10 | Ahmed Amir/Unsplash Rregulli 60-30-10 ndihmon në ruajtjen e ekuilibrit në dizajnin e brendshëm përmes shpërndarjes proporcionale të ngjyrave. Përdorimi i ngjyrave plotësuese për të krijuar kontrast dhe për të dalluar disa elementë. Përdorimi i ngjyrave analoge për të krijuar një pamje harmonike dhe kohezive. Zbatimi i këtyre parimeve mund të krijojë një hapësirë të brendshme vizualisht të këndshme dhe të dizajnuar mirë. How to use 60-30-10 color rule in design Gjeni ekuilibrin në dizajnin tuaj |Collov Home Design/Unsplash Tekstura, nga ana tjetër, shton dimension dhe thellësi në një hapësirë. Mund të prezantohet nëpërmjet një sërë elementësh, duke përfshirë: Artikuj vizualë me teksture guri Ndriçimi, i cili ndikon në strukturën dhe ambientin e dhomës Përzierja e materialeve dhe përfundimeve shton thellësi dhe një përvojë tekstuale në mjedis. Modelet, shtylla e tretë e dizajnit, shtojnë një element dinamik dhe ritmik në ambientet e brendshme. Nga vijat e theksuara deri te printimet delikate me lule, modelet mund të jenë një mjet i fuqishëm për të shprehur stilin tuaj unik Balancimi i funksionalitetit dhe estetikës | stilet e dizajnit Dizajni i brendshëm nuk ka të bëjë vetëm me krijimin e hapësirave tërheqëse vizualisht. Bëhet fjalë gjithashtu për t’i bërë ato funksionale. Arritja e një ekuilibri midis formës dhe funksionit është çelësi i dizajnit të mirë. Kjo filozofi sugjeron që një hapësirë duhet të projektohet për përdorimin e synuar, me elementë estetikë që rrisin funksionalitetin e saj.

Energji eklektike | stilet e dizajnit Stili eklektik feston individualitetin dhe një përzierje stilesh. Karakterizohet nga një qasje artistike dhe e lirë ndaj dizajnit të brendshëm, shpesh duke përfshirë ndikime kulturore dhe periudha historike. Energji eklektike e dizajnit | Midjourney Një hapësirë eklektike e suksesshme arrihet duke kombinuar elementë modernë me pjesë vintage, duke krijuar një pamje harmonike që ndjek një temë unifikuese ose pikë qendrore. Pjesa argëtuese e dizajnit eklektik është liria për të mbledhur sende unike dhe tërheqëse, të tilla si tekstile të harlisura dhe metale si bronzi dhe bakri, pa iu përmbajtur rregullave që përputhen. Për të krijuar këtë pamje, jepni përparësi ekuilibrit dhe kohezionit midis dekorit. Ju mund të përdorni kujtime dhe suvenire gjatë përzierjes së materialeve, si një qilim persian me një karrige plastike. Përdorni një qasje të guximshme, maksimaliste ndaj ngjyrave dhe modeleve për një qasje artistike dhe të mbledhur me kalimin e kohës. Harmonia biofile Eleganca e dizajnit tradicional | stilet e dizajnit Stili tradicional vjen nga dekori evropian i shekullit të 18-të dhe të 19-të. Shpesh shoqërohet me pasuri të nënvlerësuar dhe një theks te rehatia dhe ngrohtësia. Dizajni tradicional i brendshëm tërhiqet shumë nga ndikimet angleze dhe franceze dhe mishëron simetrinë dhe harmoninë me motive të shtuara të qytetërimeve klasike. Dhoma gjumi në stilin tradicional | NeONBRAND / Unsplash Paletat tradicionale të ngjyrave shfaqin nuanca të zbehta me ngjyra më të thella pranë dyshemesë, duke kaluar në tone më të lehta lart. Drutë si sofër, panje, qershi dhe arra i japin hapësirës një ambient të pasur dhe të lëmuar. Mobiljet janë të rregulluara në mënyrë simetrike për të ndjekur boshtin e dhomës, duke lehtësuar bisedën dhe duke përforcuar formalitetin. Në të njëjtën kohë, dekor shpesh përfshin aksesorë të çiftuar dhe vepra arti të vendosura në mënyrë simetrike. Tekstilet luajnë një rol të rëndësishëm në dizajnin tradicional, me trajtimet e dritareve me shtresa të tilla si grilat e plantacioneve me draperie në nuanca plotësuese dhe thekse harduerike metalike me një përfundim patina për të përmbyllur estetikën klasike të dhomës. Dizajni tradicional i brendshëm i quajtur shpesh stil tradicional, ka të bëjë me komoditetin, elegancën dhe sharmin e përjetshëm.

Eleganca e dizajnit tradicional | stilet e dizajnit Stili tradicional vjen nga dekori evropian i shekullit të 18-të dhe të 19-të. Shpesh shoqërohet me pasuri të nënvlerësuar dhe një theks te rehatia dhe ngrohtësia. Dizajni tradicional i brendshëm tërhiqet shumë nga ndikimet angleze dhe franceze dhe mishëron simetrinë dhe harmoninë me motive të shtuara të qytetërimeve klasike. stilet e dizajnit Dhoma gjumi në stilin tradicional | NeONBRAND / Unsplash Paletat tradicionale të ngjyrave shfaqin nuanca të zbehta me ngjyra më të thella pranë dyshemesë, duke kaluar në tone më të lehta lart. Drutë si sofër, panje, qershi dhe arra i japin hapësirës një ambient të pasur dhe të lëmuar. Mobiljet janë të rregulluara në mënyrë simetrike për të ndjekur boshtin e dhomës, duke lehtësuar bisedën dhe duke përforcuar formalitetin. Në të njëjtën kohë, dekor shpesh përfshin aksesorë të çiftuar dhe vepra arti të vendosura në mënyrë simetrike. Tekstilet luajnë një rol të rëndësishëm në dizajnin tradicional, me trajtimet e dritareve me shtresa të tilla si grilat e plantacioneve me draperie në nuanca plotësuese dhe thekse harduerike metalike me një përfundim patina për të përmbyllur estetikën klasike të dhomës. Dizajni tradicional i brendshëm i quajtur shpesh stil tradicional, ka të bëjë me komoditetin, elegancën dhe sharmin e përjetshëm. Elegancë bashkëkohore | stilet e dizajnit Dizajni bashkëkohor është i rrjedhshëm dhe i përgjigjet tendencave aktuale. Ai rrjedh nga një përzierje e estetikës moderne dhe postmoderne, duke përfshirë elemente të stileve të ndryshme për të krijuar diçka unike dhe të momentit. Dizajni bashkëkohor mbështet thjeshtësinë. Karakterizohet nga linja të pastra, sofistikim delikat dhe një qasje minimaliste. Një skemë ngjyrash kryesisht neutrale përcakton ambientet e brendshme bashkëkohore, të theksuara nga pikat e theksuara të ngjyrave të përdorura për të shtuar dinamizëm. Përdorni materiale të përziera për të krijuar interes tekstual për të krijuar një ndjenjë bashkëkohore në shtëpinë tuaj. Përqendrohuni në krijimin e ekuilibrit me hapësirën dhe strukturën me hapësira të hapura, tekstura të shtresuara dhe ndriçim të deklaratave. Sipërfaqet reflektuese si qelqi dhe çeliku inox dhe materialet e qëndrueshme si tapa ose bambu janë gjithashtu shenja dalluese të këtij stili.

“Stilet E Dizajnit Të Brendshëm:Arredimi Në 2024-2025” Ide & Keshilla “Stilet E Dizajnit Të Brendshëm:Arredimi Në 2024-2025” Cilat janë stilet kryesore të dizajnit të brendshëm që do të kenë shtëpitë në vitin 2024-2025? Pavarësisht nëse është minimalizmi i pastër, atmosfera e modernes së mesit të shekullit, apo energjia eklektike e maksimalizmit, ekziston një stil që përputhet me personalitetin tuaj. Në këtë artikull, ne përshkruajmë stilet më të njohura për të informuar dhe frymëzuar mbi transformimin e shtëpisë tuaj. A keni menduar ndonjëherë pse disa hapësira ju bëjnë të ndiheni menjëherë si në shtëpi? Përgjigja ka të ngjarë të gjendet në stilin e dizajnit të brendshëm të asaj dhome. Stilet e dizajnit të brendshëm janë si profile të ndryshme për shtëpinë tuaj. Kuptimi i tyre ju jep një kornizë për të eksploruar atë që ju përfaqëson ju dhe për të ndërtuar një hapësirë që pasqyron personalitetin tuaj. Secili përdor ngjyra, mobilje dhe tekstura specifike. Duke mësuar rreth stileve të ndryshme, ju mund të identifikoni se cilët elementë ju tërheqin – linja të pastra, ngjyra të theksuara, tekstura komode, etj. Gjeni stilin tuaj të dizajnit Pasi të keni një ide të stilit tuaj, mund të merrni vendime të sigurta për dekorimin. Njohja e veçorive të një stili mund t’ju ndihmojë të zgjidhni mobiljet , ngjyrat e bojës dhe aksesorët plotësues për të krijuar një pamje të unifikuar. Stilet shpesh i japin përparësi funksioneve të caktuara. “Moderne e mes-shekullit” thekson linjat e pastra dhe funksionalitetin, ndërsa “Vintage” përfshin tekstura natyrore dhe një lidhje me natyrën. Për shembull, një stil Boho me ndenjëse prej pellushi mund të jetë ideale nëse ju pëlqen të argëtoheni. Nëse dëshironi një pushim qetësues, një hapësirë e frymëzuar nga Japonia me materiale natyrore dhe linja të pastra mund t’ju përshtatet më mirë. Të kuptuarit e fokusit të një stili mund t’ju ndihmojë të zgjidhni pjesët që i përshtaten stilit tuaj të jetesës.

