Search Results

Arsyeja e mungesës së Kate dhe William në BAFTA Awards Kensington Palace konfirmoi pak orë më parë se Kate Middleton dhe Princi William nuk do të marrin pjesë në ceremoninë e çmimeve BAFTA 2025. Princi William, i cili ka mbajtur postin e presidentit të Akademisë Britanike të Arteve të Filmit dhe Televizionit që nga viti 2010, do të shfaqet  video-mesazh gjatë ceremonisë. Sipas Kate Mansey, redaktore mbretërore e Times, vendimi i çiftit për të marrë pjesë në çmimet e vitit është për faktin se ngjarja përkon me festat e fëmijëve të tyre. Ceremonia e çmimeve BAFTA 2025 do të prezantohet për të dytin vit radhazi nga David Tennant. Filmi “Conclave” kryeson me 12 nominime, ndërsa filmat “Emilia Pérez”, “The Brutalist”, “Anora”, “Dune: Part Two” dhe “A Complete Unknown” gjithashtu kanë marrë nominime të tjera. Etiketa:

14 Shkurt 2025, 13:40Lifestyle TEMA Sot më 14 shkurt, Princi dhe Princesha e Uellsit e festuan Shën Valentinin duke publikuar një foto të veçantë në rrjetet sociale, në një moment romantik dashurie. Të ulur në një pyll, Princi dhe Princesha e Wellsit janë parë mjaft të dashuruar. Në imazhin e publikuar, William e puth Kate në faqe dhe kjo e fundit duket mjaft e emocionuar teksa kanë shtrënguar dhe duart e njëri-tjetrit.mRomanca e çiftit është më e gjatë se 20 vite, të dy ata u takuan në vitin 2001 ndërsa studionin në Universitetin e St.Andrews.   Fejesa e tyre u bë në tetor të vitit 2010, dhe një vit më pas pasoi dhe martesa e tyre, në prill të 2011. Kate dhe William gëzojnë tre fëmijë .

Më 14 shkurt 2025, erdhi tek Pallati i Kongreseve. "Liqeni i Mjellmave,"  kompozuar nga mjeshtri i madh Pjotr Iljiç Çajkovski, vjen në një interpretim të veçantë . Baleti në akull është një mënyrë magjike për të sjellë përrallat klasike në një dimension të ri, dhe interpretimi modern i "Liqenit të Mjellmave" me një histori aktuale rreth mbrojtjes së liqenit e bën këtë shfaqje edhe më interesante. "Liqeni i Mjellmave" është një nga baletet më të famshme në botë, me muzikë nga Pjotr Iljiç Çajkovski. Kjo vepër magjike sjell një histori dashurie të thellë, magjie dhe tragjedie. Përmbledhja e historisë: Princi Siegfried, në prag të ditëlindjes së tij, del për gjueti me shokët dhe ndjek një tufë mjellmash deri në një liqen të largët. Aty ai sheh një mjellmë të bukur që, në perëndim të diellit, shndërrohet në një vajzë të quajtur Odette. Ajo i tregon princit se është një princeshë e mallkuar nga magjistari i lig Rothbart. Ditën, ajo dhe shoqet e saj janë mjellma, ndërsa natën kthehen në formën e tyre njerëzore. Mallkimi mund të thyhet vetëm nga dashuria e vërtetë. Siegfried dashurohet me Odetën dhe i premton se do ta shpëtojë nga mallkimi. Por, në një ballo në pallatin mbretëror, Rothbart e mashtron princin duke i prezantuar vajzën e tij, Odile, e cila i ngjan Odetës. I hipnotizuar nga magjia, Siegfried i betohet asaj për dashuri, duke thyer pa dashje premtimin e tij ndaj Odetës. Kur e kupton gabimin, ai vrapon te liqeni për t’u kërkuar falje Odetës. Në fund, në varësi të versionit të baletit, historia ka dy përfundime kryesore: 1. Fund tragjik: Odette dhe Siegfried hidhen në liqen për t’u bashkuar në përjetësi, duke thyer mallkimin dhe duke shkatërruar fuqinë e Rothbart. 2. Fund i lumtur: Siegfried mposht Rothbart dhe mallkimi prishet, duke i lejuar Odetën dhe shoqet e saj të jetojnë si njerëz. Ky balet është një përzierje magjepsëse e dashurisë, sakrificës dhe fuqisë së fatit. Çajkovski ka krijuar një muzikë të mrekullueshme që e bën historinë edhe më emocionuese.

“Kafkat e shqiptarëve e tregojnë racën më superiore të Europë, (Rudolf Virchow). “Prej elementeve të ndryshme të popullsisë, asnjë nuk tregon tipare më karakteristike se shqiptarët, një racë që shfaq kapacitetin kafkor më të madh në Europë. Kafkat e shqiptareve tregojnë racën më superiore të Europës. Ndërkohë, aq i bindur ishte Virchow në lidhje me përgjigjet shkencore për racën shqiptare, saqë i drejtohet Kongresit të Berlinit që të ruante këtë racë të rrallë. Atë, nuk e dëgjuan. Natyrisht që Shqipëria u copëtua si mos më keq. Shkenca para politikës (interesave, pazareve) është thuajse gjithmonë e zhvleftësuar. Po kaq vlerë kishte edhe drejtësia e Fuqive të Mëdha. Do të ishte me shumë interes për publikun shqiptar të dinte kumtesën e mbajtur nga Virchow në lidhje me racën shqiptare dhe përpjekjet që ai ka bërë për vlerësimin tonë, nga Kongresi i Berlinit, si racë me tipare të veçanta. Por profesori i ditur, nuk ishte i vetmi që i shikonte shqiptarët si një racë tejet të lashtë”. Shkenca para politikës (interesave, pazareve) është thuajse gjithmonë e zhvleftësuar. . (Albert Hitoaliaj ) Por sidoqoftë në Parlamentin e Anglisë diskutohej:“Joseph Cowen: Besoj se qëllimi i anijeve luftarake që do të mblidhen në Raguzë është që t’u kallin frikën turqve. Po sikur të mos i zërë frika Turqit? Çdo të bëhet atëherë? Forca detare e Anglisë, e Anglisë së lirë dhe konstitucionale, a do të përdoret për të djegur a për të shkatërruar kasollet e gjahtarëve, peshkatarëve ose barinjve shqiptarë të Ulqinit? Për këtë qëllim të poshtër do të përdoret fuqia e Britanisë? Për fitim të kujt do të bëhet kjo padrejtësi? Për fitim të malazezëve… Malazezët janë rrethuar prej një populli tjetër, i cili është aq trim sa ata, dhe historia e të cilit humbet në brymë të kohës. Shqiptarët janë më i vjetri komb i Lindjes. Ishin atje më parë se grekët e vjetër. Shqiptarët kanë legjenda, gjuhë e karakteristika të veçanta të tyre. Kanë ca cilësi që ndryshojnë fare nga ato të malazezëve, po janë aq trima sa ata dhe dashuria e tyre për liri, as u vu as mund të vihet në dyshim. Plani i fuqive të mëdha është të marrin një copë të Shqipërisë dhe t’ia japin Malit të Zi, pa i pyetur shqiptarët dhe pa u marrë atyre leje. ( Përmbledhur nga Kristo Frasheri 1961) Jemi apo nuk jemi? Sa e vlerësojmë vetveten? Pse sot jemi aq të pa kurriz? Në vitin 1915, pas ndarjes së padrejtë të trojeve shqiptare, Shqipëria kërcënohej sërish nga një copëtim i ri. Ishte viti i Traktatit të fshehtë të Londrës. Në këtë vit, Faik bej Konica, intelektuali i njohur shqiptar, ngre zërin për padrejtësitë e radhës që po bëheshin ndaj shqiptarëve. Në atë kohë ai ndodhej në Lozanë, Zvicër. Më 12 nëntor 1915, duke i dërguar një letër të hapur, zotit Hans Delbruck, (këshilltar i afërt i qeverisë, profesor i historisë moderne në Universitetin e Berlinit), Në këtë këtë letër të Konicës, është se ndër të tjerë ai i referohet edhe Virchow-t, për t’i treguar profesorit gjerman, Hans Delbruck, tiparet e kombit shqiptar. Ja seç shkruan ndër të tjera Faik bej Konica: “…mund t’ju vë në dijeni për ekzistencën e një traktati bullgaro-grek për ndarjen e Shqipërisë, traktat i sugjeruar, miratuar, vulosur dhe garantuar nga Gjermania. Për këtë arsye, marr guximin t’ju drejtoj, i lutur nga bashkatdhetarët e mi një pyetje: “Si do të arrini ju të pajtoni deklaratën tuaj me planin brutal të copëtimit të Shqipërisë?” ….Ja një vend, ja një popull që hyn në kategorinë e “kombësive të vogla” dhe që do të meritonte, në mënyrë të veçantë, mirësinë dhe vlerësimin tuaj. A nuk ka thënë Mommseni juaj se kombi shqiptar është më i vjetri në Ballkan? A nuk a ka quajtur shpesh Virchow-i juaj “kombin me të vërtetë më superior” të Europës Lindore? A nuk e kanë përsëritur në çdo kohë, dijetarët tuaj, që shqiptari dallohet nga fqinjët e tij për nga gjuha dhe shpirti?” Që profesor Virchow ishte një prej emrave më të shquar të shkencëtarëve të kohës, vihet re lehtë. Këtë ide e përforcon edhe më tepër Blowitz në artikullin e tij. Duket se ky emër i famshëm kishte bërë që artikulli i Blowitz, të botohej, në të njëjtën kohë me Times, edhe në cepin më të largët të botës, në Zelandën e Re (“Dr. Virchow on skulls”, New Zealand 22 November 1878) Ja se si e përshkruan Blowitz-i takimin në shtëpinë e profesorit Virchow: “Në muzeun e tij në vitin 1878, gjatë kohës që po mbahej Kongresi i madh në Berlin, të nesërmen e luftës ruso-turke, (shënim, A. Hitoaliaj) kur po flitej për racat e ndryshme të Ballkanit, doktori dijetar (Profesori Virchow) u ngrit papritur: “Shikoni! – tha ai. Ja raca me të vërtetë superiore e këtyre vendeve. Shikojini këta!” Përpara na vuri tri kafka me një konformacion të barabartë. “Njëri nga kolegët e tu më ka dërguar të parën, pastaj shtiva në dorë dy të tjerat. Janë kafka shqiptarësh të vrarë nga turqit. Vështrojini me kujdes! A s’janë të bukura?! A s’janë madhështore?!” Aq të njohura ishin bërë për kohën pohimet e Virchow-it, saqë kishte raste kur merreshin si treguese krahasuese të superioritetit. Qëllimet se përse bëheshin këto krahasime nuk janë më të rëndësishme sesa fakti që i referoheshin shkencës antropologjike si element i pakundërshtueshëm. Këtyre krahasimeve nuk iu shmang as poeti kombëtar më i madh rumun, Mihai Eminesku: “Raca e pastër shqiptare, e para nga perandoria e lashtë e Lindjes” Raca shqiptare nuk ka nxjerrë vetëm burra të pushkës,por edhe njerëz të mendjes e të shpirtit, filozofë, ligjvënës, burra shteti, shkencëtarë, letrarë, dijetarë, poetë e artiste të mëdhenj. Numrit të njerëzve të dëgjuar, që njihen si Shqiptarë, duhet t’i shtohet një numër tjetër shumë m’i i madh të panjohurish, që janë mbajtur si pjellë e ndonjë populli tjetër dhe që ne nuk ua dimë emrat. E kemi edhe profesorin Stillman (antropolog i njohur gjerman), i cili në kujtimet e tij për takimet me Z. Virchow në lidhje me studimet e racës shqiptare. Ai përmend një bisedë që ka bërë me profesor Virchow në lidhje me Pellazgët dhe nisur nga kjo i dërgon atij kafkat e shqiptarëve. Nuk duhet shumë mprehtësi për të kuptuar se raca pellazgjike për të cilën Stillman kishte biseduar dikur me profesorin ishin pikërisht shqiptarët. Në të kundërt përse do përmendte këtë gjë kur synonte të shtinte në dorë kafkën e shqiptarit? (A.H) fahriu“Mbledhjen e kësaj lëndeje, lëndës së racës ne nuk duhet ta kërkojmë prej të huajt, por prej vetë Shqiptarëve… Për të zbuluar origjinën tonë dhe për të njohur vetveten duhet t’i kushtojmë kujdesin e duhur studimit të racës, që do të kishte për rendësi të barabartë,në mos më të madhe me studimin e gjuhës e të historisë ( Jakov Milaj1911-1997) Kontributin që kjo race i ka sjellë botës, në përpjesim më numrin e me kushtet në të cilat ka jetuar,nuk e vë prapa racave të tjera fqinje. Tregon, përkundrazi,se paja shpirtërore e sajë është e madhe dhe e shumanshme.” Duke e pasur një vetvete me një pajë shpirtërore të madhe dhe të shumanshme, si mundemi të luftojmë që ta shëmtojmë vetveten. “Popujt që kanë patur të bëjnë me Ilirët gjatë shekujve kanë qenë kolonizatorë, pushtues ushtarakë ose imigrantë endacakë. Këta nuk kanë patur kontakt të barabartë me të gjithë turmën ilirike të përhapur në një trevë kaq të madhe. Por,ndërsa,ndrydhja e tyre ka qenë më forte për disa fise e vise,ka qenë shumë me dobët ose nuk është ndier aspak nder fise e vise të tjera. Disa nga këta popuj,nuk kanë lënë gjurmë veçse në qytetërim: kurse disa të tjerë kanë lënë shumë gjak ndër fiset e pushtuara. Vetëm ai grup i Ilirëve që më vonë u quajt me emrin Shqiptar, qëndroi m’i pastërti dhe, me gjithë se e ndjeu mjaft ndikesën e qytetërimit .

FJALIMI HISTORIK i Margaret Thatcher në ‘95: Rruga drejt pushtetit Nga Margaret Thatcher* Siç e di çdo gazetar, nuk ka mënyrë më të mirë për të qartësuar mendimet sesa përpjekja për t’ia shpjeguar ato dikujt tjetër. Këtë e gjeta edhe duke shkruar vëllimin më të fundit të kujtimeve të mia, “Rruga drejt pushtetit”. Libri pasqyron jetën time të hershme në qytetin e vogël të Grantham, kohën si deputete, si anëtare e kabinetit hije dhe më pas si udhëheqëse e opozitës – në fakt, të gjithë periudhën deri sa u bëra kryeministre në 1979. Dhe, siç e pata paralajmëruar, kam shtuar katër kapituj të tjerë për botën dhe të ardhmen siç e shoh tani që nuk jam më kryeministre. Bëhet fjalë për seksionin e dytë të librit dhe idetë që përmban ai, për të cilat dua të flas kryesisht sot. Por së pari do të doja të them diçka për ndikimet që formuan pikëpamjet e mia, më bënë llojin e politikanit – që u bëra. Unë u rrita kundër një sfondi të dashur, por të rreptë familjar në një qytet të vogël. Ne ishim një familje punëtore dhe babai im Alfred Roberts ishte një shitës i suksesshëm me pakicë. Ishim metodistë dhe feja kishte një ndikim shumë të fortë në jetën tonë. Por kështu ishte edhe politika. Babai im në vitet e mëparshme ndoshta do të kishte qenë një votues i Partisë Liberale, sepse ishte koha kur liberalët qëndronin për ekonominë e qeverisë së vogël dhe ndërmarrjeve private. Për aq kohë sa mbaj mend, familja jonë ishte konservatore e vërtetë – më tepër përjashtim në qarqet jo-konformiste në atë kohë. Çdo javë unë dhe babai im huazonim libra me tema politike nga biblioteka lokale. Ne lexojmë gazetat. Dhe kur hyri wireless, ajo ishte pothuajse po aq qendra e jetës sonë sa Kisha Metodiste Finkin Street. Por ishin vitet e luftës ato që ndikuan më shumë në këndvështrimin tim më të gjerë mbi ngjarjet. Ashtu si disa njerëz i panë vitet tridhjetë si provë se vetëm shteti mund të menaxhonte përparimin ekonomik, të tjerë e panë Luftën si provë se nacionalizmi ishte kërcënim përfundimtar për paqen dhe kështu kombësia duhet të bjerë. Për familjen time, me besimin tonë patriotik në Britani, kjo ishte absurde. Nuk ishte kombi, por qeveria që kishte dështuar – dështoi sepse nuk i ishte bërë ballë agresionit në një fazë të hershme, dhe në vend të kësaj, e qetësoi atë. Oratoria e jashtëzakonshme e Uinston Çurçillit ishte ngulitur në mënyrë të pashlyeshme në mendjen time. Besoja atëherë (dhe besoj tani) se parimi që agresioni nuk duhet të lejohet të paguajë është themelor për një botë të drejtë dhe normale. Ishin këto ngjarjet dhe njerëzit që formësuan vitet e mia të hershme dhe besimet e mia themelore, por ishte një person tjetër që ishte i dobishëm në udhëheqjen e mendimeve të mia politike, Keith Joseph. E kisha njohur Keith-in për shumë vite, në të vërtetë rrugët tona ishin kryqëzuar shumë shpejt pasi unë hyra në Parlament si deputete e Finchley-t në vitin 1959 dhe ndërtuam një miqësi dhe raport që mbetën të patundur deri në fund.Në vitin 1970 e gjetëm veten së bashku si kolegë në qeverinë e Ted Heath. Ngjarjet e viteve 1970-1974, për të cilat unë si anëtare e atij kabineti duhet të marr pjesën time të fajit – ishin një demonstrim i rëndësishëm se si të mos qeveriset. Më dhanë tre mësime të rëndësishme. Së pari, nëpërmjet kontrollit të shkakut monetar të inflacionit – jo çmimeve dhe pagave që janë simptoma të tij – mund të arrihet stabilitet financiar. Së dyti, politikat e të ardhurave çojnë në konfrontime shkatërruese me pazaret e pagave, të cilat qeveria nuk mund t’i fitojë. Së treti, kur vendosni të zbutni militantizmin sindikal duke reformuar ligjin, duhet të zgjidhni vetë terrenin dhe kohën: mos u mbështetni në thirrjet ndaj arsyes së shëndoshë ose interesit të përbashkët. Në vitin 1974, pasi i humbëm zgjedhjet dhe laburistët erdhën në pushtet, Keith filloi të bënte një analizë të vërtetë konservatore. Ai tha se për tridhjetë vjet nën qeveritë e të dyja palëve kemi ecur në drejtim të gabuar drejt shpenzimeve të tepërta shtetërore, huamarrjeve, taksave dhe rregullimeve dhe kishte shumë pak nxitje për sipërmarrjen. Unë u bashkua me të në Qendrën për Studime Politike, ku ai avancoi një qasje të re – ose më mirë një qasje të vjetër, meritat e së cilës ishin harruar – të qeverisë së kufizuar, lirisë individuale, pronësisë private dhe sundimit të ligjit. Një fjalim fatkeq ia hoqi shanset Keith-it dhe kështu, si e vetmja zëdhënëse tjetër publike për këtë qasje, vendosa emrin tim për të sfiduar Ted Heath-in në udhëheqjen e Partisë. Kam zhvilluar fushatën time për të njëjtat tema. Dhe për mosbesimin e tronditur të hierarkisë së Partisë Konservatore, fitova.Deri më tani, qasja ime intelektuale dhe morale ndaj politikës ishte pak a shumë e plotë. E dija se çfarë besoja dhe ku qëndroja. Thënë kështu, përvoja – shpesh e turbullt dhe e trazuar – e drejtimit të konservatorëve në opozitë ishte jashtëzakonisht e dobishme. Kryesova një kabinet hije thellësisht të ndarë, në të cilin ata që mund t’i quaj besimtarët e vërtetë, të cilët ndanin analizat e Keith-it dhe të miat, ishin gjithmonë një pakicë. Mësova shumë për taktikat dhe fushatën. Megjithatë, vetëm në të ashtuquajturin Dimri i Pakënaqësisë – kur Britania u ndal përmes valëve të grevave në dimrin e vitit 1978/79 – arrita të marr iniciativën dhe ta përkushtoja Partinë Konservatore ndaj llojit të politikave që e dija se ishin të nevojshme, dhe të cilat unë i kisha përpunuar – veçanërisht politikat për të pakësuar fuqinë e sindikatave. Ky argument do të duhej të fitohej herë pas here kundër të pakënaqurit brenda kabinetit tim në hije – dhe më vonë kabinetit tim – gjatë viteve të qeverisjes. Edhe gjatë fushatës zgjedhore të vitit 1979 u bë një përpjekje për të më surratuar nga frika se mos dukesha shumë radikale dhe provokuese në sulmet e mia ndaj socializmit dhe militantizmit sindikal. Por në maj të atij viti ne fituam dhe siguruam një fitore solide zgjedhore ndërsa mua m’u dha shansi – dhe ishte mundësia e vetme – që t’i rregulloja gjërat. Në ditët e sotme, vitet 1980 janë shoqëruar me komente nga më të ndryshmet. Por besoj se kur historianët t’i hyjnë punës së tyre serioze, ndoshta pak kohë pasi të kem ndalur timen, ata do ta gjykojnë atë dekadë në të dy vendet tona shumë favorizuese. Si Ronald Reagan ashtu edhe unë qëllimisht vendosëm të kthenim kontrollin e shtetit, të çlironim iniciativën individuale dhe t’i kundërviheshim një Perandorie Sovjetike që ishte po aq e keqe sa e përshkroi ai – dhe një kërcënim shumë më serioz për mënyrën tonë të jetesës sesa pretendojnë revizionistët e sotëm. Detyra e tij kryesore qëndronte në politikën e jashtme dhe të mbrojtjes – gjë që ishte e natyrshme për një superfuqi. Detyra ime kryesore ishte në çështjet ekonomike – të zmbrapsja kolektivizmin në të gjitha format e tij. Kjo përfshinte, sigurisht, një fushatë kundër komunizmit kudo – tiraninë më totale në botë. Por pikënisja jonë ishte shumë e ngjashme. Më vjen mirë të vërej se moda e përçmimit të viteve të Reganit ka kaluar dhe se republikanët e sotëm po përpiqen të ndërtojnë të ardhmen mbi Reganizmin. Dyshoj se diçka e ngjashme do të ndodhë në vendin tim. Por vetëm për momentin diskrecioni më ndalon ta zgjeroj këtë pikëpamje. Megjithatë, kjo nuk më pengon – gjashtëmbëdhjetë vjet pasi hyra në “Downing Street” dhe katër vjet e gjysmë pasi u largova nga ajo – të paraqes, nga këndvështrimi i asaj përvoje, disa mendime për të ardhmen. U ofroj atyre të inkurajojnë dhe, shpresoj, të stimulojnë gjeneratën e ardhshme të liderëve politikë në vende të ndryshme, përfshirë edhe vendin tim. * Pjesa e parë e Fjalimit të Margaret Thatcher, mbajtur më 26 qershor 1995, në Klubin Kombëtar të Gazetarëve në Uashington (Rruga drejt pushtetit). Ja disa pika kryesore nga fjalimi i Margaret Thatcher: 1. Ndikimet e hershme në bindjet e saj U rrit në një familje metodiste dhe konservatore. Babai i saj, Alfred Roberts, ishte një tregtar i suksesshëm dhe aktiv në politikë. Lufta e Dytë Botërore ndikoi në besimin e saj se agresioni duhet ndaluar herët. 2. Formimi i filozofisë së saj politike Ishte kundër shtetit të madh dhe rritjes së taksave. Mbronte ekonominë e tregut të lirë dhe pronësinë private. Besonte në kufizimin e pushtetit të sindikatave. 3. Përvoja në politikë dhe mësimet nga vitet 1970-1974 Si ministre në qeverinë e Ted Heath, kuptoi gabimet e politikave ekonomike. Mësoi se inflacioni duhet luftuar me kontroll monetar, jo me kontrolle mbi çmimet dhe pagat. Politikat e të ardhurave çonin në konfrontime të dëmshme me sindikatat. 4. Liderja e opozitës dhe rruga drejt pushtetit Pas humbjes së konservatorëve në 1974, punoi me Keith Joseph për një qasje të re politike. Sfidoi dhe mundi Ted Heath-in për udhëheqjen e Partisë Konservatore në 1975. U përball me kundërshtime brenda partisë, por insistoi në reformat e saj. 5. Mandati si Kryeministre dhe ndikimi i saj Fitore e madhe në zgjedhjet e 1979 dhe filloi reformat ekonomike. Luftoi militantizmin sindikal dhe zvogëloi kontrollin e shtetit mbi ekonomi. Udhëhoqi Britaninë gjatë Luftës së Ftohtë dhe punoi ngushtë me Ronald Reagan. 6. Trashëgimia dhe vlerësimi i viteve 1980 Besonte se vitet e saj në pushtet e shpëtuan Britaninë nga rënia ekonomike. Mendonte se historia do ta gjykonte pozitivisht atë dhe Reagan-in për rolin e tyre në rënien e komunizmit. Ishte e bindur se politikat e saj ishin të nevojshme për të ardhmen e vendit. Ky fjalim është një përmbledhje e filozofisë, strategjisë dhe ndikimit të saj në politikën britanike dhe botërore. Cila nga këto pika të duket më domethënëse? Pikat më të rëndësishme në politikën e Margaret Thatcher janë: 1. Ekonomia e tregut të lirë dhe kufizimi i shtetit Ulja e taksave për të stimuluar sipërmarrjen dhe rritjen ekonomike. Privatizimi i ndërmarrjeve shtetërore për të rritur efikasitetin dhe konkurrencën. Reduktimi i rregullave dhe burokracisë për të lehtësuar biznesin. 2. Lufta kundër sindikatave të fuqishme Kufizimi i grevave dhe fuqisë së sindikatave për të shmangur bllokimet ekonomike. Reformat e ligjeve të punës për të forcuar sektorin privat dhe të drejtat individuale. 3. Lufta kundër inflacionit Mbështetja në politika monetare të rrepta për të kontrolluar inflacionin. Kundërshtimi i subvencioneve dhe ndërhyrjeve shtetërore në ekonomi. 4. Politika e jashtme dhe roli në Luftën e Ftohtë Aleancë e fortë me SHBA-në dhe Ronald Reagan kundër Bashkimit Sovjetik. Mbështetje për forcimin e NATO-s dhe mbrojtjen perëndimore. Lufta e Falklandit (1982), që tregoi vendosmërinë e saj për të mbrojtur interesat britanike. 5. Theksimi i individualizmit dhe përgjegjësisë personale Kundërshtimi i shtetit social të madh dhe varësisë nga ndihmat shtetërore. Mbështetja për meritokracinë dhe vlerat tradicionale të punës dhe disiplinës. Këto politika e bënë atë një figurë të fuqishme, por edhe të diskutueshme. Cila nga këto të duket më me ndikim?

