Search this site

Maria Mitchell: Pioniere e Astronomisë Amerikane dhe Emancipimit Maria Mitchell (1818-1889) është njohur si astronoma e parë profesionale amerikane femër, bibliotekare dhe edukatore. Ajo është një figurë themelore në historinë e shkencës dhe arsimit, jo vetëm për kontributet e saj në astronomi, por edhe për rolin e saj në promovimin e arsimit të barabartë për gratë në shekullin e 19-të. Ky punim synon të trajtojë jetën, arsimin, sfidat dhe ndikimin e saj, duke përdorur një qasje historike dhe filozofike. Maria Mitchell lindi më 1 gusht 1818 në Nantucket, Massachusetts, në një familje me pikëpamje të avancuara mbi arsimin dhe barazinë gjinore. Prindërit e saj, Mary dhe William Mitchell, ishin pedagogë të përkushtuar që i siguruan Maria-s dhe motrave të saj mundësi të barabarta për të mësuar, në një kohë kur gratë kishin shumë kufizime në këtë drejtim (Jones, 2018). William Mitchell kishte njohuri të mira për matematikën dhe astronominë dhe i mësoi Maria-s konceptet bazë të këtyre fushave që në moshë të hershme. Kjo përgatitje familjare ndikoi shumë në zhvillimin e interesit të saj për shkencën (Smith, 2020). Arsimi i Maria Mitchell Në mungesë të shkollimit formal të lartë, Maria u edukua kryesisht në shtëpi. Në mjedisin familjar u inkurajuan studimet në matematikë, gjuhë dhe shkenca natyrore. Puna e saj si bibliotekare në Nantucket Atheneum (1836-1856) i dha mundësi të mësonte përmes leximit të librave dhe revistave shkencore, duke u vetëarsimuar në mënyrë intensive (Mitchell, 1880). Praktika astronomike dhe autodidaktika Në shtëpinë e saj, Maria zhvilloi aftësitë praktike në astronomi duke përdorur një teleskop të vogël dhe duke bërë vëzhgime të rregullta të yjeve dhe kometave. Kjo praktikë e vazhdueshme i dha njohuri të thella që i mungonin në mungesë të arsimit formal (Jones, Në vitin 1865 ajo u emërua profesoreshë në Vassar College, ku promovoi arsimin e grave dhe krijoi një ambient akademik që inkurajonte gratë të studionin shkencat natyrore dhe matematikën. Kjo përvojë e dha asaj mundësinë të ndihmojë në emancipimin shkencor të grave (Smith, 2020). Një arritje kryesore ishte zbulimi i kometes më 1847, i cili u njoh si “Kometja Mitchell” dhe i dha asaj famë ndërkombëtare. Gjatë karrierës, ajo kombinonte punën e bibliotekares me kërkimin shkencor dhe mësimdhënien, duke e kthyer veten në një model për shumë gra shkencëtare që erdhën pas saj (Mitchell, 1880). shpjegimi rrjedhshëm dhe me detaje të plota, si Maria Mitchell zbuloi kometën e saj historike. Në vitin 1847, Maria Mitchell ishte 29 vjeçe dhe punonte si bibliotekare në Nantucket, por kishte një pasion të madh për astronominë. Ajo kishte në oborrin e shtëpisë së saj një teleskop të vogël, të cilin e përdorte çdo natë për të vëzhguar yjet dhe trupat qiellorë. Hapi i parë: Vëzhgimi i qiellit Më 1 tetor 1847, Maria po bënte vëzhgimin e zakonshëm me teleskopin. Ajo vuri re një objekt të panjohur që dukej i ndritshëm dhe lëvizte në mënyrë të çuditshme në krahasim me yjet e tjerë. Objekti kishte një dritë të veçantë dhe bisht të dobët, një tipar karakteristik i kometave. Hapi i dytë: Krahasimi me tabela astronomike Për të konfirmuar që nuk ishte një yll i njohur apo ndonjë planet, Maria përdori tabela astronomike dhe katalogë të objekteve qiellore. Këto tabela përmbanin pozicionet e yjeve, planetëve dhe objekteve të tjera për secilën natë. Ajo e kontrolloi nëse pozicioni i këtij objekti përputhej me ndonjë trup të njohur. Duke parë që pozicioni i tij ndryshonte çdo natë në një mënyrë që nuk përputhej me objektet e njohura, ajo e kuptoi se kishte zbuluar diçka të re. Hapi i tretë: Regjistrimi i vëzhgimeve Maria shkroi me kujdes të dhënat e saj: datën, orën, pozicionin në qiell dhe karakteristikat e kometës. Kjo ishte shumë e rëndësishme sepse i jepte një bazë të qartë për t’u verifikuar nga astronomët e tjerë. Hapi i katërt: Njoftimi tek Shoqëria Astronomike e Amerikës Pas verifikimeve të brendshme, ajo njoftoi Shoqërinë Astronomike të Amerikës për zbulimin e saj. Kjo shoqëri ishte institucioni kryesor në SHBA për astronomët profesionistë dhe amatuerë, dhe raporte të tilla priteshin me seriozitet. Pse ky zbulim është historik? Maria Mitchell ishte gruaja e parë amerikane që zbuloi një kometë, në një kohë kur gratë rrallë kishin mundësi të merreshin seriozisht me shkencën. Zbulimi i saj u njoh ndërkombëtarisht dhe ajo fitoi Medaljen e Lirisë nga Shoqëria Mbretërore Astronomike e Londrës, duke qenë gruaja e parë që merr këtë çmim prestigjioz. Kjo ngjarje hapi dyert për shumë gra të tjera që donin të ndiqnin karrierë në shkencë. Eksperimenti i vëzhgimit astronomik Ndryshe nga laboratorët e kimisë apo fizikës, eksperimenti i Maria Mitchell ishte një proces i kujdesshëm vëzhgimi dhe analizimi i fenomeneve natyrore. Ajo përdorte: Teleskopin optik për të parë dhe përqendruar objektet e largëta në qiell. Tabela astronomike dhe katalogë për të identifikuar pozicionet e trupave qiellorë. Metodat e regjistrimit sistematik të vëzhgimeve për të dokumentuar ndryshimet ditore. Kjo punë kërkonte durim, saktësi dhe njohuri matematike për të interpretuar të dhënat. Maria Mitchell përdori njohuritë e saj të fituara në familje, vetë-mësimin dhe pajisjet në dispozicion për të bërë një vëzhgim të kujdesshëm, për të krahasuar rezultatet me tabelat ekzistuese dhe për të raportuar zbulimin e saj. Ky proces i plotë dhe shkencor e bëri atë të hyjë në historinë e astronomisë si një prej grave më të rëndësishme dhe më të suksesshme të