Përqafo natyrën: Çfarë stili i dizajnit të brendshëm përdor bimët Mirë se vini në artikullin tonë të fundit mbi dizajnin e brendshëm! Sot, ne po zhytemi në botën e dizajnit të brendshëm me qendër bimët dhe po eksplorojmë se si përfshirja e bimëve mund ta transformojë hapësirën tuaj të jetesës në një oaz të mbushur me natyrën. Pavarësisht nëse jeni adhurues i bukurisë botanike ose kërkoni të përqafoni një stil dekorimi të gjelbër, bimët mund t'i japin një prekje freskuese çdo dhome. Pra, le të gërmojmë së bashku dhe të zbulojmë mrekullitë e stilimit të brendshëm me në qendër bimët! çfarë stili të dizajnit të brendshëm përdor bimët Marrëdhëniet kryesore: Zbuloni stilin botanik të dizajnit të brendshëm që përfshin bimët si elementë kryesorë. Mësoni si të krijoni hapësira të qeta dhe të mbushura me natyrën me ambiente të brendshme të frymëzuara nga bimët. Eksploroni përfitimet e përfshirjes së bimëve në dizajnin e brendshëm, nga cilësia e përmirësuar e ajrit deri te një ndjenjë qetësie. Gjeni frymëzim për të përfshirë stilin e dekorimit të gjelbër me bimë në shtëpinë tuaj. Eksploroni stile të ndryshme të dizajnit të brendshëm që përqafojnë natyrën dhe përfshijnë bimë, siç është stili botanik i dizajnit të brendshëm. Kuptimi i dizajnit biofilik Dizajni biofilik është një koncept inovativ në dizajnin e brendshëm që kërkon të krijojë një lidhje të thellë midis mjedisit të ndërtuar dhe botës natyrore. Kjo qasje thekson integrimin e elementeve natyrore, veçanërisht bimëve, për të përmirësuar mirëqenien dhe përvojën e përgjithshme të banorëve. Duke përfshirë parimet e dizajnit biofilik në hapësirat e brendshme, arkitektët dhe projektuesit mund të krijojnë mjedise të qëndrueshme, tërheqëse vizuale që nxisin një lidhje të thellë me natyrën. te gjitha produktet japoneze Një nga elementët kryesorë të dizajnit biofilik është inkorporimi i bimëve të brendshme. Këta organizma të gjallë jo vetëm që shtojnë bukurinë dhe tërheqjen estetike, por gjithashtu ofrojnë një mori përfitimesh që kontribuojnë në një mjedis jetese harmonik dhe të shëndetshëm. Duke sjellë jashtë brenda, bimët e brendshme krijojnë një ndjenjë qetësie dhe qetësie, duke nxitur relaksimin dhe reduktimin e niveleve të stresit. Studimet kanë treguar se të qenit në afërsi me natyrën ka një ndikim pozitiv në mirëqenien tonë të përgjithshme. Prania e bimëve në hapësirat e brendshme ndihmon në përmirësimin e cilësisë së ajrit duke filtruar dhe pastruar natyrshëm ajrin, duke hequr toksinat e dëmshme dhe duke çliruar oksigjen. Për më tepër, bimët kanë një efekt qetësues dhe mund të ndihmojnë në uljen e ankthit dhe përmirësimin e funksionit njohës. Integrimi i bimëve të brendshme në dizajnin e brendshëm është bërë gjithnjë e më popullor për shkak të avantazheve të shumta që lidhen me dizajnin biofilik. Nga përmirësimi i cilësisë së ajrit dhe ulja e niveleve të zhurmës deri te rritja e kreativitetit dhe rritja e produktivitetit, përfitimet e përfshirjes së bimëve në hapësirat e brendshme janë të shumta. bimë të brendshme në dizajn Kombinimi i elementeve natyrore me jetesën urbane Ndërsa më shumë njerëz jetojnë në zonat urbane, nevoja për të sjellë natyrën në shtëpitë e qytetit bëhet gjithnjë e më e rëndësishme. Në këtë seksion, ne do të eksplorojmë se si të inkorporojmë bimët në dizajnin e brendshëm urban, duke krijuar një oaz të gjelbër në xhunglën e betonit. Nga apartamentet e vogla te ndërtesat e larta, zbuloni mënyra për të përqafuar biofilinë dhe për t'u rilidhur me natyrën në hapësirat e banimit urban. Mjediset urbane shpesh mund të ndihen të shkëputura nga natyra, por përfshirja e bimëve në dizajnin e brendshëm mund të kapërcejë atë boshllëk dhe të krijojë një ndjenjë qetësie dhe qetësie. Pavarësisht nëse keni një papafingo të bollshme ose një studio kompakte, ka mënyra të ndryshme për të futur gjelbërimin në hapësirën tuaj të jetesës . Një qasje për përfshirjen e bimëve në shtëpitë e qytetit është përdorimi i hapësirës vertikale në mënyrë efikase. Mund të instalohen kopshte vertikale ose mure të gjalla, duke ju lejuar të maksimizoni përdorimin e hapësirës së kufizuar të dyshemesë duke krijuar një pikë qendrore të harlisur dhe të gjelbër. Këto kopshte vertikale jo vetëm që sjellin natyrën brenda, por gjithashtu përmirësojnë cilësinë e ajrit dhe akustikën në shtëpinë tuaj. përfshirja e bimëve në shtëpitë e qytetit Për ata me hapësira më të vogla të jetesës, bimët në vazo dhe mbjellësit e varur janë opsione të shkëlqyera. Ato mund të vendosen në rafte, dritare ose të montohen në mure për të shtuar një prekje gjelbërimi pa zënë hapësirë ​​të vlefshme dyshemeje. Bimët e varura gjithashtu mund të krijojnë interes vizual dhe të shtojnë një ndjenjë thellësie në dizajnin tuaj të brendshëm. Kur zgjidhni bimë për dizajn të brendshëm urban, merrni parasysh kushtet e ndriçimit në hapësirën tuaj. Nëse keni dritë të bollshme natyrore, merrni parasysh bimët që lulëzojnë në dritë të ndritshme, indirekte, të tilla si succulents, bimë merimangë ose pothos. Përndryshe, nëse hapësirës suaj i mungon drita natyrale, zgjidhni bimë me dritë të ulët si bimë gjarpërinjsh ose bimë ZZ që mund të lulëzojnë në ndriçim artificial. Përfshirja e bimëve në shtëpitë e qytetit jo vetëm që sjell natyrën në hapësirën tuaj të jetesës, por gjithashtu ofron përfitime të shumta. Është treguar se bimët përmirësojnë cilësinë e ajrit, reduktojnë nivelet e stresit dhe rrisin mirëqenien e përgjithshme. Duke përqafuar parimet e dizajnit biofilik, ju mund të krijoni një mjedis harmonik dhe tërheqës që promovon një ndjenjë qetësie dhe lidhjeje me natyrën. Përfshirja e bimëve në shtëpitë e qytetit Kur futni bimë në shtëpinë tuaj të qytetit, duhet të keni parasysh disa konsiderata kryesore: Vlerësoni kushtet e ndriçimit: Përcaktoni sasinë e dritës natyrale që merr hapësira juaj dhe zgjidhni bimët në përputhje me rrethanat. Merrni parasysh vendosjen e bimëve pranë dritareve ose investoni në dritat e rritjes për zonat me rrezet e diellit të kufizuar. Zgjidhni varietetet e duhura të bimëve: Zgjidhni bimë që mund të lulëzojnë në ambiente të mbyllura dhe janë të ulëta të mirëmbajtjes. Zgjidhni bimë që kanë cilësi të pastrimit të ajrit për të përmirësuar cilësinë e ajrit të brendshëm. Zgjidhni enë të përshtatshme: Zgjidhni vazo ose mbjellëse që plotësojnë stilin tuaj të dizajnit të brendshëm dhe sigurojnë kullimin e duhur. Krijoni një oaz të gjelbër: Vendosni bimët në mënyrë strategjike në zona të ndryshme të shtëpisë tuaj, duke përfshirë dhomat e ndenjes, dhomat e gjumit dhe madje edhe banjat. Merrni parasysh përdorimin e stendave ose rafteve të bimëve për të shfaqur koleksionin tuaj të bimëve. Mbani një rutinë të rregullt kujdesi: Ujitni bimët tuaja sipas nevojës dhe siguroni fekondimin dhe krasitjen e duhur për të siguruar shëndetin dhe jetëgjatësinë e tyre. Duke përfshirë bimët në shtëpitë e qytetit, ju mund ta transformoni hapësirën tuaj të jetesës urbane në një vend të shenjtë të gjallë e të gjelbër që nxit një lidhje me natyrën. Përqafimi i biofilisë në dizajnin e brendshëm sjell përfitime të shumta që shkojnë përtej estetikës, duke përmirësuar mirëqenien tuaj dhe duke krijuar një vendstrehim qetësues në mes të xhunglës së betonit.

Xhubleta e Behares, veshja më e bukur dhe e veçantë në Ballon Shqiptare Mbrëmë për të nëntin vit radhazi u mbajt Ballo Shqiptare ku promovohen veshjet dhe traditat shqiptare Në këtë edicion gazetarja e njohur Behare Bajraktari risolli në vëmendje xhubletën shekullore të Dukagjinit, e veshur nga gratë ndër breza. Kjo veshje ishte më e veçanta si për nga rëndësia, por edhe për nga stili dhe kombinimet që ka veshur Beharja. Xhubleta është një veshje tradicionale e grave shqiptare, kryesisht e përdorur në viset malore të veriut të Shqipërisë e malësi të Kosovës. Xhubleta e veshur nga Beharja, përbëhet nga një fund me formë harkore, i krijuar nga rripa të ngushtë leshi, të cilët janë thurur me dorë dhe zbukuruar me ornamente komplekse gjeometrike dhe simbolike, transmeton Telegrafi. Kjo xhubletë ruhet nga krijuesja e veshjeve tradicionale Tolinda Gojani-Asani, njëra ndër gratë më të veçanta në ruajtjen e vlerave dhe traditës përmes veshjeve. Xhubleta është e veçantë për ndërtimin e saj spiralor, i cili simbolizon ciklin e jetës dhe lidhjen me natyrën, e kujt më shumë do t’i përshtatej më shumë se sa vetë themelueses së Gazetarisë së Gjelbër, Behare Bajraktari, e cila e ka të lidhur jetën dhe profesionin me natyrën. Kjo veshje e veçantë që u promovua mbrëmë dhe e cila e mori gjithë vëmendjen u shpalos nga një arkë pas 90 viteve nga zona e thellë e Dukagjinit. Në formë kambane e valëzuar poshtë, e qëndisur me motive gjeometrike, antropomorfe, zoomorfe, me një këmishë të bardhë me motive kozmike, me xhaketë e përparëse nga kadifja e zezë, kapicë të bardhë të qëndisur me figurat kozmike diell e hënë, me shami të bardhë të nuses, kjo xhubletë, përcjellë një jetë të tërë me artin e figurës së spirales, në pjesën e pasme, që paraqet ciklin e jetës. Rëndësia e xhubletës qëndron në faktin se ajo është jo vetëm një element i trashëgimisë materiale, por edhe shpirtërore të shqiptarëve. Ajo pasqyron identitetin kombëtar, statusin shoqëror dhe rolin e grave në komunitetin tradicional. Përmes motiveve të saj të pasura, xhubleta ruan histori, tradita dhe simbole që datojnë që nga epokat e lashta. Në ditët e sotme, xhubleta është njohur si një thesar kulturor dhe është pjesë e listës së Trashëgimisë Kulturore Jomateriale të UNESCO-s, duke theksuar rëndësinë e saj ndërkombëtare. Është një mozaik i larmishëm motivesh, me ngjyra shumë e shenja te ndryshme simbolike, që pasqyrojnë një jetë të tërë përmes një psikologjie botëkuptimesh të ndryshme të qëndisura me mjeshtri e dashuri.