Kulla e sahatit kavaje Kulla e Sahatit në Kavajë është një nga monumentet kulturorë më të vjetër në Shqipëri dhe misteri që lidhet me të mund të krahasohet me misterin e piramidave të Egjiptit. E ndërtuar me urdhër të Beut Ibrahim Alltuni nga vëllezërit Sinani, të gjithë vazhdojnë e mahniten nga njohuritë dhe aftësitë e tyre përtej njerëzores të asaj periudhë. Kjo kullë karakterizohet jo vetëm nga bukuria dhe perfeksioni i arkitekturës, por edhe për matematikën, astronominë dhe qgjeografinë enigmatike. Kulla e Sahatit në Kavajë është një nga monumentet kulturorë më të vjetër në Shqipëri dhe misteri që lidhet me të mund të krahasohet me misterin e piramidave të Egjiptit. Kjo kullë karakterizohet jo vetëm nga bukuria dhe perfeksioni i arkitekturës, por edhe për matematikën, astronominë dhe gjeografinë enigmatike. E veçanta e kësaj kulle është që ndodhet në koordinatat perfekte me Jugun, Veriun, Perëndimin dhe Lindjen. Përmasat gjeometrike të kullës janë të një niveli superior sikur të kenë zbritur nga yjet. Kanë lidhje me lëvizjet ciklike të Tokës, Diellit, Hënës e mbi të gjitha me solstice dhe ekuinokset që ndikojnë në jetën e përditshme të njerëzve. Përmasat dhe raportet mes tyre që ata përdorën ishin unike

Friedrich Nietzsche: Një jetë e realizuar kërkon t’u bësh ballë dhe jo bisht vështirësive Filozofi, poeti, kompozitori dhe shkrimtari Friedrich Nietzsche (15 tetor,1844-25 gusht,1900) është burri më i qëndrueshëm dhe me më shumë ndikim në shoqërinë njerëzore. Është mjaft e njohur konsiderata që ai ka për masën e filozofëve, ku ai ju referohet atyre si “kokë-lakra“ dhe një herë është qarë duke thënë:”Është fati im që të jem njeriu i parë i denjë. Kam një frikë të tmerrshme se ndoshta një ditë do të konsiderohem si i shenjtë.” Në një letër, ai i konsideron brezat e ardhshëm të begatë, që i përkasin një niveli të lartë mirëqenieje meqë kanë mundësi të shijojnë punën e tij: “Mua më duket se të marësh një nga librat e mi në dorë, është nderi më i madh që mund t’i bësh vetes. „ Një shekull e gjysmë më vonë, egoja e shëndetshme e Nietzsche-s është vërtetuar bindshëm, me një arsyetim çuditërisht mjaft modern: siguria me të cilën ai pohon se shpërblimet më të mëdha të jetës vijnë nga dora e mjerimit. Më shumë se një shekull para “dhuratës së dështimit” dhe fetishizmit ndaj dështimit si një kanal drejt paturpësisë, Nietzsche lavdëroi këto vlera në  mënyrë të barabartë,  si pjesë  të madhështisë dhe të qartësisë. Në një nga shumë aforizmat tij emblematike, të shkruara më 1887 dhe të botuar në përzgjedhjen pas vdekjes nga fletoret e tij, “The Will to Power”, Nietzsche shkruan nën titullin kryesor: «Llojet e dishepujve të mi»: “Për ato qenie njerëzorë që përbëjnë sadopak shqetësim për mua, dëshiroj dhe ju uroj vuajtje, shkatërrim, sëmundje, keqtrajtim, fyerje dhe ofendim. Dëshiroj të mos mbeten të panjohur me vetëpërbuzjen dhe torturën e dyshimit të personit të vet apo mjerimin e pasmposhtjes. Nuk kam as grimcën më të vogël të mëshirës për ta, sepse ju uroj të vetmen gjë që mund të provojë sot nëse dikush ka sado pak vlera apo jo, në qoftë se reziston.”/BrainPickings-Bota.al

Zelda Fitzgerald: Jeta, Familja, Arsimi, Talentet dhe Martesa me F. Scott Fitzgerald Fëmijëria dhe Familja Zelda Sayre Fitzgerald lindi më 24 korrik 1900 në Montgomery, Alabama. Ajo ishte fëmija më i vogël në një familje të pasur dhe të respektuar. Babai i saj, Anthony Dickinson Sayre, ishte gjyqtar në Gjykatën e Lartë të Alabamës, ndërsa nëna e saj, Minerva Buckner Machen, vinte nga një familje e njohur jugore. Zelda u rrit në një mjedis konservator, por ajo vetë ishte rebele, energjike dhe kishte një shpirt artistik. Arsimi dhe Talentet Edhe pse Zelda ishte një studente e mirë, veçanërisht në anglisht dhe matematikë, ajo nuk tregonte shumë interes për studimet akademike. Më shumë e tërhiqnin arti, vallëzimi dhe letërsia. Baleti: Zelda filloi të praktikonte baletin që në fëmijëri dhe vazhdoi ta ndjekë me pasion edhe në moshën madhore. Në vitet 1920, ajo mori trajnim intensiv në Paris dhe madje iu ofrua një rol si balerinë profesioniste në Operën e Napolit, por ajo refuzoi për shkak të përkushtimit ndaj familjes. Piktura: Zelda ishte gjithashtu një artiste e talentuar dhe realizoi shumë piktura gjatë jetës së saj. Letërsia: Ajo shkroi artikuj, tregime të shkurtra dhe romane. Fatkeqësisht, shumë nga veprat e saj u publikuan nën emrin e bashkëshortit të saj ose u modifikuan nga ai. Martesa me F. Scott Fitzgerald dhe Jeta e Trazuar Zelda takoi F. Scott Fitzgerald në një ballo në vitin 1918, kur ajo ishte 18 vjeçe dhe ai ishte një oficer i ushtrisë që ëndërronte të bëhej shkrimtar i madh. Ata u fejuan, por Zelda e anuloi fejesën për shkak të pasigurisë financiare të Scott-it. Pas botimit të romanit të tij të parë, This Side of Paradise (1920), Scott u bë i famshëm dhe Zelda pranoi të martohej me të. Ata u martuan më 3 prill 1920 në New York dhe u bënë simbol i “Roaring Twenties”, një epokë e shfrenuar dhe moderne në SHBA. Martesa e tyre ishte plot pasion, por edhe shumë e trazuar: Luks dhe festa: Çifti jetoi një jetë ekstravagante, duke shpenzuar shumë para dhe duke kaluar netët në festa të gjata. Xhelozia dhe konfliktet: Zelda dhe Scott kishin një marrëdhënie të ndërlikuar, ku xhelozia dhe kontrolli ishin të pranishëm. Scott ishte tepër i mbrojtës ndaj krijimtarisë së saj dhe ndonjëherë ia ndalonte botimet ose i merrte për vete idetë e saj. Përkeqësimi i shëndetit mendor: Zelda vuajti nga probleme të shëndetit mendor, duke përfshirë periudha depresioni dhe skizofrenie. Në vitin 1930 ajo u shtrua për herë të parë në një klinikë psikiatrike. Librat e Zelda Fitzgerald Zelda shkroi disa vepra, por vepra e saj më e njohur është "Save Me the Waltz" (1932), një roman autobiografik ku ajo përshkruan jetën e saj me Scott-in dhe betejën e saj për identitetin artistik. Ajo gjithashtu punoi në një roman tjetër, "Caesar’s Things", por ai mbeti i papërfunduar për shkak të vdekjes së saj. Vitet e Fundit dhe Vdekja Tragjike Në vitet e fundit, Zelda kaloi shumicën e kohës në klinika psikiatrike, ndërsa Scott jetonte në Hollywood duke u përpjekur të rifitonte suksesin si shkrimtar. Scott vdiq nga një atak në zemër në vitin 1940, ndërsa Zelda vdiq në 10 mars 1948 në një zjarr tragjik që përfshiu spitalin ku ajo ishte shtruar. Përfundim Jeta e Zelda Fitzgerald ishte e jashtëzakonshme, por edhe tragjike. Ajo ishte një grua e talentuar që luftoi për të pasur një zë të vetin në një kohë kur gratë nuk kishin shumë mundësi. Për vite me radhë, ajo ishte në hije të burrit të saj, por sot ajo njihet si një shkrimtare dhe artiste më vete, një ikonë e pavarësisë dhe rebelimit të femrave në shekullin XX. Zelda Sayre Fitzgerald lindi më 4 julio 1900 në Montgomery, Alabama. Ajo u rrit në një familje të pasur dhe të nderuar, duke pasur një fëmijëri të privilegjuar. Në vitin 1918, ajo u takua me Francis Scott Fitzgerald, i cili ishte një shkrimtar i ri, dhe ata u martuan në vitin 1920. Pas martese, ata u bënë një çift i famshëm, që jetoi një jetë luksoze dhe e shpenzoi pjesën më të madhe të kohës në qytetet si Paris, tërhequr nga jeta bohemiane dhe stilin e jetës së "Jazz Age"-it. Zelda kishte një karakter të fortë dhe një shpirti të pavarur. Ajo ishte e njohur për sjelljet e saj të çuditshme dhe energjinë e saj të pakufizuar, duke i sfiduar normat shoqërore të kohës. Po ashtu, ajo ishte një artistë e talentuar, me pasion për pikturën dhe baletin. Por shpesh ajo ndjehej e margjinalizuar nga shoqëria dhe nga burri i saj, i cili, megjithëse e donte shumë, shpesh nuk mund ta duronte suksesin dhe talentin e saj. Scott Fitzgerald e shihte shpesh Zeldën si një frymëzues të tij, por ai kishte një ndjenjë xhelozie dhe pasigurie që shpesh ndikonte në marrëdhënien e tyre. Zelda shkroi gjithashtu dhe disa vepra të rëndësishme, përfshirë romanin e saj Save Me the Waltz (1932), që është një roman autobiografik që pasqyron jetën e saj dhe marrëdhënien me Scott. Ky libër është shpesh parë si një reagim ndaj kritikës që ajo mori nga shoqëria dhe nga burri i saj për kërkesat e saj kreative. Marrëdhënia e saj me Scott u shoqërua me periudha të vështira dhe tronditje të shpirtit. Scott shpesh kishte probleme me alkoolin dhe kishte një tendencë për të shpërndarë dhe trajtuar Zeldën si një "muse", duke e vënë atë nën presion dhe duke e shtypur individualitetin e saj. Ajo kaloi momente të vështira dhe nuk arriti kurrë të arrinte nivelin e suksesit që mund të kishte pasur si shkrimtare dhe piktore e pavarur. Pas një periudhe të gjatë tensioni dhe stresi, Zelda u diagnostikua me probleme të shëndetit mendor dhe kaloi shumë vite të mbërthyer në spitalet psikiatrike, ku vuajti nga një sërë trajtimesh të dhimbshme, përfshirë elektroshokët. Gjatë këtyre viteve, ajo humbi mundësinë për të vazhduar karrierën e saj artistike dhe ishte e mbyllur nga bota që dikur e kishte sfiduar. Scott, i cili vazhdonte të kishte probleme me alkoolin dhe me shëndetin, gjithashtu kaloi periudha të vështira, dhe ata nuk arritën kurrë të ribashkoheshin në mënyrë të plotë. Zelda vdiq në një tragjedi të pashembullt në vitin 1948, kur një zjarr shpërtheu në spitalin psikiatrik ku ajo ishte e mbyllur, dhe ajo dhe disa paciente të tjera humbën jetën. Në momentin e vdekjes së saj, ajo ishte vetëm 47 vjeçare. Zelda Fitzgerald është një figurë tragjike, e cila shpesh është anashkaluar dhe nënvlerësuar në historinë e letërsisë dhe artit. Ajo është një simbol i shumë grave që janë ndjerë të shtypura dhe të margjinalizuara, pavarësisht talentit dhe aftësive të jashtëzakonshme. Historia e saj është një kujtesë për nevojën për t’i dhënë mundësi grave për të shprehur veten dhe për të pasur mundësinë për të realizuar ëndrrat e tyre, pa u kontrolluar apo nënvlerësuar nga të tjerët.

Nga Dr. Liliana Pere Në sixhadenë e gjallë të shoqërisë shqiptare,si pjese e shoqerise globale, thelbi i fuqizimit të grave thurin një rrëfim të fuqishëm të qëndrueshmërisë, forcës dhe përparimit. Nga normat kulturore tek strukturat socio-ekonomike, gratë në Shqipëri kanë ripërcaktuar rolet tradicionale dhe kanë krijuar hapësira për veten në sfera të ndryshme. Le të fillojmë një udhëtim nëpër peizazhin e fuqizimit të grave në shoqërinë shqiptare dhe të eksplorojmë hapat e bërë nga gratë në formësimin e narrativave të tyre. Zbulimi i Artit Arbërsh Kulture: Gratë si kujdestare kulturore Art Arbërsh Kulture ka qenë prej kohësh një pjesë integrale e shoqërisë shqiptare, duke pasqyruar trashëgiminë dhe traditat e pasura të rajonit. Gratë kanë luajtur një rol kryesor në ruajtjen dhe promovimin e kësaj trashëgimie kulturore, duke vepruar si kujdestare të artit, muzikës, vallëzimit dhe letërsisë. Nëpërmjet shprehjeve të tyre krijuese, gratë në Shqipëri fuqizojnë veten duke festuar identitetin e tyre kulturor dhe duke shfaqur talentet e tyre në botë. Ringjallja e historisë Tekno shkence: Gratë në Thyerjen e Barrierave të STEM Në një domen historikisht të dominuar nga burrat, gratë shqiptare po rishkruajnë narrativën e Histori Tekno shkence (Historia e Shkencës dhe Teknologjisë). Nga kërkimi novator deri te shpikjet inovative, gratë në fushat STEM po thyejnë stereotipet dhe po i shtyjnë kufijtë. Të fuqizuara nga njohuria dhe vendosmëria, këto gra po frymëzojnë brezin e ardhshëm për të ndjekur karrierën në shkencë, teknologji, inxhinieri dhe matematikë. Ngritja e Brendshme Shendeti: Mbrojtja për shëndetin dhe mirëqenien e grave Shendeti i brendshëm (Shëndeti i brendshëm) shkon përtej mirëqenies fizike për të përfshirë shëndetin mendor, emocional dhe social. Në shoqërinë shqiptare, gratë janë në ballë të mbrojtjes së mirëqenies holistike dhe thyerjes së stigmës rreth çështjeve të shëndetit mendor. Nëpërmjet programeve arsimore, rrjeteve mbështetëse dhe nismave të komunitetit, gratë fuqizojnë njëra-tjetrën për t'i dhënë përparësi kujdesit për veten dhe për të kërkuar ndihmë kur është e nevojshme, duke nxitur një kulturë të mirëqenies ndër breza. Duke përqafuar modelin e rolin Princeshes Kate : Gratë si Lidere dhe Modele e Role Koncepti i Princeshes (Princesha ) tejkalon mbretërinë për të simbolizuar gratë që mishërojnë hirin, forcën dhe udhëheqjen. Në shoqërinë shqiptare, gratë po ngrihen në pozita pushteti dhe ndikimi, duke shërbyer si model për brezat e ardhshëm. Nga politika te biznesi, akademia te artet, gratë po lënë gjurmën e tyre dhe po riformësojnë normat shoqërore për të krijuar një komunitet më gjithëpërfshirës dhe të barabartë për të gjithë. Gratë e jashtëzakonshme, ndikim i jashtëzakonshëm: Festimi i historive të suksesit Mes sfidave dhe triumfeve të grave në shoqërinë shqiptare, histori të shumta suksesi spikasin si fener frymëzimi. Nga aktivistet që mbrojnë barazinë gjinore deri tek sipërmarrësit që thyejnë barrierat në industritë e dominuara nga meshkujt, këto gra të jashtëzakonshme demonstrojnë fuqinë e elasticitetit, vendosmërisë dhe motos. Duke përforcuar zërat e tyre dhe duke festuar arritjet e tyre, ne hapim rrugën për një të ardhme ku çdo grua mund të përmbushë potencialin e saj dhe të lulëzojë. Si përfundim, fuqizimi i grave në shoqërinë shqiptare nuk është vetëm një lëvizje; është një udhëtim transformues drejt barazisë, mundësive dhe përfshirjes. Ndërsa festojmë përparimin e bërë dhe sfidat përpara, le të zotojmë se do t'i mbështesim dhe ngrisim gratë në ndjekjen e tyre të fuqizimit dhe përmbushjes. Së bashku, ne mund të krijojmë një shoqëri ku zëri i çdo gruaje dëgjohet, talentet e saj njihen dhe ëndrrat e saj realizohen. Fuqizimi i grave në shoqërinë shqiptare është një rrugëtim i vazhdueshëm i elasticitetit, përparimit dhe transformimit. Nga kujdestaria kulturore tek inovacioni STEM, mbrojtja shëndetësore te rolet drejtuese, gratë në Shqipëri po rishkruajnë narrativën dhe po formojnë një të ardhme më gjithëpërfshirëse dhe të barabartë për të gjithë. Le të festojmë arritjet e tyre, të forcojmë zërin e tyre dhe të qëndrojmë të bashkuar në mbështetje të fuqizimit të grave në shoqërinë shqiptare Empowering Women in Albanian Society: A Trailblazing Journey The vibrant tapestry of Albanian society, the essence of women empowerment weaves a powerful narrative of resilience, strength, and progress. From cultural norms to socioeconomic structures, women in Albania have been redefining traditional roles and carving out spaces for themselves in various spheres. Let's embark on a journey through the landscape of women empowerment in Albanian society and explore the strides made by women in shaping their narratives. Unveiling the Art Arbersh Kulture: Women as Cultural Stewards Art Arbersh Kulture has long been an integral part of Albanian society, reflecting the rich heritage and traditions of the region. Women have played a pivotal role in preserving and promoting this cultural legacy, acting as custodians of art, music, dance, and literature. Through their creative expressions, women in Albania empower themselves by celebrating their cultural identity and showcasing their talents to the world. Reviving Histori Tekno shkence: Women in STEM Breaking Barriers In a domain historically dominated by men, Albanian women are rewriting the narrative of Histori Tekno shkence (History of Science and Technology). From groundbreaking research to innovative inventions, women in STEM fields are shattering stereotypes and pushing boundaries. Empowered by knowledge and determination, these women are inspiring the next generation to pursue careers in science, technology, engineering, and mathematics. Nurturing Interior Shendeti: Women's Health and Wellness Advocacy Interior Shendeti (Interior Health) goes beyond physical well-being to encompass mental, emotional, and social health. In Albanian society, women are at the forefront of advocating for holistic wellness and breaking the stigma surrounding mental health issues. Through educational programs, support networks, and community initiatives, women empower each other to prioritize self-care and seek help when needed, fostering a culture of well-being across generations. Embracing the Princesha e We: Women as Leaders and Role Models The concept of Princesha e We (Princess of Us) transcends royalty to symbolize women who embody grace, strength, and leadership. In Albanian society, women are rising to positions of power and influence, serving as role models for future generations. From politics to business, academia to the arts, women are making their mark and reshaping societal norms to create a more inclusive and equitable community for all. Extraordinary Women, Extraordinary Impact: Celebrating Success Stories Amidst the challenges and triumphs of women in Albanian society, numerous success stories stand out as beacons of inspiration. From activists advocating for gender equality to entrepreneurs breaking barriers in male-dominated industries, these extraordinary women demonstrate the power of resilience, determination, and sisterhood. By amplifying their voices and celebrating their achievements, we pave the way for a future where every woman can fulfill her potential and thrive. In conclusion, women empowerment in Albanian society is not just a movement; it is a transformative journey towards equality, opportunity, and inclusion. As we celebrate the progress made and the challenges ahead, let us pledge to support and uplift women in their pursuit of empowerment and fulfillment. Together, we can create a society where every woman's voice is heard, her talents recognized, and her dreams realized. Empowering women in Albanian society is an ongoing journey of resilience, progress, and transformation. From cultural stewardship to STEM innovation, health advocacy to leadership roles, women in Albania are rewriting the narrative and shaping a more inclusive and equitable future for all. Let's celebrate their achievements, amplify their voices, and stand united in support of women's empowerment in Albanian society.

Në fushën e artit, kulturës, historisë dhe më gjerë, disa figura i kapërcejnë domenet e tyre për t'u bërë simbole të hirit, elegancës dhe ndikimit. Princesha Kate është një ikonë e tillë, e njohur jo vetëm për statusin e saj mbretëror, por edhe për praninë e saj të jashtëzakonshme në shoqëri. Le të eksplorojmë botën e shumëanshme të Princesha Kate dhe të zbulojmë thelbin e stilit dhe rolit të saj në formësimin e peizazhit tonë bashkëkohor. Nga Dr. Liliana Pere Një vështrim në mbretërinë dhe përtej Princesha Kate, me vendosmërinë dhe sofistikimin e saj, mishëron një përzierje të traditës dhe modernitetit dhe pozitivitetit që mahnit zemrat e shumë njerëzve. Përtej statusit të saj mbretëror, ajo nxjerr një ndjenjë elegance të përjetshme që rezonon me admiruesit nga të gjitha sferat e jetës. Ndikimi i saj shtrihet shumë përtej mureve të pallatit, ndërsa ajo lundron në sferat e artit, kulturës dhe filantropisë me hir dhe qëllim. Arti i elegancës dhe stilit E njohur për ndjenjën e saj të patëmetë të stilit, Princesha Kate bashkon pa mundim elemente klasike me një prekje të stilit modern. Qoftë duke marrë pjesë në një ngjarje zyrtare apo duke u angazhuar në përpjekje bamirësie, zgjedhjet e saj të modës nuk dështojnë kurrë të bëjnë një deklaratë. Nga fustanet mahnitëse të stilistëve deri tek ansamblet e rastësishme, ajo mishëron elegancën e rafinuar në çdo veshje që vesh, duke vendosur tendenca dhe duke frymëzuar entuziastët e modës në mbarë botën. Një kampion i kulturës dhe historisë Përkushtimi i Princesha Kate për ruajtjen dhe promovimin e artit, kulturës dhe historisë është i dukshëm në iniciativat dhe angazhimet e saj të ndryshme. Nëpërmjet patronazhit të saj të muzeve, galerive dhe institucioneve kulturore, ajo ndriçon në qendër të vëmendjes rëndësinë e trashëgimisë dhe krijimtarisë në formësimin e shoqërisë. Mbështetja e saj për ruajtjen historike dhe shprehjen artistike nënvizon angazhimin e saj për pasurimin e përvojës sonë kolektive përmes thjerrëzës së kulturës dhe historisë. Përqafimi i Inovacionit dhe Teknologjisë Ndërsa e rrënjosur në traditë, Princesha Kate gjithashtu përqafon inovacionin dhe teknologjinë në përpjekjet e saj për t'u lidhur me një audiencë më të gjerë. Nga shfrytëzimi i mediave sociale për të ndarë pamjet e angazhimeve të saj në mbështetjen e përparimeve teknologjike në fushat e kujdesit shëndetësor dhe arsimit, ajo demonstron një qasje të menduarit përpara që i kapërcen kufijtë konvencionalë. Aftësia e saj për të përzier traditën me modernitetin pasqyron një mentalitet progresiv që rezonon me peizazhin në zhvillim të shoqërisë së sotme. Mirëqenia e Princesha Kate Mes detyrave të saj mbretërore dhe punës filantropike, Princesha Kate i jep përparësi mirëqenies së saj, si fizike ashtu edhe mendore. Me fokus në shëndetin holistik dhe kujdesin për veten, ajo shërben si një fener mirëqenieje për shumë njerëz, duke theksuar rëndësinë e balancimit të mirëqenies personale me përgjegjësitë profesionale. Mbështetja e saj për ndërgjegjësimin për shëndetin mendor dhe një jetë të shëndetshme nënvizon angazhimin e saj për të ushqyer jo vetëm mirëqenien e saj, por edhe të të tjerëve në komunitetin e saj. Një trashëgimi e qëndrueshme ndikimi Ndikimi i Princesha Kate në shoqëri shtrihet shumë përtej kufijve të familjes mbretërore, duke lënë një gjurmë të qëndrueshme në botën e artit, kulturës dhe më gjerë. Si një ikonë e stilit, hirit dhe qëllimit, ajo vazhdon të frymëzojë breza me përkushtimin e saj të palëkundur për të bërë një ndryshim pozitiv në botë. Ndikimi i saj shërben si një kujtesë se eleganca e vërtetë nuk qëndron vetëm në pamjen e jashtme, por edhe në thellësinë e karakterit të dikujt dhe ndikimin që ka tek të tjerët. Në tapiceri të shoqërisë, Princesha Kate paraqet një rrëfim të hirit, stilit dhe qëllimit që rezonon me admiruesit anembanë globit. Trashëgimia e saj si një ikonë e stilit dhe modelit në shoqëri tejkalon thjesht estetikën, duke përfshirë një përkushtim të thellë ndaj artit, kulturës dhe mirëqenies. Nëpërmjet ndikimit të saj, ajo jep një mësim të përjetshëm në artin e elegancës dhe fuqinë e përdorimit të platformës së dikujt për ndryshime pozitive. Nga Liliana Pere. Princesha Kate mishëron vërtet thelbin e një mbretërore moderne, duke lënë një gjurmë të pashlyeshme në ndërgjegjen tonë kolektive. In the realm of art, culture, history, and beyond, certain figures transcend their domains to become symbols of grace, elegance, and influence. Princesha Kate is one such icon, known not only for her royal status but also for her remarkable presence in society. Let's explore the multifaceted world of Princesha Kate and unravel the essence of her style and role in shaping our contemporary landscape. A Glimpse into Royalty and Beyond Princesha Kate, with her poise and sophistication, embodies a blend of tradition and modernity that captivates the hearts of many. Beyond her royal status, she exudes a sense of timeless elegance that resonates with admirers from all walks of life. Her influence extends far beyond the palace walls, as she navigates the realms of art, culture, and philanthropy with grace and purpose. The Art of Elegance and Style Known for her impeccable sense of style, Princesha Kate effortlessly weaves together classic elements with a touch of modern flair. Whether attending a formal event or engaging in charitable endeavors, her fashion choices never fail to make a statement. From stunning designer gowns to casual ensembles, she epitomizes refined elegance in every outfit she wears, setting trends and inspiring fashion enthusiasts worldwide. A Champion of Culture and History Princesha Kate's dedication to preserving and promoting art, culture, and history is evident in her various initiatives and engagements. Through her patronage of museums, galleries, and cultural institutions, she shines a spotlight on the importance of heritage and creativity in shaping society. Her advocacy for historical preservation and artistic expression underscores her commitment to enriching our collective experience through the lens of culture and history. Embracing Innovation and Technology While rooted in tradition, Princesha Kate also embraces innovation and technology in her endeavors to connect with a broader audience. From leveraging social media to share glimpses of her engagements to supporting technological advancements in the fields of healthcare and education, she demonstrates a forward-thinking approach that transcends conventional boundaries. Her ability to blend tradition with modernity reflects a progressive mindset that resonates with the evolving landscape of today's society. The Wellness of Princesha Kate Amid her royal duties and philanthropic work, Princesha Kate prioritizes her well-being, both physically and mentally. With a focus on holistic health and self-care, she serves as a beacon of wellness for many, highlighting the importance of balancing personal wellness with professional responsibilities. Her advocacy for mental health awareness and healthy living underscores her commitment to nurturing not only her own well-being but also that of others in her community. A Lasting Legacy of Influence Princesha Kate's impact on society extends far beyond the confines of royalty, leaving a lasting imprint on the worlds of art, culture, and beyond. As an icon of style, grace, and purpose, she continues to inspire generations with her unwavering dedication to making a positive difference in the world. Her influence serves as a reminder that true elegance lies not only in outward appearances but also in the depth of one's character and the impact one has on others. In the tapestry of society, Princesha Kate threads a narrative of grace, style, and purpose that resonates with admirers around the globe. Her legacy as an icon of stilit and role model in society transcends mere aesthetics, encompassing a profound commitment to art, culture, and well-being. Through her influence, she imparts a timeless lesson in the art of elegance and the power of using one's platform for positive change. Princesha Kate truly embodies the essence of a modern-day royal, leaving an indelible mark on our collective consciousness. Nga Liliana Pere

