Poezi nga Çajupi. “Mëmëdheu” – Andon Z. Çajupi

Poezi nga Çajupi.

“Mëmëdheu” – Andon Z. Çajupi

Mëmëdhe quhetë toka

ku më ka rënurë koka,

ku kam dashur mëm'e atë,

ku më njeh dhe gur' i thatë;

ku kam pasurë shtëpinë,

ku kam njohur perëndinë,

stërgjyshët ku kanë qënë

dhe varret q'i kanë vënë;

ku jam rritur me thërrime,

ku kam folur gjuhën time,

ku kam fis e ku kam farë,

ku kam qeshur, ku kam qarë;

ku rroj me gas e me shpres,

ku kam dëshirë të vdes.

Kjo është një nga poezitë më të njohura patriotike të Çajupit, ku atdheu përkufizohet jo vetëm si tokë, por si vendi i gjuhës, familjes, kujtimeve, traditës dhe identitetit kombëtar.

Andon Zako Çajupi (1866–1930) është një nga figurat më të rëndësishme të letërsisë shqiptare dhe një ndër poetët më të njohur të periudhës së Rilindja Kombëtare Shqiptare.

Cajupi ishte poet, dramaturg dhe veprimtar patriot.

Lindi në Sheper të Zagorisë dhe jetoi për shumë vite në Egjipt.

Punoi për çështjen kombëtare shqiptare dhe përhapjen e gjuhës shqipe.

Njihet si “poeti i ndjenjës dhe i popullit”.

Stili letrar

Gjuhë e thjeshtë, e kuptueshme dhe afër të folmes popullore.

Vargje me emocion të fortë dhe ndjenjë të sinqertë.

Tematika: dashuria, familja, atdheu, malli, dhimbja dhe kritika sociale.

Përdor shpesh elemente folklorike dhe ritëm të këndueshëm.

Veprat më të njohura

Baba-Tomorri

Katërmbëdhjetë Vjeç Dhëndër

Poezitë “Mëmëdheu”, “Që ditën që vdiqe”, “Vajet”, “Fyelli”.

Çajupi konsiderohet një nga themeluesit e poezisë moderne shqiptare. Ai solli në letërsi një gjuhë të pastër shqipe, ndjenja të fuqishme njerëzore dhe ideale kombëtare. Poezitë e tij vazhdojnë të mësohen në shkolla dhe të lexohen nga breza të tërë, sepse flasin për përvoja universale: dashurinë, humbjen, familjen dhe atdheun.

Në një fjali: Andon Zako Çajupi është poeti që e bëri shqipen të tingëllojë njëkohësisht popullore, të ndjerë dhe kombëtare.

#AndonZakoÇajupi #PoeziShqipe #LetërsiaShqiptare #PrestigeMagazine #TrashëgimiaKulturore