Ludwig Van Bethoven nga Breanna Ysabel nga San Diego )Ludwig Van Beethoven ((Raidon Z)) Çdo hero është i ndryshëm në çdo libër që dikush lexon, duke e bërë secilin unik. Ata kanë fuqi të ndryshme që i bëjnë njerëzit të besojnë dhe t'i shohin gjërat ndryshe. Megjithatë, vetëm për shkak se heronjtë nuk janë të njëjtë, nuk do të thotë se ata ende nuk janë të ngjashëm në mënyrat e tyre. Ludwig Van Beethoven ishte një kompozitor i famshëm gjerman i shurdhër në mesjetën e tij. Ai ishte fëmija më i madh i mbijetuar nga 3 fëmijët dhe filloi muzikën që në moshë të vogël. Babai i tij e filloi me instrumente që në moshën 4-vjeçare. Pasi dëgjoi të luante Beethoven, Wolfgang Amadeus Mozart donte ta stërvitte atë, duke e bërë Beethoven të fillonte të kalonte shumë kohë larg shtëpisë. Një hero duhet të ketë një qëndrim të mirë pune dhe duhet të jetë një person elastik. Të qenit i guximshëm nuk është e vetmja arsye pse një person është hero. Ludwig Van Beethoven nuk ishte hero sepse ishte trim apo guximtar. Ai ishte një hero për shkak të qëndrimit të tij punëtor dhe elasticitetit. Shkrimi i muzikës së tij ((Ear Sense)) Shkrimi i muzikës së tij ((Ear Sense)) Bethoven u kthye nga shumë vështirësi, duke e bërë atë një kompozitor elastik në kohën e tij dhe tani. Është mjaft e vështirë të kalosh vetëm vështirësitë, por Beethoven nuk kishte shumë zgjedhje. Kapërcimi i këtyre vështirësive është shumë më i vështirë sesa përballja me to. Megjithatë, në një farë mënyre, Beethoven ia doli ta bëjë këtë. “Ai kishte një jetë plot vuajtje dhe tragjedi...” (Ludwig Van Beethoven Pages). Beethoven kaloi shumë vështirësi dhe gunga në jetë. Ai kaloi depresion për pjesën më të madhe të jetës së tij dhe madje pothuajse mendoi të merrte jetën e tij. Beethoven arriti të mposhtte shanset dhe t'i kapërcejë ato. Bethoven-it iu desh gjithashtu të përjetonte vdekjen e nënës së tij, e cila vdiq në vitin 1787. Shumë njerëz do të kishin zgjedhur të hiqnin dorë. Megjithatë Beethoven ishte në gjendje të kapërcejë gjithçka që bota i hodhi atij. Përveç vdekjes së nënës dhe depresionit të tij, pasi ishte i shurdhër, Beethoven iu drejtua muzikës së tij për të lehtësuar dhimbjen. “Ndërsa kompozitori iu afrua shurdhimit të plotë, ai u tërhoq më shumë nga shoqëria dhe u hodh më thellë në kompozimin e tij”. (Burimet në kontekst). Në vend që të zhytej në një depresion të thellë, Beethoven zgjodhi të mos dorëzohej. Në vend të kësaj, ai u mbështet në muzikën e tij për ta mbajtur atë në mendje. Beethoven mund të hiqte dorë lehtësisht dhe të largohej nga karriera e tij muzikore. Shurdhimi i tij mund të ketë qenë një nga gjërat më të mira që ka ndodhur gjatë periudhave të tij muzikore. Bethoven ishte një hero për shkak të qëndrueshmërisë së tij. Ai u kthye nga shumë sfida në jetën e tij. Kompozitori Ludwig Van Beethoven ((NNBD)) Kompozitori Ludwig Van Beethoven ((NNBD)) Një qëndrim punëtor është ajo që mund ta çojë një person larg në jetë. Shumë njerëz priren t'i largojnë prindërit e tyre sepse ata "nuk kanë nevojë për ta". Beethoven nuk kishte shumë zgjedhje. "Beethoven në thelb ishte në gjendje t'i botonte veprat e tij përafërsisht me shpejtësinë me të cilën ai mund t'i kompozonte ato." (Biografia në kontekst). Beethoven mund të ishte ndalur me muzikë pas humbjes së nënës së tij. Megjithatë, shfaqja duhet të vazhdojë, siç thonë shumë njerëz. Ai deklaroi se duhet të mësojë ashtu siç dëshiron të mësojë. Bethoven kishte stilin e tij të muzikës. Ai e dinte se si donte të jepte mësim dhe donte ta bënte atë sipas mënyrës së tij. Njerëzit piqen në mosha të ndryshme. Ndërsa Beethoven udhëtonte përreth duke kompozuar dhe luajtur muzikë, atij iu desh të piqej shumë më shpejt. "Gjatë gjithë kësaj kohe, Beethoven, ashtu si Mozarti, e kishte mbajtur veten pa përfitimin e një pozicioni zyrtar - por me sukses shumë më të madh për aq sa nuk kishte familje për të mbështetur." (Ebsco). Beethoven mund të kishte qenë ndryshe për shkak të reagimeve të njerëzve të tjerë. Ai mësoi se si të ishte vetvetja pa përdorimin e një të rrituri gjatë gjithë kohës. Beethoven ishte në gjendje të piqej në një moshë më të re, pasi prindërit e tij nuk ishin gjithmonë pranë. Meqenëse ishin qindra kilometra larg, Bethoven-it iu desh të bënte shumë gjëra pa të rriturit. Bethoven ishte një hero për shkak të qëndrimit të tij punëtor. Ai ishte i vendosur të bënte atë që donte më shumë, muzikën. Një person nuk duhet të jetë i guximshëm ose i guximshëm për t'u kualifikuar si hero. Bethoven nuk ishte një hero sepse ishte trim apo guximtar. Ai ishte një hero sepse ishte në gjendje të kapërcente sfida të mëdha. Qëndrueshmëria e tij është një tipar që e bëri Beethoven heroin që është sot. Edhe kur ishte i shurdhër, ai ende punonte shumë për muzikën e tij. Beethoven ishte një njeri punëtor kur bëhej fjalë për muzikë. Beethoven kaloi shumë vështirësi, duke përfshirë depresionin dhe vdekjen e nënës së tij. Në vend që thjesht të ulej në një karrige duke parë dhe të vepronte i dëshpëruar, Beethoven e luftoi depresionin dhe e mposhti atë, vajtoi dhe u largua nga vdekja e nënave të tij dhe e kaloi shurdhimin. Ai ishte në gjendje të bënte akoma atë që donte më shumë pasi ishte i shurdhër, duke luajtur dhe kompozuar muzikë. Beethoven është një frymëzim, sepse pavarësisht se çfarë i hodhi jeta, ai ishte në gjendje të ngrihej përsëri dhe të kthehej në punë. Një person nuk ka nevojë të jetë i guximshëm apo i guximshëm. Ata thjesht duhet të jenë vetvetja dhe të punojnë shumë dhe të mësojnë se si t'i kalojnë të gjitha kohët e vështira. Ashtu si Ludwig Van Beethoven. Ndryshuar për herë të fundit më 7/7/2016 12:00:00 Besimet, pikëpamjet dhe opinionet e shprehura në këtë paraqitje të heroit në faqen e internetit janë ato të autorit dhe nuk pasqyrojnë domosdoshmërisht bindjet, pikëpamjet dhe opinionet e Projektit MY HERO dhe stafit të tij.

55 vjet më parë u dërgua mesazhi i parë me internet, rrjeti pësoi “crash” Më 29 tetor 1969, 55 vjet më parë, studenti i Universitetit të Kalifornisë, Charley Kline, u përpoq të transmetonte tekstin “login” në një kompjuter në Institutin e Kërkimeve Stanford nëpërmjet lidhjes së parë në Arpanet, pararendësi i Internetit modern, i përdorur nga Ministria e Mbrojtjes së Shteteve të Bashkuara. Por rrjeti bëri “crash” duke u prishur sapo ai shtypi shkronjën “o”. Dhe kështu marrësi, profesori Bill Duval në Universitetin e Stanfordit, fillimisht mori vetëm dy shkronja: “lo”.Dhe kjo “lo” është bërë mesazhi i parë i dërguar ndonjëherë në internet nga ekipi i vogël i universitetit amerikan UCLA i përbërë nga profesori Leonard Kleinrock dhe studenti Charley Kline. Rreth një orë më vonë, me rikuperimin e rrjetit, fjala e plotë “login” u dërgua me sukses. Në vitin 1969 vetëm 4 universitete kishin kompjuterë të lidhur në internet: UCLA, Stanford, Universiteti i Kalifornisë, Santa Barbara dhe Universiteti i Jutës. Sistemi Arpanet lidhi universitetet që punonin për Departamentin e Mbrojtjes nën programin Arpa (tani Darpa) për teknologjitë e reja ushtarake. Dy vjet më vonë, në vitin 1971, e-maili i parë u dërgua nga studiuesi i MIT Ray Tomlinson, ndërsa World Wide Web siç e njohim ne sot u imagjinua në formë teorike në vitin 1989 nga shkencëtari britanik i kompjuterave Tim Berners-Lee në Cern të Gjenevës ndërsa faqja e parë e internetit u publikua në vitin 1991. Të mendosh për evolucionin e sotëm është marramendëse. Vetëm në WhatsApp, një nga kanalet ku mund të dërgohen mesazhe tashmë ka 2 miliardë përdorues dhe 100 miliardë mesazhe të dërguara çdo ditë. ©LAPSI.al