kohës së saj. Si funksiononin teleskopët apo tabelat astronomike në shekullin e 19-të! Teleskopët në shekullin 19: Përdornin lente ose pasqyra për të përqendruar dritën e yjeve dhe trupave qiellorë. Astronomët shikonin përmes okulareve dhe rregullonin këndin e teleskopit për të synuar objektet në qiell. Ishte një pajisje optike bazike, por e mjaftueshme për të parë yjet, planetët dhe kometat. Tabelat astronomike: Ishin libra me pozicionet e njohura të yjeve dhe planetëve për çdo ditë dhe orë. Astronomët i përdornin për të krahasuar vëzhgimet e tyre dhe për të identifikuar nëse një objekt i panjohur ishte një trup i ri, si kometa. Si i përdori Maria Mitchell: Ajo vëzhgoi me teleskop një objekt që po lëvizte ndryshe nga yjet e tjerë. Pastaj krahasoi pozicionin me tabelat dhe kuptoi që ishte një kometë e panjohur. Kështu e konfirmoi zbulimin e saj historik. Si një grua në një fushë të dominuar nga burrat, Maria u përball me pengesa të shumta, përfshirë paragjykimet dhe mospranimin në komunitetet shkencore. Megjithatë, me durim dhe përkushtim ajo fitoi respekt dhe vlerësim, duke marrë çmime dhe nderime ndërkombëtare (Jones, 2018). Mitchell u njoh ndërkombëtarisht, duke marrë çmime nga shoqata të njohura si Shoqëria Mbretërore Astronomike e Londrës. Në SHBA, ajo konsiderohet si një pioniere që ndihmoi në rrëzimin e barrierave gjinore në shkencë dhe edukim (Smith, 2020). Maria Mitchell është simbol i dritës së dijes që sfidon errësirën e paragjykimeve shoqërore dhe barrierat gjinore në shkencë. Ajo përfaqëson atë pjesë të njeriut që refuzon të pranojë kufizimet sociale dhe përpiqet të ndriçojë rrugën drejt barazisë dhe njohurive më të thella. Referencat Jones, L. (2018). The life and legacy of Maria Mitchell. History of Science Quarterly, 34(2), 102-119. Mitchell, M. (1880). Personal Letters and Scientific Reports. Nantucket Historical Archives. Smith, J. (2020). Women in Science: Pioneers and Trailblazers. New York, NY: Academic © 2024–2025 Liliana Pere – Themeluese, Drejtore, Botuese Revista Prestige Të gjitha të drejtat e rezervuara.

Analizë vizuale dhe simbolike e pikturës:Se Edi Kajana 1. Struktura e veprës: Në pamje të parë, duket si një mur guri, ndërtuar me copa të çrregullta e të ftohta, por kur e vëzhgon me më shumë kujdes, fillon të shfaqet fytyra e Kadaresë – e qartë, por e përthithur nga tekstura e murit. Portreti është realizuar në mënyrë delikate, duke ruajtur një ekuilibër mes konkretës dhe abstraktes. Ai nuk është i izoluar nga muri, por i integruar në të. 2. Simbolika kryesore: Mur guri: Muri simbolizon qëndrueshmërinë, historinë dhe identitetin kombëtar shqiptar. Guri është një element i lashtë i arkitekturës shqiptare, që gjendet në kështjella, qytete antike si Gjirokastra (qyteti i lindjes së Kadaresë) dhe rrugicat me kalldrëm. Duke u bërë njësh me murin, Kadare paraqitet si një gur themeli i kulturës shqiptare, një figurë që nuk mund të shkëputet nga historia dhe identiteti kolektiv. Shkrimtari si pjesë e murit: Ndjesia që Kadare "është" vetë muri – jo thjesht i pikturuar mbi të – tregon se ai nuk është thjesht dëshmitar i kohës, por vetë strukturë e saj. Ai është mbartës i kujtesës historike, siç është edhe letërsia e tij, e cila shpesh trajton historinë, mitin, totalitarizmin dhe qenien shqiptare. 3. Ngjyrat dhe stili: Ngjyrat janë të ftohta dhe të përmbajtura: gri, bezhë, kafe e hapur dhe pak blu, duke krijuar një atmosferë reflektive, melankolike, por edhe me një ton serioz e të thellë. Stili i furçës është i fragmentuar, si mozaik, duke krijuar idenë e kohës që kalon, kujtimeve të copëzuara, ose edhe mënyrës se si historia dhe kujtesa ndërtohen me pjesë të vogla. 4. Mesazhi artistik: Kjo vepër sugjeron se Kadare është një figurë e përjetshme në ndërgjegjen kulturore shqiptare. Ai është i ngulitur në murin e historisë dhe shpirtit kombëtar – si një dëshmitar, si një mbrojtës dhe si një ndërmjetës midis kohëve. Kjo pikturë nuk është thjesht një portret i Ismail Kadaresë – është një metaforë vizuale. Ajo përçon idenë se Kadare është një mur i historisë sonë kulturore, një figurë që nuk qëndron para historisë, por është brenda saj. Vepra është një nderim i heshtur, por i fuqishëm, ndaj një prej mendjeve më të ndritura të kombit shqiptar **1. Stili i mozaikut vizual ose fragmentarizmi: Figura e Ismail Kadaresë është ndërtuar nga copëza si gurë ose pllaka, që ngjasojnë me një mozaik. Ky stil nuk është një mozaik i vërtetë (në kuptimin teknik), por e imiton pamjen vizuale të tij për të përçuar një mesazh simbolik dhe estetik. Kjo e vendos veprën në një stil post-modern, ku teknikat klasike përzihen me ide konceptuale. 2. Realizëm i abstrahuar / Realizëm strukturor: Portreti është i dallueshëm, por jo i hiper-realist. Ai është i fragmentuar me qëllim dhe nuk synon një imitim të plotë të realitetit. Ky lloj trajtimi përfaqëson një realizëm të abstrahuar, ku forma dhe struktura janë të rëndësishme sa edhe përmbajtja. 3. Ndikime të stilit kubist (lehtësisht): Edhe pse jo kubizëm i pastër, forma e trajtuar në fragmente gjeometrike, veçanërisht në mënyrën si ndërtohen pjesët e murit dhe fytyrës, ka ngjashmëri me kubizmin – si tek Picasso ose Braque – por në një version më të butë, më figurativ. 4. Arte murale / trompe l'oeil konceptual: Ka elemente që ngjasojnë me murale moderne, veçanërisht për faktin se figura "del" nga muri dhe bëhet pjesë e tij. Efekti trompe-l’oeil (mashtrim për syrin) këtu nuk është përdorur për të krijuar iluzion tredimensional, por për të bashkuar realen me simboliken – figura dhe muri janë Ky është një stil bashkëkohor figurativ me elemente të mozaikut dhe realizmit të abstrahuar, që përdor strukturën vizuale si metaforë. Ai përqafon teknikat moderne por me respekt të qartë për formën njerëzore dhe ngarkesën simbolike të subjektit. © 2024–2025 Liliana Pere – Themeluese, Drejtore, Botuese Revista Prestige Të gjitha të drejtat e rezervuara. Analizoi.Liliana Pere

