AHMET GASHI NJË JETË KUSHTUAR DIJES, ARSIMIT DHE KUJTESËS SHQIPTARE NJË PROFIL I NJË MËSUESI QË E SHKRIU DIJEN ME ATDHEUN

AHMET GASHI

NJË JETË KUSHTUAR DIJES, ARSIMIT DHE KUJTESËS SHQIPTARE

NJË PROFIL I NJË MËSUESI QË E SHKRIU DIJEN ME ATDHEUN

Ahmet Gashi ishte intelektual shqiptar nga Prishtina, profesor, pedagog, historian, gjeograf, hartograf dhe autor tekstesh shkollore.

Ai i përkiste atij brezi intelektualësh për të cilët arsimi nuk ishte thjesht profesion, por mision dhe përgjegjësi ndaj shoqërisë e kombit.

Veprimtaria e tij u shtri në Prishtinë, Shkup, Stamboll, Elbasan dhe Tiranë, ndërsa lidhja e tij me Kosovën dhe me çështjen shqiptare mbeti një prej fijeve më të forta të jetës së tij.

Ai ishte Mësues i Popullit, Qytetar Nderi i Tiranës dhe Nderi i Kombit.

Por përtej titujve dhe vlerësimeve, Ahmet Gashi ishte një mësues që la gjurmë te brezat, një intelektual që shkroi libra, një hartograf që vizatoi hapësirën shqiptare dhe një dëshmitar i drejtpërdrejtë i disa prej figurave e ngjarjeve të rëndësishme të historisë sonë.

1888 – ORIGJINA DHE FAMILJA

Ahmet Gashi lindi më 1 shtator 1888 në Prishtinë, në një familje me prejardhje nga Jabllanica.

Sipas të dhënave biografike, familja e tij ishte pjesë e muhaxhirëve shqiptarë, të dëbuar nga trojet e tyre.

Kjo prejardhje do të ndikonte në mënyrën se si ai e shihte historinë, territorin dhe fatin e shqiptarëve.

Kosova për të nuk ishte vetëm vendlindje.

Ishte kujtesë.

Ishte histori.

Ishte një pjesë e pandarë e hapësirës shqiptare që duhej njohur dhe ruajtur përmes dijes.

Në familje ruhen edhe fotografi të rëndësishme, ndër to fotografia e vitit 1925, ku Profesor Ahmet Gashi shfaqet me familjen në Elbasan.

Ajo fotografi na lejon të shohim jo vetëm profesorin dhe figurën publike, por edhe babain, bashkëshortin dhe njeriun e familjes.

FËMIJËRIA DHE FORMIMI

Mësimet e para Ahmet Gashi i mori në Prishtinë.

Më pas vazhdoi arsimin e mesëm në Shkup, në Shkollën Normale Darulmuallimin.

Studimet e larta i vijoi në Stamboll, ku studioi histori dhe gjeografi.

Formimi në këto dy fusha do të përcaktonte rrugën e tij të mëvonshme.

Historia i dha mundësinë të studionte të kaluarën.

Gjeografia i dha mundësinë të shpjegonte hapësirën.

Hartografia i dha mundësinë ta paraqiste atë hapësirë në mënyrë konkrete.

Dhe arsimi u bë ura që i bashkoi të gjitha.

1908 – SHQIPJA SI MISION

Në vitin 1908, Ahmet Gashi jepte fshehurazi mësim të gjuhës shqipe në Prishtinë.

Në një kohë kur shqipja nuk kishte lirinë institucionale që meritonte, mësimi i saj ishte një akt i madh kulturor.

Për të, gjuha ishte dije, identitet dhe kujtesë.

Pas Kongresit të Manastirit, përpjekja për mësimin e shqipes mori një rëndësi edhe më të madhe.

Kështu, që në rininë e tij, arsimi dhe çështja kombëtare u bënë pjesë e së njëjtës rrugë.

STAMBOLLI, PRISHTINA DHE ISA BOLETINI

Pas përfundimit të Universitetit në Stamboll, Ahmet Gashi u kthye në hapësirat shqiptare.

Kthimi i tij përkon me një periudhë vendimtare të historisë sonë dhe me përgatitjet që do të çonin drejt shpalljes së Pavarësisë.