Dieta & Kura natyraleÇaji që duhet të konsumoni për uljen e tensionit të lartë? AgroWeb Çaji është një pije prezente me shekuj në tavolinat e shumë kulturave në mbarë boën, jo vetëm për shijet e tij të veçanta, por edhe për përfitimet e tij të mundshme shëndetësore. Një nga vlerat më të mëdha të këtij produkti është aftësia e tij për të kuruar shumë spimtoma e sëmundje në organizëm, por edhe për mirëqenien e plotë të trupit dhe mendjes. Për këtë arsye në artikullin e sotëm nga AgroWeb, do të trajtojmë se përse çaji është një nga pijet më të mira për shamngien e një problemi shumë të përhapur shëndetsor në Shqipëri, presioni i gjakut. Duket se ekziston një lloj i veçantë çaji i cili ndihmon në uljen e presionit të gjakut dhe parandalimin e këtij problemi. Quhet çaji hisbikus dhe ju ndihmon të keni shëndet të plotë duke rregulluar presionin e gjakut. Sfida e hipertensionit për shëndetin Presioni i lartë i gjakut, ose hipertensioni, është një shqetësim i përhapur shëndetësor që mund të çojë në probleme serioze kardiovaskulare nëse nuk kontrollohet si duhet. Ndryshimet e stilit të jetesës, duke përfshirë zgjedhjet dietike të ushqimit spo pijeve, luajnë një rol vendimtar në menaxhimin dhe parandalimin e hipertensionit. Zgjidhja natyrale hisbikus Çaji Hibiskus, i bërë nga petalet e thara të bimës hibiskus, ka fituar vëmendjen për vetitë e tij të mundshme për uljen e presionit të gjakut. Studimet sugjerojnë se konsumimi i rregullt i çajit hibiskus mund të kontribuojë në një uljen e niveleve të presionit të gjakut. Si ndikon ky çaj tek tensioni? Çfarë e bën çajin e hibiskusit të çmuar në luftën me hipertensionin? Çaji është i pasur me antocianina, antioksidantë që i japin lules së hibiskut ngjyrën e saj të kuqe të gjallë. Këto komponime mund të kontribuojnë në zgjerimin e enëve të gjakut, duke nxitur rrjedhjen më të mirë të gjakut dhe duke ndihmuar në rregullimin e presionit të gjakut. recommended by BeautyDerm Bëjeni para gjumit: në mëngjes rrudhat janë 70% më pak të dukshme Mëso më shumë Si ta përgatisni? Përgatitjs e një filxhani çaji hibiskusi është një proces i thjeshtë. Filloni duke e vënë ujin në zjarr dhe më pas duke i zhytur petalet e thara të hibiskusit në ujë të nxehtë për rreth 5-10 minuta. Mund ta shijoni të nxehtë ose të ftohtë, duke shtuar pak mjaltë për më shumë shije dhe vlera. Por kujdes… Konsumimi i tepërt mund të çojë në efekte anësore të padëshiruara dhe është gjithmonë e këshillueshme që të konsultoheni me një mjek profesionist, veçanërisht nëse jeni duke marrë ilaçe për presionin e gjakut. Eksplorimi i opsioneve të tjera Ndërsa çaji i hibiskusit është në qendër të vëmendjes, çajrat e tjerë gjithashtu mund të luajnë një rol në promovimin e shëndetit kardiovaskular. Çaji jeshil, i njohur për përmbajtjen e tij të pasur me antioksidantë, është shoqëruar me përfitime të ndryshme shëndetësore, duke përfshirë rregullimin e mundshëm të presionit të gjakut. Për më tepër, çajrat bimorë si kamomili janë alternativa pa kafeinë që kontribuojnë në mirëqenien e përgjithshme./AgroWeb.org

Sot, Dita e Alfabetit të Gjuhës Shqipe! Për herë të parë festë zyrtare në Shqipëri Data 22 nëntor shënon Ditën e Alfabetit të Gjuhës Shqipe, dhe për herë të parë këtë vit është shpallur festë zyrtare e Shqipërisë. Shqiptarët e quajnë nëntorin si muajin e tyre, me festat e datave 28 dhe 29 kur është shpallur pavarësia dhe çlirimi i vendit. Mirëpo, historia e zyrtarizimit të shtetit shqiptar nis që më 22 nëntor të vitit 1908, ku Kongresi i Manastirit standardizoi alfabetin e gjuhës shqipe, që sot përkujtohet si dita e alfabetit. Në të morën pjesë 50 delegatë nga 26 qytete të ndryshme, klube dhe shoqata. Në këtë Kongres u miratua vendimi që të pranohet alfabeti latin me disa ndryshime të shkronjave duke i adaptuar ato për gjuhën shqipe. Në Manastir, në atë kohë, kanë marrë pjesë intelektualë shqiptarë nga të gjitha trojet shqiptare, pasi qyteti ka qenë qendër e konsujve dhe ishte më i sigurt për mbarëvajtjen e këtij procesi të rëndësishëm kombëtar. Kryetar i Kongresit u zgjodh Mithat Frashëri, kurse nënkryetarë ishin Luigj Gurakuqi dhe Gjergji Qiriazi, ndërsa motra e tij Parashqevi Qiriazi, ishte gruaja e vetme në këtë Kongres. Sipas numrit dhe rëndësisë së pjesëmarrësve, Kongresi i Manastirit ka qenë ngjarja më e rëndësishme e popullit shqiptar në fillimet e shekullit XX, ku si rezultat i kësaj pune më 28 Nëntor të vitit 1912 u shpall edhe pavarësia e Shqipërisë. Për shqiptarët e Maqedonisë kjo ditë është ditë feste dhe nuk punohet, ndërsa në Manastir funksionon Muzeu i Alfabetit të Gjuhës Shqipe, në të cilin gjenden rreth 56 fotografi të pjesëmarrësve dhe 230 dokumente në formë digjitale dhe në letër. Top Channel

Pse gjuhët e reja shpiken nga binjakët Deri në 50% e binjakëve zhvillojnë modelin e tyre të komunikimit me njëri-tjetrin. Shumica e humbasin me kalimin e kohës, por për binjakët Youlden është bërë një mënyrë normale komunikimi. Binjakët Matthew dhe Michael Youlden flasin 25 gjuhë secili. E 26-ta është “Umeri”, të cilën nuk e përfshijnë në numërimin e tyre. Nëse nuk keni dëgjuar për Umeri, mos u habisni. Michael dhe Matthew janë dy personat e vetëm që e flasin, e lexojnë dhe e shkruajnë atë. E kanë krijuar vetë si fëmijë. Vëllezërit këmbëngulin se Umeri nuk është një gjuhë që e mbajnë qëllimisht të fshehtë. “Umeri nuk përdoret kurrë si një gjuhë për t’i mbajtur gjërat private,” thonë ata në një email. “Padyshim që ka një vlerë shumë sentimentale për ne, pasi pasqyron lidhjen e thellë që ndajmë si binjakë identikë”. Rreth 30-50% e binjakëve zhvillojnë një gjuhë të përbashkët ose një model të veçantë komunikimi që është i kuptueshëm vetëm për ta, i njohur si kriptofazia. Termi përkthehet drejtpërdrejt nga greqishtja si fjalim i fshehtë. Nancy Segal, drejtore e Qendrës së Studimeve Binjake në Universitetin Shtetëror të Kalifornisë, beson se tani ka fjalë më të mira dhe më të nuancuara për fenomenin dhe preferon të përdorë “fjalim privat”. Në librin e saj Twin Mythconceptions, Segal përdor gjithashtu shprehjen “mirëkuptim verbal i përbashkët” për t’iu referuar të folurit të përdorur brenda çiftit. “Bazuar në studimet e disponueshme, është e sigurt të thuhet se rreth 40% e të vegjëlve binjakë angazhohen në një formë të “fjalimi-binjakësh””, shkruan Segal. “Por kjo shifër nuk tregon se sa i ndërlikuar rezulton të jetë zhvillimi gjuhësor i binjakëve.” Umeri tani shkruhet duke përdorur alfabetin latin, megjithëse binjakët Youlden u përpoqën të hartonin alfabetin e tyre për gjuhën. Roy Johannink nga Holanda është babai i binjakëve adoleshente Merle dhe Stijn. Trembëdhjetë vjet më parë, kur ata ishin foshnje, ai bëri një video të tyre duke folur me njëri-tjetrin dhe e shpërndau në YouTube. Deri më sot, biseda e tyre ka mbledhur mbi 30 milionë shikime. Johannink ndodhi që kishte aparatin e tij në dorë në momentin që të dy fillimisht filluan të ndërveprojnë verbalisht me njëri-tjetrin. “Isha pak i befasuar që ata panë njëri-tjetrin”, kujton Johannink. “Ata menduan: “Hej, nuk jam vetëm në këtë moment. Jemi ne kundër botës”. Segal shpjegon se ashtu si Merle dhe Stijn (të cilët humbën gjuhën e tyre të përbashkët kur mësuan holandisht), shumica e binjakëve i tejkalojnë fjalët e tyre private pasi fitojnë më shumë ekspozim ndaj njerëzve të tjerë përtej shtëpisë. Por për binjakët Youlden, ky nuk ishte rasti. Ata nuk e kaluan gjuhën e tyre. Përkundrazi, ata e pasuruan dhe e përsosën atë me kalimin e viteve. Të lindur dhe të rritur në Mançester në Britani, binjakët Youlden u rritën të rrethuar nga etni dhe kultura të ndryshme, duke nxitur dashurinë për gjuhët. Kujtimet e fillimit të fillimit të gjuhës së tyre Umeri janë të mjegullta, por vëllezërit kujtojnë se gjyshi i tyre ishte i hutuar kur si parashkollorë, të dy bënin një shaka mes tyre që ai nuk i kuptonte. Më pas erdhën pushimet e tyre të para familjare jashtë vendit, në moshën 8-vjeçare. Ata u nisën për në Spanjë dhe vendosën se do të mësonin spanjisht, të bindur se nëse nuk do ta bënin, do të kishin vështirësi të porosisnin akullore. Të armatosur me një fjalor dhe me pak të kuptuar se si funksiononte gramatika, ata filluan të përkthenin fraza fjalë për fjalë nga anglishtja në spanjisht. Më vonë ata morën gjuhën italiane dhe më pas e kthyen vëmendjen në mësimin e gjuhëve skandinave. Duke bashkuar së bashku elemente të ndryshme gramatikore të të gjitha gjuhëve që kishin studiuar, vëllezërit kuptuan se Umeri mund të bëhej në të vërtetë një gjuhë e plotë. Kjo tingëllon me vëzhgimet e Segalit. Sipas saj, në përgjithësi, “binjakët nuk shpikin një gjuhë të re, ata tentojnë të prodhojnë forma atipike të gjuhës së cilës i ekspozohen. Edhe pse është e pakuptueshme, ata përsëri e drejtojnë atë te njerëzit e tjerë”. Binjakët Youlden filluan të standardizojnë dhe kodifikojnë Umerin. Në një moment, ata madje u përpoqën të hartonin alfabetin e tyre, por e kuptuan (kur morën kompjuterin e tyre të parë) se do të ishte pak i dobishëm duke pasur parasysh se nuk kishte font Umeri. Umeri tani shkruhet duke përdorur alfabetin latin. Gjuha e përbashkët Megjithatë, ruajtja e një gjuhe të folur nga pak njerëz vjen me sfidat e veta. “Binjakët e kanë këtë gjuhë të përbashkët, që në një moment e ndalojnë së përdoruri, sikur u vjen turp për këtë”, thotë Matthew. “Kjo gjithashtu nuk është diçka unike për gjuhët binjake.” Kushdo që flet një gjuhë të pakicës – që do të thotë një gjuhë që nuk ndahet nga pjesa tjetër e shoqërisë – mund të turpërohet ta flasë atë, “veçanërisht nëse jeni rritur me një gjuhë të pakicës ku mund të jeni të përjashtuar ose të parë me tallje nga të tjerët në shkollë”, thotë ai. “Fatmirësisht nuk e patëm kurrë atë [reagim nga të tjerët].” Përkundrazi, në shtëpinë e Youlden, prindërit e tyre kurrë nuk e panë zhvillimin e Umerit mes vëllezërve si një gjë negative. Kur vëllezërit largoheshin për të biseduar në gjuhën e tyre kur ishin me familjen e madhe, përgjigja prirej të ishte “ata po e bëjnë përsëri gjënë e gjuhës”, kujton Matthew. Karen Thorpe është specialiste në zhvillimin, edukimin dhe kërkimin e kujdesit të fëmijëve në Institutin e Trurit në Queensland në Universitetin e Queensland. Në rolet e mëparshme ajo ka studiuar gjerësisht zhvillimin e gjuhës tek binjakët. “Për mua bëhet fjalë për një marrëdhënie shumë të ngushtë”, thotë ajo. “Në vend që ta shohim atë si diçka të çuditshme dhe të pazakontë, gjuha private ka të bëjë me një gjë të bukur që njerëzit bëjnë kur janë shumë, shumë afër njëri-tjetrit. Por a është kjo ekskluzive për binjakët? Nuk mendoj kështu. Mendoj është ekskluzive për marrëdhënie shumë të veçanta, të ngushta.” Ajo gjithashtu e konsideron atë si një veçori normale të zhvillimit. Siç u shpreh ajo në një punim kërkimor të vitit 2010: “Është thjesht se fëmijët e vegjël që sapo kanë filluar të flasin priren ta kuptojnë njëri-tjetrin më mirë se sa prindërit e tyre ose të rriturit e tjerë.” Për të tjerët, si për shembull Youldens, gjuhët janë një kombinim i afërsisë dhe kuriozitetit intelektual, megjithëse Thorpe thotë se ky zhvillim afatgjatë dhe i vetëdijshëm i një gjuhe private është relativisht i rrallë. Binjakët Youlden vazhdojnë të shpikin fjalë të reja për të vazhduar me jetën moderne, pavarësisht nëse është ‘iPad’ ose ‘karikues’. Ka studime të kufizuara të rasteve të disponueshme për kriptofazinë, ose “gjuhën binjake”, dhe disa nga më të njohurit i kanë rrënjët në psikiatri. June dhe Jennifer Gibbons janë një shembull i tillë. Binjakët e lindur në Bajan u rritën në Uells në vitet 1970. Siç tha një nga motrat për BBC, ato kishin një pengesë në të folur dhe u ngacmuan për këtë në shkollë. Si rezultat, ata pushuan së foluri me të tjerët dhe folën vetëm me njëra-tjetrën. Për të tjerët, duke përfshirë edhe prindërit e tyre, fjalimi i tyre dukej i pakuptueshëm. Në moshën 19-vjeçare, pasi u arrestuan për krime duke përfshirë zjarrvënie dhe vjedhje, ato u dërguan në Broadmoor, një spital psikiatrik i sigurisë së lartë në Angli, dhe u bënë pacientet më të reja femra atje. “Ne ishim të dëshpëruara, ishim të bllokuara në binjakëzimin tonë dhe të bllokuar në atë gjuhë, ne provuam gjithçka për të ndarë veten,” tha June në një podcast të BBC për jetën e tyre. Shumica e binjakëve harrojnë çdo gjuhë që mund të kenë ndarë në mënyrë unike me njëri-tjetrin si fëmijë, thotë Thorpe, por disa ruajnë disa fjalë dhe tipare të komunikimit jo-verbal, siç janë gjestet . “Ata mund të mos kenë diçka që ne do ta quajmë një gjuhë ekskluzive, por ata kanë diçka që është mjaft e veçantë,” thotë Thorpe. Puna e saj ka zbuluar gjithashtu se binjakët janë pak më të rrezikuar nga vonesa e gjuhës, por të kesh një gjuhë private nuk kontribuon domosdoshmërisht në këtë. Vonesa e gjuhës lidhet më shumë me binjakët që kanë më pak vëmendje individuale nga të rriturit, sugjeron hulumtimi. Prematuriteti, shtatzënia dhe komplikimet e lindjes gjithashtu mund të luajnë një rol. “Një gjë që u them prindërve është: sigurohuni që të flisni me fëmijët tuaj një nga një, në mënyrë që ata të kenë ekspozim ndaj gjuhës,” rekomandon Segal. “Një problem me binjakët është se prindërit priren t’i lënë ata vetëm sepse argëtojnë njëri-tjetrin, por më pas nuk kanë modele gjuhësore për të rritur.” Për binjakët Youlden, krijimi i Umerit nuk ka qenë gjë tjetër veçse një përvojë pozitive. Gjuha po zhvillohet vazhdimisht ndërsa vëllezërit mendojnë për fjalë të reja për gjërat që janë shfaqur me jetën moderne. “Pavarësisht nëse është “iPad” ose “karikues”, të gjitha këto janë fjalë që nuk ekzistonin 20 apo 30 vjet më parë,” thotë Matthew. Tani ata drejtojnë kompaninë e tyre të trajnimit të gjuhës, duke mbështetur individë, institucione arsimore dhe kompani private me mësimin e gjuhës. Michael jeton në zona të ndryshme të Britanisë. Ata ende bisedojnë me njëri-tjetrin në Umeri. Ata nuk kanë në plan t’ia përcjellin gjuhën fëmijëve që mund të kenë në të ardhmen. E kanë të çuditshme ta ndajnë gjuhën me dikë tjetër. “Është një gjuhë unike e folur nga dy njerëz,” thotë Michael. “Është një nga ato gjëra që për fat të keq ka një datë skadimi.” BBC, përshtati në shqip ©LAPSI.AL