Një pyetje dhe një përgjigje nga Dritëro … Pyetje: Ç’është jeta për Dritëro Agollin ? Deri kur do të donte të jetonte ai? Përgjigje nga Dritëro : Jeta për mua është një hapësirë e madhe me diell dhe me shira, me lule dhe me gjemba, me qëngja dhe me ujqër, ku duhet të përpiqesh , të këndosh, të qash, të përqafohesh, të rrihesh e të turresh përpara , duke u rrëzuar dhe duke u ngritur . Unë nuk e kam përgjuar hapësirën e saj në vrimën e bravës së derës , por kam hyrë vetë në mes të kësaj hapësire , prandaj nuk jam penduar që kam jetuar . Një ndër çështjet më të mëdha të jetës është si të çash guackën e vetmisë për të dalë në hapësirën e gjerë të natyrës dhe të njerëzve . I dituri thotë: detyra kryesore në jetën e një njeriu është t’i japë dritë vetes . Dhe ndonjëherë duhet guxim edhe për të jetuar . Deri kur do të doja të jetoja ? Përgjigja ime është ajo e një filozofi: Të gjithë mund të jetojnë mirë, por askush nuk e ka pushtetin të jetojë gjatë. © 2024–2025 Liliana Pere – Themeluese, Drejtore, Botuese Revista Prestige Të gjitha të drejtat e rezervuara.

Ekskluzive nga Natyra: Një botë e humbur 34 milionë vjeçare fshihet nën akullin e Antarktidës Nga Redaksia e Prestige Në thellësitë e ngrira të Antarktidës Lindore, një zbulim spektakolar po sfidon gjithçka që mendonim se dinim për të kaluarën e planetit tonë. Falë teknologjisë më të fundit satelitore dhe një ekipi ndërkombëtar studiuesish të udhëhequr nga profesori Stewart Jamieson i Universitetit të Durhamit, një botë e lashtë, e ruajtur në heshtje nën akull për më shumë se 34 milionë vjet, ka dalë në dritë. Peizazhi i zbuluar — një sistem i ndërlikuar luginash, kreshtash dhe kanalesh të gdhendura nga lumenjtë — ndodhet i varrosur nën afro dy kilometra shtresë akulli, por ndonëse i padukshëm për syrin, ai ruan me përpikëri shenjat e një epoke kur Antarktida ishte e gjelbër, e ngrohtë dhe e lagësht, një pjesë vitale e superkontinentit Gondwana. Kur Antarktida kishte pyje, lumenj... dhe jetë Shkencëtarët thonë se ky peizazh i lashtë është ruajtur pothuajse i pandryshuar që nga fundi i periudhës Eocene. Në atë kohë, Antarktida nuk ishte një tokë e akullt dhe e shkretë, por një mjedis i harlisur, me pyje që lulëzonin dhe lumenj që rridhnin lirshëm. Ishte një botë ku klima lejonte jetën të shumohej — dhe ku, ndoshta, dikur kanë ecur edhe dinosaurët. Një dritare në historinë klimatike të Tokës Ky peizazh i ruajtur nën akull është më shumë se një kuriozitet gjeologjik. Ai ofron një pamje të rrallë në klimën e Tokës përpara ngricave, duke zbuluar sesi akulli nuk ka qenë gjithmonë mbret i kontinentit jugor. Studimi përdori sistemin satelitor kanadez RADARSAT, në kombinim me metoda radio-jehone (RES), për të skanuar sipërfaqen e akullit dhe për të identifikuar me saktësi formën e tokës poshtë tij. Rezultatet janë tronditëse: një tokë e modeluar nga lumenjtë, e ruajtur si një fotografi e ngrirë e së kaluarës, që për shkencëtarët përfaqëson një arkiv gjeologjik me vlerë të jashtëzakonshme. --- Çfarë na mëson kjo botë e harruar? Zbulimi ndihmon studiuesit të kuptojnë sesi formohet dhe ndryshon Shtresa e Akullit të Antarktidës Lindore (EAIS) — një nga masat më të mëdha të akullit në planet. Ajo filloi të zhvillohej gjatë tranzicionit Eocen-Oligocen, rreth 34 milionë vjet më parë, kur ndryshimet në klimë dhe rënia e nivelit të CO₂ transformuan gjeografinë globale. Por më e rëndësishmja, ky zbulim ringre pyetje thelbësore për të ardhmen: Nëse një klimë më e ngrohtë në të kaluarën e ka bërë të mundur lulëzimin e jetës në Antarktidë, çfarë do të thotë ngrohja e sotme globale për fatin e kësaj shtrese akulli — dhe për nivelin e deteve të ardhshëm? Nga ngrica, në dritë Shpeshherë, misteret më të mëdha fshihen në vendet më të pamundura. Nën një kontinent të akullt dhe të heshtur, një botë e harruar ka pritur miliona vjet për të treguar historinë e saj. Dhe sot, falë mendjeshtrisë njerëzore dhe teknologjisë së avancuar, ajo botë më në fund ka nisur të flasë. Prestige – ku shkenca takohet me elegancën e fjales Sigurisht! Më poshtë ke një përmbledhje të burimeve shkencore dhe mediatike për zbulimin e botës së mbuluar nën Antarktidë, që besohet të ketë qenë e fshehur për mbi 34 milionë vjet nën akull: --- 📚 Burime Kryesore për Botën e Humbur në Antarktidë (34 milionë vjet) 1. British Antarctic Survey (BAS) Titulli: Ancient river landscapes discovered beneath East Antarctica Përshkrimi: Zbulimi i një peizazhi të ruajtur subglacial (nën akull) me sistem lumenjsh të lashtë që daton mbi 34 milionë vjet. Mund të ketë ndikuar në formimin e shtresës së akullit dhe përbën një dritare për të kuptuar klimën e kaluar. 🔗 Lexo më shumë nga BAS --- 2. Live Science Titulli: Ghost of ancient river-carved landscape discovered beneath Antarctica Përshkrimi: Harta e relievit nën akull zbulon një peizazh të ruajtur që nuk është prekur nga akulli për miliona vite. I krijuar nga lumenj, jo akullnaja – një mjedis i mundshëm i gjelbër dhe i banuar. 