Sipas kujtesës familjare, ai erdhi në Shqipëri në kohën e ngritjes së Flamurit në Vlorë, duke u bashkuar me rrjedhën e atyre ngjarjeve që po ndryshonin historinë shqiptare.

Në jetën e tij do të mbetej veçanërisht e rëndësishme lidhja me Isa Boletinin, të cilin e kishte njohur nga afër.

Ahmet Gashi shërbeu edhe si sekretar i Isa Boletinit, një lidhje që e vendos atë shumë pranë një prej figurave më të rëndësishme të lëvizjes kombëtare shqiptare.

Më vonë, shumë vite pas këtyre ngjarjeve, ai do të ishte në gjendje të fliste për Isa Boletinin jo vetëm si një figurë historike, por si një njeri që e kishte njohur personalisht.

1912 – UDHËTIMI DREJT VLORËS

Në vitin 1912, Ahmet Gashi u bashkua me lëvizjen kombëtare shqiptare dhe udhëtoi drejt Vlorës së bashku me shqiptarë të Kosovës.

Në këtë rrugëtim ishte edhe Isa Boletini.

Për një intelektual të formuar në Stamboll, kthimi në hapësirat shqiptare dhe përfshirja në jetën kombëtare nuk ishte thjesht zgjedhje personale.

Ishte një përgjigje ndaj kohës.

1913 – ELBASANI

Në vjeshtën e vitit 1913, Ahmet Gashi u emërua në Elbasan.

Ai u bë drejtor i shkollës qytetëse qendrore dhe profesor.

Në Normalen e Elbasanit dha histori dhe gjeografi, por edhe muzikë e violinë.

Nga 1929 deri më 1933, ai drejtoi Normalen e Elbasanit, një prej institucioneve më të rëndësishme të arsimit shqiptar.

Aty përgatiteshin mësuesit që më pas do të shpërndanin dijen në të gjithë vendin.

Drejtimi i Normales ishte, për rrjedhojë, shumë më tepër se drejtimi i një shkolle.

Ishte pjesëmarrje në formimin e vetë sistemit arsimor shqiptar.

NJË MËSUES, NJË SHAHIST, NJË VIOLINIST

Ahmet Gashi kishte një botë kulturore që shkonte përtej historisë dhe gjeografisë.

Ai ishte shahist i mirë dhe violinist.

Dashuria për violinën nuk mbeti vetëm pjesë e kujtesës.

Violina e tij ruhet ende në familje dhe sot është në duart e djalit të tij, Bato Gashi, i cili është violinist.

Kështu, një instrument i heshtur vazhdon të mbajë një lidhje të drejtpërdrejtë mes dy brezave.

1925 – FAMILJA NË ELBASAN

Fotografia e vitit 1925 është një prej dëshmive më të bukura familjare.

Profesor Ahmet Gashi shfaqet me familjen në Elbasan.

Pas figurës publike të pedagogut qëndron një familje, fëmijë dhe një jetë e zakonshme njerëzore.

Kjo fotografi e bën historinë më të afërt.

Sepse një figurë kombëtare nuk është vetëm monument.

Është edhe baba.

1933 – TIRANA DHE “GJEOGRAFIA E SHQIPNIS”

Në vitin 1933, Ahmet Gashi u transferua në Tiranë.

Ai u emërua në Institutin e Vajzave “Nëna Mbretëreshë”, ku dha mësim gjeografie.

Në të njëjtën periudhë botoi “Gjeografia e Shqipnis – Për shkollat normale e të mesme”, një prej veprave të rëndësishme të tij në fushën e arsimit.

Ky libër përfaqësonte përpjekjen për ta kthyer gjeografinë shqiptare në dije të organizuar dhe të përdorshme për nxënësit.

Më 1935 botoi “Gjeografia e përgjithshme”.

Më 1937 u ribotua vepra “Shqipëria”.

NJË NJOHJE NGA AMERIKA

Në vitet e veprimtarisë së tij shkencore dhe gjeografike lidhet edhe me National Geographic Society në Shtetet e Bashkuara.

Në kujtesën familjare ruhet edhe një e dhënë tjetër me rëndësi: se për veprimtarinë e tij në fushën e gjeografisë ai mori titullin Profesor nga Columbia University në Washington.

Kjo e dhënë duhet verifikuar me dokumentin përkatës dhe me emërtimin e saktë historik të institucionit, përpara se të paraqitet si fakt përfundimtar.