Gjendet rastësisht pas 200 vjetësh një vals i shkruar me dorë nga Chopin Zbulim sensacional në Bibliotekën dhe Muzeun Morgan në Nju Jork. Një dorëshkrim i panjohur nga Chopin u gjet rastësisht mes disa relikeve në një kasafortë. Zbulimin e bëri kuratori i muzikës Robinson McClellan. Teksa po kërkonte nëpër disa artikuj, McClellan vuri re një dorëshkrim të rrënuar me një emër të veçantë në krye, Chopin. Ai menjëherë bëri një foto dhe ia dërgoi Jeffrey Kallberg, një studiues i kompozitorit polak në Universitetin e Pensilvanisë. “Isha i tronditur – tha Kallberg për mediat amerikane – e dija që nuk e kisha parë kurrë më parë”. Pas analizave të kujdesshme, Biblioteka Morgan arriti në përfundimin se ai ishte një vals i panjohur nga Chopin, një zbulim unik në më shumë se gjysmë shekulli. Dorëshkrimi daton midis viteve 1830 dhe 1835, në kohën kur kompozitori ishte 20 vjeç. Studiuesit kanë nxjerrë në pah disa veçori. Megjithëse konsiderohet si një vepër e plotë, valsi është më i shkurtër se të tjerët të Chopin, vetëm 48 linja dhe një reprizë gjithsej 80 sekonda. Vepra është në një minor dhe përfshin gjithashtu një forte të trefishtë. I përcaktuar si “poeti i pianos”, Chopin vdiq në Paris në 1849 në moshën 39-vjeçare. © ANSA , LAPSI.al

Edith Durham, shpesh e quajtur me dashuri "Mbretëresha e Maleve," mbetet një figurë historike e veçantë për shqiptarët. Përkushtimi i saj i pashoq ndaj çështjes shqiptare dhe dëshira për të dokumentuar jetën dhe kulturën e një populli që përballej me sfida të mëdha, shquajnë punën e saj. Përmes librave, artikujve dhe artit, Durham arriti të sjellë në vëmendjen ndërkombëtare realitetin shqiptar të fillim shekullit të 20-të. Vepra e artistit Lazar Taçi, që paraqet një ndër udhëtimet e saj të lodhshme të shoqëruar nga një shqiptar, është një përjetësim i bukur artistik i lidhjes së saj me popullin shqiptar. Këto vepra janë jo vetëm art, por edhe një mënyrë për të ruajtur kujtesën historike dhe për t’i dhënë nderimin e merituar një mike të përjetshme të Shqipërisë. Ndër librat e saj, “Shqipëria e Epërme” mbetet një thesar për të kuptuar jetën, traditat dhe shpirtin e shqiptarëve të veriut, dhe edhe sot shërben si një udhërrëfyes për studiuesit dhe admiruesit e historisë shqiptare. Në këtë mënyrë, emri i Edith Durham vazhdon të jetojë mes shqiptarëve përmes veprave artistike, librave, shkollave dhe rrugëve që mbajnë emrin e saj. Ajo tregoi një simpati të jashtëzakonshme për shqiptarët, veçanërisht gjatë kohërave të vështira, si gjatë krizave ballkanike. Përkushtimi i saj ndaj çështjes shqiptare dhe mbrojtja që u bëri atyre në shkrimet e saj e bënë një mike të madhe të kombit shqiptar. Zonjusha Edith Durham një mike e madhe e shqiptarëve - është një vepër e realizuar nga mjeshtri Lazar Taçi.  Çmimi i pikturës 3,000 dollarë. Aty gjenden edhe disa piktura të mjeshtrit shqiptar, Lazar Taçi. Adhuruesit e pikturave, të cilët shfaqin interes për pikturën e Lazar Taçit, dedikuar Edith Durham, teksa janë njohur edhe me çmimin e saj, rekomandohen nga “Pixels” të kontaktojnë direkt artistin për blerjen e veprës origjinale. Në fillim të shekullit të 20-të, kur Shqipëria luftonte për pavarësinë e saj dhe kërcënohej nga ana tjetër me copëtim të territoreve, një grua e guximshme braktisi jetën e saj komode në Angli dhe nisi një udhëtim të gjatë për disa vite në Ballkan, në një periudhë të karakterizuar nga konflikte etnike pas shpërbërjes së Perandorisë Osmane. Nga viti 1908 deri në vitin 1914 ajo ka qenë e pranishme në viset më të thella të Shqipërisë, duke njohur nga afër jetën dhe traditat e një populli të lashtë autokton në këto treva. Ajo mbajti shënime dhe studime, kreu realizime dhe dizajne të rëndësishme për to. Dhe u 'bë aq e afërt dhe e dashur për banorët shqiptarë, saqë e quajtën atë "Mbretëresha jonë e maleve". Artisti përshkruan në telajo një ndër udhëtimet e gjata e të lodhshme nëpër Shqipëri të zonjës Durham, e shoqëruar nga një shqiptar. Për afro një gjysmë shekulli Durham lidhi fatet e jetës saj me fatet e Ballkanit dhe veçanërisht të Shqipërisë. Veç veprimtarive të tjera të karakterit politik, social e shkencor, ajo shkroi 7 libra rreth çështjeve të Ballkanit, nga të cilët “Shqipëria e Epërme”, e shkruar në vitin 1909, është më e njohura dhe më e arrira. Ky libër akoma edhe sot e kësaj dite është një udhërrëfyes i mirë i kulturës dhe traditave të malësorëve të Shqipërisë Veriore. Është për t’u theksuar që artikujt e saj për revistën “Njeriu” (Man) e bëri atë një pjesëtare të njohur të Institutit Mbretëror te Antropologjisë. Me mendje të ndritur dhe gjeneroze, ajo kuptoi me shpejtësi shpirtin e shqiptarëve dhe pa frikë e kompromis, i tregoi botës për popullin e lashtë ballkanas. Ndonëse ka kaluar më tepër se një shekull nga koha kur ajo vizitoi Ballkanin, shqiptarët i mbeten mirënjohës, duke i dedikuar jo vetëm vepra arti, por duke e përjetësuar emrin e saj në shkolla, rruge etj Faleminderit për këtë informacion! Edith Durham, e njohur si "Mbretëresha e Maleve," ishte një figurë e jashtëzakonshme. Ajo ishte një shkrimtare, artiste dhe udhëtare britanike që zhvilloi një lidhje të veçantë me Shqipërinë dhe shqiptarët gjatë fillimit të shekullit të 20-të. Përmes udhëtimeve të saj në Ballkan, ajo studioi dhe dokumentoi jetën, traditat dhe historinë e shqiptarëve, duke kontribuar në njohjen ndërkombëtare të kulturës shqiptare.