Përgatiti:Liliana Pere. Fotoja magjepsëse bardh e zi u postua në faqen zyrtare në Instagram të Princit dhe Princeshës së Uellsit, së bashku me një mesazh nga Princi William ku shkruhej: "Për gruan dhe nënën më të pabesueshme. Forca që keni treguar gjatë vitit të kaluar ka Jemi të mrekullueshëm George, Charlotte, Louis dhe unë jemi shumë krenarë për ty, Katerina 📸 Princi dhe Princesha e Uellsit/Instagram Urime për ditëlindjen, Princeshën Kate ! Ta gëzosh këte ditë speciale, sepse, ti je një grua vërtet e jashtëzakonshme, një yll që ndriçon me forcën dhe elegancën tënde. Përsosmërisht e mençur dhe gjithmonë dinjtoze, je një frymëzim për të gjithë ne. Kate Middleton mbush 43 vjeç sot. Princi William i ka drejtuar urimin me fjalët "Je një grua e jashtëzakonshme", duke e nënvizuar vlerën e saj si një grua e jashtëzakonshme, e zgjuar, e bukur dhe me një sjellje të denjë për një princeshë. Ajo ka luajtur një rol të rëndësishëm në mbretërinë britanike dhe vazhdon të jetë një figurë e admiruar dhe e respektuar për stilin e saj dhe angazhimin e saj. Po, gjatë kohës që Kate Middleton ka kaluar me sfida, me shëndetin , ajo ka treguar forcë të jashtëzakonshme dhe vendosmëri. Si një figurë mbretërore, ajo ka përballuar shumë vështirësi në jetën e saj personale dhe profesionale, përfshirë paparacitë dhe presionin publik, ndërkohë që ka mbajtur një sjellje të denjë dhe të respektueshme. Ka mbajtur një angazhim, një prani të qëndrueshme dhe pozitive, duke u bërë një model për shumë njerëz. Ajo ka pasur mundësinë të shfaqë gatishmërinë për t’u angazhuar për të mirën e shoqërisë, duke treguar se është një grua e fuqishme dhe e admirueshme. Kate Middleton është një nënë e shkëlqyer për tre fëmijët e saj, princin George, princeshën Charlotte dhe princin Louis. Si një princeshë, ajo e kryen detyrën e saj publike me dinjitet dhe ka një ndikim të jashtëzakonshëm në shoqëri. Ajo është e mire arsimuar , e zgjuar, dhe ka udhëhequr shumë kauza, duke përfshirë: Mbështetja për shëndetin mendor – Kate ka qenë shumë aktive në ngritjen e vetëdijes për rëndësinë e shëndetit mendor, sidomos në rrethin e fëmijëve dhe të rinjve. Ajo ka mbështetur iniciativat që i japin mundësi individëve të flasin për problemet e tyre emocionale dhe mendore. Mbështetje për edukimin dhe zhvillimin e fëmijëve – Si një nënë dhe princeshë, Kate ka promovuar edukimin e hershëm dhe ka mbështetur iniciativat që ndihmojnë fëmijët të zhvillohen në mënyrë të shëndetshme dhe të përgatisin gjeneratat e ardhshme. Mbështetje për familjet dhe kujdesin për fëmijët – Kate ka qenë një mbështetëse e fortë e familjeve dhe ka promovuar rëndësinë e kujdesit të fëmijëve dhe ndihmën që duhet të kenë prindërit për të siguruar një mjedis të shëndetshëm dhe të dashur për rritjen e fëmijëve. Promovimi i shëndetit dhe sporteve për fëmijët – Ajo ka mbështetur nismat që inkurajojnë fëmijët të angazhohen në aktivitete fizike dhe të zhvillojnë një stil jetese të shëndetshëm që përfshin ushqimin e shëndetshëm dhe ushtrime të rregullta. Kauza mjedisore – Kate ka qenë gjithashtu aktive në promovimin e mbrojtjes së mjedisit dhe ndihmën për krijimin e një bote më të pastër dhe më të qëndrueshme për brezat e ardhshëm. Ajo ka arritur të ndërthurë jetën e saj personale dhe detyrat mbretërore në mënyrë të tillë që të mbetet një figurë e admirueshme dhe një model për shumë njerëz, duke shfaqur një shembull të shkëlqyer të fuqisë, mençurisë dhe ndihmës për shoqërinë. Kate Middleton është një nga figurat më të rëndësishme dhe më të admirueshme të udhëheqësve mbretërorë në botë. Ajo ka fituar një reputacion të jashtëzakonshëm për aftësitë e saj si nënë, grua dhe princeshë, dhe për rolin e saj si një mbështetëse e fortë për kauzat sociale. Në çdo hap të jetës së saj publike, ajo ka shfaqur dinjitet, zgjuarsi, dhe një angazhim të jashtëzakonshëm për të ndihmuar shoqërinë, duke e bërë atë një figurë të dashur. Titulli i "mbretëreshës", në Nëse do të arrinte të merrte këtë titull një ditë, padyshim që ajo do ta meritonte, për shkak të angazhimit të saj të palodhur dhe përkushtimit për familjen mbretërore, si dhe për të mirën e shoqërisë. Adhurimi që ndjejne për të është një dëshmi e thellë e ndikimit të saj të fuqishëm dhe të ndjeshëm në zemrat e shumë njerëzve. Kate Middleton është një nga figurat më të rëndësishme dhe më të admirueshme të udhëheqësve mbretërorë në botë. Kate ka treguar se është një udhëheqëse që e ka marrë seriozisht rolin e saj dhe i ka dhënë asaj thelb dhe rëndësi, duke u angazhuar me forcë për kauza që kanë impakt të drejtpërdrejtë në jetën e individëve. Ajo është një shembull i shkëlqyer i fuqisë, qëndrueshmërisë dhe mençurisë, dhe ndihmon në ndihmën e të tjerëve.

Dalja e fundit e Princeshës Kate lë të kuptohet për 'rikthim të rëndësishëm' për hobi Princesha e Uellsit ishte në trend në daljen e saj të fundit Melanie Macleod Melanie Macleod Redaktori i Wellness 2 dite me pare 27 shtator 2024, ora 13:17 GMT+1 Ndani këtë: Mes shërimit të saj nga kanceri, Princesha Kate tha se ajo "po fokusohet të qëndrojë pa kancer ", dhe si e tillë, familja mbretërore po përqendrohet në gjërat që i sjellin gëzim. Në përputhje me këtë fokus, të enjten pa Princeshën e Uellsit të ndiqte performancën e Giselle të Baletit Kombëtar anglez në Londër, duke përdorur në mediat sociale për të ndarë kënaqësinë e saj në shfaqje. "Faleminderit @ENBallet dhe @Sadlers_Wells për performancën e mrekullueshme, emocionuese dhe frymëzuese të Giselle të Akram Khan. Kreativiteti në të mirën e tij!" ka shkruar mbretërorja. princesha kate me fustan floriri© Getty Images Princesha Kate u mahnit nga baleti Princesha Kate nuk është e vetme në pasionin e saj për baletin, në fakt, sipas balerinës me famë botërore dhe trajneres eksperte të baletit, Isabella McGuire Mayes, "Baleti pritet të rikthehet ndjeshëm në vitin 2025. Grua me veshje baleti me ngjyrë të zezë dhe ngjyrë deti Isabella tregon pse baleti do të jetë një lajm i madh në vitin 2025 "Baleti nuk është thjesht një traditë - është një mjet i fuqishëm për vetë-shprehje dhe disiplinë," shton Isabella, e cila shpreson të sjellë baletin për të gjithë nëpërmjet platformës së saj, Baleti me Isabelën . Ju gjithashtu mund të pëlqeni Dukesha Sophie, Princesha Kate dhe momentet më të mira të nënës së Mbretëreshës Camilla në daljet e tyre mbretërore Dukesha Sophie, Princesha Kate dhe momentet më të mira të nënës së Mbretëreshës Camilla në daljet e tyre mbretërore Pavarësisht nëse princesha Kate merr pjesë vetë në klasa baleti ose preferon të shikojë nga audienca, ajo nuk është e vetmja anëtare e familjes mbretërore që i pëlqen mediumi. Adhurues të baletit mbretëror Princesha Kate ia përcolli pasionin e saj vajzës së saj, princeshës Charlotte. Princesha e Uellsit përmendi për herë të parë pasionin e vajzës së saj për kërcimin në vitin 2017, duke thënë se Charlotte "absolutisht e do [baletin]". Kate Middleton dhe Princesha Charlotte duke u nisur nga aeroporti i Hamburgut në ditën e fundit të vizitës së tyre zyrtare në Poloni dhe Gjermani më 21 korrik 2017 në Hamburg, Gjermani.© Getty Princesha Kate dhe Princesha Charlotte e duan baletin Princi William konfirmoi hobin e të riut, duke shpjeguar: "Charlotte po vrapon nëpër kuzhinë me fustanet e saj, sendet e baletit dhe gjithçka". Princesha Kate rikonfirmoi pasionin e Charlotte vitin e kaluar, gjatë një daljeje në Lancaster, duke i thënë publikut: "Vajzës ime Charlotte i pëlqen kërcimi, i pëlqen baleti dhe trokitje e lehtë". LEXO: Princesha Charlotte ndjek mamin Princeshën Kate me këtë talent të fshehur Gjyshja e Princeshës Charlotte, Mbretëresha Camilla, është shpesh e zëshme për dashurinë e saj për baletin. Në shtator, gruaja e mbretit Charles bëri një vizitë në Qendrën Mulryan të Baletit Kombëtar anglez për vallëzim, duke thënë: "Unë e dua baletin, në çdo formë, më pëlqen kërcimi". Duke iu referuar orëve të saj të baletit për mbi të gjashtëdhjetat, të cilat ajo i filloi në mbyllje, mbretëresha shtoi: "Unë bëj vetë pak Silver Swans. Zonjat sot më mirë do të më shfaqnin. Më pëlqen shumë." balerina duke kërcyer në ajër në një studio të bardhë Isabella është një balerinë e njohur Duke folur për kohën kur ajo filloi për herë të parë mediumin në vitin 2020, mbretëresha Camilla tha: "Sigurisht që nuk kisha bërë kurrë më parë balet dhe nuk ka rëndësi nëse keni bërë balet apo jo, është diçka që do t'ju bëjë të ndiheni më mirë. Kjo jep keni njëfarë besimi në veten tuaj, është vetëm pak disiplinë." LEXO: Shkathtësia e Queen Consort Camilla që ajo ndan me Princeshën Charlotte Madje, familja mbretërore shkoi aq larg sa tha se ishte "e fiksuar" pas baletit, kështu që imagjinojmë se ajo dhe Princesha Charlotte kanë ndarë disa biseda rreth hobit të tyre të përbashkët! Shpresojmë të shohim një udhëtim tre brezash në balet nga mbretëresha Camilla dhe princeshat Kate dhe Charlotte në të ardhmen e afërt!

Brad Pitt dhe Angelina Jolie më në fund arrijnë zgjidhjen e divorcit pas tetë vitesh beteje Ish-çifti ishte i martuar për dy vite nga viti 2014 Nicky Morris Shkrimtare televizive dhe filmash 3 orë më parë 31 dhjetor 2024, ora 8:14 GMT Ndani këtë: Brad Pitt dhe Angelina Jolie kanë arritur një marrëveshje divorci pas një beteje ligjore tetë-vjeçare.  Ylli i Maria paraqiti kërkesën për divorc në vitin 2016 pas dy vitesh martesë, duke përmendur dallimet e papajtueshme dhe duke kërkuar kujdestarinë fizike të gjashtë fëmijëve të tyre. Angelina, 49 vjeç dhe Brad, 61 vjeç, nënshkruan divorcin të hënën, më 30 dhjetor, sipas avokatëve të yllit të  Maleficent  . "Më shumë se tetë vjet më parë, Angelina bëri kërkesë për divorc nga zoti Pitt," tha avokati i Angelina James Simon për PEOPLE . "Ajo dhe fëmijët lanë të gjitha pronat që kishin ndarë me z  . Sinqerisht, Angelina është e rraskapitur, por ajo është e lehtësuar që kjo pjesë ka mbaruar”.  Avokatët e Brad nuk kanë komentuar publikisht për zgjidhjen e divorcit. Ju gjithashtu mund të pëlqeni Angelina Jolie shpjegon pse u largua nga Hollivudi në një kohë të ‘errës’ Brad Pitt dhe Angelina Jolie ofruan një shumë të mahnitshme për t'u rikthyer sërish bashkë Zbulohet nderimi i veçantë i tatuazhit të Angelina Jolie për gjashtë fëmijët e saj 6 romanca në ekran që i dhanë fund marrëdhënieve reale Angelina Jolie pranon se fëmijët e saj janë kaq të ndryshëm nga ajo dhe Brad Pitt – ja pse Para divorcit të tyre të ashpër, Brad dhe Angelina ishin një nga çiftet më të famshëm të Hollivudit dhe u quajtën 'Brangelina' nga shtypi. Pasi Angelina bëri kërkesë për divorc, pasoi një betejë armiqësore për kujdestarinë dhe divorcin. Gjatë procedurave të veçanta gjyqësore, u zbulua se Angelina kishte akuzuar aktorin e Fight Club për abuzim ndaj saj dhe dy fëmijëve të tyre në një avion privat.  Brad i mohoi akuzat dhe nuk u akuzua pas një hetimi policor për incidentin.  Pas njoftimit të divorcit, dyshja u përfshi në një betejë të ashpër për kujdestarinë e fëmijëve, e cila mori fund në vitin 2021 kur një gjykatës u dha kujdestarinë e përbashkët të fëmijëve të dy prindërve.  Ish-çifti ka qenë gjithashtu i bllokuar në një mosmarrëveshje për vreshtin e tyre francez, Château Miraval , ku u martuan dhe ku lindën binjakët e tyre Vivienne dhe Knox. Në vitin 2022, Brad paditi Angelina për shitjen e aksioneve të saj në pronë. Është e paqartë nëse zgjidhja e tyre e divorcit do t'i japë fund kësaj beteje ligjore.  Angelina dhe Brad u takuan në xhirimet e filmit spiun të vitit 2005, Z dhe Znj Smith. Martesa e tyre ishte e dyta për Brad pas lidhjes së tij me Jennifer Aniston. Ishte e treta e Angelinës pas martesës së saj me aktorët Billy Bob Thornton dhe Jonny Lee Miller. Ish-çifti ka gjashtë fëmijë: Maddox, 22, Pax, 20, Zahara, 19, Shiloh, 18 dhe binjakët Vivienne dhe Knox, 16 vjeç.  Shumë prej fëmijëve janë përfolur prej kohësh se janë larguar nga babai i tyre, dhe disa janë zhvendosur për të hequr mbiemrin e tij nga mbiemri i tyre.

Profili i Alketa Muzhaqit – Piktore e Talentuar Pergatiti:Dr Liliana Pere. Pergatiti: Dr. Liliana Pere. Alketa Muzhaqi, mësuese e përkushtuar dhe piktore e talentuar nga Elbasani, ka ndërtuar një rrugëtim frymëzues që shtrihet nga klasat e shkollave shqiptare deri në studiot artistike të Shteteve të Bashkuara. Sot, në SHBA, ajo vazhdon të ndriçojë botën e artit me pasionin dhe talentin e saj, duke ndërthurur në veprat e saj kujtimet e rrënjëve shqiptare me ndikimet moderne amerikane. Një grua që mbetet shembull i përkryer i fuqisë së krijimtarisë dhe përkushtimit! Alketa Muzhaqi është një artiste e talentuar shqiptare, lindur më 30 prill 1973 në Elbasan, në një familje me tradita të theksuara arsimdashëse. Nëna e saj ishte mësuese kimie dhe biologjie ndërsa babai, një teknik i lartë, i cili ishte frymëzimi i parë i Alketës për artin. Ai e ndihmonte që në fëmijëri të vizatonte, duke mbjellë dashurinë për pikturën që herët. Shkollën e mesme artistike "Onufri" e përfundoi në Elbasan, ku talenti i saj për artin u formësua edhe më tej. Më pas, në vitin 1991, nisi studimet në Universitetin e Tiranës për Ciklin e ulet, aresim i lartè ,një tjetër pasion që e çoi drejt mësimdhënies. Në vitin 1994, ajo u emërua mësuese dhe për 27 vite shërbeu me përkushtim në shkolla të ndryshme: fillimisht në shkollën "Hajdaran", pastaj në "Sule Misiri" dhe nga viti 2014 deri në 2021 në shkollën "Luigj Gurakuqi". Në vitin 2008, Alketa vazhdoi studimet për Shkenca të Gjuhëve të Huaja në Universitetin ,"Aleksandër Xhuvani". Dhe e perfundoi ne nivelin "shume mire" Vazhdoi gati tre dejada mesuese e perkushtyar. Por arti nuk reshti kurrë së qenuri pjesë e saj. Pasioni i saj për pikturën e shoqëroi në çdo hap të jetës. Në vitin 2021, Alketa bëri një hap të madh: emigroi në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, një vend i ri plot sfida dhe mundësi. Ajo filloi të punojë në "Niagara Art and Cultural Center" si mësuese arti. Shpejt u bë pjesë e ekspozitave të ndryshme dhe fitoi çmime të rëndësishme, përfshirë dy herë çmimin prestigjioz "Best of Show" në New York! Jo vetëm kaq: Alketa e zhvilloi talentin e saj në një tjetër formë arti – tatuazhet. Ajo u licencua si tatuatore në shtetin e New York-ut dhe pas një viti mori një ftesë nga një studio arti në Minnesota. Sot, ajo punon me kohë të plotë në artin e tatuazhit, ndërkohë që vazhdon të marrë pjesë në ekspozita dhe të krijojë vepra frymëzuese Dhe tè jape mesim. Alketa është më shumë se një artiste. Ajo është një nënë frymëzuese. Si nene e dy femijeve , vajze e djale ka treguar perkushtim ne arsimimin e mirè e te dy femijeve. Historia e Alketës Muzhaqi është një rrëfim suksesi, pasioni dhe përkushtimi e kembengulje . Ajo ka krijuar një urë të fortë mes kulturës shqiptare dhe asaj amerikane, duke sjellë në artin e saj një mesazh universal të bukurisë dhe krijimtarisë! Pasioni i saj për artin dhe dëshira për t'u zhvilluar profesionalisht e çuan drejt emigrimit në SHBA. Në këtë vend të ri, Alketa u përball me sfida, por falë përkushtimit, punës së palodhur dhe talentit të saj të lindur, ajo arriti të integrohej plotësisht si mesuese Anglishteje degè e cila ishte diplomuar nè Shqiperi dhe si piktore. Sot, ajo është e njohur për stilin e saj unik, që ndërthur frymëzimin nga rrënjët shqiptare me ndikimet moderne që ka përfituar në SHBA. Pikturat e Alketës janë një pasqyrë e shpirtit të saj: të ndjera, të fuqishme dhe plot ngjyra që rrëfejnë histori të veçanta. Ajo ka marrë pjesë në ekspozita të shumta dhe është vlerësuar me disa çmim në SHBA, duke dëshmuar talentin dhe përkushtimin e saj të palëkundur ndaj artit. Për Alketën, piktura është më shumë sesa një profesion – është një mënyrë për të lidhur botën e saj të brendshme me atë të jashtme. Përmes artit të saj, ajo ka arritur të ndërtojë ura mes dy kulturave, asaj shqiptare dhe amerikane, duke sjellë një mesazh universal për dashurinë, bukurinë dhe fuqinë e krijimtarisë. Alketa  një grua frymëzuese nga , e cila, përmes artit të saj dhe përkushtimit personal, ka ruajtur lidhjen me vendin e origjinës ndërsa ka ndërtuar një jetë të suksesshme jashtë vendit. Talenti i saj si piktore dhe tatuatore ka pasqyruar jo vetëm aftësitë krijuese, por edhe një përpjekje të vazhdueshme për të mbajtur gjallë trashëgiminë kulturore shqiptare, pavarësisht largësisë fizike nga vendlindja. Nëse do të ndaleshim te disa elemente kyçe: Lidhja meqytetin e lindjes, Elbasanin dhe Shqipërinë:  Elbasani, një qytet me histori dhe kulturë të pasur, ka luajtur një rol formues në jetën dhe frymëzimin e saj artistik. Përkushtimi i saj për të udhëtuar shpesh në Shqipëri tregon dashurinë dhe respektin që ka për vendin e saj.  Integrimi i saj i suksesshëm në SHBA është një shembull i shkëlqyer i harmonizimit të kulturave. Si artiste, ajo ka ndërtuar një urë mes dy botëve: motive tradicionale shqiptare dhe ndikime bashkëkohore ndërkombëtare. Roli si nënë dhe frymëzuese: Rritja e dy fëmijëve të suksesshëm – tregon përkushtimin e saj për familjen dhe për të ardhmen. Ky aspekt i jetës së saj e bën atë një model për shumë gra që përpiqen të balancojnë përgjegjësitë familjare dhe arritjet profesionale. Arti per te eshte  si mjet lidhës: Qoftë përmes pikturës apo tatuazhit, ajo ka arritur të prekë zemrat e njerëzve dhe të ndërtojë lidhje kulturore të thella. Historia e saj përfaqëson fuqinë e a rtit dhe qëndrueshmërinë e identitetit, pavarësisht sfidave të emigrimit dhe ndryshimeve kulturore. Alleta Muzhaqi, një artiste e talentuar, duke hedhur themelet e një jete plot përkushtim dhe aspirata. në Shqipëri, ajo formoi familjen e saj , kerkonte ne vetvete nje integrim me te mirè Endrèn Amerikane per te gjithè Pasioni i saj për artin dhe dëshira për t'u zhvilluar profesionalisht e çuan drejt emigrimit në SHBA. Në këtë vend të ri, Alketa u përball me sfida, por falë përkushtimit, punës së palodhur dhe talentit të saj të lindur, ajo arriti të integrohej plotësisht si artiste. Sot, ajo është e njohur për stilin e saj unik, që ndërthur frymëzimin nga rrënjët shqiptare me ndikimet moderne që ka përfituar në SHBA. Pikturat e Alketës janë një pasqyrë e shpirtit të saj: të ndjera, të fuqishme dhe plot ngjyra që rrëfejnë histori të veçanta. Ajo ka marrë pjesë në ekspozita të shumta. Përkushtimi i saj personal, ka bère qe te perballoje veshtiresi dhe te adoptohet me se miri ne jeten Amerikane. duke ndërtuar një jetë të suksesshme jashtë vendit Mesimdhènja per tè èshtè njè fushè qe nuk largohet dot asnjèherè sepse e dashuron profesionin dhe gjithashtu Talenti i saj si piktore dhe tatuatore ka pasqyruar jo vetëm aftësitë krijuese, por edhe një përpjekje të vazhdueshme për të mbajtur gjallë trashëgiminë kulturore shqiptare, pavarësisht largësisë fizike nga vendlindja.  Shqipèria mbetet Atdheu i saj i dashur, po ashtu dhe Elbasani, ka luajtur një rol formues në jetën dhe frymëzimin e saj artistik. Përkushtimi i saj për të udhëtuar shpesh në Shqipëri tregon dashurinë dhe respektin që ka për vendin e saj.  Integrimi i saj i suksesshëm në SHBA është një shembull i shkëlqyer i harmonizimit të kulturave. Si artiste, ajo ka ndërtuar një urë mes dy botëve: motive tradicionale shqiptare dhe ndikime bashkëkohore ndërkombëtare. Mesimdhenja dhe Arti per te eshte  si mjet lidhës: Qoftë përmes pikturës apo tatuazhit, ajo ka arritur të prekë zemrat e njerëzve dhe të ndërtojë lidhje kulturore Historia e saj përfaqëson fuqinë e artit dhe qëndrueshmërinë e identitetit, pavarësisht sfidave të emigrimit dhe ndryshimeve kulturore. Pergatiti: Dr.Li liana Pere

Kjo pikturë nga Marjana Eski paraqet një grua të ulur në një peizazh natyror, e veshur me veshje tradicionale, ndërsa luan një instrument muzikor. Leximi i kësaj vepre mund të bëhet në disa aspekte: 1. Elementi Kulturor dhe Tradicional: Veshja tradicionale dhe ambienti natyror sugjerojnë një lidhje të thellë me trashëgiminë kulturore shqiptare ose ballkanike. Piktura mund të përfaqësojë një moment paqeje dhe nostalgjie për kulturën popullore. 2. Simbolika e Muzikës: Instrumenti që ajo luan përfaqëson shpesh në artin shqiptar një simbol të lidhjes me natyrën, shpirtin dhe traditën. Muzika përçon emocione dhe kujtime, duke krijuar një atmosferë meditative dhe shpirtërore. 3. Figura Femërore: Gruaja e paraqitur duket e përqendruar, ndoshta në një akt introspektimi, çka mund të simbolizojë forcën dhe bukurinë shpirtërore të gruas tradicionale, qëndresën dhe lidhjen me kulturën dhe natyrën. 4. Ngjyrat dhe Peizazhi: Peizazhi i gjelbër dhe lulet e kuqe krijojnë një kontrast të bukur, duke dhënë ndjesinë e jetës, qetësisë dhe pjellorisë. Kjo mund të simbolizojë harmoninë midis njeriut dhe natyrës. 5. Stili Artistik: Teknikat e përdorura nga artistja dhe veshja tradicionale reflektojnë një përzierje të realizmit me elementë etnografikë. Detajet e kostumit dhe tekstura japin një thellësi vizuale. Në tërësi, kjo pikturë është një homazh për trashëgiminë kulturore, muzikën dhe forcën e figurës femëror. interpretoi:Liliana Pere.