Por vetë fakti që veprimtaria e tij gjeografike lidhet me vlerësime dhe kontakte ndërkombëtare tregon përtej kufijve të Shqipërisë interesin që kishte krijuar puna e tij.

HARTA E SHQIPËRISË

Në veprimtarinë e Ahmet Gashit një vend të veçantë zë hartografia.

Ai hartoi “Hartën e Shqipërisë së vërtetë”, ndërsa përgatiti edhe harta fizike, tematike dhe historike.

Në veçanti përmendet “Harta fizike e Shqipërisë”, e realizuar me 80 klishe.

Por harta e tij kishte një kuptim që shkonte përtej mësimit të gjeografisë.

Ajo ishte mënyrë për ta bërë territorin të dukshëm.

Në kujtesën familjare ruhet edhe një shprehje e lidhur me këtë vizion:

“Ku i thuhet bukës bukë dhe ujit ujë, aty është Shqipëri.”

Kjo fjali përmbledh një mënyrë të tërë të menduari.

Shqipëria nuk ishte vetëm një vijë në hartë.

Ishte gjuha.

Ishin njerëzit.

Ishte kujtesa.

Ishte territori.

Ishte historia.

1943–1944 – PRISHTINA DHE “SAMI FRASHËRI”

Gjatë viteve 1943–1944, Ahmet Gashi drejtoi Gjimnazin “Sami Frashëri” në Prishtinë.

Ai ishte drejtori i fundit i këtij gjimnazi në atë periudhë.

Këto vite ishin ndër më të errëtat e historisë së Europës dhe të Kosovës.

Në kushtet e terrorit dhe ndjekjeve nga Gestapoja gjermane, sipas dëshmisë familjare, Ahmet Gashi arriti të shpëtonte rreth 80 të rinj nga ndjekja dhe arrestimi.

Kjo është një nga dëshmitë më të forta që lidhen me karakterin e tij.

Mësuesi, në atë moment, nuk ishte vetëm drejtues shkolle.

Ishte mbrojtës i nxënësve të tij.

Ishte njeri që mori përsipër një përgjegjësi në një kohë kur heshtja mund të ishte më e sigurt.

Kjo dëshmi duhet kërkuar edhe në arkiva dhe në kujtimet e atyre që e kanë jetuar atë periudhë, sepse një ngjarje e tillë meriton të dokumentohet me çdo burim të mundshëm.

NJË GJIMNAZ QË MBAN EMRIN E TIJ

Sot, kujtimi i Ahmet Gashit nuk është vetëm në libra dhe në arkiva.

Në Prishtinë ndodhet një gjimnaz që mban emrin e tij, si një shenjë e vazhdimësisë së kujtesës së tij në vendlindje.

Kjo është ndoshta një prej formave më të bukura të nderimit për një mësues.

Emri i tij vazhdon të jetë i pranishëm aty ku ai vetë besonte se ndërtohej e ardhmja: në shkollë.

SHTËPIA PËRBALLË MINISTRISË SË ARSIMIT

Në Tiranë, familja Gashi jetonte në një shtëpi përballë Ministrisë së Arsimit.

Ajo shtëpi u bë një pikë takimi e njerëzve të arsimit dhe kulturës.

Nxënësit e tij e vizitonin shpesh.

Mes tyre ishin emra që më vonë do të bëheshin pjesë e rëndësishme e kulturës shqiptare:

Aleksandër Buda, Eqrem Çabej, Skënder Luarasi, Thoma Deliana, Sterjo Spasse dhe të tjerë.

Ata nuk vinin thjesht për të takuar një ish-profesor.

Vinin te një njeri që kishte qenë pjesë e formimit të tyre.

Kjo është një dëshmi e heshtur, por shumë e fuqishme, e ndikimit të një mësuesi.

HISTORIA QË AI TREGONTE NË TELEVIZION

Në vitet 1968, 1969 dhe 1970, Ahmet Gashi u mor në intervista televizive për të folur mbi figura historike si Isa Boletini dhe Bajram Curri.

Vlera e këtyre intervistave qëndronte edhe në faktin se ai fliste për njerëz që i kishte njohur nga afër.

Ai nuk ishte vetëm studiues i historisë.

Ishte dëshmitar i një pjese të saj.

Prandaj fjalët e tij kishin një peshë të veçantë.