Muntaz Dhrami – Skulptori që i dha shpirt gurit dhe historisë Pergatiti.Li liana Pere. Muntaz Dhrami, lindur më 10 nëntor 1936 në qytetin historik të Gjirokastrës, është një nga ikonat e artit shqiptar dhe një mjeshtër i skulpturës që ka lënë gjurmë të pashlyeshme në kulturën kombëtare. Me duart e tij të palodhura dhe një shpirt të pasur krijues, ai e shndërroi gurin dhe bronzin në simbole të përjetshme të identitetit, historisë dhe shpirtit shqiptar. Udhëtimi i artit dhe edukimit Rruga e tij drejt artit filloi që në rini, kur pas përfundimit të shkollës fillore dhe dy viteve të mesme në Gjirokastër, ai u pranua në Liceun Artistik “Jordan Misja” në Tiranë (1953–1956). Pasi u dallua për talentin e tij të jashtëzakonshëm, Dhrami vazhdoi studimet e larta në Akademinë e Artit në Shën Petërburg, Rusi (1957–1961). Në vitin 1961, mbrojti diplomën në Institutin e Lartë të Arteve në Tiranë, duke krijuar grupin monumental “Çerçiz Topulli” dhe “Mihal Grameno”, një vepër që e bëri të spikaste si një talent i rrallë. Pasi u kthye në Shqipëri, ai u angazhua si pedagog dhe dekan në Fakultetin e Arteve Figurative, duke ndihmuar në formimin e brezave të artistëve. Veprat monumentale që flasin për historinë Gjenialiteti i Dhramit gjendet në krijimin e monumenteve që përshkruajnë momente dhe figura kyçe të historisë shqiptare: Monumenti i Pavarësisë (Vlorë, 1970), një simbol i lavdisë dhe sakrificës kombëtare. Nënë Shqipëria (Tiranë, 1971), një vepër madhështore që pasqyron shpirtin dhe krenarinë kombëtare. Obelisku i Arsimit (Gjirokastër), një përkushtim ndaj dijes dhe përparimit. Relievi monumental në Kryeministri (Tiranë), që përfaqëson frymën e unitetit dhe përkushtimit. Monumenti i Ali Pashë Tepelenës, një vepër që mishëron fuqinë dhe vizionin e një lideri historik. Monumenti i Lasgush Poradecit dhe Monumenti i Mitrush Kutelit, që nderojnë artin dhe letërsinë shqiptare. Portrete të shpirtit njerëzor Dhrami shkëlqeu gjithashtu në portretet e tij të hollësishme dhe të ndjeshme: Portreti i Nënë Terezës, që sjell në jetë ndjeshmërinë dhe përkushtimin e saj hyjnor. Busti i Shkurte Pal Vatës (Lushnje) dhe Busti i Jani Vretos (Leskovik), dëshmi të dashurisë dhe respektit për figurat kombëtare. Portreti i Rugovasit dhe Busti i Liri Gegos, që ndriçojnë forcën dhe karakterin e tyre. Ekspozita dhe nderime ndërkombëtare Ekspozita e tij debutuese me vizatime në Universitetin e Amanit (Jordani, 1967). Ekspozita “Frymëzim nga Beethoven” (Tiranë, 1994). “Puthja” (bronzi) ekspozuar në Gjenevë (Zvicër, 1999). Ai është laureat i çmimeve prestigjioze, duke përfshirë çmimin e nderit në Bienalen e Aleksandrisë (1964) dhe titullin e lartë “Skulptor i Popullit” (1978). Frymëzimi që mbetet përjetë Muntaz Dhrami është më shumë se një skulptor – ai është një rrëfimtar që flet përmes gurit dhe bronzit. Në çdo monument, në çdo portret, ai ka skalitur kujtesën kolektive të një kombi dhe ka përcjellë mesazhe të pavdekshme për dashurinë ndaj lirisë, dijes dhe artit. Trashëgimia e tij është një thesar që frymëzon brezat, një testament i fuqisë së artit për të mbajtur gjallë shpirtin e një kombi. Me punën e tij, Dhrami dëshmon se arti është e vetmja gjuhë që nuk njeh kufij – një gjuhë që na lidh me të shkuarën dhe na frymëzon për të ardhmen. Pergatiti. Liliana Pere.