🔗 Lexo artikullin --- 3. Scientific American Titulli: Lost River Landscape Discovered below East Antarctic Ice Përshkrimi: Studimi përdori imazhe radarike dhe teknologji të avancuar për të zbuluar një reliev të ruajtur thellë nën akull. Terreni daton nga epoka para formimit të shtresave të mëdha të akullit. 🔗 Lexo artikullin --- 4. The Washington Post Titulli: Ancient river landscapes under Antarctica may stabilize ice sheet Përshkrimi: Relievi i gjerë 2 100 milje katrorë nën akull ka ruajtur tipare që datojnë më shumë se 30 milionë vjet. Mund të ndikojë në mënyrën se si akulli shkrihet apo lëviz, dhe kështu në rritjen e nivelit të detit. 🔗 Lexo artikullin --- 5. New Scientist Titulli: Ancient river valleys discovered beneath Antarctic ice sheet Përshkrimi: Relievi përmban kreshta dhe lugina të formuara nga ujëra të rrjedhshme. Disa zona duken si Snowdonia në Uells – të paprekura nga akulli për mbi 34 milionë vjet. 🔗 Lexo artikullin --- 6. Times of India / Earth.com Titulli: Scientists discover 34 million year old hidden river world buried under 2 km of Antarctic ice Përshkrimi: Peizazh me lumenj të fshehur nën 2 km akull. Përdoren teknika si radarët satelitorë për të depërtuar përmes akullit dhe për të hartuar relievin. 🔗 Lexo artikullin --- 7. Durham University Titulli: Ancient landscape discovered beneath East Antarctic Ice Sheet Përshkrimi: Zbulimi u bë nga një ekip shkencëtarësh nga Britania dhe Australia, me hartëzime të peizazhit subglacial të ruajtur në mënyrë të jashtëzakonshme. 🔗 Shiko publikimin nga universiteti

Ministri Blendi Gonxhe shkruan ne statusin e tij Konispoli shpallet Ansambël Historik! 🏛️🇦🇱 Një hap i madh për trashëgiminë tonë kulturore: Qyteti i Konispolit është shpallur zyrtarisht Ansambël Arkitektonik Urban me vlera të veçanta historike dhe kulturore nga Këshilli i Ministrave. Ky vendim nuk është thjesht një titull – është një angazhim për të ruajtur, restauruar dhe promovuar një nga qendrat më të veçanta të historisë dhe identitetit tonë kombëtar. 🪨 Kalldrëme që mbajnë hapa shekujsh. 🏘️ Banesa të ndërtuara me gur të punuar që tregojnë mjeshtërinë dhe kujtesën e brezave. 🛍️ Gjurmët e pazarit të dikurshëm. 🏔️ Lagje me emra fisnorë dhe vendbanime antike në Qafën e Ktismave. Konispoli është më shumë se një qytet – është një dëshmi e gjallë e shpirtit të jugut. Nëpër kohë, ka qenë vatër rezistence, kulturë dhe atdhedashurie. Sot, me këtë status të ri, ai kthehet në një pikë kyçe për zhvillimin e turizmit kulturor, si model i zhvillimit të qëndrueshëm dhe ruajtjes së identitetit tonë. Ky vendim është fryt i punës së palodhur të Institutit Kombëtar të Trashëgimisë Kulturore dhe vjen në përputhje me Ligjin Nr. 27/2018 “Për Trashëgiminë Kulturore dhe Muzetë”. 💬Koha që Konispoli të zërë vendin që i takon në hartën e kujtesës sonë kolektive ka ardhur. #Konispoli #TrashëgimiKulturore #AnsambëlHistorik #IdentitetUrban #GurëDheHistori

Turizmi Elitar Shqiptar Po Ngritet: Green Coast Hotel – MGallery Collection Në Krye të Performancës Globale Vetëm dy muaj pas hapjes, hoteli 5-yllësh shqiptar zë vendin e parë mes 133 hoteleve të Accor në Europë. Prestige | Gusht 2025 🇦🇱 Një perlë luksoze buzë Jonit Në qershorin e këtij viti, në bregun elitar të Green Coast në Shqipëri, hapi dyert një hotel që premtonte shumë: Green Coast Hotel – MGallery Collection. Vetëm dy muaj pas nisjes së operimit, ky destinacion i ri turistik është vlerësuar si një nga hotelet me performancën më të mirë në botë, sipas raportit zyrtar të La Maison, degë e zinxhirit hotelier ndërkombëtar Accor. 📊 Lider në performancë mes 133 hoteleve të luksit Ky raport ka analizuar performancën e 133 hoteleve nën markat Sofitel, Sofitel Legend dhe MGallery Collection në nivel global. Green Coast Hotel – MGallery Collection ka dalë i pari mes të gjithë MGallery-ve në Europë, për shkak të kërkesës së lartë, popullaritetit dhe interesit të vizitorëve. 🤝 Një bashkëpunim strategjik: Accor + BALFIN Ky sukses nuk është i rastësishëm. Prapa këtij hoteli qëndron një partneritet strategjik mes Grupit BALFIN, një nga konglomeratët më të mëdhenj në rajon, dhe Accor, rrjeti francez me më shumë se 5,600 hotele në 110 vende. Për herë të parë, një markë ekskluzive si MGallery u soll në Shqipëri, duke theksuar përkushtimin ndaj përvojave autentike dhe luksit me standarde ndërkombëtare. Destinacioni që sfidon standardet rajonale Green Coast Beach, ku ndodhet ky hotel, është i vetmi në Shqipëri me çertifikim "Blue Flag", një tregues i cilësisë së lartë mjedisore dhe shërbimeve. Hoteli mban statusin e 5 yjeve plus, duke përfaqësuar një epokë të re në turizmin shqiptar, i cili më në fund po shkon drejt segmentit elitar ndërkombëtar. 🌍 Pjesë e një harte globale luksi Shtetet ku ndodhen hotelet që renditen pranë Green Coast Hotel për performancë përfshijnë: SHBA, Mbretërinë e Bashkuar, Gjermaninë, Zvicrën, Poloninë dhe Francën. Pra, Shqipëria ka hyrë realisht në ligën e madhe të mikpritjes luksoze. Zhvillimi që transformon rivierën shqiptare Ndërtimet dhe investimet strategjike si ky hotel, janë pjesë e një ndryshimi të madh në infrastrukturën turistike shqiptare. Ato e përforcojnë pozicionin e vendit tonë si një alternativë serioze ndaj destinacioneve klasike të Mesdheut. ✨ Shqipëria si destinacion elitar? Koha ka ardhur. Ky sukses është më shumë se një renditje. Është një sinjal i qartë që Shqipëria ka potencial të pakonkurrueshëm për të ofruar turizëm të nivelit të lartë. Green Coast Hotel është thjesht fillimi i një epoke të re. > “Turizmi shqiptar nuk është më një alternativë modeste – ai është një destinacion elitar në zhvillim.”