Do të ishte me shumë vlerë që këto intervista të gjendeshin, të digjitalizoheshin dhe të ruheshin si pjesë e trashëgimisë dokumentare shqiptare.

Tregon vajza; ⁸BABAI IM – MËSUESI I POPULLIT

Për publikun, Ahmet Gashi ishte profesor, pedagog, autor, historian, gjeograf, hartograf dhe figurë e nderuar e arsimit.

Për ne ishte babai.

Unë isha më e vogla e fëmijëve.

Dhe, siç ndodh me fëmijët, atëherë nuk ia vija shumë veshin se për çfarë fliste.

Nuk e kuptoja peshën e emrave që përmendte.

Nuk e kuptoja se historitë për Isa Boletinin dhe Bajram Currin nuk ishin thjesht histori të lexuara në libra.

Ishte histori që ai e kishte njohur nga afër.

Nuk e kuptoja se njerëzit që vinin në shtëpinë tonë ishin personalitete që një ditë do t'i njihja si emra të mëdhenj të kulturës shqiptare.

Aleksandër Buda. Eqrem Çabej. Skënder Luarasi. Thoma Deliana. Sterjo Spasse.

Për mua ishin njerëz që hynin në shtëpi.

Sot e kuptoj ndryshe.

Sot mendoj se sa shumë do të doja të kisha dëgjuar.

Të kisha pyetur.

Të kisha mbajtur shënim.

Sepse ndonjëherë fëmija jeton pranë historisë pa e kuptuar se ajo është histori.

Dhe vetëm shumë vite më vonë kupton se zëri i babait ishte një arkiv i gjallë.

ANXHELINË – KUJTESA E NJË NXËNËSEJE

Në rindërtimin e figurës së Ahmet Gashit ka një vlerë të veçantë edhe kujtesa e ish-nxënësve të tij.

Një dëshmi e rëndësishme mund të vijë nga Angjelina, e cila e ka pasur profesor.

Kujtimi i një nxënësi është ndryshe nga një dokument zyrtar.

Dokumenti tregon se ku punoi një mësues.

Nxënësi tregon si ishte ai mësues.

Çfarë përcillte.

Si fliste.

Si sillej.

Çfarë mbeti në kujtesë.

Dhe kjo është arsyeja pse dëshmitë e ish-nxënësve duhet të ruhen bashkë me dokumentet.

PAS LUFTËS

Pas Luftës së Dytë Botërore, pozita institucionale e Ahmet Gashit ndryshoi.

Ai u largua nga funksionet drejtuese dhe vazhdoi të punonte si mësues.

Por kjo nuk e ndryshoi thelbin e tij.

Ai mbeti mësues deri në fund.

Sepse për të, arsimi nuk ishte një post.

Ishte një mënyrë jetese.

VEPRAT

Ndër veprat kryesore që lidhen me emrin e Ahmet Gashit përmenden:

• “Gjeografia e Shqipnis – Për shkollat normale e të mesme” – 1933

• “Gjeografia e përgjithshme” – 1935

• “Shqipëria” – ribotim më 1937

• “Harta fizike e Shqipërisë” – me 80 klishe

Në fushën e historisë përmenden gjithashtu:

• “Shqipëria në vitet 1908–1910”

• “Shqipëria në luftat ballkanike 1912–1913”

• “Kryengritjet e mëdha të viteve 1909–1912”

Këto vepra dëshmojnë për një intelektual që e shihte librin si instrument të formimit.

RËNDËSIA E TIJ

Ahmet Gashi bashkoi në një jetë të vetme disa fusha që shpesh trajtohen veçmas.

Historia ruante kujtesën.

Gjeografia shpjegonte hapësirën.

Hartografia e bënte atë hapësirë të dukshme.

Shkolla i bashkonte këto dije në formimin e brezit të ri.

Prandaj trashëgimia e tij nuk është vetëm akademike.

Është pedagogjike, kulturore dhe kombëtare.

1977 – LAMTUMIRA

Ahmet Gashi vdiq në Tiranë në vitin 1977.

Ai la pas libra, harta, nxënës, familje, kujtime dhe një emër që vazhdoi të jetojë në arsimin shqiptar.

Por mbi të gjitha la një ide.

Se një mësues mund të ndikojë në historinë e një vendi pa qenë domosdoshmërisht në qendër të saj.