Pergatiti. Dr.Li liana Pere. Pergatiti: Dr:Liliana Pere. Profili i Mevlanit. Mevlan Shanaj është një nga personalitetet më të njohura të artit shqiptar, i cili ka dhënë një kontribut të shquar në kinema, televizion dhe pedagogji. Ai ka lindur më 7 shkurt 1945 në Fier, Shqipëri. Karriera e tij përfshin role si aktor, regjisor, producent dhe pedagog në fushën e artit filmik. Kontributet kryesore: Aktor: Ka interpretuar në shumë filma të suksesshëm shqiptarë si "I teti në bronz", "Malet me blerim mbuluar", "Ballë për Ballë", "Rrethimi i Vogël", dhe "Pranvera s'erdhi vetëm". Regjisor dhe producent: Ka realizuar filma artistikë dhe dokumentarë, si "Lule të kuqe, lule të zeza", "Marie Kraja", "Tefta Tashko", dhe "Lasgush Poradeci". Televizion: Nga 1987 deri më 1992 ka qenë Drejtor i Departamentit të Filmit në Televizionin Shqiptar (TVSH). U rikthye në këtë pozicion në vitin 2001. Pedagog: Prej vitit 2005 ka dhënë mësim në Akademinë e Filmit dhe Multimedias "Marubi" dhe në degën e regjisës në Akademinë e Arteve, Tiranë. Tituj dhe çmime: Artist i merituar. Në vitin 2008, Mevlan Shanaj u nderua me titullin "Mjeshtër i Madh", një vlerësim për kontributin e tij të jashtëzakonshëm në kulturën shqiptare. Përveç kontributit në artin e kinemasë, Shanaj ka realizuar rreth 30 vepra televizive në RTSH dhe shumë dokumentarë që pasqyrojnë historinë dhe kulturën shqiptare. Mevlan Shanaj, një yll ndriçues i artit shqiptar, mishëron pasionin, talentin dhe përkushtimin që i dha jetë kinemasë dhe teatrit tonë. Me dhuntinë e tij të jashtëzakonshme si aktor, regjisor dhe skenarist, Shanaj ka krijuar një trashëgimi artistike që frymëzon breza të tërë. Ai nuk është thjesht një krijues filmash; ai është një poet i ekranit dhe një ndërtues i kujtimeve, duke transformuar historitë dhe emocionet e një kombi në vepra arti të pavdekshme. Karriera e tij është një udhëtim magjepsës në thellësitë e shpirtit artistik shqiptar, një histori suksesi që fillon nga debutimi në ekranet e mëdha dhe vazhdon me sukseset e panumërta si regjisor. Përmes mjeshtërisë së tij, ai ka sfiduar kufijtë e kohës dhe ka ngjallur emocione që mbeten të freskëta edhe sot. Me veprën e tij më të fundit, "Të fshehta jashtë ekranit", Shanaj sjell një testament të ndershëm dhe prekës mbi prapaskenat e artit shqiptar, duke ndriçuar jetën dhe personalitetin e ikonave që kanë ndërtuar historinë kulturore të vendit tonë. Në çdo projekt të tij ndihet energjia krijuese dhe besimi i thellë në fuqinë transformuese të artit. Mevlan Shanaj është një legjendë e gjallë që frymëzon artistët e sotëm dhe të nesërm, një emër që do të mbetet gjithmonë simbol i krenarisë artistike shqiptare. Libri "Të fshehta jashtë ekranit" nga Mevlan Shanaj, aktor dhe regjisor i njohur shqiptar, është një vepër unike që eksploron prapaskenat e kinemasë dhe teatrit shqiptar. Libri përmban kujtime dhe përjetime të Shanajt, të përshkruara pa zbukurime, duke sjellë një pasqyrë intime të marrëdhënieve të tij me mbi 50 artistë të njohur shqiptarë, me të cilët ka punuar gjatë karrierës së tij të gjatë dhe të pasur. Shanaj e përshkruan librin si një "album kujtimesh" që përfshin copëza të vërteta nga bashkëpunimet e tij që nga fillimet në vitin 1969. Ai nuk synon të analizojë apo të bëjë kritikë, por të dokumentojë përjetimet e tij dhe të sjellë një portret të jetës artistike për lexuesin. Libri shpalos histori të vërteta që tregojnë si janë karakteret reale të artistëve përtej roleve të tyre në skenë apo ekran. Kjo vepër është një kontribut i rëndësishëm për të kuptuar më mirë trashëgiminë kulturore dhe shpirtin krijues të artit shqiptar, si dhe një homazh për artistët që kanë formësuar historinë e kinemasë dhe teatrit në Shqipëri I njohur si aktor, regjisor dhe skenarist. Karriera e tij përfshin disa dekada pune në kinematografi dhe teatër, duke dhënë një kontribut të rëndësishëm në zhvillimin e artit filmik shqiptar. Biografia dhe karriera: Shanaj filloi aktivitetin e tij si aktor, duke debutuar në filma I teti ne bronx Guximtaret Malet me blerim mbuluar Balle pèr ballè Pranvera s'erdhi vetem . Unè e dua Erèn. Rrethimi i vogèl Viktimat e Tivarit. Ai më pas u bë regjisor dhe skenarist, duke realizuar disa filma që kanë lënë gjurmë në historinë e kinemasë shqiptare. Veprat e tij si regjisor përfshijnë filma si " Plumba perandorit"të cilët trajtojnë tematika sociale dhe kombëtare. Filmat e Mevlanit si regjizor Korrierèt .Me gjuhèn e pushkes Plumna Perandorit.Njè telegram njè kèngè. I Paharruari Tè shoh nè sy. Fletè te bardha lule te kuqe lule tè zeza. Filma dokumentare: Tefta Tashko. Marije Kraja. La zgushi. Vangjush Furxhi.Ndreke Luca Arqile Bote. Xhanfize Keko. Rikard Larja Ai ka punuar gjithashtu si pedagog, duke ndihmuar në formimin e brezave të rinj të aktorëve dhe kineastëve shqiptarë. Vepra letrare: Mevlan Shanaj është autor i librit "Të fshehta jashtë ekranit", një vepër autobiografike ku ai ndan kujtimet dhe përvojat e tij nga jeta profesionale dhe marrëdhëniet me mbi 50 artistë shqiptarë. Libri reflekton mbi historinë e kinemasë shqiptare dhe rolin e saj në pasqyrimin e realitetit shoqëror, duke theksuar rëndësinë e vlerësimit të trashëgimisë artistike pa paragjykime ideologjike. Shanaj është vlerësuar si një nga figurat kyçe që ka kontribuar në ndërtimin e një identiteti unik të kinemasë shqiptare. Kinemaja shqiptare e periudhës së realizmit socialist, shpesh e përballur me paragjykime dhe kritika si një instrument i ideologjisë, duhet vlerësuar në një kontekst më të gjerë. Ajo nuk ishte thjesht një mjet propagande, por një përpjekje për të ndërtuar një traditë kombëtare të artit filmik, duke pasqyruar realitetet shoqërore, kulturore dhe historike të kohës. Pavarësisht kufizimeve ideologjike, kjo kinematografi kontribuoi në krijimin e një baze të rëndësishme për zhvillimin e artit filmik në Shqipëri. Filmat e asaj periudhe trajtonin tematika të rëndësishme si lufta, solidariteti, përpjekjet kolektive dhe dilemat morale, duke sjellë edhe vlera universale. Artistët që punuan në atë kohë ndanë shpirtin krijues, duke prodhuar vepra që ende mbeten pjesë e kujtesës kulturore kombëtare. Mevlan Shanaj, në librin e tij "Të fshehta jashtë ekranit", reflekton mbi këtë periudhë me një qasje të balancuar, duke theksuar rëndësinë e mosmohimit absolut të kësaj kinemaje. Ai inkurajon lexuesit të shohin përtej paragjykimeve dhe të vlerësojnë arritjet artistike të saj, të cilat krijuan themelet për zhvillimin e artit shqiptar pas viteve '90. Mevlan Shanaj, një figurë ikonike e kinematografisë dhe teatrit shqiptar, ka sjellë për publikun librin e tij më të fundit "Të fshehta jashtë ekranit", një përmbledhje unike e përvojave të tij gjatë një karriere mbi 50-vjeçare. Ky libër, që autori e përshkruan si një "memorial artistik", nuk është thjesht një rrëfim letrar, por një dokumentim i kujtimeve të tij personale me 50 artistë të mëdhenj shqiptarë, me të cilët ka punuar gjatë dekadave. Përmbajtja e librit: Struktura: "Të fshehta jashtë ekranit" përfshin copëza të vërteta nga jeta e Shanajt, që nga debutimi i tij si aktor në filmin "I teti në bronx" (1970), deri në bashkëpunime të mëvonshme me emra të njohur në kinematografi dhe teatër. Artistët e përmendur: Libri përshkruan bashkëpunimet me artistë legjendarë si: Aktorët: Sandër Prosi, Kadri Roshi, Robert Ndrenika, Tinka Kurti, Margarita Xhepa, Roza Anagnosti, Yllka Mujo, Rajmonda Bulku, Rikard Ljarja. Regjisorët: Viktor Gjika, Dhimitër Anagnosti, Xhanfise Keko, Piro Milkani. Këngëtarët: Vaçe Zela, Maria Kraja. Figura të tjera të shquara si Lasgush Poradeci dhe Betim Muço. Stili: Shanaj thekson se libri nuk është një analizë kritike, por një "album kujtimesh" që përshkruan detaje intime dhe të panjohura të këtyre artistëve, duke ruajtur autenticitetin e momenteve që ka ndarë me ta. Procesi i krijimit: Puna për librin ka zgjatur rreth tre vite, ku Shanaj ka ndarë kujtimet dhe përjetimet më të rëndësishme të karrierës së tij. Autori e quan këtë libër një "album jo fotografik", që sjell emocionet dhe ndjesitë e tij pa zbukurime apo dramatizime. Promovimi: "Të fshehta jashtë ekranit" u promovua më 7 nëntor 2024, në Tiranë, mes miqve dhe kolegëve artistë, dhe është përfshirë në Panairin e Librit, organizuar nga botuesi "Agora". Vlera kulturore: Ky botim pasqyron jo vetëm rrugëtimin personal të Mevlan Shanajt, por edhe një pjesë të rëndësishme të historisë së artit shqiptar, duke dokumentuar momentet kyçe të një epoke të artë të kinemasë dhe teatrit. Libri është një homazh për artistët që kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në kulturën kombëtare dhe një burim frymëzimi për brezat e rinj. "Të fshehta jashtë ekranit" përbën një kontribut të çmuar për ruajtjen dhe promovimin e trashëgimisë kulturore shqiptare. Pergatiti: Dr.Liliana Pere.

Është fundi i një epoke për Taylor Swift. Çfarë vjen më pas? Ajo ka kryer aktin më të madh magjik të karrierës së saj, por truku i saj i ardhshëm surprizë mund të jetë zhdukja NgaJoel CalfeePublikuar: Nëntor 04, 2024 10:03 EST faqeshënuesit Ruaj artikullin Si shumë të tjerë, unë kam kaluar shumë nga jeta ime duke u përpjekur të analizoj Taylor Swift . Kur një shok fëmijërie luajti "Duhet të kisha thënë jo" për mua në autobusin e shkollës në klasën e katërt, kjo nisi 17 vjet kërkime mes veprave të këngëtares për kuptim. Filloi me kërkimin e broshurave të saj lirike për të dhëna të fshehura dhe që atëherë ka evoluar në studimin e veshjeve të turneut të saj të koncerteve për të parashikuar se çfarë albumi të riregjistruar do të publikojë më pas. Si një fanse e Taylor Swift, është e lehtë të bëhesh i fiksuar pas enigmave dhe se si ata parashikojnë lëvizjen e saj të ardhshme. Por me suksesin më të madh në karrierën e saj deri më tani – turneun e saj Eras që thyen rekord – më në fund po mbyllet, po kuptoj se kapitulli tjetër i Swift mund të mos jetë aq i lehtë për t’u parashikuar. Në fakt, lëvizja e saj e radhës mund të jetë zhdukja e plotë nga muzika, të paktën për pak. Fundjavën e kaluar, shkova në një nga shfaqjet përfundimtare të Eras Tour në Indianapolis. Energjia ishte po aq elektrike sa kur pashë për herë të parë koncertin një vit e gjysmë më parë. Suksesi i turneut të Eras është mbuluar pa masë—si rriti ekonomitë lokale , ndikoi në strategjitë e turneut të yjeve të tjerë , ngriti një çështje ligjore kundër monopoleve të shpërndarjes së biletave dhe më shumë. Por ndërsa mund të prisni që audienca të ketë lodhje të Taylor, energjia në stadiumin Lucas Oil të premten mbrëma ishte e pakrahasueshme. Një rekord prej 69,000 fansash u mblodhën për të parë këngëtaren teksa ajo nisi treshen e saj të fundit të shfaqjeve në SHBA, dhe të gjithë dukej se ishin aty.

Që kur Kate Middleton zbuloi diagnozën e saj të kancerit me publikun, Pallati ka marrë një mori letrash nga dashamirës. Normalisht, pallati merr deri në 1000 letra çdo javë nga publiku, por që kur Kate hapi kancerin e saj dhe trajtimin parandalues ​​të kimioterapisë, ky numër u rrit ndjeshëm Kjo sasi dërrmuese e korrespondencës ka qenë sfiduese për menaxhimin e ekipit, por ata bëjnë çmos për t'iu përgjigjur të gjithë dashamirësve përfundimisht. Princi dhe Princesha e Uellsit kanë një zyrë private në Pallatin Kensington, por të gjitha letrat drejtuar familjes mbretërore trajtohen nga Zyra Postare e Gjykatës. Siç pritej, britanikët, si dhe njerëzit nga çdo cep i Tokës, ndjekin nga afër çdo lëvizje të Pallatit kur bëhet fjalë për Kate, ndërsa presin me padurim rikthimin e saj në jetën publike dhe detyrat e saj mbretërore. Në mes të janarit, Kate iu nënshtrua një operacioni të planifikuar në bark, i cili kërkonte një qëndrim dy-javor në spital. Edhe atëherë, publiku dhe media filluan thashethemet në lidhje me shëndetin e saj pasi qëndrimi në spital dukej shumë më i gjatë se sa pritej. Pas operacionit, princesha nuk u pa askund. Njerëzit vunë në dyshim vendndodhjen e saj dhe e vetmja deklaratë zyrtare që Pallati lëshoi ​​në atë kohë ishte se ajo "po shkonte mirë". Me shpejtësi deri në mars, Kate foli për gjendjen e saj shëndetësore në një video të regjistruar paraprakisht në të cilën ajo shpjegoi se mjekët gjetën praninë e kancerit pas kryerjes së testeve pas operacionit të planifikuar. Ajo dhe William kërkuan privatësi. Burime pranë saj folën për mediat dhe thanë se orari i saj ka qenë bosh. Megjithatë, paraqitjet e saj të fundit shihen si një shenjë pozitive. Ajo nuk po nxiton kur vjen puna për të rifilluar detyrat dhe angazhimet e saj mbretërore. “Nuk ka asnjë afat kohor dhe sigurisht nuk ka asnjë nxitim”, tha një burim. “Do të jetë kur Catherine të ndihet gati dhe kur të marrë dritën jeshile nga ekipi i saj mjekësor. Por ajo do të kthehet 100% në punë, për këtë nuk Pavarësisht nga fakti se ajo përpiqet të qëndrojë jashtë vëmendjes, Princesha e Uellsit është "e emocionuar" që është në qendër të nisjes së një projekti të ri që mund të nxisë ekonominë e Mbretërisë së Bashkuar me 45.5 miliardë paund (57 miliardë dollarë) në vit. Sipas The Daily Mirror , Qendra Mbretërore e Fondacionit Kate për Fëmijërinë e Hershme do të publikonte një raport këtë javë nga tetë firma britanike që do të identifikonin pesë fusha ku bizneset mund të mbështesin fëmijët nën pesë vjeç dhe kujdestarët e tyre. Ai gjithashtu do të nxjerrë në pah përfitimet e rëndësishme të ardhshme të investimit në fëmijërinë e hershme. Kate ka qenë "forca shtytëse" pas bamirësisë, e cila besohet se kishte filluar para diagnozës së saj të kancerit. Edhe pse nuk ka asnjë imazh të publikuar në rrjetet sociale, është raportuar se Kate është parë “jashtë dhe rreth” me familjen e saj ditët e fundit. Sidoqoftë, kjo nuk është diçka për të cilën publiku duhet të shqetësohet shumë, sepse Kate ende ka nevojë për "hapësirë ​​dhe kohë". "Askush nuk dëshiron të ushtrojë presion mbi Catherine," tha një burim i brendshëm për MailOnline javën e kaluar. “E vetmja gjë që ka rëndësi për momentin është që ajo të përmirësohet. Ajo ka kaluar një sprovë këtë vit.” Për kënaqësinë e shumë njerëzve, ajo mori pjesë në Trooping the Colour të këtij viti, një ngjarje domethënëse që feston ditëlindjen zyrtare të monarkut, si dhe finalen e Wimbledon. Catherine, Princesha e Uellsit buzëqesh ndërsa udhëton me karrocë gjatë Trooping the Color në Buckingham Palace në Londër, Angli, më 15 qershor 2024. Megjithatë, që atëherë, ajo ka mbajtur sërish një profil të ulët. Sipas raportimeve, Kate kaloji pjesën tjetër të verës në Balmoral, së bashku me bashkëshortin dhe fëmijët e saj. Mbreti Çarls, i cili gjithashtu po lufton me kancerin dhe i gjen Balmoral shenjtëroren e tij, dhe mbretëresha Camilla do të jenë atje. Ky udhëtim do të ishte më i gjati i Kate që nga diagnoza e saj me kancer, raporton Daily . Ne pergatitjet e krishtlindjeve ajo eshte mjaft aktive dhe me e bukur ze kurre.

Princesha Kate dhe Princesha Charlotte sapo e bënë sërish të lezetshme këtë trend të modës 'të datuar' Këta mbretërorë rikthejnë harqet në një mënyrë shumë elegante Laura Sutcliffe Redaktore e lajmeve të modës dhe bukurisë Jemi ende të tronditur nga koncerti i mrekullueshëm Together në Krishtlindje që u mbajt të premten në mbrëmje, dhe është e drejtë të thuhet se Princesha e Uellsit dhe palltoja e saj e kuqe e zbukuruar me hark vodhën shfaqjen. Princesha Kate duket festive në të kuqe teksa mbërrin për shërbimin e këngës së Krishtlindjes Kate, 42 vjeçe, kishte veshur pallton e kuqe më verbuese nga Sarah Burton për Alexander McQueen, e cila kishte një prerje me dy krahë dhe butona të strukturuar në pjesën e përparme. Catherine, Princesha e Uellsit me pallto të kuqe me hark të zi© Getty Catherine, Princesha e Uellsit merr pjesë në shërbimin "Together At Christmas" në Westminster Abbey Kate ka rinovuar stilin që ka veshur shumë herë më parë, me një hark të madh të zi në zverk. Ajo bëri për një pjesë të tillë deklaratë. Princesha Charlotte e Uellsit, Princi Louis i Uellsit dhe Princi George me veshje të kuqe dhe marine© Getty Princesha Charlotte siguroi flokët me një hark në koncert Charlotte dhe Louis ndezën qirinjtë e njëri-tjetrit© Getty Teksa ajo u kthye, fansat vunë re se në flokët e saj, motra e Princit George dhe Princit Louis mbante gjithashtu një hark të zi shumë të madh. Princesha Kate dhe Princesha Charlotte veshin harqe që përputhen Harku ishte njësoj si i nënës së saj, duke siguruar stilin e saj gjysmë lart, gjysmë poshtë. Sa bukuroshe? Kate Middleton e veshur me një hark flokësh në Laboratorin e Neuroshkencës Zhvillimore të UCL në UCL Londër më 21 nëntor 2018 në Londër, Angli.© Getty Hera e fundit që Kate veshi një hark ishte në vitin 2018, kur ajo shkoi në Kolegjin Universitar të Londrës dhe tundi kostumin e saj të fundit Paule Ka, si dhe një bisht të hijshëm, të përfunduar me një fjongo të bukur flokësh prej kadifeje, e cila vinte nga marka amerikane J.Crew. Megjithatë, ato janë bërë shumë më të njohura dhe harku i përulur është kudo tani, nga sigurimi i modeleve të flokëve deri tek fiksimi në çanta, këpucë dhe madje edhe jakë. Princi i Uellsit, Princi George, Princesha Charlotte, Princi Louis dhe Catherine, Princesha e Uellsit gjatë shërbimit të këngëve "Together At Christmas" në Westminster Abbey © WPA Pool Nuk mund të pajtoheshim më shumë! Dhe tani që Kate dhe Charlotte e kanë mbështetur këtë trend kohët e fundit, jemi të sigurt se do të bëhet edhe më e përhapur.ip

Nëse muzika ka shpirt, atëherë Enxhi Nini është mishërimi i saj. Një vajzë që nisi rrugëtimin e saj në Tiranë me një violinë në dorë, për t'u kthyer në një nga emrat më të njohur të skenës ndërkombëtare. Pas shumë përpjekjesh dhe sakrificash, ajo ka arritur majat e artit klasik, duke shkëlqyer në skenat më prestigjioze të botës. Rrënjët e një ëndrre Enxhi, e lindur në një familje të lidhur ngushtë me artin, e nisi udhëtimin e saj muzikor në Tiranë., ku fillimisht u shqua si një këngëtare e talentuar. Me një zë të veçantë dhe një prani të hijshme skenike, ajo fitoi zemrat e publikut shqiptar, duke treguar që talenti i saj nuk kishte kufij. Kënga ishte porta e parë që e futi Enxhin në botën e muzikës, por ishte violina ajo që do ta shoqëronte drejt madhështisë. Ishte pikërisht skena shqiptare ajo që i dha krahët për të ëndërruar më shumë, për të eksploruar dimensionet e tjera të artit dhe për të nisur një udhëtim që do ta çonte drejt skenave më të mëdha të botës. Enxhi Nini është bërë e njohur në Shqipëri si këngëtare e Festivalit, me elegancën e saj të papërshkueshme Tashmë kënga ka mbetur një dëshirë dhe ajo është një profesioniste e violinës. Që nga viti 2010 ka filluar ne Orkestrën e Rait në Itali ku interpreton në orkestrën e Radio Televizionit Italian pa lene menjanë angazhimet e tjera. Fillimet e saj si këngëtare në Shqipëri janë një kujtim i bukur i rrënjëve të saj artistike, një kujtim që i ka dhënë formë identitetit të saj si artiste. Bashkimi i vokalit të saj me tingujt e violinës krijoi një kombinim të rrallë, që do ta bënte atë të dallonte në çdo skenë ku do të shfaqej, qoftë në Tiranë, Sanremo, apo në sallat madhështore të "La Scala"-s. Me një përkushtim të rrallë, ajo vijoi studimet në Konservatorin e Barit dhe më pas në Konservatorin e Romës, ku u diplomua me rezultate të shkëlqyera. Por për të, diplomimi ishte vetëm hapi i parë drejt një ëndrre më të madhe – skena e famshme e "La Scala"-s. Puna e palodhur dhe dashuria për violinën e çuan drejt këtij qëllimi, duke u bërë një emër i njohur në botën e muzikës klasike. Një yll ndërkombëtar Nga "La Scala" në Milano deri në Koncertin e famshëm të Vjenës, nga Tokio në Paris, Enxhi ka magjepsur publikun me talentin e saj. Veprat që ajo ka interpretuar janë nga më të njohurat e repertorit klasik, si sonatat e Beethoven-it, koncertet e Mozart-it dhe meloditë e Brahms-it. Por, një nga veprat më të dashura për të mbetet “Largo” e Vivaldit – një melodi që, siç thotë ajo, prek shpirtin e çdo shikuesi dhe dëgjuesi. Figura madhështore e Violetës nënës që sakrifikoi per vajzën e saj. Në hijen e këtij suksesi qëndron një grua fisnike dhe e admirueshme, Violeta Gjoka, mamaja e Enxhit. Një figurë dinjitoze televizive dhe një grua me shpirt të artë, Violeta është shquar si një shkrimtare e thellë dhe një nënë e përkushtuar ndersa ajo perfshihej me nje projekt në një studio radiotelevizioni në Piacenza kurrë nuk e humbi përkushtimin ndaj vajzës së saj.Be nte me te mirën,  me nje Projekt ne Radio Inn Piacenza, kishte nje emision qe titullohej "Viaggio in Albania", ne dy gjuhe Italisht dhe shqip. Me pas ne teleLiberta, ne nje projekt me gazetare te tjere te huaj, kishim nje projekt tjeter ku secili kishte rubriken e vet! E qetë, me një zgjuarsi të rrallë dhe një përkushtim shembullor, Violeta është një model frymëzimi jo vetëm për Enxhin, por për këdo që e ka njohur. Pas një jete të mbushur me koncertet dhe emocionet e skenës, sot Enxhi dhe Violeta e duan vendin e tyre dhe shpesh e vizitojne. Megjithëse babai i Enxhit, Dorian Nini, qëndron tashmë vetëm si një kujtim i bukur dhe i paharruar, lidhja e tyre me vendin e lindjes mbetet e fuqishme. Shtëpia ku dikur frymonte arti tani ruan hijen e lavdisë së një familjeje që jetoi për artin. , Dorian Nini, një kompozitor dhe pedagog i njohur, ka lënë një trashëgimi muzikore që vazhdon të jetojë përmes vajzës së tij, e cila ka shpërndarë talentin dhe dashurinë për muzikën në skena ndërkombëtare.  Babai i Enxhi Ninit, Dorian Nini, i ka kushtuar një këngë të veçantë vajzës së tij. Kjo këngë ishte një shprehje e dashurisë dhe krenarisë për talentin dhe sukseset e saj.  Nje valixhe me kujtime qe e paraqiti ne nje emision te Pandi Lacos ne tv Klan. Kjo këngë, e krijuar me shumë ndjenjë dhe pasion, mbetet një simbol i lidhjes mes atij dhe Enxhit, një kujtim i paharruar i një babai që ka besuar në potencialin e vajzës së tij që prej fillimeve të saj. Rruga e Enxhit dhe përkushtimi i Violetës janë dëshmi se kur talenti dhe dashuria bashkohen, ëndrrat mund të kapërcejnë çdo kufi. Në violinën e saj, Enxhi bart jo vetëm tingujt e një bote, por edhe një histori frymëzimi, sakrifice dhe dashurie që do të jetojë përjetësisht. Enxhi Nini është dëshmia e gjallë se arti nuk njeh kufij dhe talenti i vërtetë gjithmonë gjen rrugën për të ndriçuar. Me violinën e saj, ajo ka ndërtuar një urë mes kulturave, duke sjellë në skenat botërore shpirtin dhe finesën shqiptare. Çdo tingull që nxjerr nga violina është një testament i pasionit, përkushtimit dhe dashurisë për muzikën. Enxhi Nini nuk është thjesht një artiste; ajo është një frymëzim i gjallë për këdo që guxon të ëndërrojë dhe të ndjekë ëndrrat me zemër të hapur dhe shpirt të palodhur. Rruga e saj na kujton se, përtej çdo sfide, arti mbetet gjuha universale e shpirtit njerëzor. Pergatiti : Dr Liliana Pere