Këtu është informacioni i përditësuar dhe i zgjedhur direkt nga burimet zyrtare të BE-së dhe media të besueshme për implementimin e AI Act deri në 2025: 📅 Afatet kryesore të AI Act — Përditësim Gusht 2025 1 gusht 2024: Ligji (Regulation (EU) 2024/1689) hyri në fuqi në Fletoren Zyrtare të BE-së . 2 shkurti 2025: Filluan të zbatohen ndalesat për përdorime me risk të papranueshëm si profilizimi biometrik në kohë reale, social scoring dhe ndikim subliminal; detyrimet për “AI literacy” (arsim për sigurimin e përdorimit etik të AI) hynë gjithashtu në fuqi . 2 gusht 2025: Starton faza kryesore—zbatohet përputhshmëria për modelet e AI me përdorim të përgjithshëm (GPAI), regjistrimi i autoriteteve kombëtare mbikëqyrëse, dokumentimi dhe sistemet e gjobave deri në 35 milionë € ose 7 % të xhiros globale . 2 gusht 2026: Obligatorët për sistemet AI me risk të lartë (high-risk AI systems) dhe trafikun formal për vlerësim konformiteti (conformity assessments) bëhen të zbatueshme . 2 gusht 2027: Afati final për modelët GPAI ekzistues për të qenë plotësisht në përputhje; të gjitha pjesët e mbetura të ligjit hyjnë në fuqi të plotë . ÇçObligatorët kryesore nga 2 gusht 2025 për GPAI: Dokumentim teknik i plotë: përfshirë burimet e të dhënave, procesin e trajnimit dhe menaxhimin e riskut sistemi . Përgjegjësi për sigurinë gjatë gjithë ciklit të jetës së produktit (security‑by‑design, model‐poisoning, confidentiality attacks) . Respektimi i ligjit për të drejtat e autorit në përzgjedhjen e të dhënave të trajnimit dhe publikimi i Kodit të Praktikës për GPAI në korrik 2025 . Sanksionet të aktivizuara: gjerësisht implementim i gjobave deri €35 milion ose 7% të xhiros botërore për shkelje, për forma të ndryshme të mungesës së përputhshmërisë . Organet e mbikëqyrjes që hyjnë në funksion nga gushti 2025 Zyrtarisht krijohet “European AI Office” brenda Komisionit Europian, me detyrë mbikëqyrjen e modeleve GPAI dhe bashkërendimin e zbatimit në të gjithë BE-në . Çdo shtet anëtar duhet të caktojë dy autoritete kombëtare (një për mbikëqyrje tregu dhe një për notifikime) deri më 2 gusht 2025 . Strukturë mbikëqyrjeje me: EU AI Board, një Panel Shkencor të pavarur dhe një Forum Këshillimor për pjesëmarrje shumë-palëshe . 🌍 Përmbledhje e shkurtër Afati Çfarë hyn në fuqi 2 shkurt 2025 Ndalesa për rrezik të papranueshëm dhe detyrime për “AI literacy” 2 gusht 2025 GPAI, kod praktik, autoritete kombinative dhe regjimi i gjobave 2 gusht 2026 Sistemet AI me risk të lartë, vlerësime përputhshmërie 2 gusht 2027 Të gjitha dispozitat e mbetura plotësisht të efektshme Në thelb, nga mesi i vitit 2025 fillon një fazë e re zbatimi intensiv: teknologjitë e AI me përdorim të përgjithshëm dhe ato me risk të lartë do të jenë të mbikëqyrura nga organet kombëtare dhe europiane, me kërkesa të larta për transparencë, siguri dhe etikë.

POÇARI-Poezi nga Dritero Agolli Vajta në Stamboll të bëj pazar, për kujtim të ble një vazo balte: - Paqe dhe selam, usta poçar, Vazon më të mirë po e pate Paqe dhe selam, usta poçar! Vazoja nga dora shkau e ra Dhe m'u bë njëzet e pesë copë, Më erdhi rrotull deti Marmara Dhe m'u hap dyqani turk si gropë, Më erdhi rrotull deti Marmara. Pa më shau poçari keq turqisht, Unë e shava shqip e mend i rashë; Për çudi poçari nuk u ligsht, Veç dy lot në sytë e kuq i pashë, Për çudi poçari nuk u ligsht! Mos u çmend ky turk, ky musliman? Unë e shaj, ai me duar në qafë! Poçe tjeter mori në dyqan Dhe më tha: " Më shaj, për besë, prapë!" Poçe tjetër mori në dyqan. Psheretiu si unë: " Jam shqiptar, Shqip, vëlla, ti shamë dhe një herë, Fjala shqipe s'blihet në pazar, Në dyqan ka vjet që s'e kam ndjerë, Fjala shqipe s'blihet në pazar!" Ikën nga dyqani burra e gra, Unë e një poçar e tjetër s'kishte, Vazot frynte deti Marmara, Vazove poçari shqip u fliste, Vazot mbushte deti Marmara. POÇARI-Poezi nga Dritero Agolli Vajta në Stamboll të bëj pazar, për kujtim të ble një vazo balte: - Paqe dhe selam, usta poçar, Vazon më të mirë po e pate Paqe dhe selam, usta poçar! Vazoja nga dora shkau e ra Dhe m'u bë njëzet e pesë copë, Më erdhi rrotull deti Marmara Dhe m'u hap dyqani turk si gropë, Më erdhi rrotull deti Marmara.