Ndonjëherë ai e ndryshon historinë duke formuar njerëzit që më pas do ta shkruajnë atë.

1 SHTATORI – DITËLINDJA E NJË MËSUESI

Ahmet Gashi lindi më 1 shtator.

Është një rastësi e bukur dhe domethënëse që dita e lindjes së tij përkon me ditën kur shkollat shqiptare hapin dyert për një tjetër vit mësimor.

Për mua, 1 shtatori nuk është më vetëm dita kur nis shkolla.

Është edhe dita kur kujtoj babanë tim.

Mësuesin.

Profesorin.

Njeriun që i kushtoi jetën dijes.

Dhe ndoshta sot e kuptoj më mirë atë që nuk e kuptoja si fëmijë.

Një mësues i vërtetë nuk largohet kurrë plotësisht nga klasa.

Ai mbetet në nxënësit e tij.

Në librat që ka shkruar.

Në kujtimet e njerëzve.

Në shkollat që mbajnë emrin e tij.

Dhe, mbi të gjitha, në familjen që vazhdon ta kujtojë.

NJË TRASHËGIMI QË NUK MBETET NË TË KALUARËN

Ahmet Gashi duhet kujtuar jo vetëm si një figurë e së kaluarës.

Ai duhet kujtuar si një pyetje për të tashmen.

Çfarë vlere i japim sot mësuesit?

Sa e respektojmë shkollën?

Sa rëndësi i japim librit?

Sa e ruajmë kujtesën?

Një shoqëri që harron mësuesit e saj harron një pjesë të mënyrës se si është formuar.

Prandaj kujtimi i Ahmet Gashit është edhe kujtim i një ideje më të madhe:

Shkolla nuk është vetëm ndërtesë.

Mësuesi nuk është vetëm profesion.

Dija nuk është vetëm informacion.

Ato janë pjesë të themelit mbi të cilin ndërtohet një shoqëri.

Dhe në këtë kuptim, jeta e Ahmet Gashit vazhdon të na flasë.

NDERIME CMIME 

Po, shkurt dhe vetëm thelbi:

Writing

NDERIME, ÇMIME DHE NDIKIMI

Ahmet Gashi u nderua me titujt “Mësues i Popullit”, “Qytetar Nderi i Tiranës” dhe “Nderi i Kombit”.

Kontributi i tij në arsim, histori, gjeografi dhe hartografi ndikoi në formimin e brezave dhe në zhvillimin e arsimit shqiptar.

Si pedagog dhe drejtues i Normales së Elbasanit, ai ndikoi në përgatitjen e mësuesve që më pas përhapën dijen në të gjithë vendin.

Veprat dhe hartat e tij ndihmuan në njohjen e historisë, territorit dhe identitetit shqiptar.

Trashëgimia e tij mbetet pedagogjike, kulturore dhe kombëtare: një mësues që ndikoi te brezat përmes dijes dhe arsimit.

Profesor Ahmet Gashi me familjen, Elbasan, 1925.

NE FOTO FAMILJARE 

SHËNIM DOKUMENTAR

Disa të dhëna të kësaj biografie burojnë nga burime të shkruara, ndërsa të tjera vijnë nga kujtesa familjare dhe dëshmi të trashëguara brenda familjes.

Për vitin e lindjes ekzistojnë mospërputhje në burime. Fjalori Enciklopedik Shqiptar, botuar nga Akademia e Shkencave, jep vitin 1888, ndërsa Fjalori i Pedagogjisë, botuar më 1983, jep vitin 1891.

Dëshmitë mbi shërbimin si sekretar i Isa Boletinit, pjesëmarrjen në rrugën drejt Vlorës, shpëtimin e rreth 80 të rinjve nga Gestapoja në vitet 1943–1944, titullin e lidhur me Columbia University, si dhe intervistat televizive të viteve 1968–1970, meritojnë verifikim të mëtejshëm përmes dokumenteve arkivore, shtypit të kohës dhe regjistrimeve televizive.

Këto verifikime nuk e zbehin kujtesën familjare; përkundrazi, e bëjnë atë më të fortë dhe më të vlefshme për historinë.