Angelina Jolie (49) është aktualisht e angazhuar me xhirimet e filmit të saj të ri, “Stitches”. Xhirimet po zhvillohen në Paris, dhe për rolin e Maxine në këtë film, aktorja ka qenë e detyruar të mësojë një aftësi të re – gjuhën frënge. Filmi po realizohet në dy gjuhë, anglisht dhe frëngjisht, që do të thotë se Angelina duhet të xhirojë të gjitha skenat e saj dy herë. Ky është hera e dytë që ajo përdor gjuhën frënge në një film, pas një skene të shkurtër në filmin “Taking Lives” nga viti 2004. Nëna e Angelinës, aktorja Marcheline Bertrand, ishte me origjinë franko-kanadeze, dhe ekziston mundësia që ajo ta ketë mësuar vajzën e saj frëngjishten e përditshme. Megjithatë, nuk dihet sa mirë e ka zotëruar Angelina gjuhën në atë kohë. Së fundmi, aktorja ka mësuar një tjetër aftësi për një film tjetër. Në filmin biografik “Maria”, ku ajo interpreton divën e operës Maria Callas, Angelina ka mësuar këndimin operistik. Ajo e ka përshkruar këtë proces si një formë terapie. Xhirimet për filmin “Stitches” sapo kanë filluar, dhe pritet që ai të dalë në kinema vitin e ardhshëm. Deri tani, e vetmja gjë e njohur për subjektin e filmit është se ai zhvillohet në botën e modës së lartë.

Edlira Cepani është një emblemë e vërtetë e forcës, kurajos dhe përkushtimit. Një zë i fuqishëm i fjalës së lirë dhe një model frymëzimi, ajo ka ndërtuar një jetë të mbushur me punë të palodhur, ndihmë të përzemërt dhe përkushtim ndaj drejtësisë shoqërore. Pas humbjes së bashkëshortit të saj të dashur, shokut të jetës Gerti Bogdani, Edlira gjeti forcën për t’u ringritur mbi dhimbjen, duke shndërruar plagën personale në një burim drite dhe shprese për të tjerët. Në përshëndetjen e saj prekëse gjatë një festivali kulturor, ajo përcolli mesazhe të mëdha bashkëpunimi, solidariteti dhe drejtësie, duke frymëzuar të gjithë ata që e dëgjuan. Me një zemër të madhe për ata në nevojë, Edlira është një avokate e palodhur për gratë dhe fëmijët, si dhe për të gjitha shtresat që kërkojnë ndihmë dhe mbështetje. Fuqia e saj qëndron në aftësinë për të dhënë shpresë, për të ndërtuar ura bashkëpunimi dhe për të nxitur ndryshime pozitive në shoqëri. Puna dhe mesazhet e saj janë një thirrje për të gjithë që të mos dorëzohen përballë sfidave, por të punojnë së bashku për një të ardhme më të drejtë dhe më të ndritur për të gjithë. Edlira Cepani, një grua me një kombinim unik të intelektit, përkushtimit dhe ndjeshmërisë sociale, ka lënë gjurmë të thella në jetën publike dhe sociale shqiptare. E lindur në një familje me një nivel të lartë arsimor dhe kulturor,me kontribute historike,  ajo u rrit në një mjedis që vlerësonte dijen, ndershmërinë dhe përkushtimin ndaj të mirës së përbashkët.  Ky formim i hershëm i dha Edlirës bazat për t'u bërë një aktiviste e gjithanshme dhe një personalitet i respektuar në shoqërinë shqiptare. Pas përfundimit të arsimit bazë në Shqipëri, Edlira ndoqi studimet e larta në Universitetin e Barit në Itali, një nga universitetet më të respektuara në rajon. Ajo zgjodhi të thellonte njohuritë në fusha që lidhen me drejtësinë sociale, zhvillimin e politikave dhe përfshirjen e gruas në procese vendimmarrëse. Arsimi i saj në Bari nuk ishte vetëm një periudhë formimi akademik, por edhe një kohë për të forcuar vizionin e saj për ndryshimin social. Eksperienca ndërkombëtare i dha asaj një perspektivë më të gjerë mbi rëndësinë e barazisë dhe drejtësisë, të cilat më vonë u bënë shtylla kryesore të angazhimit të saj publik. Edlira është një aktiviste e gjithanshme, me një zemër të butë dhe një qasje të ndjeshme ndaj çështjeve sociale. Edliren e kujtojme mire ne kohèn kur ra termet. Sa shume èshtè angazhar per strehimin e atyre qe ngelen ne rrenoja. Sa shumè. eshte kujdesur per femijet e semure dhe te pastrehè. Ajo është njohur për korrektësinë e saj, përkushtimin ndaj kauzave dhe aftësinë për të krijuar ura bashkëpunimi mes individëve dhe organizatave. Si koordinatore e Organizatës për Barazi në Vendimmarrje, ajo ka ndikuar drejtpërdrejt në ngritjen e zërit të grave dhe në përfshirjen e tyre në nivelin më të lartë të proceseve politike dhe shoqërore në vend. Pavarësisht sfidave personale, përfshirë humbjen e bashkëshortit të saj, ish-deputetit Gerti Bogdani, Edlira ka qëndruar një model force dhe shprese. Përmes mesazheve të saj publike, ajo ka dhënë frymëzim për të kapërcyer dhimbjen dhe për të vazhduar të luftojë për një shoqëri më të mirë. Fjalët dhe veprimet e saj kanë frymëzuar jo vetëm gratë dhe të rinjtë, por edhe gjithë komunitetin shqiptar për t'u angazhuar aktivisht në ndërtimin e një të ardhmeje më të drejtë dhe gjithëpërfshirëse. Me një zemër sociale dhe një profil te forte korrekt, Edlira Cepani mbetet një figurë frymëzuese, e cila me profesionalizëm dhe empati ka ndikuar pozitivisht në shumë aspekte të jetës shqiptare. Ajo është një shembull se si edukimi, vlerat familjare dhe përkushtimi personal mund të transformojnë jo vetëm individin, por edhe shoqërinë në tërësi. Edlira Cepani është një dritë, është një udhërrëfyese e vërtetë që, me guxim dhe shpirt të pastër, ndriçon rrugët e atyre që janë në kërkim të shpresës dhe drejtpeshimit të jetës. Pas humbjes së bashkëshortit të saj, ajo nuk ra në errësirën e dhimbjes, por u ngjit me më shumë forcë, duke e shndërruar çdo vuajtje në një mundësi për të dhënë dhe për të udhëhequr. Me zemrën e saj të hapur dhe të butë, Edlira ka ftuar të tjerët të bashkohen në një mision të përbashkët – të ndihmojnë ata që janë në nevojë dhe të krijojnë një shoqëri ku secili ndjehet i vlerësuar. Ajo ka ndërtuar ura të shpresës dhe solidaritetit, duke ndihmuar gratë dhe fëmijët që janë më të brishtë në këtë botë.  Mesazhi i saj është i qartë dhe i fuqishëm: "Kur bëhemi bashkë, asgjë nuk është e pamundur. Kur punojmë me zemër dhe pasion, mund të krijojmë një botë më të drejtë dhe më të ndritshme." Edlira është një simbol i qëndresës, i besimit dhe i dashurisë për jetën.  Ajo na thotè të besojmë , duke na kujtuar se fuqia e vërtetë qëndron në bashkimin e zemrave, mendjeve pozitive dhe veprimeve tona e punève te mira.  Me force te madhe, një frymë të pakrahasueshme dhe një shpirt që udhëheq, ajo është një dritë që rrezaton dhe ndricon mendje, duke ndriçuar rrugën e një shoqërie më të mirë.

Në 43-vjetorin e saj; Ivanka Trump ndan 16 këshilla jete që s’duhen humbur! Në 43-vjetorin e saj; Ivanka Trump ndan 16 këshilla jete që Ivanka Trump javën e kaluar festuar 43-vjetorin dhe me anë të një postimi në Instagram, teksa ka publikuar disa nga momentet më të rëndësishme të jetës së saj, ka ndarë disa të vërteta që ajo ka mësuar gjatë rrugës së saj. Këshilla tejet të vlefshme për këdo. Në 43-vjetorin e saj; Ivanka Trump ndan 16 këshilla jete që “Javën e kaluar mbusha 43 vjeç! Duke reflektuar mbi mësimet e jetës, këtu janë disa të vërteta që kam mësuar gjatë rrugës: 1. Familja dhe miqtë janë gjithçka. Ushqeni këto marrëdhënie, kontrolloni dhe tregojuani njerëzve që ju interesoojnë. Siç thotë Esther Perel, "Cilësia e marrëdhënieve tuaja përcakton cilësinë e jetës suaj". 2. Falni njerëzit - ju çliron më shumë se kushdo tjetër. 3. Të gjithë janë mësues. Çdo person që takoni mban një pasqyrë për një mësim që shpirti juaj ka nevojë për t'u rritur. 4. Shmangni thashethemet. Zgjidhni fjalë që shërojnë, jo dëmtojnë. 5. Besojini vetes. Identifikoni vlerat tuaja kryesore dhe jetoni sipas tyre; kjo mund të nënkuptojë vendosjen e kufijve të fortë. 6. Ushqeni trupin tuaj. Hani ushqime të plota, me vlera ushqyese. Shijojeni atë copë tortë të rastësishme - kënaqësia është gjithashtu një nga gëzimet e jetës! 7. Merrni rreze dielli çdo ditë. Kjo e bën pjesën tjetër të ditës dhe natës suaj më të mirë. 8. Trup i fortë, mendje e fortë. Lëvizni çdo ditë, ngrini pesha, bëni sport. Në 43-vjetorin e saj; Ivanka Trump ndan 16 këshilla jete që 9. Përpiquni për tri fitore ditore: një fitore fizike, një fitore mendore dhe një fitore shpirtërore. Naval Ravikant thotë: “Një mendje e qetë, një trup në formë dhe një shtëpi plot dashuri. Këto gjëra nuk mund të blihen; ato duhet të fitohen”. 10. Kultivoni zotërimin e vetvetes. Siç tha Marcus Aurelius, "Ju keni fuqi mbi mendjen tuaj - jo ngjarjet e jashtme". Përqendrohuni nga brenda; Forca e vërtetë qëndron në kontrollin e reagimit tuaj, jo të botës. 11. Ruajeni paqen tuaj. Epictetus vërejti: "Kushdo që është në gjendje të të zemërojë, bëhet udhëheqësi yt". Zotërimi mbi veten do të thotë që të tjerët nuk e kontrollojnë gjendjen tuaj mendore. 12. Jini të hapur ndaj së vërtetës, kudo që ajo të çon. Dëgjoni, reflektoni, rrituni. Përqafoni ide të reja, lidhje dhe art. 13. Bëhuni kurioz. Për partnerin tuaj, fëmijët tuaj, miqtë tuaj dhe botën. 14. Qasuni jetës me dashuri dhe pozitivitet. Dolly Parton tha: “Unë nuk kritikoj dhe dënoj; Unë e dua dhe e pranoj.” 15. “Çmimi i çdo gjëje është shuma e jetës që shkëmbeni për të”, - Henry David Thoreau. Shpenzoni kohën dhe energjinë tuaj për atë që ka vërtet rëndësi. 16. “Të mendosh është e vështirë; kjo është arsyeja pse shumica e njerëzve gjykojnë”, - Karl Jung. Çfarë gjykoni, nuk mund ta kuptoni. Në vend të kësaj, vëzhgoni, studioni dhe mësoni. Këtu është një vit tjetër rritjeje, dashurie dhe momente domethënëse!

Edicioni i 75-të i Festivalit të Sanremos, konkurrojnë 29 këngëtarë: fituesi do të shpallet mbrëmjen e së shtunës, 15 shkurt. Prezantues dhe drejtor artistik është Carlo Conti, i cili merr detyrën nga Amadeus, pas pesë edicioneve shumë të suksesshme. A do të jetë vërtet Festivali me zero polemika, siç shpreson Conti? Ndoshta. Bashkë prezantuesit e prime time janë Antonella Clerici dhe Gerry Scotti. Të 29 këngëtarët konkurrues do të performojnë sonte. Shfaqjet do të votohen nga juria e sallës së shtypit, TV dhe Web dhe në fund të votimit do të bëhet renditja, nga e cila do të komunikohen vetëm pesë pozicionet e para, pa renditje. Festivali do të hapet me një homazh për pianistin dhe kompozitorin Ezio Bosso, i cili u nda nga jeta në vitin 2020, të cilin Conti e kishte pritur në Sanremo-n e tij të dytë, në vitin 2016, dhe që frymëzoi fjalën kyçe të edicionit të këtij viti: së bashku. Mbrëmjen e parë do të performojnë të 29 këngëtarët konkurrues. Më poshtë është një listë e artistëve dhe titujve të këngëve, sipas renditjes së paraqitjes. Gaia - Chiamo io chiami tuFrancesco Gabbani - Viva la vitaRkomi - Il ritmo delle coseNoemi - Se ti innamori muoriIrama - LentamenteComa_Cose - CuoriciniSimone Cristicchi - Quando sarai piccolaMarcella Bella - Pelle diamanteAchille Lauro - Incoscienti giovaniGiorgia - La cura per meWillie Peyote - Grazie ma no grazieRose Villain - FuorileggeOlly - Balorda nostalgiaElodie - Dimenticarsi alle setteShablo feat. Gue, Joshua e Tormento - La mia parolaMassimo Ranieri - Tra le mani un cuoreTony Effe - Damme 'na manoSerena Brancale - Anema e coreBrunori SAS - L'albero delle nociModà - Non ti dimenticoClara - FebbreLucio Corsi - Volevo essere un duroFedez - BattitoBresh - La tana del granchioSarah Toscano - AmarcordJoan Thiele - EcoRocco Hunt - Mille volte ancoraFrancesca Michielin - Fango in paradisoThe Kolors - Tu con chi fai l'amore Të ftuarit e mbrëmjes së parë janë këngëtarja izraelite Noa dhe këngëtarja palestineze Mira Awad të cilët do të këndojnë së bashku Imagine nga John Lennon: mesazhi për paqen në Lindjen e Mesme. Në orën 22:30 super i ftuari Jovanotti: me të në skenë do të jetë edhe Rockin'1000 - The Biggest Rock Band on Earth, një supergrup muzikor i përbërë nga muzikantë nga e gjithë bota, i lindur në Itali në 2014 si një nderim për Foo Fighters. Sikurse nata e parë, edhe nata e dytë e edicionit të 75-të të Festivalit të Sanremos dhuroi emocione dhe spektakël të vërtetë të muzikës italiane. Carlo Conti kishte zgjedhur që në këtë mbrëmje të shoqërohej nga supermodelja Bianca Balti, nga kantautori dhe tekstshkruesi Cristiano Malgioglio, si edhe nga komediani Nino Frassica. Spektakli i cili zgjati deri pas mesnate nisi me kategorinë e të rinjve ku Aleks Uajs dhe Setembre kaluan në fazën tjetër. Nga 29 artistë në garë, në mbrëmjen e dytë interpretuan vetëm 15 prej tyre, ndërsa 14 artistët e tjerë do të interpretojnë sonte në natën e tretë. Edhe në këtë mbrëmje nuk munguan të ftuarit specialë nga fusha të ndryshme si humori, batutat dhe spektakli i vërtetë. Një moment i veçantë ishte edhe homazhi që u përcoll për kantautorin Lucio Dalla ku artisti Damiano David riktheu për publikun italian një nga këngët më të bukura të kantautorit, “Felicita”. Mbrëmja u mbyll me renditjen e 5 artistëve më të mirë. Sanremo do të vijojë edhe sonte në mbrëmje me natën e tretë.

Contese Georges de Castellane E quajtur Florinda Fernandez Anchorena Ky është një përshkrim i portretit të Comtesse Georges de Castellane, lindur Florinda Fernández Anchorena, i pikturuar nga Philip de László në vitin 1930. Ajo është paraqitur e ulur në një karrige të mbuluar me të kuqe të artë, duke e parë drejtpërdrejt kamerën, e veshur me një fustan të bardhë mëndafshi, me një jakë të hapur dhe një fund të përshkruar me një shtresë të hollë. Ajo mban një fanellë të bardha në dorën e majtë dhe një kolier diamantesh në dorën e djathtë, duke dhënë një pamje elegante dhe të sofistikuar. Portreti është pikturuar në vaj mbi kanavacë, me dimensione 122 x 91.5 cm. Kjo vepër është ekspozuar në shumë ngjarje, përfshirë ekspozitën e de László në Hôtel Jean Charpentier në Paris në 1931 dhe Salon de la Société des Artistes Français në 1933. Florinda Fernandez Anchorena ka lindur në Buenos Aires në vitin 1901 dhe ishte e bija e një familje të pasur argjentinase. Ajo u martua me Georges de Castellane në vitin 1923 dhe ata jetuan në Paris, ku Florinda ishte pjesë e elitës shoqërore franceze. Portreti i saj ishte një porosi nga bashkëshorti i saj dhe është një nga portretet e fundit që de László realizoi në Paris atë vit. Portreti është një shembull i artit të de László dhe pasqyron një moment të rëndësishëm në jetën e Florindës dhe të familjes së Castellane. Znj. William Burden, AM (e mbiemri Margaret Livingston Partridge) Portreti i Florinda Fernández Anchorena, Comtesse Georges de Castellane, i realizuar nga Philip de László në vitin 1930, është një shembull klasik i portretizmit aristokratik të fillimit të shekullit XX. Për ta vendosur këtë vepër në kontekst historik, duhet të shqyrtojmë disa elemente kryesore: 1. Piktori dhe stili i tij Philip de László (1869-1937) ishte një nga portretistët më të njohur të aristokracisë dhe elitës europiane në periudhën Belle Époque dhe pas saj. Ai e vazhdoi trashëgiminë e mjeshtërve të mëdhenj të pikturës aristokratike, si Gainsborough, Reynolds dhe Sargent, duke sjellë një realizëm të hijshëm dhe një ndriçim të butë në portretet e tij. Pikturat e tij synonin të pasqyronin jo vetëm pamjen fizike të subjektit, por edhe statusin dhe karakterin e tij. Në këtë rast, Florinda shfaqet me një veshje elegante, bizhuteri të çmuara dhe një qëndrim fisnik, të gjitha simbole të pasurisë dhe pozitës së saj në shoqërinë e lartë pariziane. 2. Familja de Castellane dhe aristokracia europiane Familja de Castellane ishte një nga familjet më të njohura fisnike franceze, e lidhur ngushtë me oborrin e Francës dhe me elitën ndërkombëtare. Gjatë Belle Époque, anëtarët e kësaj familjeje kishin lidhje me figura të njohura të politikës, financës dhe artit. Georges de Castellane, burri i Florindës, ishte djali i Boniface de Castellane (njohur si Boni) dhe Anna Gould, një trashëgimtare e pasur amerikane. Kjo martesë simbolizonte një nga shumë aleancat të shekullit XX midis aristokracisë europiane dhe pasurisë amerikane. Florinda vetë vinte nga një prej familjeve më të pasura të Argjentinës, Anchorena, që kishte fituar pasurinë e saj nga prona të mëdha bujqësore dhe tregtia. Në atë kohë, Argjentina ishte një nga vendet më të pasura në botë dhe elita e saj shpesh kalonte kohën midis Buenos Airesit dhe Evropës, veçanërisht në Paris. Kjo shpjegon lidhjet e forta të Florindës me shoqërinë franceze dhe martesën e saj me një anëtar të aristokracisë franceze. 3. Konteksti kulturor dhe social Në vitet 1920-1930, Parisi ishte ende kryeqendra e modës, artit dhe jetës aristokratike. Pavarësisht krizës ekonomike të vitit 1929 dhe ndryshimeve shoqërore pas Luftës së Parë Botërore, elita e vjetër europiane përpiqej të ruante stilin e saj të jetesës luksoze. Portrete të tilla si ky ishin mënyra për të ruajtur dhe shfaqur statusin shoqëror, sidomos për familjet që përballeshin me ndryshime të mëdha ekonomike dhe politike. Në këtë periudhë, arti portretistik ishte ende i kërkuar, edhe pse lëvizje si modernizmi dhe surrealizmi po merrnin hov. De László, megjithatë, i qëndroi besnik traditës së tij akademike, duke u shërbyer klientëve që dëshironin të përjetësonin imazhin e tyre në një stil klasik e të sofistikuar. 4. Rëndësia historike e portretit Ky portret ka rëndësi të veçantë sepse: Përfaqëson fundin e një epoke të aristokracisë tradicionale europiane, e cila do të përballej me ndryshime të mëdha pas Luftës së Dytë Botërore. Dëshmon për lidhjet ndërkombëtare të elitës europiane dhe amerikano-latine, duke reflektuar një periudhë kur Paris ishte ende qendra e jetës mondane dhe e diplomacisë kulturore. Është një nga punimet e fundit të rëndësishme të de László-s në Paris, para se ai të përqendrohej më shumë në Angli dhe klientët britanikë. Në përfundim, ky portret është jo vetëm një dëshmi e aftësive të mëdha artistike të de László-s, por edhe një dokument kulturor i një bote që ishte në prag të ndryshimeve të mëdha. Philip Alexius de László, PRBA 1869-1937 Philip Alexius de László ishte një piktor anglo-hungarez i famshëm për portretet e tij të personazheve mbretërore dhe aristokratike. I lindur në Budapestin e sotëm, ai u rrit në fisnikërinë hungareze me titullin trashëgues de Lombos në 1912 dhe në 1914 u bë një nënshtetas britanik. Gjatë viteve 1920 dhe 1930, de László punoi pa pushim, duke pikturuar rreth 2700 portrete sipas vlerësimit të tij gjatë karrierës së tij, duke përfshirë anëtarët e shumicës së shtëpive mbretërore të Evropës, udhëheqësit politikë evropianë, aristokracinë britanike dhe shoqërinë e lartë amerikane. De László bëri udhëtimin e tij të tretë në Shtetet e Bashkuara në tetor 1931 dhe qëndroi deri në mars 1932, duke udhëtuar në Uashington, DC, Nju Jork dhe Miami për të pikturuar figura si Presidenti Herbert Hoover dhe Zonja e Parë Lou Henry Hoover, Harvey Firestone Sr. dhe Andrew Mellon. Ndërsa ishte në Nju Jork, de László pikturoi portretin e Margaret Livingston Patridge, një njujorkeze vendase e shkolluar në Shkollën Nightingale Bamford dhe Lidhjen e Studentëve të Arteve, e cila një vit më parë ishte martuar me William Armstead Moale Burden,