Nuk Ka Qytete në Antarktidë dhe 8 fakte të tjera. 8 Fakte Argëtuese për Antarktidën Një koloni e pinguinëve perandorakë mirëpret vizitorët në Snow Hill Island. Pinguinët perandorakë janë një nga shumë speciet e rajonit Antarktik. Foto: Sue Flood Disa fakte befasuese dhe argëtuese për Antarktidën: Bazuar në përkufizimin e shkretëtirës (i cili përcaktohet nga sasia e reshjeve që një rajon merr), Antarktida është zyrtarisht një shkretëtirë — por pa duna rëre dhe temperaturat përvëluese. Askush nuk zotëron Antarktidën. Ndryshe nga Arktiku, i cili është pjesë e disa shteteve si Rusia, Kanadaja, Danimarka (Grenlanda) dhe Norvegjia, Antarktida nuk i përket asnjë shteti. Nuk ka pasaportë. Nuk ka as monedhë kombëtare. Shumica e ujërave të ëmbla të botës ndodhen në Antarktidë. Kudo që shikon në Antarktidë është në veri. Kur je në Polin e Jugut, në pikën më jugore të tokës, çdo drejtim që shikon është veri! Antarktida ka shumë vullkane aktivë. Të paktën 9 specie pinguinësh gjenden në rajonin Antarktik. Vlerësohet se 97.6% e Antarktidës është e mbuluar nga akulli. Antarktida nuk ka banorë autoktonë. Vetëm studiues dhe staf kërkimor jetojnë aty përkohësisht. Si të Shkosh në Antarktidë Të kuptosh si të shkosh në Antarktidë është hapi i parë për planifikimin e një udhëtimi atje. Për shkak të largësisë, klimës ekstreme dhe mungesës së banorëve, mënyra më e mirë është me një ekip të përvojshëm udhërrëfyesish polarë. Quark Expeditions është specializuar në udhëtime polare që nga viti 1991. Ekipi i tyre trajnohet në Quark Academy — qendra e vetme e këtij lloji për rajonet polare. Shumica e vizitorëve shkojnë në Antarktidë me anije ekspedite, duke udhëtuar fillimisht në qytete si Buenos Aires ose Punta Arenas dhe pastaj me avion charter për në Ushuaia, qyteti më jugor i Argjentinës. Nga aty, nisen me anije polare dhe kalojnë ngushticën Drake. Nëse s'ke kohë ose s'dëshiron të kalosh detin me anije, mund të fluturosh përtej ngushticës Drake, që quhet “Drake Lake” kur është e qetë, dhe “Drake Shake” kur është e trazuar. Pse nuk ka qytete në Antarktidë? Klima, terreni i ashpër, largësia, mungesa e burimeve natyrore dhe infrastrukturës shtetërore janë disa nga arsyet. Transporti brenda Antarktidës është pothuajse i pamundur, dhe nuk ka materiale ndërtimi apo mënyra të lira për të ndërtuar. Për më tepër: Kush do ta donte një qytet në Antarktidë? Kush do të guxonte të prishte një mjedis kaq të ndjeshëm ekologjikisht? Ekzistojnë vetëm stacione kërkimore me popullsi që ndryshon sipas sezonit dhe rrallë kalon 100 persona. --- Çfarë kafshësh jetojnë në Antarktidë? Pinguinët janë të preferuarit e shumë vizitorëve. Kolonitë mund të kenë deri në 250,000 individë. Speciet përfshijnë: Pinguinë Adelie Pinguinë Rockhopper Pinguinë Perandorak Pinguinë Mbretëror Pinguinë Gentoo Pinguinë Chinstrap Pinguinë Macaroni Përveç pinguinëve, në Antarktidë mund të shihni balena, foka, roska deti, shpendë të ndryshëm, madje edhe valrusa. Kush e qeveris Antarktidën? Asnjë shtet nuk e zotëron Antarktidën. Që nga nënshkrimi i Traktatit të Antarktidës më 1959 (tashmë me 54 vende nënshkruese), kontinenti është caktuar për “paqen dhe shkencën.” Kjo do të thotë se nuk ka nevojë për pasaportë për Antarktidën vetë – vetëm për vendet që kaloni gjatë udhëtimit. Çfarë monedhe përdoret në Antarktidë? Nuk ka monedhë zyrtare në Antarktidë. Disa suvenire ekzistojnë si “dollarë antarktikë,” por nuk janë të vlefshëm. Në bazat amerikane si McMurdo përdoren dollarë amerikanë, por mundësitë për të blerë diçka janë pothuajse zero. Udhërrëfyesit tuaj do t’ju njoftojnë se çfarë monedhe dhe karte krediti mund të përdorni në anije. Burimi: Quark Expeditions - No Antarctica Cities and 8 other facts

Kalaja e Himarës – Rrënjë Ilire mbi Bregdetin Jonian E ndodhur mbi një kodër strategjike që dominon qytetin e sotëm dhe bregun e bukur të Himarës, Kalaja e Himarës është një prej fortifikatave më të vjetra dhe më të rëndësishme historike në jug të Shqipërisë. Kalaja e Himarës është ndërtuar fillimisht nga ilirët, rreth shekullit IV para erës sonë, pra është mbi 2,300 vjeç! Gjatë shekujve, ajo është riparuar dhe zgjeruar nga grekët, romakët, bizantinët, normanët dhe osmanët, duke u kthyer në një monument të gjallë të historisë shumëfishe të rajonit Kalaja ka qenë e banuar vazhdimisht deri në shekullin XIX, ndaj nuk është zbuluar në kuptimin arkeologjik klasik, por ka qëndruar gjithmonë si një qendër historike e njohur në rajon. Në vitet e fundit, disa studime arkeologjike dhe restaurime kanë ndihmuar në identifikimin e fazave të ndërtimit, sidomos muraturës ilire dhe strukturave bizantine. Çfarë përmban Kalaja? Brenda mureve