Ndre Mjeda është poet dhe autor/publicist shumë i njohur. Ndre Mjeda, teolog, shkrimtar, gjuhëtar, deputet shqiptar nga Shqipëria.Ndre Mjeda që vetë nënshkruante ‘Mjedja’, poet i shquar dhe veprimtar patriot. Lindi në Shkodër nga Jakë Zefi (Kryeziu) e Luçije (Dominika) Thaçi, me origjinë nga Mirdita nga i ati, e nga Malcit e Pukës nga e ëma. Si i ri me intelekt të zhvilluar, i talentuar dhe studioz, tërhoqi vëmendjen e jezuitëve, të cilët menduan ta bënin prift. N’edukimin e tij patën ndikim shkrimtari jezuit Anton Xanoni (1863-1915) dhe poeti françeskan Leonardo de Martino (1830-1923). Ai vazhdoi më pas studimet fetare në Spanjë, Itali e Poloni. Në fillim ndenji tre muaj në pranverë 1880 në fshatin Cossé-le-Vivien afër Lavalit në perëndim të Francës, kurse më pas ndoqi një kolegj në manastirin Kartuzian të Porta Coeli-t në veri të Valencias në Spanjë, ku studioi për letërsi. Më 1883 e gjejmë në Kroaci, ku studion retorikë, latinisht dhe italisht në një institut jezuit në Kraljevica (ital. Porto Re) në bregdetin dalmat. Nga 1884 deri në fillim të vitit 1887 u stërvit në një kolegj që drejtohej atje nga Universiteti Gregorian i Romës, kurse më 1887 u transferua në një kolegj Gregorian tjetër në Kieri (Chieri), në juglindje të Torinos, ku ndenji deri në fund të atij viti. Në fillim dha mësim në një shkollë të lartë fetare në Kroaci. Në këto vite Ndre Mjeda filloi të shkruajë poezi shqip, ndër to edhe vjershën melankolike mjaft të lexuar Vaji i bylbylit, botuar më 1887 në broshurën Scahiri Elierz (Poeti i nderuar), ku shpreh mallin për vendin e tij. Po e kësaj periudhe është vjersha Vorri i Skanderbegut. Tema e shqiptarit në mërgim, që e merr malli për atdheun nën zgjedhën turke, ishte më se e zakontë në letërsinë e Rilindjes, sidomos në dhjetëvjeçarin pas dështimit të Lidhjes së Prizrenit. Disa poezi të tij: VJESHTA Dhe ju po shkoni,Bylbyla, kshtu!Po tretni këndynaj,Dallndysha, ju!Dekën mendovaSe m’vjen kurdo;Se m’leni vetunS’mendova, joPor ma fort zemrënMa bren nji idhnim:Çerdhen qi i leniKujdesit tim.Ndoshta, kur t’ktheniMue vorri m’mba,E ju kërkoniÇerdhën qi s’a. ANDRRA E JETËS IN’për ograjë po këndojnë bylbylatsi tu u prrallë me shoqi-shojnë,drandafilleve zymbylatt’kandshmen erë dhunti ia çojnë.E nalt n’qiell ma e bukur hanarreze t’paqta shkon tue shkri;maje bjeshkve fillon zanan’valle shoqeve m’u pri.Lodhë prej vegësh, prej rrangësh shpijet,si u ba natë, ndej Zoga n’votër;ndej m’u xe me dru dullijetqë kish ba n’për mal, pa motër!E kuvendte me nanë-locensi përgjumshëm, ndonji fjalë,derisa bri votrës gocëne muer gjumi dalkadalë.Fjet bri votrës: e kur shkëndijashndritte at fëtyr’ të patravajë,ejëll prej qiellit ulet te shpiadukej faret fëtyra e sajë.Herë n’at’ gjumë tue qeshun dukej,si m’u falë herë dorën çote;herë përmallshem n’veti strukeje n’fëtyrë gjaku t’tan’ i vëlote.(Ngrimun n’ar, mbi ‘i pullalinën balkue nji beg kish dalë;holl’ e i gjatë porsi selvin’rrugë nën gardh ish dukë nji djalë.)E nan-bardha tue shikjue:“Flej me engjuj, thotë, o bi;pusho shtatin me i ndihmueLokes sate nëpër shpi”.IIPrej nën nji tjegllet kish dalë si ‘j tra,ku nji mij’ tesha vëloshin pa da;përmbi shpi ndihej tue rrahun trokae ushtonte tokaprej kambësh t’bag’tive. Ka dalë Harapiherët, e shpatit delet ja hapi;ka dalun Mica me lopë të mëdhajanëpër ograja.Kur u zgjue Zoga vojt te balkonie pau se bleta vëlonte te zgjoni;pau se n’at’ nade poshtë nji lavruerkish ba nji shpuer.Tue sjellun krahnin këndote me veti,e i rridhte krahve si nji valë deti,ku shndriçëm dielli lëshonte si zhgjetarrezet e veta.Rreze flak’ arit. Por rrotull fëtyrae fushës kish nd’rrue; kish nd’rruemun zyrae bimës e e pem’ve; përmbi balkuederi kish nd’rrueerë filcigeni; po vite ‘j tjetërerë: porsi makthit; e rruga e vjetërnën shpi, mbas gardhit, porsi nji dritëshkonte tue qitë.Nuk e kish vrumun kurr nder dit’ t’vetaat rrugë n’balkue. Ktheheshin me çetaasaj katundsit, tue dalë pa prae ajo s’kish pa.U nis te puna mërziçëm. Nisindër penj sovajkën, e shpata krisi,cirliknë rrotllat posht’ e përpjetënën kambë të shpejtë.E vojt n’dritare prap. Ndoshta beguka mbërri te rruga e pret te shteguveshun me t’arta, mbi ‘j pullalipër bukuri.Nuk ishte begu: nën diell t’valtëveç dy dallëndysha bajshin do baltë,balt’ e kashtare për çerdhe t’vet,se Shën Ejëlli a nget.Ndoshta po avitet nji djal’ i rii holl’ e i gjatë porsi ‘j selvi,me rrip rreth brezit, me nji gjashtoree ‘j kacatore.Nuk erdhi djali: veç dy bylbyla,nji n’drandofille, nji ndër zymbyla,përmallshëm thrrasin, e shoqi-shojnëme kangë gazmojnë.IIIVijnë dallëndyshat porsi erapërte’ det te çerdhja e vet;vijnë bylbylat ku pranveran’pyje t’veshuna po i thrret.Se qe pemët kan’ endun lulet,e u vesh fusha me blerim;lehtas prroni malit uletda prej borës që i nep ushqim.E, i dish’ruem, bje për fushoreme rritë bimën për gjith’ vend,ku ‘j erë akullit mizorekishte hupë lul’zim e shend.Edhe ti prej asaj që t’rritidaju, vash’, e mos vajto;me nji veshë, që kurr s’ta shndritiparas, shtatin hijesho.Bashkë me lule len dashtnija,me kangë t’shpendit që galdon;e pranverës bukuriabashkë prej gjumit t’tan’ i zgjon.Del, o bij’, prej shpisë sate,del prei t’vorfënit katund;njajo flakë që n’zemër patedo t’përvjellin tjetërkund.T’pret nji zemër flak’ e shkëndija,pret me tanden m’u ba nji;sa jetë t’apin Perëndiamos m’u damun kurr prej ‘si.T’lypë nji bes’ e ta nep t’ndershmedora e unazaqë t’ven n’gisht;e ndërmjet pr’at besë t’gjithhershmea dorzan’ i lumi Krisht.Sogjetarë, porsi furiae nji rrfes’ që qetat shpon,janë të qiellit nalt ushtriae n’dorë shpata iu veton.E din idhun regj Davidi,e dinë lott që pa pra qet,kur sheh morten se kositian’ e mb’an krajlninë e vet.IVE kandshme asht hanakur del me zana,e n’tokë me dritë përndaret,Hyjzit që shndrisine që shetisinn’për qiell, jan’ t’bukur faret.Kur del agimie rruzullimime ‘j dritë kuqloshe mbëlohete përmbi kashtashndritë pika-lashta,zemra për mall gazmohet.Asht i madh shendi,kur ndihet shpendindër pyje tue pingrue;e knaqshme a ‘j lulekur iu përkule,o fllad i leht’, me e l’mue.Por s’i giet qielli,nuk i giet prillias fllad që shetitë lulete me erna veshet,foshnjës që i qeshetnanës, kur mbi ‘të përkulet. I TRETUNI Nuk kalon nji natë e n’andërrporsi zgjandërre shof nanën këtu përbri;me krye vjerrte, me lot për syrri tue shfrynjat idhnim që don me e griNdejun m’duket prap te votraku me motran’dritë t’kandilit qepte e arnotepor njat gaz ka që i shndrittekur godittepetkat e djalit e shendoteKqyr njat vend ku n’mbramje rrishekur nuk kishefije idhnimi nëpër ftyrëe ngurron, si t’kenke gurite, pshtetë muritlot’ i dalin rrkaje tuj kqyrë“T’kishe dekë ma mirë, o i mjerë –thotë sa herë, –Afër nanës qe t’desh e t’ruejti;t’kishe mbyllë me duer te miakëtu te shpianjata sy qe mordja shuejtiAfër vorrit tand nan-shkretaporsi bletaishte sjellun tue gjimuee n’at bar qe kishte qitëpër gjithë ditëndonji lule kish kerkue…”…E mandej, si del nji kruetue bumuerreth e rreth prej brijes s’malitrrkaj i ulen lot’ per rrudha– Nuk asht udhananë, m’u idhnue per t’zeza t’djalitKur n’kët shekull n’drit’ e qitekur e rriteme njat mund qe nep hitia (kujdes i madh)“Nji nanë tjetër, – thoshe, – ke,bir n’kët dhenana jote a shqiptariaMend e zemër për të shkrijie përtrijinam e lavd kur t’i vijë dita”Mbas fjalësh t’tua përherë shkovae t’ndigjova:shqiptarin’ nuk ekorrita ENDRRO, DASHUNO Endrro. Njeri, sot ma Shum se kurrVepro. E Len prova tprekshmeFol. E tnihet zani deri nskajeJeto. At jet tanen, Jo tjervetNgihu. Me gjanat Si tmushin zemrenPi. Bukurin e deteve e oqeaneveMeso. E burimi dijes mos tdij me shterruPuno. Kopshtin e mendjes gjithmonLexo. Poemat e shpirtit tanKupto. Vuejtjen njerzore tpakufiNdimo. At T’paudhin tkthehetNdriqo. Fike terrinUrreji. Vetem padrejtsitDuej. Duej e vetem duejDashuno. Po mos jep arsye… I MBETUNI Edhe shtaza po gazmohet,Edhe bari mungullon;N`shend natyra gjith po cohet,Vec ti, i mjeri,po gjimon.Kang`e valle tui bashkueShend prej gojet gjithkush qet;Vec i vorfni tui dertuePorsi i huej a n`gjinie t`vet.Tui ankue per t`zeza t`vetaPer gjith dere tui lype kerset;Per`te t`dhimtun kerkund s gjeta:Porsi i huej a n`katund t`vet.Lodh` e unshem,kur vjen nata,N`prehen t`nanes me shkue kujton;Edhe nana i diq e ngrata,E kush t`vorfnin s`e ngushllon.Bab`, oh!babe!sa here ndo`j trimitDo me i thane tui derdhun lot;Por per`tene a fjale trishtimit,A nji fjale qe permend kot.Per dhe t`vet dale n`ushtrieRrebte qendroi i jati e diq;Sot i vorfni askund nji shpie,Nji cope buk s e gjen nder miq.Ah!ti njome, o njome e mjera,Dit` e nate qe po vajton:Kund nder miq nuk t`cilet dera,Kerkush vajin s t`a pajton.Dit`e nate pa buk e shpieShkote i vorfni andej e kendej,E prej t`pasunish zotnieNje fjale t`mire kerkush s ja kthej.Ku ke baben me t`ndimue?Ku ke nanen me derdhe lot?Ty gjith robi t`ka harrue,Kerkush s`do me t`dalun zot.Tui rae bor, tui frye murrlani,Mjet dy vorreve si`j lis,Afer gropes qe vet`e bani,Djali i vorfen u molis.Afer nanes u shtrue me fjetun,Afer babes kerkoi pushim;Kurgja t`ngritin s ka me e gjetun,T`xet e t`ftofte skan me pas ndrrim.Me njata qe vec e doshinTrupi i t`vocerrit pushoj;E n`lumnie Gazeta Express 2024 ✕

Margaret Fuller! Fuller ishte një gazetare, kritike, avokate e të drejtave të grave dhe e para recensuese e librave amerikane me kohë të plotë në gazetari. Libri i saj Gruaja në shekullin e nëntëmbëdhjetë konsiderohet vepra e parë e madhe feministe në SHBA. Për të mësuar më shumë rreth grave me ndikim në historinë e vendit tonë, vizitoni https://nationalwomenshistoryalliance.org/may/ ! Burimi i Fotos: Biblioteka e Kongresit Margaret Fuller takoi fundin e saj të pafat në Bregun e Detit të Ishullit të Zjarrit më 19 korrik 1850 ndërsa anija e saj Elizabeth u ndesh me një stuhi që shkatërroi bregun lindor në afrimin e saj drejt portit të Nju Jorkut. Fuller kishte një fëmijëri të pazakontë. E udhëhequr nga babai i saj, senatori i Masaçusets Timothy Fuller, asaj iu mësua të gjithë arsimimi i tij klasik në Harvard në një kohë kur arsimi i lartë nuk ishte i disponueshëm për gratë. Në të njëzetat e saj, Fuller vendosi se ishte detyra e saj publike të ndante njohuritë e saj me të tjerët. Edukator, reformator social dhe shkrimtar, Fuller botoi traktate mbi shumë kauza liberale: feminizmin, heqjen dhe reformën e burgjeve dhe përmirësimin e kushteve për të varfërit. Fuller shërbeu gjithashtu si redaktor i revistës së parë letrare të Amerikës, The Dial, qëllimi i së cilës ishte të nxirrte një zë për Artet dhe Letrat Amerikane. Puna e Margaret Fuller u njoh nga Universiteti i Harvardit kur ajo mori nderin e të qenit femra e parë që u lejua të kryente kërkime atje, një nder i paprecedentë, pasi gratë nuk lejoheshin të ndiqnin universitetin. Fuller bëri një angazhim për të përhapur arsimin e lartë tek gratë. Ajo zhvilloi takime, të quajtura "Biseda", në të cilat çështjet e kohës shqyrtoheshin në dritën e mësimit historik dhe filozofik. Këto takime u mundësonin grave ekspozimin ndaj analizave dhe diskutimeve të informuara që dhanë një forum për perspektivat e grave dhe inkurajuan rritjen e grave drejt mbështetjes te vetja. Traktati i saj novator, Gratë në shekullin e 19-të u bë një frymëzim themelor për Lëvizjen e së Drejtës së Grave. Këtu, Fuller shprehu vizionin e saj për edukimin e grave dhe lirinë intelektuale. Gruaja në shekullin e 19-të pati një popullaritet të jashtëzakonshëm dhe është vlerësuar nga disa për frymëzimin e Konventës për të Drejtat e Grave të vitit 1848 në Seneca Falls, Nju Jork. Fuller u largua nga Nju Anglia për në New York City me ofertën e Horace Greeley për t'u bërë Redaktor letrar për gazetën e tij të re kombëtare, New York Daily Tribune. Këtu ajo jetoi dhe shkroi derisa u nis për një turne evropian, i cili përfundoi në Romë, ku u bë korrespondentja e parë femër e luftës, duke raportuar nga betejat e Revolucionit Italian të 1848. Ishte udhëtimi i saj i kthimit në Amerikë që përfundoi tragjikisht më plazhet e Fire Island, Nju Jork. Arritjet e Margaret Fuller shërbyen si frymëzim për formimin e rritjes intelektuale dhe sociale të Amerikës për shumë çështje, ndikimi i të cilave ndihet edhe sot. “Gjeniu i veçantë i Gruas besoj të jetë elektrik në lëvizje, intuitiv në funksion, shpirtëror në tendencë. ” - Margaret Fuller, në veprën e saj Grua në shekullin e nëntëmbëdhjetë. Në këtë ditë të Gruas, ne nderojmë Margaret Fuller, një autore themeluese feministe që ka një lidhje tragjike me Ishullin e Zjarrit. Gjatë udhëtimit për në shtëpi nga Evropa, anija që e mbante atë dhe familjen e saj u shkatërrua gjatë një stuhie të dhunshme verore në ishullin e Zjarrit pranë zonës Point O’ Woods më 19 korrik 1850. Fuller, burri i saj Marchese Giovanni Ossoli, dhe djali i tyre i vogël u mbytën. Përpjekjet për të rimarrë trupin dhe sendet e saj ishin të pasuksesshme. Fuller udhëhoqi një jetë të shquar, duke botuar traktate për shumë shkaqe të rëndësishme: feminizmin, heqjen, reformën në burg dhe përmirësimin e kushteve për të varfrit. Fuller shërbeu gjithashtu si redaktor i Revistës së parë Letrare në Amerikë, The Dial, e cila botoi punimet e shumë mendimtarëve Transcendentalistë. Puna e saj në fund, Gruaja në shekullin e nëntëmbëdhjetë u bë një frymëzim themelor për Lëvizjen e të Drejtës së Gruas. Këtu, Fuller shprehu vizionin e saj për arsimin dhe lirinë intelektuale të grave. Gruaja në shekullin e nëntëmbëdhjetë u takua me popullaritet dërrmues dhe u është merituar nga disa me frymëzimin e Konventës së të Drejtave të Grave të vitit 1848 në Ujëvarën e Senecës, Nju Jork. Mësoni më shumë rreth jetës së jashtëzakonshme të Margaret Fuller: https://www.nps.gov/fiis/learn/historyculture/margaret-fuller.htm

