Franz Kafka dhe ankthi i heshtjes: letra që zbulon shpirtin e një gjeniu.

Franz Kafka dhe ankthi i heshtjes: letra që zbulon shpirtin e një gjeniu.

Nga redaksia Prestige.

Pak autorë në historinë e letërsisë kanë arritur të zbulojnë aq thellë brishtësinë njerëzore sa . Në veprat e tij gjejmë labirinte ekzistenciale, ndjenja fajësie dhe një kërkim të pandërprerë për kuptim. Por ndoshta askund Kafka nuk shfaqet më i zhveshur shpirtërisht sesa në letrat që i drejtonte të fejuarës së tij,

.

Më 27 maj 1913, ai shkroi një nga rrëfimet më prekëse të jetës së tij. Nuk ishte thjesht një letër dashurie. Ishte një thirrje e dëshpëruar kundër heshtjes, një përpjekje për të mbajtur gjallë shpresën përballë pasigurisë dhe largësisë.

Letra origjinale

“Jemi kështu drejt fundit, Felice, me këtë heshtje më largon dhe e thyen shpresën time për të vetmen lumturi që më është e mundur mbi dhe. Por përse kjo heshtje e tmerrshme, përse asnjë fjalë e dëlirë, përse e torturon veten për javë të tëra për mua, dukshëm, në mënyrë kaq të hapur?

Kjo nuk është më dhembshuri nga ana jote, sepse nëse do të isha për ty edhe burri më pak i njohur dhe i afërt, në një farë mënyre gjithsesi do e kishe kuptuar se sa vuaj për shkak të kësaj paqartësie, vuaj deri në atë pikë sa e humbas dritën e arsyes, dhe nuk mund të jetë dhembshuri gjithçka që përfundon me të tillë heshtje.

Natyra vazhdon rrugën e vet, nuk ka më kthim, sa më shumë të njihja, aq më shumë të doja, sa më shumë ti më njihje mua aq më shumë të jam bërë i padurueshëm.

Sikur ta kisha kuptuar të paktën, sikur të kisha folur hapur, nuk do të kisha pritur kaq shumë derisa të të gjeja në pamundësinë për ta bërë, deri kur të mos mundesh të gjej më mundësinë për të shkruar një fjalë të vetme nga një udhëtim prej pesë ditësh, apo deri kur t‘u përgjigjesh me një rresht letrave në të cilat të kërkoj një vendim, për t‘u ngushëlluar të paktën në këtë mënyrë me faktin që për një kohë të gjatë nuk ka marrë vesh asgjë për ty në kaq kohë.

Edhe dje, kur të telefonova, kuptoja shumë pak, sepse nga gëzimi që po dëgjoja zërin tënd më gumëzhinin veshët. Më the se më kishe shkruar të dielën në mbrëmje dhe se të martën do të mbërrinte letra në shtëpinë time. Jo, nuk ka asgjë; ti nuk ke shkruar të dielën e madje as të hënën pas telefonatës, nuk mund të shkruash, por nuk mundesh as të thuash se nuk mund të shkruash.

Tani mendoj se e vetmja gjë e jotja, autonome, personale që kishe për të më thënë dje ishte: “Truri im po shpërbëhet, kështu nuk mund të jetoj më.”

Ndoshta nuk duhet të të detyroj ta bësh, por pavarësisht kësaj të lutem shprehimisht, mos më shkruaj më, as një fjalë, bëj si të thotë zemra. Edhe unë nuk do të shkruaj, nuk do të dëgjosh më qortime, nuk do të shqetësohesh më; të lutem vetëm të kujtosh, për aq sa do të zgjasë heshtja jote, se unë të përkas, sot dhe gjithmonë.

Franz

Interpretim nga Prestige.

Në rreshtat e saj, Kafka shfaqet si njeriu që dridhet përballë mungesës së një përgjigjeje, që e ndien dashurinë jo si qetësi, por si një provë të vazhdueshme të shpirtit.

Heshtja e Felice-s shndërrohet në një plagë të brendshme, ndërsa pritja merr përmasat e një torture emocionale.

Marrëdhënia mes tyre, e ndërtuar kryesisht përmes korrespondencës, mbetet një nga historitë më të ndërlikuara dhe më të studiuara të dashurisë në letërsinë moderne.

Në këtë letër, Kafka nuk flet vetëm për humbjen e mundshme të gruas që dashuron; ai flet për frikën universale të njeriut për t'u braktisur, për nevojën e pranimit dhe për ankthin që lind kur dashuria përballet me heshtjen.

Pikërisht kjo e bën Kafkën të mbetet i përjetshëm. Ai nuk shkruan vetëm për veten. Ai shkruan për secilin prej nesh, për momentet kur heshtja e tjetrit bëhet më e zhurmshme se çdo fjalë.

Mbi një shekull më vonë, kjo letër vazhdon të prekë lexuesit në mbarë botën, sepse na kujton se dashuria, në formën e saj më të thellë, është gjithmonë një përballje mes shpresës dhe frikës, mes afërsisë dhe vetmisë.

Autor: Prestige Magazine

#FranzKafka #LetërsiBotërore #PrestigeMagazine