TIRANË, 9 shkurt /ATSH /- Ne po humbasim mijëra vende historike të mahnitshme pa i vizituar, mes tyre janë disa nga thesaret e harruara shqiptare, shkruan Nick Trend në një artikull të botuar në të përditshmen britanike “Telegraph”. Ndërsa shumë nga vendet kulturore më të rëndësishme në botë po luftojnë me turma masive turistësh, një prej tyre – një grup i bukur dhe unik ndërtesash antike në Shqipëri – po rrit përpjekjet për të tërhequr sa më shumë vizitorë. Të paktën ky është argumenti i aktivistëve të trashëgimisë kulturore që shpresojnë të ruajnë manastiret dhe kishat e largëta dhe historike të Luginës së Drinit. Ata synojnë – me mbështetjen e Fondit Botëror të Monumenteve (WMF) – të rrisin ndjeshëm numrin e turistëve, duke marrë më shumë vëmendje dhe duke siguruar të ardhmen e këtyre vendeve të mrekullueshme. Manastiret e braktisura – rreth dhjetëra prej tyre – janë grumbulluar në kodrat në jug dhe në lindje të qytetit të Gjirokastrës në të dyja anët e lumit Drin, i cili përshkon Shqipërinë jugore. Ato zakonisht përfshijnë një kompleks të vogël ndërtesash manastiri të grumbulluara rreth një kishe qendrore dhe datojnë në shekujt XVI dhe XVII – periudha pas Perandorisë Bizantine ua kishte lënë vendin osmanëve. Megjithatë, disa prej tyre u themeluan qindra vjet më parë. Ndër më të bukurat janë Kisha e Shën Kirikut dhe Kisha e Shën Julita në Dhuvjan – të cilat mund të jenë themeluar në shekullin VI dhe që datojnë deri në vitin 1089; Kisha e Manastirit të Shën Mërisë (Spile) midis shkëmbinjve gëlqerorë mbi Saraqinisht me kupolën e saj mahnitëse me afreske; Kisha e Shën Nikollës në Dhuvjan dhe Kisha e Profet Ilisë në Stegopull. Ato i kanë mbijetuar kryesisht ndërhyrjeve moderne, pjesërisht për shkak të vendndodhjeve të tyre të largëta në kodrat dhe malet mbi fushat pjellore të luginës. Që nga viti 2005, UNESCO i ka listuar manastiret shqiptare si pjesë e një siti të trashëgimisë botërore  – i cili përfshin një grup më të gjerë ndërtesash historike dhe përfshin qytetin historik të Gjirokastrës – me planimetrinë e tij mesjetare, rrugët me kalldrëm dhe arkitekturën e pacënuar osmane. Ai përfshin gjithashtu xhamitë dhe kalatë në qytetin e Beratit. Por, muajin e kaluar, Fondi Botëror i Monumenteve u fokusua te kishat. Manastiret u përfshinë në “listën vëzhguese” të fundit 2-vjeçare të WMF-së – mes 25 vendeve historike në mbarë botën – të cilat aktualisht po përballen me sfida të mëdha, duke përfshirë ndryshimet klimatike, turizmin dhe fatkeqësitë natyrore. Megjithëse numri i vizitorëve në Shqipëri është në rritje, Lugina e Drinit mbetet kryesisht e pazbuluar nga turistët dhe WMF e sheh këtë si një mundësi. WMF argumenton se rritja e turizmit mund të ofrojë një mënyrë të qëndrueshme për të mbështetur ruajtjen afatgjatë të këtyre vendeve, duke promovuar në të njëjtën kohë historinë e luginës dhe për të nxitur ekonominë lokale. Fondi Botëror i Monumenteve propozon zhvillimin e një rruge kulturore për turistët. Kjo do të lidhte manastiret e luginës dhe do të përfshinte restaurimin e shtigjeve ekzistuese dhe gjurmëve të aksesit, sinjalistikën dhe informacionin për vizitorët, trajnimin e guidave lokale dhe bashkëpunimin e bizneseve lokale dhe palëve të tjera të interesuara. Në pamje të parë, ideja duket si një propozim i favorshëm, por vendosja e ekuilibrit të duhur midis turizmit dhe trashëgimisë nuk është e lehtë. Richard Hodges, presidenti i Universitetit Amerikan të Romës, ishte i përfshirë në projektin për dhënien e statusit të Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s për Gjirokastrën në 2005. Ai pajtohet se këto kisha madhështore meritojnë të njihen më mirë. “Afresket e tyre janë jashtëzakonisht mahnitëse”, tha ai. Por, ai thekson nevojën për të ecur me kujdes kur synohet rritja e numrit të vizitorëve. “Kryesorja është ruajtja e këtyre thesareve përmes një vlerësimi të prioriteteve të ruajtjes përpara se të inkurajohet numri në rritje i vazhdueshëm i turistëve në Gjirokastër – që është destinacioni i dytë më i popullarizuar në Shqipëri – për të vizituar këto xhevahire”, tha ai. “Gjithashtu nuk ka dyshim se diçka nga magjia e këtyre kishave mahnitëse do të humbasë kur ato të restaurohen dhe të bëhen pjesë e një shtegu turistik”, tha ai. “Por, nëse këto ndërhyrje nuk bëhen, rrezikojmë t’i humbasim ngadalë ato krejtësisht”, tha Hodges. //a.i/ https://www.telegraph.co.uk/travel/destinations/europe/albania/drino-valley-gjirokaster-christianity/ Në bazë të nenit 4 të ligjit ”Për funksionimin e Agjencisë Telegrafike Shqiptare”, ndalohet kopjimi, riprodhimi dhe publikimi i informacionit pa cituar burimin e tij. Categories: Bota , Flash , Kryesore , Turizëm Tags: Shqiperi , turizem Agjencia Telegrafike Shqiptare Back to top Exit mobile version

Abraham Lincoln lindi më 12 shkurt 1809 në një kabinë të thjeshtë në një fermë në Hardin County (më pas në LaRue County), Kentucky. Ai ishte djali i Thomas Lincoln dhe Nancy Hanks Lincoln. Familja e tij ishte e varfër dhe nuk kishte pasuri, por ishte shumë e lidhur me punën dhe jetën bujqësore. Fëmijëria dhe familja Abraham Lincoln u rrit në kushte të vështira, duke përjetuar periudha të ndryshueshme në jetën e tij familjare. I ati i tij, Thomas, ishte një fermer dhe ndihmës në ndërtimin e shtëpive, por ai nuk mundi të krijonte pasuri për familjen. Për shkak të kushteve të vështira ekonomike dhe pasigurisë, familja e Lincolnit shpeshëherë u zhvendos në kërkim të një jete më të mirë. Ata jetuan në Indi dhe Illinois, ku Lincoln kaloi pjesën më të madhe të fëmijërisë dhe rinisë së tij. Nancy Hanks, nëna e Abrahamit, ishte një grua e mençur dhe me një zemër të fortë, por vdiq kur ai ishte vetëm 9 vjeç. Pas vdekjes së Nancyt, Thomas u martua me Sarah Bush Johnston, e cila e mbështeti Abrahamin dhe e ndihmoi që të merrte arsim më të mirë, ndonëse ishte ende një fëmijë i ri. Arsimi Arsimi i Abraham Lincolnit ishte shumë i kufizuar. Ai ndoqi shkolla për vetëm disa vjet, pasi familja ishte shpesh në lëvizje dhe kishte mundësi të pakta për të paguar mësuesit. Lincoln ishte një student vetë-mësues dhe kishte një dëshirë të fortë për të mësuar. Ai lexonte gjithçka që mund të gjente – libra, gazeta, dhe ndonjëherë edhe Bibla – dhe kështu zhvilloi njohuri të thella në fushën e ligjit, filozofisë dhe politikës. Në mungesë të një arsimi formal të vazhdueshëm, Lincoln i dedikoi vetes studimit dhe arriti të bëhej një ligjërues i njohur dhe një jurist i suksesshëm, duke ndihmuar për të zgjidhur çështje të ndryshme ligjore dhe duke kontribuar në zhvillimin e ligjeve të kohës. Jeta si i Rritur dhe Karriera e Parë Kur Lincoln u rrit, ai filloi të punonte në shumë profesione të ndryshme, duke përfshirë punë në dyqane, si transportues dhe si punëtor bujqësor. Ai kaloi disa vite të jetës duke udhëtuar dhe duke bërë punë të ndryshme për të mbajtur veten. Më vonë, ai u angazhua si avokat dhe nisi karrierën e tij në politikë. Lincoln u zgjodh në Dhomën e Përfaqësuesve të SHBA për herë të parë në vitin 1846, dhe kjo shënoi fillimin e një karriere të gjatë politike. Pas disa viteve të jetës politike në Illinois dhe më pas në nivel kombëtar, ai fitoi zgjedhjet për president në vitin 1860. Lufta Civile dhe Presidenca Kur Lincoln mori postin e presidentit në vitin 1861, vendi ishte i ndarë, dhe Lufta Civile kishte shpërthyer. Ai udhëhoqi kombet në luftë për të ruajtur bashkimin dhe për të mbyllur një kapitull të errët të historisë amerikane: skllavërinë. Ai lëshoi "Emancipation Proclamation" në vitin 1863, i cili shpalli skllavët në shtetet rebele si të lirë, një akt që do të kishte ndikim të madh në shpalljen e lirisë dhe barazisë për të gjithë qytetarët e SHBA-së. Vrasja dhe Trashëgimia Abraham Lincoln u vra më 14 prill 1865, pak ditë pas fitores së ushtrisë së Bashkimit mbi Konfederatën. Vrasësi ishte aktori John Wilkes Booth, një simpatizant i Konfederatës, që e qëlloi Lincoln ndërsa ai po shihte një shfaqje te Ford's Theatre në Uashington, D.C. Trashëgimia e Lincoln është ajo e një lideri që ka luftuar për drejtësinë dhe unitetin e kombit, duke u bërë një figurë kyçe në formimin e identitetit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe një simbol i lirisë dhe barazisë. Abraham Lincoln është një nga presidentët më të vlerësuar të historisë amerikane, dhe kjo ka shumë të bëjë me politikat e tij të mençura dhe vizionin që kishte për vendin. Ai udhëhoqi SHBA-në gjatë një periudhe të tmerrshme të ndarjes dhe luftës civile, por mbetet i njohur për disa aspekte të politikave të tij që ishin vendimtare për shpëtimin e kombit dhe promovimin e vlerave të lirisë dhe barazisë. Ja disa arsye se pse politika e Abraham Lincolnit është shumë e vlerësuar: 1. Ruajtja e Bashkimit (Lufta Civile) Lincoln është nderuar për udhëheqjen e tij të fortë dhe të qëndrueshme gjatë Luftës Civile Amerikane (1861-1865). Ai besonte fuqimisht se Bashkimi i Shteteve të Bashkuara ishte i pa negociueshëm dhe i domosdoshëm për të siguruar stabilitetin dhe prosperitetin e vendit. Ai bëri gjithçka për të shmangur ndarjen e kombit, pavarësisht se kjo kërkonte shumë sakrifica dhe përpjekje. 2. Abrogimi i Skllavërisë Një nga veprimet më të rëndësishme dhe më të famshme të Lincolnit ishte Emancipation Proclamation (1863), që shpalli skllavërinë të paligjshme në shtetet e Konfederatës (ato që kishin shpallur pavarësinë nga Bashkimi). Ky ishte një hap historik që shënoi fundin e skllavërisë dhe ishte një hap i rëndësishëm drejt krijimit të një shoqërie më të drejtë dhe të barabartë. 3. Fjalimi i Gettysburgut Fjalimi i Lincolnit në Gettysburg (1863), i cili ka mbetur një nga fjalimet më të rëndësishme dhe frymëzuese në historinë amerikane, theksoi ndjenjat e tij për demokracinë dhe unitetin kombëtar. Ai e paraqiti Luftën Civile si një luftë për të ruajtur një komb të bazuar mbi parimet e barazisë dhe lirisë, duke i dhënë një dimension moral dhe filozofik luftës që po zhvillohej. 4. Politika e Rindërtimit pas Luftës Civile Pas fitores së Bashkimit, Lincoln kishte një vizion të qartë për rindërtimin e vendit dhe ripajisjen e marrëdhënieve të ndërlikuara midis veriu dhe jugut. Ai i tha kombit se vendi duhej të shëronte pas luftës dhe të krijonte mundësi të reja për të gjithë qytetarët, përfshirë ata që dikur ishin skllevër. 5. Mbështetja për Pavarësinë Ekonomike Lincoln gjithashtu ishte një mbështetës i fortë i zhvillimit të ekonomisë kombëtare. Ai mbështeti krijimin e Bankës Kombëtare dhe financimin e shpenzimeve të Luftës Civile përmes borxheve të qeverisë. Gjithashtu, ai promovoi zhvillimin e infrastrukturës, duke e mbështetur ndërtimin e linjave hekurudhore që lidhin veriun dhe jugun, dhe duke ndihmuar në zhvillimin e ekonomisë industriale. 6. Politika e Barazisë dhe Drejtësisë Lincoln kishte një besim të thellë në parimet e barazisë dhe drejtësisë. Ai gjithmonë theksonte rëndësinë e qeverisë "për popullin, nga populli dhe për popullin", duke u përpjekur të ruante dhe përhapte idealet e një shoqërie demokratike, ku të gjithë individët gëzonin të drejtat e plota dhe ishin të barabartë para ligjit. Ky angazhim për barazi është një nga arsyet që Lincoln mbetet një simbol i fortë i drejtësisë dhe lirisë. 7. Mençuria dhe Ndërgjegjësimi Moral Politika e Lincolnit ishte gjithashtu e karakterizuar nga një ndjeshmëri e lartë morale dhe aftësia për të parë përtej interesave të ngushta politike për të shërbyer interesit të përgjithshëm. Ai u angazhua për të bërë vendime që mund të ishin të vështira në momentet e krizës, por që kishin një qëllim të lartë: ruajtjen e unitetit kombëtar dhe ngritjen e një shoqërie më të drejtë. 8. Lideri i Paqes dhe Ndihmës për Të Tjerët Pavarësisht luftës, Lincoln ishte gjithashtu një lider që besonte në paqen dhe rendin. Ai i dha shumë rëndësi ruajtjes së demokracisë dhe u mundua t'i ofronte popullit një mundësi për të rindërtuar jetën pas luftës. Për këto arsye dhe shumë të tjera, politika e Abraham Lincolnit ka qenë një model i qëndrueshmërisë, mençurisë dhe guximit, dhe për këtë ai ka arritur të mbetet një figurë e paharruar dhe e nderuar në historinë amerikane dhe botërore.

Jeta dhe Familja e Immanuel Kantit Immanuel Kant lindi më 22 prill 1724  në Königsberg , kryeqyteti i Prusisë Lindore (sot Kaliningrad, Rusi). Ai ishte fëmija i katërt nga nëntë fëmijë në një familje modeste. Babai i tij, Johann Georg Kant , ishte farkëtar dhe punonte kryesisht me lëkurë, ndërsa nëna e tij, Anna Regina Reuter , ishte një grua shumë e devotshme që kishte ndikim të madh në edukimin e tij moral dhe shpirtëror. Edhe pse familja nuk ishte e pasur, ata e vlerësonin arsimin dhe e mbështetën Kantin në studimet e tij. Arsimi i Kantit Kant u regjistrua në Collegium Fridericianum , një shkollë shumë e disiplinuar ku mori njohuri të thella në latinisht, filozofi dhe teologji. Në vitin 1740 , në moshën 16-vjeçare , ai hyri në Universitetin e Königsbergut , ku studioi filozofi, matematikë dhe shkenca natyrore. Ai u ndikua thellë nga Martin Knutzen , një profesor që e njohu me filozofinë e Leibnizit dhe Wolffit  si dhe me shkencën e Isaac Newtonit . Pas përfundimit të studimeve, Kant punoi për disa vite si mësues privat  në fshatra të ndryshme për të siguruar të ardhura, para se të kthehej në universitet si lektor dhe më vonë profesor. Ai kurrë nuk u martua dhe e kaloi të gjithë jetën në Königsberg, duke ndjekur një rutinë të rregullt dhe disiplinë të rreptë. Teoria Filozofike e Kantit Idealizmi Transcendental dhe Njohuria Në veprën e tij kryesore, Kritika e Arsyes së Kulluar  (1781), Kant argumenton se: Njohuria jonë është e kufizuar nga përvoja . Nuk mund të njohim botën siç është në vetvete ( noumenon ), por vetëm siç na shfaqet përmes shqisave tona ( fenomenon ). Hapësira dhe koha nuk janë realitete të pavarura, por forma të mendjes sonë , përmes të cilave ne e perceptojmë botën. Njohja është e mundur vetëm përmes një kombinimi të racionalizmit dhe empirizmit : mendja jonë ka struktura apriorike (kategoritë e arsyes) që organizojnë të dhënat e përvojës. Etika dhe Imperativi Kategorik Në Kritika e Arsyes Praktike  (1788), Kant vendosi themelet e etikës moderne duke propozuar Imperativin Kategorik , një parim moral që udhëzon veprimet tona: "Vepro vetëm sipas atij parimi, që mund të dëshirosh që ai të bëhet një ligj universal." Sipas Kantit: Veprimet nuk duhet të udhëhiqen nga interesa vetjake, por nga detyrimi moral . Njeriu duhet të trajtohet gjithmonë si një qëllim në vetvete , dhe jo si një mjet për qëllime të tjera. Liria është e lidhur ngushtë me moralin , pasi një person është i lirë kur vepron sipas ligjit moral të arsyes. Estetika dhe Gjykimi Në Kritika e Gjyqit  (1790), Kant zhvillon teorinë e tij mbi bukurinë dhe artin: Bukuria është një gjykim "i çinteresuar"  – ne e vlerësojmë diçka si të bukur jo sepse na sjell përfitime praktike, por sepse e ndiejmë në mënyrë të pastër. Sublimja  është një përvojë që tejkalon aftësinë tonë për ta kuptuar plotësisht, si për shembull madhështia e natyrës ose pafundësia e universit. Filozofia Politike dhe Paqja e Përhershme Kant argumentoi se një rend ndërkombëtar i bazuar në ligjin dhe të drejtat e njeriut  mund të sjellë paqen e përhershme. Në esenë e tij Paqja e Përhershme  (1795), ai propozoi: Demokraci republikane  si forma më e mirë e qeverisjes. Një federatë ndërkombëtare e shteteve  për të shmangur luftërat. E drejta kozmopolite  – çdo individ duhet të trajtohet si qytetar i botës. Pse Kant është shumë i pëlqyer? Kant mbetet një nga filozofët më të rëndësishëm për disa arsye kryesore: Revolucioni në epistemologji  – Ai ndryshoi mënyrën si kuptojmë njohurinë dhe realitetin. Etika e tij ka ndikim të madh  – Parimi i Imperativit Kategorik përdoret edhe sot në filozofi, ligj dhe të drejtat e njeriut. Vizioni për paqen dhe moralin global  – Idetë e tij për demokracinë dhe bashkëpunimin ndërkombëtar frymëzuan institucione si Kombeve të Bashkuara . Lidhja mes shkencës, filozofisë dhe fesë  – Ai përpiqej të harmonizonte racionalizmin me besimin, duke lënë një ndikim të madh në mendimin modern. Roli në estetikë dhe art  – Teoria e tij mbi bukurinë dhe sublimen vazhdon të frymëzojë kritikën e artit dhe letërsinë. Përfundim Immanuel Kant ishte një mendimtar që ndryshoi rrënjësisht filozofinë, duke krijuar një sistem të ri për të kuptuar botën, moralin dhe artin. Ai mbetet një nga filozofët më të dashur dhe më të studiuar, sepse idetë e tij vazhdojnë të kenë ndikim të madh në botën moderne.

Grate ne Shkence 11 shkurti shënon Ditën Ndërkombëtare të Grave dhe Vajzave në Shkencë, një nismë e Kombeve të Bashkuara për të promovuar barazinë gjinore dhe për të inkurajuar pjesëmarrjen e grave në shkencë, teknologji, inxhinieri dhe matematikë (STEM). Megjithëse gratë kanë dhënë kontribute të mëdha në shkencë, ato shpesh janë përballur me pengesa dhe paragjykime. Kjo ditë është një mundësi për të njohur rolin e tyre dhe për të inkurajuar më shumë vajza të ndjekin karriera në këto fusha.. "Gratë që hyjnë në botën e teknologjisë janë si yjet qe ndriçojnë një qiell të errët, duke sjellë shpikje dhe mundësi që transformojnë botën. Ato janë inxhinieret që programojnë të ardhmen, programet që ndihmojnë botën të komunikojë, dhe algoritmet që krijojnë lidhje dhe mundësi të reja. Çdo kod që shkruajnë është një hap më afër një bote më të barabartë, ku ideja e tyre mund të arrijë çdo cep të botës. Ta gëzoni ju ju të dashura ajka e shkencës se Teknologjisë ditën tuaj. (Me poshte disa foto per ilustrime dhe statistika ne Shqiperi dhe ne Bote) Ta gezojmë të gjithe specialistët expertët dhe perdoruesit e ITeknologjise kete dite që sot nuk jane pak. Duke qenë vetë nje exp IT, përvoja dhe pasioni për këtë fushë, vjen ne rritje, për të nxitur dhe mbështetur gratë që ndjekin këtë rrugë. Është shumë frymëzuese që përmes aplikacioneve në MS Access dhe faqeve të internetit që kam ndërtuar, po kontribuoj për të mbështetur gratë. Kjo është një mënyrë e shkëlqyer për të përdorur aftësitë e mija ne IT teknike për të krijuar mundësi dhe mbështetje. Revista Prestige si një platformë dhe aplikacion është një hap tjetër i rëndësishëm për të ofruar mundësi dhe informacion të vlefshëm. Të gjitha këto janë një dëshmi e pasionit dhe angazhimit për zhvillimin dhe fuqizimin e grave, ne IT duke krijuar hapësira dhe mjete që mund t'i ndihmojnë të rrisin potencialin e tyre në një botë gjithnjë në zhvillim teknologjik. Revista Prestige është një platformë dixhitale që kombinohet Publiciteti Inteligjenca artificiale dhe Teknollogjia e informacionit. Me shkrimet, intervistat dhe promovimet, ajo ofron një përvojë të pasur dhe tërheqëse për ata që e vizitojnë. Po ashtu, programi i dizajnit të kopertinave që eshte zhvilluar është një risi e shkëlqyer, duke përdorur teknologjinë për të ofruar një shërbim të avancuar dhe të personalizuar. Ky program mund të ndihmojë shumë biznese dhe individë që kërkojnë dizajne tërheqëse dhe profesionale për prezantimin e tyre. Impresione. Revista Prestige është një hapësirë qe Gratë që janë pjesë e platformës shpesh ndajnë kënaqësinë dhe falenderimet për këtë mundësi që u ofrohet për të shprehur kenaqesine mendimet e tyre, për të marrë informacion të vlefshëm dhe për të ndihmuar njëra-tjetrën. Dua te citoj disa: “Kjo është një mundësi që nuk mund ta gjejmë në çdo platformë tjetër. Revista Prestige është një vend ku zëri ynë dëgjohet, dhe mund të ndajmë historitë dhe përvojat tona. Faleminderit për këtë mundësi që na ndihmon të rritemi dhe të shpërndajmë fuqinë e gruas.” “Një falenderim i madh për ekipin e Revista Prestige për përkushtimin dhe vizionin që kanë krijuar. Ky është një vend ku mund të lidhemi ne rrjet profesional dhe të mësojmë nga njëra-tjetra. Ajo që po bëni është e jashtëzakonshme për gratë që duan të zhvillohen.” "Nuk do t'ia thoshim kurre keto fjale vehtes , ndjehemi te dashuruara me punen dhe vehten kur mbarojme intervisten." Këto falënderime dhe kënaqësi janë dëshmi e punës dhe angazhimit që po bëjme për të ofruar një platformë të tillë që ndihmon gratë të shprehen, të zhvillohen dhe të rrisin potencialin e tyre. Statistika. Ne Shqipëri, gratë kanë një përfaqësim të rëndësishëm në fushat shkencore. Sipas të dhënave të vitit 2015, 53.1% e të diplomuarve në shkencë, teknologji, inxhinieri dhe matematikë (STEM) ishin gra, duke e bërë Shqipërinë vendin e vetëm në Evropë ku gratë e diplomuara në këto fusha tejkalojnë numrin e burrave. Në sektorin e Teknologjisë së Informacionit dhe Komunikimit (ICT), rreth 55% e pozicioneve drejtuese në Shqipëri mbahen nga gra, një përqindje e lartë krahasuar me mesataren globale prej 20-30%. Në nivel global, pjesëmarrja e grave në sektorin e IT-së është rreth 20-30%, me pritshmëri për të arritur deri në 40% në 5-10 vitet e ardhshme. Megjithatë, pavarësisht këtyre statistikave pozitive, ekzistojnë ende sfida për barazinë gjinore në shkencë dhe teknologji, si në Shqipëri ashtu edhe në mbarë botën. Iniciativa si Rrjeti i Grave në Shkencë (RRGSH) punojnë për të fuqizuar dhe mbështetur gratë në këto fusha. Disa emra te shquara ne Shkencen e Teknollogjise. Për sa i përket emrave të veçantë, disa shkencëtare shqiptare të njohura : Prof. Mira Mezini: Është një shkencëtare shqiptare në fushën e informatikës dhe teknologjisë së informacionit. Ajo ka kontribuar shumë në zhvillimin e teknologjive të reja dhe është e njohur për punën e saj në fushën e inteligjencës artificiale dhe analiza e të dhënave. Pjesëmarrës aktive në projekte ndërkombëtare dhe njohur për angazhimin e saj për promovimin e grave në STEM. Prof.Laura Mersini: Një fiziciste shqiptaro-amerikane e njohur për punën e saj në kozmologji dhe teori të fushave të ngatërruara të universit. Ajo ka studiuar në Universitetin e Karolinës së Veriut dhe është pjesë e grupit që ka kontribuar në teorinë e multiversit dhe qëndrueshmërinë e universit. Puna e saj në fushën e kozmologjisë ka pasur ndikim të rëndësishëm, dhe ajo është një figurë e shquar e shkencës në nivel ndërkombëtar. Prof. Kozeta Sevrani: Kozeta është një Prof e Ekonomise Informatike, nga gratë e shquara shqiptare që ka kontribuar në zhvillimin e shkencës dhe edukatës në Shqipëri, duke përfaqësuar Shqipërinë në nivele të ndryshme ndërkombëtare. Prof. Mimoza Hafizi është një tjetër shkencëtare e njohur shqiptare, e cila ka kontribuar në fushën e fizikës. Ajo është një profesioniste e dalluar në kërkimin shkencor dhe është e angazhuar si pedagoge në universitete të ndryshme. Pjesëmarrëse e disa projekteve ndërkombëtare, Mimoza ka kontribuar në zhvillimin e fushës së fizikës, veçanërisht në studimin e fenomeneve natyrore dhe aplikimin e metodave të avancuara të matjes dhe analizës. Ajo është një shembull frymëzimi për të rinjtë dhe të rejat shqiptare që dëshirojnë të ndjekin karriera shkencore, sidomos në një fushë si fizika, ku përfaqësimi i grave ka qenë historikisht më i ulët. Prof. Luljeta Bozo është një inxhiniere dhe studiuese shqiptare, e njohur për kontributet e saj në fushën e inxhinierisë së ndërtimit. Ajo ka punuar për shumë vjet në sektorin e inxhinierisë dhe ka qenë e angazhuar në projekte të rëndësishme të ndërtimit në Shqipëri dhe jashtë saj. Si një profesioniste e suksesshme, Luljeta ka kontribuar në zhvillimin e infrastrukturës dhe është një nga gratë e shquara që ka ndihmuar në rritjen e prezencës së grave në fushat inxhinierike, ku tradicionalisht ka pasur një përfaqësim më të ulët të femrave. Përmes punës së saj, Luljeta Bozo është një shembull i fuqishëm për gratë që dëshirojnë të ndjekin një karrierë në shkencë dhe inxhinieri, duke u bërë një model frymëzimi për të rinjtë dhe të rejat shqiptare që duan të kontribuojnë në zhvillimin e shoqërisë dhe teknologjisë. Elisabeta Poci është një tjetër shkencëtare dhe profesioniste e njohur shqiptare, e cila ka kontribuar në fushën e kimisë, veçanërisht në kiminë analitike. Ajo është një nga femrat udhëheqëse në fushën e saj dhe ka bërë punë të rëndësishme në zhvillimin e metodave të avancuara të analizës kimike. Elisabeta Poci ka qenë e angazhuar gjithashtu në mësimdhënie dhe edukim, duke ndihmuar në trajnimin e brezave të rinj të shkencëtarëve shqiptarë. Përmes kontributit të saj në shkencë dhe edukim, Poci ka ndihmuar në rritjen e njohurive dhe aplikimeve praktike të kimisë në Shqipëri dhe më gjerë. Ajo është një shembull frymëzimi për vajzat dhe gratë që dëshirojnë të ndjekin një karrierë në shkencë dhe kërkim shkencor. Mira Murati është një tjetër personalitet i shquar shqiptar në fushën e teknologjisë dhe inxhinierisë. Ajo është e njohur si një nga drejtueset kryesore të zhvillimit të inteligjencës artificiale dhe teknologjisë, dhe është aktualisht një figurë udhëheqëse në OpenAI, ku ka kontribuar në krijimin e modeleve të avancuara të inteligjencës artificiale, përfshirë ChatGPT, të cilin po përdorni tani. Mira Murati ka një karrierë të shquar në industrinë e teknologjisë dhe ka punuar në disa kompani dhe projekte të rëndësishme përpara se të bashkohej me OpenAI. Ajo është një shembull i fuqishëm i suksesit të grave në fushat e STEM (Shkencë, Teknologji, Inxhinieri dhe Matematikë), dhe një model për shumë të rinj që duan të ndjekin karriera në teknologji dhe inxhinieri. Përmes angazhimit të saj, Mira ka ndihmuar në zhvillimin dhe përparimin e inteligjencës artificiale, duke kontribuar në teknologjitë që formësojnë të ardhmen. Ajo është një frymëzim për gratë dhe vajzat që dëshirojnë të bëhen pjesë e industrisë teknologjike. Përgatiti: Liliana Pere Rrevista Prestige