të saj të trashë: Rrënojat e kishave bizantine si Kisha e Shën Mërisë (e ndërtuar në shek. XIII) Gjurma të banesave tradicionale himariote Kapela dhe themele manastiresh Pamje panoramike mahnitëse drejt detit Jon, që dikur shërbyen për kontrollin e rrugëve detare Rëndësia strategjike Kalaja ka pasur një rol të madh në mbrojtjen e rajonit të Labërisë dhe rrugëve detare në Mesjetë, sidomos gjatë përplasjes së perandorisë osmane me fuqitë perëndimore. KUr ta vizitosh.. Përveç historisë, kalaja të ofron qetësi, atmosferë mistike dhe pamje unike të detit dhe maleve të jugut. Shumë nga banesat brenda kalasë janë ende të banuara ose të ruajtura, duke e bërë atë një fshat të vjetër brenda mureve, ku tradita dhe historia bashkëjetojnë. > “Nga muret 2300-vjeçare të Kalasë së Himarës, ku era sjell jehonën e ilirëve, bizantinëve dhe burrave të jugut, ju uroj një të dielë me diell, qetësi dhe frymëzim historik

Dhe vjen një ditë… kur ti bëhesh frymëzim, kur ti bëhesh mësim për studentët dhe ata të kushtojnë film dokumentar Dhe vjen një ditë kur gjurmët që ke lënë në art dhe në historinë e jetes dhe evolucionit, nuk qëndrojnë më në heshtje, nuk mbeten vetëm kujtime të shpërndara në kohë.  Vjen një ditë kur ato gjurmë bëhen film, bëhen histori mbresëlënëse, bëhen frymëzim. Kur emri yt lidhet me kujtesën kolektive, me ndjeshmërinë e një populli, me estetikën e një epoke. Dhe kur vetë jeta jote bëhet ekran, dritë, kujtim i gjallë. Kështu ndodhi me Roland Tashon. Një dokumentar i realizuar me ndjenjë dhe profesionalizëm nga dy studentë të Universitetit të Arteve – Marina Dimo dhe Mikael Beati – solli përmes 15 minutave rrugëtimin e një figure të pazëvendësueshme të fotografisë shqiptare: Roland Tasho, njeriu i përkushtuar për 42 vite pas objektivit, që i ka dhënë dritë historisë sonë, duke e ndalur në imazhe që flasin si vetë koha, edhe sot. Dokumentari u shfaq për herë të parë në sallën e Akademisë së Arteve, në praninë e studentëve, pedagogëve dhe dashamirësve të artit. Pastaj, u ngjit në ekranin e kinemasë “Agimi”, ku morën pjesë artistë të njohur, profesorë, studentë të profileve të ndryshme dhe figura të botës së kulturës. Atmosfera ishte e ngrohtë, e përqendruar, me një ndjeshmëri të rrallë që vetëm artet e vërteta dinë ta krijojnë. Në sallë mbizotëronte heshtja që flet – ajo lloj qetësie që lind nga respekti, nga përfshirja emocionale dhe nga ndërgjegjësimi për vlerën e asaj që shfaqet në ekran.  Ishte një natë arti, por edhe një natë reflektimi. Një mbrëmje që mbajti frymën pezull dhe zemrën të hapur. Ky dokumentar nuk tregoi vetëm jetën e një artisti – ai preku kujtesën tonë kolektive. Sepse në çdo foto të Roland Tashos gjenden copëza jete, dhimbje, shpresë, bukuri dhe histori. Në ato imazhe kujtojmë rininë, kujtojmë dhimbjen, kujtojmë eksodin, kujtojmë kalldrëmet e gurta, kujtojmë vetë jetën tonë. Kujtojme një epokë te tëre. Roland Tasho është një Sebastião Salgado shqiptar – një sy që sheh me ndjeshmëri dhe pasion.  Ai është një James Nachtwey i qetë – që dokumenton jo për sensacion, por për të dhënë kuptim, për të ruajtur, për të nderuar. Sepse, siç thuhet: “Një fotografi e mirë është ajo që përhap emocion edhe pa pasur nevojë për fjalë.”  Dhe një tjetër thënie e prek saktë thelbin e veprës së tij: “Është një mënyrë për të ndalur kohën. Është një mënyrë për të mbajtur gjallë një moment që përndryshe do të kishte kaluar pa u vënë re.” Në fund, duartrokitjet nuk ishin thjesht një shenjë vlerësimi – ishin një falënderim i heshtur, por i thellë.  Një përkulje ndaj kontributit të një njeriu që me mjeshtërine dhe profesionalizmin e pakrahasueshëm, me aparatin e tij ka shkruar historinë tonë vizuale.  Ishte një natë që do të mbahet mend – jo vetëm për dokumentarin, por për emocionin që la pas.  Një nderim i merituar. Një art i vërtetë që mbetet. Roland Tasho është shembulli i një profesionalizmi të rrallë – një mjeshtër që ka punuar me seriozitet të palodhur dhe përkushtim të pandërprerë për mbi katër dekada. Nje fotoreporter  inteligjent, i papërtuar dhe me një ndjeshmëri të thellë ndaj realitetit, ai ka qenë gjithmonë i pranishëm aty ku historia lëvizte, duke e ndalur atë në çaste të paharrueshme. Me kamerën e tij, Tasho nuk ka thjesht fotografuar, por ka bërë epokë. Ai ka qenë dëshmitar dhe pjesë e evolucionit të një shoqërie të tërë – duke e treguar atë në bardh e zi kur koha ishte e ashpër, dhe në ngjyra kur shpresa lulezonte. Fotot e tij janë vetë jeta: të vërteta, të drejtpërdrejta, dhe të mbushura me emocione që nuk zbehen me kohën.  Sepse një njeri i mirë si ai, nuk e sheh fotografinë si zanat, por si mision. Pergatiti:Liliana Pere. Album fotografik.