DËSHMI TË REJA – NJË PORTRET QË PLOTËSON HISTORINË

Përtej të dhënave biografike, dokumenteve dhe veprave të botuara, figura e Ahmet Gashit plotësohet edhe nga dëshmi që vijnë nga familja, ish-nxënësit dhe kujtesa e njerëzve që e njohën nga afër.

Këto dëshmi sjellin një dimension tjetër të portretit të tij. Ato nuk flasin vetëm për profesorin, historianin apo hartografin, por për njeriun që jetoi mes dijes, familjes, kulturës dhe historisë.

Një prej këtyre dëshmive lidhet me jetën familjare dhe me mënyrën se si trashëgimia e tij vazhdoi te fëmijët. Violina e Profesor Gashit është ruajtur në familje dhe sot vazhdon të jetë pjesë e jetës muzikore të djalit të tij, Bato Gashi, violinist. Kështu, një objekt personal i profesorit është kthyer në një urë të prekshme mes brezave.

Edhe shtëpia e familjes në Tiranë mbetet pjesë e kësaj kujtese. Ajo nuk ishte vetëm vendbanimi i familjes Gashi, por edhe një hapësirë ku hynin njerëz të arsimit, kulturës dhe jetës intelektuale shqiptare. Prania e ish-nxënësve dhe personaliteteve të mëvonshme në atë shtëpi tregon se marrëdhënia mësues–nxënës nuk përfundonte me mbarimin e shkollës.

Në këtë kujtesë familjare zënë vend edhe Aleksandër Buda, Eqrem Çabej, Skënder Luarasi, Thoma Deliana dhe Sterjo Spasse. Për fëmijët e familjes ata ishin njerëz që vinin në shtëpi; vetëm më vonë kuptuan peshën që këta emra kishin në kulturën dhe historinë shqiptare.

Një tjetër dëshmi e rëndësishme lidhet me periudhën e viteve 1943–1944, kur Ahmet Gashi drejtonte Gjimnazin “Sami Frashëri” në Prishtinë. Sipas kujtesës familjare, në kushtet e ndjekjeve nga Gestapoja gjermane ai ndihmoi në shpëtimin e rreth 80 të rinjve. Kjo dëshmi e zhvendos figurën e tij përtej rolit institucional të drejtorit dhe mësuesit: ai shfaqet si një njeri që, në rrethana të rrezikshme, mori përsipër të mbronte nxënësit e tij.

Një dimension tjetër i veçantë është marrëdhënia e tij me historinë e gjallë. Në vitet 1968–1970, ai u intervistua në televizion për figura si Isa Boletini dhe Bajram Curri. Për të, këto nuk ishin vetëm emra të historisë. Në rastin e Isa Boletinit, bëhej fjalë për një figurë që e kishte njohur personalisht.

Kjo e bën kujtesën e tij veçanërisht të çmuar: ai nuk fliste vetëm për një histori të lexuar, por edhe për një histori të përjetuar.

Edhe kujtimi i ish-nxënësve merr një rëndësi të veçantë. Dëshmi të tilla, si ajo e Angjelinës, e cila e kishte pasur profesor, mund të ndihmojnë në rindërtimin e karakterit pedagogjik të Ahmet Gashit. Dokumenti tregon funksionin, datën dhe institucionin; nxënësi tregon njeriun.

Prandaj, në portretin e tij duhet të ruhen së bashku të dyja: dokumentet dhe kujtesa.

Dokumentet na tregojnë rrugën që ndoqi Ahmet Gashi. Kujtesa na tregon gjurmën që la ai te njerëzit.

Dhe pikërisht në këtë ndërthurje qëndron një nga vlerat më të mëdha të trashëgimisë së tij.

Ky seksion nuk përsërit biografinë kronologjike, por mbledh veçmas dimensionet e reja dokumentare, familjare dhe dëshmitë njerëzore që e bëjnë portretin më të plotë.

BURIME

Fjalori Enciklopedik Shqiptar, Akademia e Shkencave e Shqipërisë, Tiranë, 2008.

Hajrullah Koliqi, Historia e arsimit dhe e mendimit pedagogjik shqiptar, Prishtinë, 2002.

Shefik Osmani, Fjalor i pedagogjisë, Tiranë, 1983.

Vehbi Bajrami, Shqiptarët e Amerikës, Albanian Publishing, New York, 2003.

Founder: Liliana Pere

Editor-in-Chief: Liliana Pere

Copyright ©: LP / Revista Prestige