Vila e Sofia Loren Vila italiane e Sophia Loren u quajt "një nga shtëpitë më të bukura në botë" Vila italiane e Sophia Loren u quajt "një nga shtëpitë më të bukura në botë" Ikona e Hollivudit dhe bashkëshorti i saj, Carlo Ponti, blenë Villa Sara pasi u martuan. Pasi u martua në vitin 1957, Carlo Ponti i premtoi Sophia Loren "shtëpinë më të bukur në botë", të cilën e gjeti në Marino, Itali, pak jashtë Romës.  Një rezidencë luksoze e shekullit të 16-të, prona me 50 dhoma, e quajtur Villa Sara, ishte xhevahiri i kurorës në portofolin e gjerë të pronave të Carlo dhe Sophia, i cili përfshin një apartament dekadent në Gjenevë, Zvicer që aktorja e konsideron si vendbanimin e saj kryesor.    E dizenjuar në stilin barok, Villa Sara ndërthurte ndikimet romake dhe të Rilindjes dhe mund të rivalizojë lehtësisht çdo rezidencë mbretërore me dekorin e saj të pasur. Me një shtëpi pritjeje madhështore dhe një park 20 hektarësh, foleja e dashurisë së çiftit përmbante një galeri arti, një kinema private, një stallë, një ujësjellës, një fushë tenisi dhe një pemishte.  Një dyshe me fuqi të pakufizuar të yjeve, në vitin 1964, Sophia dhe Carlo ftuan fotografin e LIFE Alfred Eisenstaedt në banesën e tyre të mrekullueshme, e cila ishte zbukuruar me shtylla mermeri dhe buste.  Midis shumë fotove ikonike që ai shkrepi atë ditë, Alfredi bëri një fotografi të Sofisë duke notuar në pishinën e tyre të madhe, e cila ishte e vendosur midis dy shkallëve madhështore që të çonin përsëri në shtëpinë e miqve të rezidencës.  Alfredi vizitoi edhe dhomën e ndenjes maksimaliste. Shkëlqyeshëm në çdo kuptim të fjalës, muret ishin të veshura me afreske të peizazheve të përhapura dhe pothuajse të gjitha mobiljet antike pikonin në ar, njësoj si llambadari i madh frikësues që varej sipër.  Në dhomën kryesore të gjumit, Sophia dhe Carlo u vendosën në një letër-muri ngjyrë bezhë të frymëzuar nga gjeorgjia me një ndjenjë fshatare. Ata shtuan ngjyra, me dy abazhurë të kuq të ndezur të ulur në komodinat e tyre përkatëse.  Ndërsa Sophia pëlqente çdo dhomë në shtëpinë e saj, u raportua gjerësisht se ajo favorizonte bibliotekën në Villa Sara dhe shpesh humbiste veten në libra. Një pronë e cila u bë simbol i dashurisë dhe përkushtimit të Carlos ndaj gruas së tij, pas vdekjes së tij në 2007 thuhet se Sophia e shiti atë.  Çifti ishte i martuar për 42 vjet dhe kishte dy djem – Carlo Jr dhe Edoardo – përpara se Carlo të vdiste në moshën 94-vjeçare nga komplikimet pulmonare.  Sophia ka folur që atëherë për dhimbjen e saj, duke i thënë AARP : "Isha shumë e trishtuar kur burri im vdiq, sepse nuk mund ta kapërcesh kurrë këtë lloj ndjenje. Asnjëherë. Sa herë që e mendon këtë, ka një moment vetmie, që është shumë e fortë, por kjo është jeta." Duke i bërë jehonë këtij mendimi në një intervistë me Vanity Fair , Sophia mendoi: "Nuk është më e lehtë. Më mungon shumë Carlo, burri im."

Violina e Stradivarit Violina e Stradivarit shitet për 11.3 milionë Dollarë I nstrumenti Joachim-Ma daton me periudhën e artë të mjeshtrit italian Një violinë e bërë nga mjeshtri i njohur italian Antonio Stradivari u shit për 11.3 milionë Dollarë në Sotheby’s në New York. Shtëpia e ankandeve shpresonte që violina të kapte vlerën e 12 deri në 18 milionë Dollarë. Violina Joachim-Ma daton në periudhën e artë të Stradivarit dhe është bërë nga mjeshtri në vitin 1714, kur ai ishte rreth 70 vjeç. Sipas drejtuesve të shtëpisë së ankandit, Stradivarius bëri pak më shumë se një mijë violina. Mbi 300 vjet më vonë, rreth 600 prej violinave të Stradivarit, të cilat mund të shiten për miliona Dollarë, janë të njohura për mjeshtërinë e tyre. “Lady Blunt” Stradivarius i vitit 1721 u shit për një rekord prej 15.9 milionë Dollarë në 2011. Rekordi i dytë më i lartë i çmimit mbahet nga “Da Vinci, ish-Seidel” Stradivarius, që u shit për 15.34 milionë Dollarë në 2022. Të ardhurat nga ankandi i së premtes së “Joachim-Ma Stradivarius” do të shkojnë për bursa studentore në Konservatorin e Neë England (NEC), duke përmbushur dëshirën e muzikantit. Klan News

Fyodor Dostoevsky ishte një nga shkrimtarët më të mëdhenj dhe më të thellë të letërsisë ruse, i njohur për trajtimin e ndjenjave dhe dilemateve ekzistenciale që i përjetojnë personazhet e tij. Romane si Krim dhe Dënim, Vëllezërit Karamazov, dhe I vdekur në parajsë përshkruajnë ndjeshmërinë dhe vuajtjet e njeriut përballë një bote të pasigurt dhe shpesh të padrejtë. Vuajtjet e tij nuk janë vetëm një pasqyrim i vuajtjes fizike, por edhe një pasqyrim i konfliktit të brendshëm dhe tërheqjes nga moraliteti, ideali dhe një realitet shpirtëror i mbushur me dyshime. Në një nga veprat më të njohura, Në djallin, Dostoevsky trajton luftën e individit për të ruajtur dinjitetin dhe shpirtin e tij në një botë të shkatërruar nga ideologjitë dhe shtypja sociale. Në përgjithësi, vuajtjet që ai përshkruan janë të pasura me dimensione filozofike dhe psikologjike, duke e bërë veprën e tij të rëndësishme jo vetëm për analizën e shoqërisë ruse, por edhe për të kuptuar thelbin e vuajtjes dhe shpëtimit njerëzor. 1. Martesa e parë: Në vitin 1857, ai u martua me Maria Dmitrijevna Isajeva, një grua e ve dhe me një djalë nga martesa e mëparshme. Marrëdhënia e tyre ishte e ndërlikuar, pasi Maria ishte e sëmurë dhe lidhja e tyre nuk ishte e mbushur me dashuri të madhe, por më tepër me dhembshuri dhe detyrim moral. Maria vdiq në vitin 1864. 2. Martesa e dytë: Në vitin 1867, Dostojevski u martua me Anna Grigorjevna Snitkina, një stenografe 25 vjet më e re se ai. Kjo martesë ishte e lumtur dhe Anna ishte një mbështetje e madhe për të, si në jetën personale ashtu edhe në karrierë. Ajo e ndihmoi me financat dhe e nxori nga borxhet. Fëmijët Me Annën, Dostojevski pati katër fëmijë, por dy prej tyre vdiqën të vegjël: Sonja (1868–1868) – vdiq pas disa muajsh. Ljuba (1869–1926) – vajza e tij e madhe, e cila shkroi kujtime për të atin. Fjodori i Ri (1871–1922) – djali i tij që u bë inxhinier dhe shkrimtar. Aleksandra (1875–1878) – vdiq në moshë të vogël. Marrëdhënia me familjen e tij Dostojevski kishte një marrëdhënie të vështirë me të atin, Mikhail Dostojevskin, i cili ishte një mjek ushtarak dhe një njeri i rreptë. Ka hipoteza se babai i tij u vra nga fshatarët e vet, por kjo nuk është e konfirmuar. Nëna e tij, Maria Fjodorovna, ishte e butë dhe e dashur, por vdiq kur Dostojevski ishte vetëm 16 vjeç. Kjo humbje e tronditi thellë dhe ndikoi në botëkuptimin e tij. Vëllai i tij, Mikhail Dostojevski, ishte një nga njerëzit më të rëndësishëm në jetën e tij. Ata ishin shumë të afërt dhe bashkëpunuan në botimin e revistave letrare. Vdekja e Mikhailit në vitin 1864 ishte një tjetër goditje e rëndë për Dostojevskin. Veprat më të njohura të Fjodor Dostojevskit  janë: "Krim dhe Ndëshkim" (1866)  – Romani më i famshëm i tij, që flet për një student të varfër, Raskolnikovin, i cili kryen një vrasje dhe përballet me pasojat psikologjike dhe morale të saj. "Vëllezërit Karamazov" (1880)  – Kryevepra e tij e fundit, një roman filozofik që trajton tema të mëdha si Zoti, morali dhe konflikti mes besimit dhe dyshimit. "Idioti" (1869)  – Historia e Princ Mishkinit, një njeri i pastër dhe i ndershëm, i cili përballet me cinizmin e shoqërisë ruse. "Demonët" (1872)  – Një roman i fuqishëm mbi ideologjitë revolucionare dhe pasojat e tyre shkatërruese në shoqëri. "Shënime nga Nëntoka" (1864)  – Një nga romanet e para ekzistencialiste, ku protagonisti i paemër është një njeri i izoluar që sfidon arsyen dhe moralin tradicional. Nga këto, "Krim dhe Ndëshkim"  është ndoshta më e lexuara dhe më e diskutueshmja. A e ke lexuar ndonjë nga veprat e tij?

Filozofia e Dostojevskit Dostojevski është një nga shkrimtarët më filozofikë të historisë. Në veprat e tij, ai trajton moralin, lirinë e njeriut, ekzistencën e Zotit, të keqen dhe shpëtimin shpirtëror . Ai kundërshtonte idetë racionaliste dhe besonte se njeriu nuk mund të përcaktohej vetëm nga logjika , por kishte brenda vetes forca irracionale, emocione dhe pasione që shpesh e çonin drejt shkatërrimit. Një nga idetë e tij kryesore ishte se liria absolute çon në katastrofë . Në romanin Demonët , ai tregon se si idetë radikale mund të shkatërrojnë një shoqëri. Ndërsa te Vëllezërit Karamazov , ai trajton pyetjen e madhe: Nëse Zoti nuk ekziston, a është gjithçka e lejuar? . Përmes personazhit të Ivan Karamazovit, ai tregon se pa besim dhe pa një bazë morale, njeriu mund të bjerë në errësirë totale. Gjithashtu, ai e sheh vuajtjen si një rrugë drejt pastrimit shpirtëror . Personazhet e tij shpesh vuajnë fizikisht dhe psikologjikisht, por disa prej tyre arrijnë një lloj shëlbimi në fund. Në këtë aspekt, ai i afrohet mendimit të krishterë ortodoks, duke besuar se vuajtja ka një qëllim më të lartë. Jeta personale dhe përplasjet e tij Dostojevski pati një jetë të mbushur me tragjedi dhe peripeci. Arrestimi dhe burgu në Siberi  e ndryshuan rrënjësisht. Ai u bë më besimtar dhe kritikoi revolucionarët e rinj që kërkonin të shkatërronin rendin e vjetër. Varësia ndaj kumarit  e çoi në borxhe të mëdha. Ai shpesh shkruante me nxitim vetëm për të paguar kreditorët, por edhe kështu, arriti të krijojë kryevepra. Epilepsia  e tij ishte një tjetër burim vuajtjeje. Sulmet epileptike i përshkroi edhe në veprat e tij, si te Idioti , ku protagonisti Mishkini vuan nga e njëjta sëmundje. Martesa me Anna Snitkinën  i solli një periudhë stabiliteti. Ajo e ndihmoi shumë në botimin e librave dhe në menaxhimin e financave. Ndikimi në letërsi dhe mendimin bashkëkohor Dostojevski ka ndikuar shumë mendimtarë dhe shkrimtarë të mëdhenj, si Friedrich Nietzsche, Jean-Paul Sartre, Albert Camus, Sigmund Freud dhe Gabriel García Márquez . Nietzsche  e vlerësonte shumë, edhe pse kishte pikëpamje të ndryshme për fenë. Ai e quajti Dostojevskin një nga psikologët më të mëdhenj të historisë. Freud  analizoi personazhet e tij dhe madje tha se Dostojevski kishte një marrëdhënie të ndërlikuar me atin e tij, gjë që ndikoi në veprën e tij. Ekzistencialistët  si Sartre dhe Camus morën nga Dostojevski idenë e njeriut të huajtuar , që kërkon kuptimin e jetës në një botë pa Zot. Veprat e tij janë profetike . Ai parashikoi rënien morale që mund të vinte nga ideologjitë radikale dhe totalitare. Sot, shumë njerëz e lexojnë për të kuptuar natyrën njerëzore dhe pasojat e ideve ekstreme. Dostojevski ishte një shkrimtar që e pa jetën si një betejë mes së mirës dhe së keqes, besimit dhe dyshimit, arsyes dhe pasionit . Nëse do të lexosh një nga librat e tij, mund të të ndihmoj të zgjedhësh cilin të nisësh! Dostojevski quhet një nga psikologët më të mëdhenj sepse ai analizoi natyrën e njeriut me një thellësi të jashtëzakonshme, duke zbuluar motivet më të fshehta të shpirtit njerëzor. Ai nuk ishte psikolog në kuptimin akademik, por përmes letërsisë së tij ai eksploroi ndjenjat e fajit, frikës, mëkatit, ndërgjegjes dhe marrëdhënies së njeriut me lirinë dhe Zotin. 1. Analiza e ndërlikuar e ndërgjegjes dhe konfliktit të brendshëm Dostojevski krijoi personazhe që përballen me konflikte të thella psikologjike dhe morale. Raskolnikovi në Krimi dhe ndëshkimi vret një grua të pafajshme duke menduar se është mbi moralin e zakonshëm, por më pas torturohet nga ndërgjegjja e tij, gjë që tregon sesi njeriu nuk mund t’i shpëtojë natyrës së vet shpirtërore. Ivan Karamazovi në Vëllezërit Karamazov refuzon Zotin dhe moralin tradicional, por më vonë përjeton një krizë të thellë psikologjike që e çon në çmenduri. 2. Studimi i ndjenjës së fajit dhe pendesës Psikanalisti Sigmund Freud e quajti Dostojevskin një mjeshtër të analizës së ndjenjës së fajit. Në shumë nga veprat e tij, personazhet bëjnë mëkate të mëdha, por nuk arrijnë të gjejnë paqe shpirtërore derisa të pranojnë fajin dhe të pendohen. Ky është një motiv që lidhet edhe me psikologjinë moderne mbi fajin dhe ndërgjegjen. 3. Parashikimi i psikologjisë moderne Dostojevski, para se psikanaliza të ekzistonte, trajtoi tema që më vonë u bënë thelbësore për psikologët: Njeriu i ndarë midis arsyes dhe emocioneve (Idioti dhe Krimi dhe ndëshkimi) Liria dhe ankthi ekzistencial (Demonët) Marrëdhënia e ndërlikuar me atin dhe autoritetin (Vëllezërit Karamazov) 4. Portretizimi i njerëzve ekstremë dhe të sëmurë psikologjikisht Ai krijoi personazhe të cilët janë të fiksuar, të çmendur, neurotikë ose të prekur nga çrregullime të ndryshme mendore. Për shembull: Smerdjakovi në Vëllezërit Karamazov, që është psikopati klasik. Stavrogini në Demonët, një karakter nihilist që vepron pa ndjenja, por fsheh një makth të brendshëm. Princi Mishkini në Idioti, që është një personazh i pastër, por i papërshtatshëm në një botë të korruptuar. 5. Ndikimi i tij në psikologjinë moderne Përveç Freud-it, filozofë dhe psikologë si Carl Jung, Jean-Paul Sartre dhe Viktor Frankl kanë marrë frymëzim nga Dostojevski. Jung e përdori Dostojevskin për të studiuar “hijen” – anën e errët të personalitetit njerëzor. Sartre dhe ekzistencialistët e panë atë si një pararendës të ideve të tyre mbi lirinë dhe ankthin ekzistencial. Frankl, që mbijetoi në kampet naziste, e përmend Dostojevskin për idenë se edhe në vuajtjen më të madhe, njeriu mund të gjejë një kuptim të jetës. Përfundim Dostojevski nuk ishte thjesht një shkrimtar, por një vëzhgues i jashtëzakonshëm i shpirtit njerëzor. Ai hyri në mendjen e personazheve të tij në një mënyrë që sot përdoret nga psikanaliza dhe psikologjia klinike. Për këtë arsye, ai mbetet një nga psikologët më të mëdhenj të letërsisë. Çfarë mendon ti për këtë? A ndonjë nga këto aspekte të duket më i rëndësishëm? Fjodor Mihajlloviç Dostojevski (1821–1881) ishte një nga shkrimtarët më të mëdhenj të letërsisë botërore. Ai njihet për analizën e thellë psikologjike të personazheve të tij dhe për trajtimin e temave filozofike dhe sociale si faji, shpëtimi, morali dhe liria. Jeta e tij ka qenë e mbushur me vuajtje, të cilat ndikuan ndjeshëm në veprën e tij. Jeta dhe vuajtjet Dostojevski lindi në një familje të varfër në Moskë. I ati, një mjek ushtarak i rreptë dhe i dhunshëm, u vra nga fshatarët e tij, çka tronditi thellë të riun Fjodor. Studimet e tij për inxhinieri nuk e larguan nga pasioni për letërsinë, dhe ai u përfshi në rrethe intelektuale me ide revolucionare. Në vitin 1849, u arrestua për pjesëmarrje në një grup që diskutonte ide kundër carit. Fillimisht u dënua me vdekje, dhe vetëm në momentet e fundit, dënimi iu kthye në burgim dhe punë të rëndë në Siberi për katër vjet. Ky përjetim e transformoi plotësisht, duke e kthyer në një besimtar të thellë dhe në një kritik të radikalizmit politik. Më vonë, ai vuajti nga varësia ndaj kumarit, e cila e çoi në borxhe të mëdha. Për vite me radhë jetoi mes krizave financiare, duke u përpjekur të shkruante sa më shpejt për të paguar kreditorët. Përveç kësaj, ai vuajti nga epilepsia, një sëmundje që e shoqëroi gjatë gjithë jetës. Familja Dostojevski u martua dy herë. Gruaja e tij e parë, Maria, vdiq nga tuberkulozi, dhe martesa e tyre nuk ishte e lumtur. Më vonë, u dashurua me stenografen e tij, Anna Snitkina, e cila luajti një rol kyç në jetën dhe krijimtarinë e tij. Anna e ndihmoi të menaxhonte financat dhe të botonte librat e tij. Ata kishin katër fëmijë, por humbja e vajzës së tyre të vogël, Sonjës, e tronditi thellë Dostojevskin. Veprat kryesore Dostojevski shkroi disa nga romanet më të fuqishme të letërsisë botërore: "Krimi dhe ndëshkimi" (1866) – Një histori mbi moralin, krimin dhe ndërgjegjen, përqendruar te vrasja e një pleqërore nga studenti Raskolnikov. "Idioti" (1869) – Një reflektim mbi mirësinë e pastër dhe pafuqinë e saj përballë shoqërisë së korruptuar. "Demonët" (1872) – Një kritikë e fuqishme ndaj ideologjive revolucionare. "Vëllezërit Karamazov" (1880) – Një kryevepër filozofike dhe psikologjike mbi besimin, moralin dhe marrëdhëniet familjare. Trashëgimia Dostojevski mbetet një nga mendimtarët më të thellë të letërsisë. Ai e pa njeriun si një qenie e ndarë mes mëkatit dhe shpëtimit, mes errësirës dhe dritës. Veprat e tij vazhdojnë të frymëzojnë filozofë, psikologë dhe lexues në mbarë botën. Nëse të intereson ndonjë aspekt më i veçantë i jetës apo veprës së tij, më thuaj! Përgatiti:Liliana Pere.

Princesha Viktoria Philip Alexios de Laszlo Po, Philip Alexius de László ka pikturuar Princeshën Victoria Alexandra Olga Mary të Uellsit në vitin 1907. Ky portret është një nga veprat më të njohura të tij dhe tregon princeshën në moshën 39-vjeçare, e veshur me një fustan të bardhë dhe një varëse perlash, duke pasqyruar elegancën dhe statusin e saj mbretëror. Princesha Victoria Alexandra Olga Mary, e njohur gjithashtu si "Toria", lindi më 6 korrik 1868 dhe ishte vajza e parë e Princit dhe Princeshës së Uellsit, Edward dhe Alexandra. Ajo ishte mbesa e Mbretëreshës Victoria dhe mbretit Christian IX të Danimarkës. Në vitin 1893, ajo u martua me Princin Louis të Battenberg, dhe së bashku kishin katër fëmijë. Princesha Victoria ishte e njohur për angazhimin e saj në punë bamirësie dhe për mbështetje ndaj organizatave të ndryshme shoqërore. Ajo vdiq më 3 dhjetor 1935 në moshën 67-vjeçare. Portreti i pikturuar nga de László është një shembull i shkëlqyer i aftësisë së tij për të kapur karakteristikat dhe personalitetin e subjekteve të tij, duke pasqyruar statusin dhe elegancën e Princeshës Victoria. Po, Philip Alexius de László ishte një piktor anglo-hungarez i njohur për portretet e tij të aristokratëve dhe personazheve mbretërorë. Lindur më 30 prill 1869 në Pest (sot Budapesti), ai filloi studimet e tij artistike në Akademinë Kombëtare të Arteve në Budapest dhe vazhdoi në Akademinë Mbretërore Bavareze të Arteve në Mynih dhe në Akademinë Julian në Paris. Në vitin 1900, de László martohet me Lucy Guinness, një anëtare e familjes Guinness nga Irlanda, dhe bëhet shtetas britanik në vitin 1914. Gjatë karrierës së tij, ai ka pikturuar rreth 2700 portrete, përfshirë figura të njohura si Papa Leo XIII dhe shumë anëtarë të familjeve mbretërore dhe aristokratike të kohës. Pikturat e tij janë të njohura për realizmin e lartë dhe aftësinë për të kapur karakteristikat dhe personalitetin e subjekteve të tij. Disa nga veprat e tij më të njohura përfshijnë portretet e Princeshës Victoria Alexandra Olga Mary të Uellsit dhe të Princeshës Marina e Greqisë dhe Danimarkës. Philip Alexius de László vdiq më 22 nëntor 1937 në Londër.