“ Statuja e Lirisë” (anglisht “Statue of Liberty“), një ndër monumentet më të famshme në botë Zyrtarisht i është dhuruar SHBA-së nga populli francez, me rastin e 100-vjetorit të shpalljes së pavarësisë. Statuja paraqet figurën e Libertas (perëndisë së lirisë në mitologjinë romake), e cila në dorën e djathtë mban flakadanin e lirisë, kurse në dorën e majtë mban pllakën në të cilën është e shënuar me numra romak data 4 Korrik 1776, që paraqet ditën kur u shpall Deklarata e Pavarësisë së SHBA nga Anglia. Me kalimin e viteve ajo u bë simbol i lirisë e demokracisë në botë. Autor i skulpturës është Frederik August Bartoldi, me skeletin e brendëshëm të bërë nga inxhinieri Gustav Eiffel, autor i Kullës së famshme të Eiffelit në Paris. “Statuja e Lirisë" është e ndërtuar nga bakri dhe është transportuar pjesë-pjesë nga Franca në Amerikë. Vetë statuja është 46 m, kurse bashkë me bazën (të cilën e kanë bërë amerikanët), është 93 m e lartë. “Statuja e Lirisë” (anglisht “Statue of Liberty“), një ndër monumentet më të famshme në botë.

Angelina Jolie dhe djali i madh Knox vjedhin shfaqjen me paraqitjen jashtëzakonisht të rrallë në tapetin e kuq Buletini Angelina Jolie dhe djali i saj Knox Jolie-Pitt mbërrijnë për Çmimet Vjetore të 15-të të Guvernatorëve të Akademisë së Arteve dhe Shkencave të Filmit në Sallën e Ballit Ray Dolby në Los Angeles më 17 nëntor 2024. (Foto nga VALERIE MACON / AFP) (Foto nga VALERIE MACON/AFP nëpërmjet Getty Images)© VALERI MACON Shtëpi Moda Stili i famshëm Angelina Jolie dhe djali i madh Knox vjedhin shfaqjen me paraqitjen jashtëzakonisht të rrallë në tapetin ekuq Angelina Jolie dhe djali i saj, Knox Jolie-Pitt, bënë një paraqitje të rrallë publike së bashku në Governors Awards në Los Angeles më 17 nëntor, duke shënuar një natë të veçantë familjare. 16-vjeçari, të cilin Angelina ndan me ish-bashkëshortin Brad Pitt, doli në qendër të vëmendjes për herë të parë në më shumë se tre vjet - dhe ai e bëri këtë me stil. Angelina , 48 vjeç, rrezatonte hirin dhe magjepsjen në një fustan të verdhë me diell, duke qëndruar pranë djalit të saj teksa ecnin krah për krah në tapetin e kuq. Shikoni: Beteja e hidhur ligjore e Brad Pitt dhe Angelina Jolie Ju gjithashtu mund të pëlqeni Angelina Jolie dha një goditje të re në betejën ligjore me ish-Brad Pitt ndërsa gjyqi po afrohej Angelina Jolie dha një goditje të re në betejën ligjore me ish-Brad Pitt ndërsa gjyqi po afrohej Ansambli mahnitës i shfaqjes së Angelina Jolie 'Maria' është një ëndërr e natës Ansambli mahnitës i shfaqjes së Angelina Jolie 'Maria' është një ëndërr e natës Ndërkohë, Knox dukej pa sforcim me një kostum dhe kravatë klasike të zezë, të shoqëruar me një model flokësh të zhurmshëm që tregonte se sa është rritur që nga dalja e tij e fundit publike. Momenti ishte veçanërisht i veçantë pasi Knox është parë rrallë në ngjarje të profilit të lartë. Paraqitja e tij e fundit në tapetin e kuq daton në tetor 2021, kur ai u bashkua me vëllezërit e motrat e tij Maddox, Zahara, Shiloh dhe motrën binjake Vivienne në premierën në Londër të filmit Marvel të Angelina Eternals. Vëllai i tij i madh Pax ishte dukshëm i munguar në atë rast. Angelina Jolie, Knox Jolie-Pitt në 15th Guvernors Awards Pavarësisht se ka dy nga prindërit më të famshëm në Hollywood, Knox dhe vëllezërit e motrat e tij kanë qëndruar kryesisht jashtë vëmendjes – një zgjedhje që Angelina e ka respektuar gjithmonë. Duke folur për E! Lajmet në tetor, ylli i Maleficent shpjegoi: "Ata janë njerëz veçanërisht të turpshëm, shumë privatë dhe duan të jenë privatë". Ndërsa fëmijët Jolie-Pitt kanë zgjedhur një jetë më të qetë larg kamerave, ata kanë filluar të gdhendin shtigjet e tyre brenda industrisë së argëtimit. Në fakt, disa nga fëmijët e Anxhelinës tashmë kanë filluar t'i zhysin gishtat e këmbëve në film. Knox u shfaq për herë të fundit në tapetin e kuq 3 vjet më parë Maddox, 23, dhe Pax, 20, kohët e fundit kanë punuar në prapaskenë në filmin e ardhshëm biografik të Angelina, Maria, me regji të Pablo Larraín. "Mad dhe Pax ishin në këtë duke bërë punën e AD [asistent regjisor]," zbuloi Angelina për The Hollywood Reporter në gusht. "Ata e kanë bërë këtë disa herë, dhe unë mendoj se kjo është e mirë për ta. Pax ka tendencë të bëjë fotografi, dhe ai futet brenda. Pablo ishte i mrekullueshëm dhe e kuptoi se ai ishte i mirë .

Revista "Prestige" – Porta Drejt Ekselencës dhe Inspirimit 1. Promovimi i Yjeve të Suksesit Revista "Prestige" është një piedestal ku ngjiten emrat që shkëlqejnë në botën profesionale. Ajo nxjerr në pah histori suksesi që frymëzojnë dhe inkurajojnë çdo individ të kërkojë më të mirën në vetvete. 2. Frymëzim për Gjeneratat e Reja Me përmbajtje të pasur dhe tregime magjepsëse, revista frymëzon liderët e ardhshëm të mendojnë madhështisht, të veprojnë me pasion dhe të ndjekin rrugët e ekselencës. 3. Platformë për Lidhje të Rëndësishme Nëpërmjet rrjetëzimit dhe ngjarjeve të veçanta, "Prestige" krijon ura lidhëse midis profesionistëve të shquar, duke sjellë bashkëpunime që transformojnë karrierën dhe krijojnë mundësi të reja. 4. Burim i Diturisë dhe Inovacionit Me artikuj të mbështetur në kërkime të thelluara, revista ofron njohuri të pasura mbi prirjet e fundit, risitë teknologjike dhe praktikat më të mira në çdo fushë. 5. Nxitja e Vizionit dhe Krijimit të Vlerës "Prestige" është shumë më tepër sesa një botim – është një udhërrëfyes që sfidon kufijtë e zakonshmërisë, duke nxitur individët dhe organizatat të ndërtojnë vizione të mëdha dhe të krijojnë vlera të qëndrueshme. 6. Vlerat që Formësojnë Shoqërinë Duke trajtuar tema që prekin zemrën e sfidave dhe mundësive moderne, revista luan një rol kyç në ngritjen e vetëdijes për integritet, përkushtim dhe inovacion. 7. Një Oaz i Pasionit dhe Ambicies "Prestige" është streha e profesionistëve që ndjekin madhështinë. Artikujt e saj janë si një fener që ndriçon rrugën drejt arritjeve të jashtëzakonshme dhe përsosmërisë profesionale. Përfundim Revista "Prestige" është më shumë sesa një koleksion historish – ajo është një burim i gjallë inspirimi, një dritare drejt potencialit të pakufizuar dhe një forcë lëvizëse për transformimin personal dhe profesional. Me cilësinë, pasionin dhe vizionin që e karakterizojnë, "Prestige" mbetet një udhëheqëse e pakontestueshme në botën e ekselencës.

“Dita e Shqiptarisë”! 28 nëntori shënon edhe tri data të rëndësishme Të thuhet se 28 nëntori është dita më e rëndësishme për çdo shqiptar, është pak, pasi përtej një 24-orëshi të veçantë që ajo simbolizon mbi pavarësinë e marrë nga Shqipëria në 1912-ën me ngritjen e flamurit në Vlorë nga Ismail Qemali, kjo ditë është e veçantë edhe për një sërë detajesh të tjera me rëndësi të madhe historike dhe kombëtare. Në mënyrë faktike, vetë data, simbolizohet nga një sërë rrethanash të paracaktuara ose jo, mbi çaste kyçe të një kombi të tërë. Gjithçka, filloi më 28 nëntor 1443. Ishte viti shumë i largët 1443, kur në këtë ditë të shënuar, heroi kombëtar i Shqipërisë, Gjergj Kastrioti, ngriti flamurin e shqiponjës dykrenare mbi kalanë e Krujës, duke e çliruar atë nga pushtimi osman.