Mark Aureli – Jeta, Urtësia dhe Trashëgimia Filozofike Në historinë e njerëzimit, rrallëherë gërshetohen në një figurë e vetme pushteti suprem dhe përulësia filozofike. Një nga përfaqësuesit më të ndritur të kësaj simbioze është Mark Aureli (121–180 pas Krishtit), perandor i Romës dhe një prej filozofëve më të thellë të stoicizmit. Jeta dhe mendimi i tij janë një dëshmi e fuqishme e asaj që ndodh kur njeriu i pushtetit i dorëzohet urtësisë dhe përsiatjes së brendshme. Një jetë mes pushtetit dhe vetëpërmbajtjes Mark Aureli lindi në një familje aristokrate dhe u edukua me kujdes sipas idealeve romake dhe greke. U përgatit që herët për udhëheqje, por ajo që e dalloi ishte pasioni i tij për filozofinë – në veçanti për stoicizmin, një doktrinë që thekson qetësinë shpirtërore, vetëdisiplinën dhe jetesën në përputhje me natyrën dhe arsyen. Kur u bë perandor në vitin 161, ai u gjend në krye të një perandorie të trazuar – me luftëra në kufij, fatkeqësi natyrore dhe shpërthime epidemish. Por përkundër barrës së pushtetit dhe përgjegjësisë, Mark Aureli mbeti gjithmonë i lidhur me filozofinë si udhërrëfyes shpirtëror. "Mendime për Veten" – Pasqyrë e shpirtit stoik Trashëgimia më e vyer që na la Mark Aureli është vepra "Meditationes" (në shqip: Mendime për veten), e shkruar në formën e ditarit personal. Kjo vepër nuk ishte menduar për publikun, por për vetë autorin – një strehë e qetësisë shpirtërore mes furtunave të jetës. Në këtë libër, ai flet për përballjen me vdekjen, për vlerën e durimit, për ndershmërinë, dhe për kalueshmërinë e gjithçkaje. Ai këshillon veten të mos zemërohet me padrejtësinë, të mos ndikohen nga lavdërimet apo fyerjet, dhe të kujtojë gjithmonë përkohshmërinë e jetës: > “Ti ke fuqi mbi mendimet e tua – jo mbi ngjarjet. Kuptoje këtë, dhe do të gjesh paqen.” Nëpër rreshtat e tij, ndjehet lufta e brendshme e një njeriu që, ndonëse i veshur me pushtet absolut, përpiqet të mbetet i përulur, i arsyeshëm dhe i drejtë. Shumë mirë. Më poshtë ke një pjesë të rrjedhshme dhe të pasur me përmbajtje që tregon çfarë përfaqëson libri "Meditime" i Mark Aurelit, si dhe ndërlidhjen e tij me familjen, arsimin, dhe disa citate të përzgjedhura që e pasqyrojnë thellësinë e tij shpirtërore dhe filozofike. --- Çfarë tregon libri "Meditime" i Mark Aurelit Libri Meditime (ose Mendime për veten) është një nga veprat më intime dhe frymëzuese të filozofisë antike. Ai nuk është shkruar për botim, por si një ditar personal i perandorit Mark Aureli – një përsiatje e përditshme për jetën, natyrën njerëzore dhe vendin e njeriut në univers. Nëpërmjet këtij libri, Aureli mundohet të formojë veten si një njeri më i mirë, më i drejtë dhe më i përmbajtur përballë sfidave të përditshme. Libri është një thirrje për reflektim të brendshëm. Ai nuk jep urdhra, por pyetje. Nuk kërkon lavdi, por ndershmëri. Në një botë të trazuar nga luftërat dhe interesat, Aureli kërkon qetësinë dhe fitoren mbi vetveten.  "Meditime" Mark Aureli i kushton një pjesë të rëndësishme të veprës njerëzve që e formuan. Në hyrjen e librit, ai falënderon me përulësi figurat që kanë ndikuar në karakterin dhe bindjet e tij – prindërit, edukatorët, dhe mësuesit. Për shembull, për nënën e tij ai shkruan: > "Nga nëna ime, mësova të jem i përulur, i dashur dhe të jetoj me thjeshtësi." Ndërsa për gjyshin e tij Antonin Piu – të cilin e konsideronte një model të njeriut të përkryer – ai thotë: > "Nga gjyshi im, mësova se duhet të jem i duruar, i qëndrueshëm dhe i drejtë në çdo veprim." Këto falënderime tregojnë se për Aurelin, karakteri nuk është i lindur, por i ndërtuar – dhe baza e tij është edukata familjare dhe arsimi moral. Për arsimimin filozofik, ai përmend me respekt mësuesin e tij Rustik, i cili e mësoi të shmangë retorikën e zbrazët dhe të përqendrohet në përmbajtje: > "Nga Rustiku mësova të mos zëvendësoj virtytin me fjalë të bukura, por të kërkoj ndershmërinë në mendim dhe veprim." Ky pasazh tregon se për Aurelin, arsimi nuk kishte vlerë nëse nuk formonte shpirtin dhe ndërgjegjen. Citate të përzgjedhura nga "Meditime" Në thelb, çdo mendim në këtë libër është një këshillë për jetën, një përpjekje për të ruajtur dinjitetin dhe urtësinë. Ja disa citate që e pasqyrojnë këtë thellësi: "Mos u shqetëso se sa kohë do të jetosh – shqetësohu se si po e jeton kohën që ke." "Lumturia e jetës varet nga cilësia e mendimeve të tua." "Njerëzit janë të shqetësuar për të ardhmen, por askush nuk kujdeset të jetojë si duhet të tashmen." "Çfarëdo që ndodh është pjesë e natyrës. Pranoje me qetësi." "Kur ngrihesh në mëngjes, thuaj me vete: 'Sot mund të takoj njerëz arrogantë, xhelozë, të padrejtë. Por ata janë ashtu sepse nuk e dinë më mirë. Detyra ime është të mos jem si ata.'" "Meditimet" nuk është vetëm një libër për t’u lexuar – është një pasqyrë ku njeriu sheh veten. Mark Aureli nuk shkroi për të tjerët, por për të ruajtur virtytin e vet në një botë plot pasiguri. Përmes kujtimeve për familjen dhe mësuesit e tij, ai tregon se rruga drejt urtësisë fillon në shtëpi dhe vazhdon me edukimin e shpirtit. Ky libër mbetet edhe sot një udhërrëfyes i heshtur për ata që kërkojnë një jetë të mirë, të thjeshtë. Njeriu ideal sipas Mark Aurelit Për të, njeriu ideal nuk është ai që sundon të tjerët me frikë, por ai që sundon veten me mençuri. Sipas stoikëve, virtyti është qëllimi përfundimtar i jetës – dhe për Mark Aurelin, virtyti manifestohet në përmbajtje, drejtësi, kurajë dhe mençuri. Ai i shihte emocionet si pengesa për mendimin e qartë dhe lumturinë e vërtetë. Ai besonte se çfarëdo që ndodh jashtë nesh është jashtë kontrollit tonë – por mënyra si e përjetojmë atë, është zgjedhja jonë. Vdekja dhe përjetësia e mendimit Mark Aureli vdiq në vitin 180 pas Krishtit, në një kamp ushtarak, larg luksit të pallatit. Por ai la pas një trashëgimi që mbetet gjallë edhe sot. "Meditationes" është një udhërrëfyes për këdo që kërkon një jetë me kuptim, një mënyrë për të gjetur qetësinë në një botë të trazuar. Mark Aureli na mëson se nuk ka nevojë të jesh filozof në tempull apo në bibliotekë – mund të jesh edhe një perandor i botës dhe sërish të jesh i përulur para të vërtetave më të thella të jetës. Ai është një shembull se si njeriu mund ta udhëheqë botën pa humbur veten, dhe se filozofia nuk është strehë e të dobëtëve, por e të urtëve që kërkojnë t’i japin kuptim jetës. © Autor: Liliana Pere Të gjitha të drejtat e rezervuara. Nuk lejohet kopjimi, riprodhimi apo shpërndarja pa leje të shkruar nga autori.