"Madonna Litta" është një pikturë e shekullit të 15-të, e cila tradicionalisht i atribuohet Leonardo da Vincit. Ajo paraqet Virgjërën Mari që ushqen me gji foshnjën Jezu, një temë e njohur si Madonna lactans. Piktura ndodhet në Muzeun e Ermitazhit në Shën Petersburg, Rusi. Piktura ka përmasa 42 cm me 33 cm dhe është realizuar me tempera në kanavacë. Në dorën e saj të majtë, fëmija i Krishtit mban një shpend të kuq, simbolizues të Pasionit të tij të ardhshëm. Opinioni shkencor mbi atribucionin e "Madonnës Litta" është i ndryshëm. Disa historianë të artit besojnë se ajo është punuar nga një nxënës i Leonardo-s, si Giovanni Antonio Boltraffio ose Marco d'Oggiono. Megjithatë, Muzeu i Ermitazhit e konsideron pikturën si një punë autografike të Leonardo-s. Provenienca e pikturës tregon se ajo ka qenë në pronësi të familjes fisnike milaneze Litta, nga e cila merr emrin aktual. Në vitin 1865, Tsari Aleksandër II i Rusisë e bleu panelin nga Konti Antonio Litta për Muzeun e Ermitazhit, ku është ekspozuar deri më sot. Për ata që janë të interesuar të shohin "Madonnën Litta", ajo është në ekspozitë në Muzeun e Ermitazhit në Shën Petersburg, Rusi. "Madonna Litta" është një nga pikturat më të njohura të Leonardo da Vincit, e krijuar rreth vitit 1490. Piktura ka një histori të veçantë dhe është një nga shembujt më të njohur të teknikave të tij të pikturës. Sipas disa studimeve, kjo vepër mund të jetë realizuar gjatë periudhës kur da Vinci ishte në Milano, dhe është një nga disa piktura që lidhen me temën e "Madonës" të da Vincit. Ajo tregon figurën e Shën Marisë duke mbajtur Jezusin e vogël në krahë, dhe fytyra e Madonës është e portretizuar me një bukuri të jashtëzakonshme dhe një ndjeshmëri të thellë. Kjo pikturë është vlerësuar për realizimin e përkryer të detajeve, sidomos të fytyrës së Madonës dhe shprehjes së saj të butë. Një tjetër detaj interesant është që piktura ka pasur disa ndërrime, përfshirë transportimin e saj nga druri në kanavacë, që është një teknike e përdorur për ruajtjen e mëtejshme të veprës. Sipas disa teorive, da Vinci ka përdorur modele të ndryshme për të krijuar fytyrën e Madonës, dhe ky portret i mrekullueshëm është një shfaqje e mjeshtërisë së tij të pasur në vëmendjen ndaj detajeve. Piktura ka përfunduar në Muzeun Hermitage në Shën Petersburg, ku mund të shihet nga vizitorët e pasionuar pas artit dhe pikturës.

Keida Kostreci Woodrow Wilson fitoi zgjedhjet presidenciale në Shtetet e Bashkuara tre javë para se Shqipëria të shpallte pavarësinë në nëntor të vitit 1912. Por duhet të kalonin disa vjet para se refuzimi prej tij i planeve për ndarjen e Shqipërisë, t’i siguronte ish-Presidentit amerikan një vend nderi në historinë shqiptare. Vizioni i Presidentit Wilson për botën, roli i shqiptaro-amerikanëve dhe rrethanat historike kontribuan në vendimin që do të rikonfirmonte pavarësinë e Shqipërisë. http://www.youtube.com/embed/LJ7ZjE06SB0 Kur i hedh një vështrim botës së pas Luftës së Parë Botërore në vitet 1919-1920 dhe vendimit të Woodrow Wilsonit për të mos lejuar copëtimin e Shqipërisë, nuk mund t’i shpëtosh mendimit se sikur rrjedha e ngjarjeve të kishte shkuar vetëm pak më ndryshe, harta e Shqipërisë nuk do të ishte kjo që njohim sot. Ndoshta një pjesë e fatit të Shqipërisë, u mbrujt kur Presidenti Wilson paraqiti parimin e vetëvendosjes së popujve, që sipas historianit Bernd Fischer, ishte ndër më të rëndësishmit në planin e tij prej 14 pikash, sipas së cilit kufijtë nuk mundet të caktoheshin më mbi bazën e politikës së fuqive të mëdha. “Por mendoj se ai ishte gjithashtu i interesuar për të mirën e popujve më të vegjël në Evropë, të cilët nuk ishin marrë parasysh në politikën e fuqive të mëdha. Pra ishte një politikë vizionare përsa i takon botëkuptimit, por ishte edhe një shqetësim shumë konkret për popuj të caktuar dhe shqiptarët përfituan nga kjo”. Në dhjetor të vitit 1918 Presidenti Wilson u nis për në Evropë ku kaloi pjesën më të madhe të gjashtë muajve të ardhshëm i përfshirë në negociatat e Konferencës së Paqes në Paris. Negociatat për fatin e Shqipërisë, kishin të bënin me synimet për kontrollin e Adriatikut. Territoret shqiptare ishin copëtuar një herë nga fuqitë e mëdha në vitin 1913. Por synimet e fqinjëve nuk ishin ndalur aty. “Shqipëria, nëse do të kishte qenë në dorën e Italisë dhe Jugosllavisë, që mbështeteshin nga Britania dhe Franca, me siguri që do të ishte ndarë në bazë të Traktatit të Fshehtë të Londrës që italianët e negociuan në vitin 1915”. Fuqitë evropiane donin të vazhdonin diplomacinë tradicionale. Presidenti Wilson e hodhi poshtë idenë e aleancave sekrete në diskutimet e tij në Paris. Një nga këto marrëveshje të fshehta ishte e ashtuquajtura Tittoni-Venizelos e vitit 1919, kur Italia dhe Greqia kishin rënë dakord për marrjen e pjesëve të Shqipërisë. “Disa nga fuqitë e mëdha kishin rënë dakord fshehtas pa dijeninë apo angazhimin e Shteteve të Bashkuara që ta ndanin Shqipërinë dhe Presidenti Wilson kur e mori vesh një gjë të tillë tha se nuk do ta mbështeste”, thotë Robert Enholm, Drejtor Ekzekutiv i Shtëpisë së Woodrow Wilsonit në Uashington, ku ish-presidenti kaloi vitet pas largimit nga posti". Për historianin Nikolla Pano, rreziku që i kanosej Shqipërisë ishte synimi i fqinjëve por edhe dobësia e qeverisjes së vendit. Profesor Pano thotë se në fillim të negociatave, Presidenti Wilson kishte prirjen të bënte disa lëshime. “Por ajo që filloi ta bënte Wilsonin të mbështeste gjithnjë e më shumë Shqipërinë, ishte fakti që Greqia dhe sidomos Italia u bënë gjithnjë e më kërkuese”. Më 9 dhjetor 1919, Franca dhe Anglia – pa praninë e Shteteve të Bashkuara - arritën një marrëveshje që i jepte Italisë mandatin ta shkëpuste Vlorën dhe që Greqia të merrte territorin përreth Gjirokastrës, por jo Korçën. Profesor Pano thotë se Presidenti Wilson u befasua që italianët dhe grekët ishin të pakënaqur dhe donin më shumë pjesë territori nga Shqipëria dhe kur u ngrit pyetja e kufijve veriorë, ai u zhgënjye plotësisht, duke kuptuar se ajo që po propozohej do të sillte zhdukjen e Shqipërisë. “Më 6 mars, Presidenti Wilson me forcë i hodhi poshtë këto kërkesa dhe nga këndvështrimi i tij çështja e Shqipërisë nuk ishte e hapur për diskutim dhe fati i Shqipërisë do të përcaktohej në një sërë takimesh pas Konferencës së Paqes”. “Meqë amerikanët luajtën një rol të rëndësishëm në fazat e fundit të luftës, fjala e Woodrow Wilsonit kishte peshë të madhe”. Shtetet e Bashkuara nuk e kishin njohur shumë Shqipërinë, para një misioni për mbledhje faktesh në vitin 1914 nga ministri amerikan në Greqi, George Frederick Williams. Por historianët bien dakord se kishte edhe një faktor tjetër thelbësor në qëndrimin amerikan. "Faktori tjetër që duhet mbajtur parasysh në fillimin e skenarit të mbrojtjes së Shqipërisë, është roli i diasporës shqiptare sidomos asaj në Shtetet e Bashkuara dhe udhëheqësit e saj si Faik Konica e sidomos Fan Noli. Faik Konica ishte jashtë vendit gjatë pjesës më të madhe të luftës, por Fan Noli ishte në këtë kohë në Shtetet e Bashkuara, po ashtu edhe njerëz të tjerë të njohur si Kostë Çekrezi dhe Kristo Dako”. Kështu mendon edhe zoti Enholm i Shtëpisë Woodrow Wilson. “Presidenti Wilson nuk e pranoi ndarjen e Shqipërisë falë parimit të tij të vetëvendosjes, dhe më konkretisht edhe nga kontaktet me shqiptaro-amerikanët”. Zoti Pano thotë se shqiptarët ndërmorën një fushatë masive propagande për ruajtjen e pavarësisë së Shqipërisë dhe tërësisë së saj territoriale. Dy ditë pas qëndrimit të shprehur nga Amerika në vitin 1920, gazeta Dielli vlerësoi rolin e Shteteve të Bashkuara dhe Kostë Çekrezi e bëri të qartë që Shtetet e Bashkuara e kishin shpëtuar Shqipërinë, në një intervistë në gazetën New York Times. Më pas atë vit Shqipëria u bë anëtare e Lidhjes së Kombeve. Trashëgimia e Woodrow Wilsonit është e ndërlikuar. Disa bëjnë përgjegjëse platformën e tij për shumë nga problemet moderne të Ballkanit, sidomos ato që kanë lidhje me konfliktet e viteve 1990. Por siç thonë historianët, po të mos kishte ndërhyrë Woodrow Wilson, kishte shumë gjasa që Shqipëria të ishte më e vogël se sa është sot. Ky rol i Shteteve të Bashkuara nuk është harruar nga shqiptarët, ndërsa ata festojnë 100 vjetorin e pavarësisë. Presidenti Woodrow Wilson (1856–1924) ishte një figurë e rëndësishme në politikën amerikane dhe në skenën ndërkombëtare, veçanërisht gjatë periudhës së Luftës së Parë Botërore. Wilson ishte president i Shteteve të Bashkuara nga 1913 deri në 1921. Ja disa nga aspektet kryesore të jetës së tij: Arsimi dhe Eksperiencat Wilson studioi në Universitetin e Prinstonit dhe më pas në Universitetin e John Hopkins. Ai ishte një akademik i thelluar dhe një historian i njohur për periudhën e tij të edukatës. Ka shërbyer si profesor dhe më vonë si president i Universitetit të Prinstonit, para se të kalonte në politikë. Familja Wilson lindi në Staunton, Virxhinia, dhe ishte i biri i një predikuesi presbiterian. Ai u martua me Ellen Axson dhe më pas, pas vdekjes së saj, u martua me Edith Wilson. Karriera Politike Wilson ishte një politikan i Partisë Demokratike dhe shërbeu si guvernator i Nju Xhërsit para se të bëhej president. Gjatë presidencës së tij, ai e udhëhoqi Amerikën përmes Luftës së Parë Botërore dhe ishte një mbështetës i fuqishëm i "Paqes së 14 Pikave", e cila kërkonte krijimin e Lidhjes së Kombeve për të parandaluar luftërat e ardhshme. Kontributi për Shqipërinë Wilson pati një ndikim të rëndësishëm në historinë e Shqipërisë, sidomos pas Luftës së Parë Botërore, kur ishte një mbështetës i integritetit territorial të Shqipërisë. Ai ishte një nga ata që promovuan idenë e krijimit të një Shqipërie të pavarur dhe të njohur ndërkombëtarisht, pas shpalljes së saj të pavarësisë në vitin 1912. Wilson mbajti qëndrime të forta për mbrojtjen e interesave të Shqipërisë dhe të kombit shqiptar gjatë periudhës së pasluftës.

"Portreti i Ginevra de' Benci" është një pikturë e realizuar nga Leonardo da Vinçi rreth viteve 1474–1478. Ajo paraqet Ginevra de' Benci, një aristokrate e re nga Firence, e cila në atë kohë ishte rreth 16 vjeç. Piktura është e njohur për kompozimin e saj në tre të katërtat e profilit, një risi në artin italian të asaj periudhe. Në sfond, Da Vinçi ka përshkruar një shkurre dëllinje, e cila në italisht quhet "ginepro", një lojë fjalësh që lidhet me emrin e subjektit, Ginevra. Kjo bimë gjithashtu simbolizonte virtytin femëror në Rilindjen Italiane. Piktura ndodhet në Galerinë Kombëtare të Artit në Uashington, D.C., dhe është e vetmja vepër e Leonardo da Vinçit e ekspozuar në Amerikën e Veriut. Për më shumë informacion dhe për të parë imazhin e pikturës, mund të vizitoni faqen zyrtare të Galerisë Kombëtare të Artit.

Feride Rushiti dhe Qendra Kosovare për Rehabilitimin e të Mbijetuarve të Torturës (QKRMT) janë nominuar për Çmimin Nobel për Paqe për vitin 2025. Nominimin e ka bërë deputeti i Parlamentit suedez, Magnus Jacobsson, i cili në letrën dërguar Komitetit të Institutit norvegjez të Nobelit, ka thënë se këtë vendim e ka ndërmarrë për të njohur “kontributet e jashtëzakonshme” të Rushitit dhe QKRMT-së “në avancimin e të drejtave të njeriut, dinjitetit të të mbijetuarve dhe shërimit të plagëve të luftës të komuniteteve”. “Çmimi Nobel për Paqe synon të vlerësojë individët, puna e së cilëve nxit paqen, drejtësinë dhe pajtimin. Feride Rushiti dhe QKRM-ja i mishërojnë këto ideale përmes përkushtimit të tyre të përjetshëm për të mbështetur njerëzit më të cenueshëm, duke shëruar plagët e konfliktit dhe duke ndërtuar një bazë për paqe të qëndrueshme në Kosovë dhe përtej”, shkroi ai. Feride Rushiti ka themeluar QKRM-në më 1999 me misionin për të ofruar trajtim dhe rehabilitim për viktimat e torturës në Kosovë. Kjo qendër po ashtu promovon respektimin e të drejtave të njeriut për të gjitha etnitë që jetojnë në Kosovë dhe të parandalimit dhe çrrënjosjen e torturës dhe të gjitha formave të dhunës. Po kush është Feride Rushiti? Le te mësojme më tepër. Në mes të errësirës së luftës dhe padrejtësisë, doli një zë i fuqishëm që nuk u lodh kurrë së kërkuari drejtësi dhe shërim për ata që kishin vuajtur më së shumti. Feride Rushiti, me përkushtimin e saj të palëkundur, nuk ishte thjesht një mjeke – ajo u bë një shpresë për mijëra të mbijetuar të torturës dhe dhunës seksuale, një forcë që sfidoi stigmat dhe ndërtoi ura drejt paqes dhe drejtësisë. Nga vitet e saj të para si studente në mjekësi deri tek themelimi i Qendrës Kosovare për Rehabilitimin e të Mbijetuarve të Torturës (QKRMT), ajo ka dëshmuar se guximi nuk matet vetëm me fjalë, por me veprim. Lufta i shkatërroi shumë, por ajo zgjodhi të ndërtojë – jo vetëm jetë, por edhe institucione që garantojnë dinjitet dhe të drejta për ata që dikur u mohuan. Sot, si një kandidate për Çmimin Nobel për Paqe 2025, ajo na kujton se paqja nuk është thjesht mungesa e luftës, por edhe prania e drejtësisë, shërimit dhe humanizmit. Në një botë ku shumë zgjedhin të harrojnë, ajo vendosi të kujtojë – dhe të veprojë. Feride Rushiti është një mjeke dhe aktiviste e njohur nga Kosova, e cila ka luajtur një rol kyç në mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe rehabilitimin e viktimave të torturës dhe dhunës seksuale gjatë dhe pas luftës në Kosovë. Feride Rushiti është dëshmi se ndryshimi nuk vjen vetëm nga fjalët, por nga guximi për të vepruar, për të sfiduar të pathënat dhe për të ndërtuar drejtësi aty ku ka pasur vetëm dhimbje. Në një botë ku shumë viktima mbeten të harruara, ajo zgjodhi t’u japë zë, dinjitet dhe shpresë. Puna e saj nuk është thjesht një histori suksesi, por një testament i fuqisë së humanizmit. Dhe ndërsa emri i saj jehon sot në arenën ndërkombëtare, ai mbetet, mbi të gjitha, një simbol i përkushtimit ndaj jetës, të vërtetës dhe pajtimit. Nëse paqja ka fytyrë, ajo reflektohet në punën e palodhur të Feride Rushitit. Edukimi dhe Karriera e Hershme Në vitin 1997, Rushiti përfundoi studimet në Fakultetin e Mjekësisë në Universitetin e Tiranës, ku u specializua në gastroenterologji. Gjatë luftës në Kosovë në vitin 1999, ajo punoi me organizata ndërkombëtare si UNICEF dhe Mjekët pa Kufij në Kukës, Shqipëri, duke ofruar ndihmë mjekësore dhe psikosociale për refugjatët kosovarë.  Themelimi i QKRMT-së Pas përfundimit të luftës, në vitin 1999, Rushiti themeloi Qendrën Kosovare për Rehabilitimin e të Mbijetuarve të Torturës (QKRMT), me qëllim ofrimin e ndihmës mjekësore dhe psikosociale për viktimat e torturës dhe dhunës seksuale. Ajo ka qenë aktive në promovimin dhe avancimin e të drejtave të këtyre individëve, duke luftuar për njohjen e tyre ligjore dhe sociale.  Arritje dhe Njohje Në vitin 2017, përpjekjet e saj çuan në një vendim historik të qeverisë së Kosovës për të ofruar pensione për të mbijetuarit e dhunës seksuale gjatë luftës, duke vendosur një precedent për angazhimin qeveritar në trajtimin e së kaluarës së Kosovës.  Në vitin 2018, Rushiti u nderua me Çmimin Ndërkombëtar për Guximin e Grave nga Departamenti Amerikan i Shtetit, një njohje për përkushtimin dhe guximin e saj në fushën e të drejtave të njeriut.  Nominimi për Çmimin Nobel për Paqe 2025 Në janar 2025, Feride Rushiti dhe QKRMT u nominuan për Çmimin Nobel për Paqe nga deputeti suedez Magnus Jacobsson, i cili vlerësoi kontributin e tyre të jashtëzakonshëm në mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe avancimin e paqes. Përmes punës së saj të palodhur, Feride Rushiti ka ndikuar ndjeshëm në jetën e shumë individëve dhe ka kontribuar në ndërtimin e një shoqërie më të drejtë dhe humane në Kosovë.

"Gjenerali në labirintin e tij" i Gabriel García Márquez është një roman historik që tregon udhëtimin e fundit të Simon Bolívarit, hero i pavarësisë së Amerikës Latine, gjatë ditëve të fundit të jetës së tij. I mbështetur në ngjarje të vërteta, ky roman paraqet një figurë të ndërlikuar, të përbërë nga kontradikta dhe pasiguri, duke eksploruar psikologjinë e udhëheqësit të pushtuar nga nostalgjia, dhimbja dhe dëshira për të realizuar ëndrrën e tij të bashkimit të Amerikës Latine. Márquez përdor stilin e tij të veçantë, duke hedhur dritë mbi pasojat e pushtetit dhe të vërtetës, duke krijuar një labirint emocional dhe filozofik, ku heroi i tij lufton me të kaluarën dhe fatin e tij tragjik.  "Gjeneralin në labirintin e tij" nga Gabriel García Márquez dhe për figurën e Simon Bolívarit është një reflektim i thellë mbi pushtetin dhe udhëheqësit. Në këtë roman, Marquez analizoi psikologjinë e Bolívarit dhe përplasjen e tij me realitetin e pushtetit, si dhe marrëdhëniet e tij me të vërtetën, shtypin dhe kulturën evropiane. Libri e portretizon një udhëheqës të sfilitur nga pushteti, i cili, edhe pse ka realizuar ëndrrat e tij të pavarësisë, ndodhet i dëshpëruar në fund të udhëtimit të tij. Tensioni i botuar në këtë narrativë lidh fuqishëm me dilemat e liderëve dhe me realitetin e pasigurisë dhe zhgënjimit pas fitores. Ajo që shpesh na duket e paqartë përtej epërsisë politike, është rrëfimi i një individi që përpiqet të kuptojë veten në një shoqëri që ka ndryshuar rrënjësisht, siç ndodhi me Bolívarin. Realiteti që përshkruhet në "Gjenerali në labirintin e tij" është një pasqyrë komplekse dhe shpesh e shtrembëruar e pushtetit dhe ndikimeve që ai ka mbi individët dhe shoqëritë. Márquez përdor figurën e Simón Bolívarit për të shfaqur mënyrën se si pushteti dhe idealet mund të kthehen në shkatërrim për liderët dhe njerëzit që janë të lidhur me to. Ky realitet është i ndërthurur me tema të dhimbshme si tradhëtia, manipulimi, dhe lufta për të mbajtur pushtetin, dhe nuk është i thjeshtë për t'u vlerësuar si "i drejtë" apo "i shtrembëruar" në mënyrë të qartë. Realiteti i "drejtë" në roman : Një nga aspektet më interesante të romanit është se Márquez paraqet se pushteti ka një çmim të lartë, dhe se ndihmuesit dhe bashkëpunëtorët që e rrethojnë një udhëheqës shpesh ndjekin interesa personale dhe jo ideale të pastra. Ky realitet i "drejtë" tregon se çdo udhëheqës, pavarësisht sa i ndershëm ose i idealizuar mund të jetë, mund të bëhet një viktimë e realiteteve të pasigurisë, gënjeshtrave dhe manipulimeve që i rrethojnë. Bolívari, për shembull, gjithmonë është i rrethuar nga të tjerë që i ofrojnë mbështetje, por ata mund të jenë gjithashtu të motivuar nga interesat e tyre personale ose dëshira për pushtet. Realiteti i "shtrembëruar" : Marrëdhënia e Bolívarit me të vërtetën është një nga temat kryesore të romanit dhe, ndoshta, një pasqyrë e këtij "realiteti të shtrembëruar". Bolívari, në shumë raste, është i rrethuar nga të tjerë që e mbajnë atë të informuar me të dhëna të pasakta ose që i bëjnë të duket se po shkon gjithçka mirë. Ky realitet "i shtrembëruar" i ndihmon njerëzit të mbajnë kontroll mbi situatën dhe t'i japin ndjesinë e suksesit udhëheqësit, ndërkohë që ai është në fakt i izoluar dhe i shpërbërë nga brenda. Ajo që ai dëshiron të shohë si sukses dhe si realizim të idealit të tij për Amerikën Latine të bashkuar është thjesht një iluzion, një ëndërr që kurrë nuk mund të realizohet për shkak të realitetit politik, social dhe kulturor që ndodhet përtej tij. Përplasja e ideologjive dhe kulturave : Një tjetër element që ndihmon në formimin e këtij realiteti është përplasja midis ideologjisë dhe kulturës evropiane dhe asaj latine. Bolívari e shihte veten si një udhëheqës të denjë për të krijuar një bashkim të kontinentit të Amerikës Latine, duke pasur për model Napoleonin dhe idetë evropiane për një shtet të fuqishëm dhe të centralizuar. Por këto ide janë në kontradiktë me kulturën dhe realitetin e Amerikës Latine, ku lufta dhe ndarjet e brendshme janë të thella. Ky dallim midis idealeve evropiane dhe realitetit të Amerikës Latine krijon një realitet që është shumë larg atij që Bolívari e kishte ëndërruar, duke kontribuar në ndjenjën e humbjes dhe tradhëtisë që ai ndjen gjatë udhëtimit të tij të fundit. Përfundimi : Në fund, "realiteti" që paraqitet në roman është një pasqyrë e mundimshme dhe sfiduese, ku udhëheqësit e mëdhenj si Bolívari janë të përfshirë në një lojë të pafundme me gënjeshtra, besnikëri dhe tradhëti. Ai është një realitet që është i shtrembëruar nga interesat e individëve dhe grupimeve që veprojnë në emër të idealeve të mëdha, por që shpesh dështojnë t'i realizojnë ato. Në këtë kuptim, Márquez na tregon se edhe në përpjekjet më të sinqerta për të krijuar një botë më të drejtë, ajo mund të përfundojë në një labirint të pashmangshëm të kompromisesh dhe humbjesh.

“Amantia, qyteti që u themelua nga Abantët që u larguan nga Troja” E ndodhur vetëm 35 km larg nga qyteti i Vlorës në Amantia mund të shkosh për 45 minuta pas një udhëtimi me makinë. Pasi i drejtohesh lindjes dhe përshkon një sërë vargjesh kodrinorë përpara të del një kodër e lartë. Pikërisht pranë fshatit të sotëm Ploç, të rrethit të Vlorës në krahun e djathtë të lumit Shushica gjenden rrënojat e qytetit antik të Amantias, një nga qendrat arkeologjike të Shqipërisë. Qysh nga viti 2005 ajo funksionon si Park Kombëtar i hapur për turistët vendas dhe të huaj. Ndërkohë që stadiumi ku dikur zhvilloheshin garat sportive hesht duke pritur së bashku me objektet e tjera rrënoja kazmat e arkeologëve që kanë vite që nuk kanë trokitur aty. Emri i këtij qyteti ka qenë shumë i lakuar prej autorëve antike. Ndër ta mund të përmendim Skylaksin i cili tek vepra e tij Lundrimi thotë se: Amantia është larg Apolonisë 320 stade. Të tjerë autorë që mund të përmenden janë Plini i cili tek libri i tij: Historia e Natyrës se pranë Nymfeut banojnë barbarët Amantë dhe Bylianë.    Ptolemeu një autor tjetër tek libri i tij: “Gjeografia” na jep edhe koordinatat gjeografike të Amantias prej 44o 56’ pranë grykës së lumit Kelydnos (Shushica). Ndërkohë që tek TABULA PEUNTIGERIANA (itinerar udhëtimi romak) Amantia shënohet me shifrën romake LV, që paraqet numrin e miljeve. Së fundi përmendim Stefan Bizantinin i cili tek vepra e tij e shekullit të VI-të: “Mbi qytetet dhe popujt” thotë se Amantia është krahinë e Ilirëve pranë Orikut dhe Korkyrës. Ndërsa guida e udhëtimeve të Hieroklit në shekullin e VI-të e përmend si një ndër tetë qytetet kryesore të Provincës Bizantine të Epirit të ri. Amantia u themelua si qytet diku rreth fundit të shekullit të V-të P.K. (M.Korkuti. Vlora në rrjedhojat e kohës fq.34-39). Ajo ishte qendra e një bashkësie ekonomike, shoqërore dhe politike që njihej me termin grek Koinoni (lidhja) Amante, e cila shtrihej përgjatë luginës së Shushicës deri në Borsh në jug. Koinoni përfshinte edhe bregdetin e sotëm të Vlorës nga laguna e Nartës deri në ujin e ftohtë, ku përfshiheshin edhe qytetet e Aulonës (Triporti) dhe Kaninës (Throni). Të tjera qendra që bënin pjesë në këtë formacion ishin edhe Olimpia (Mavrova) Hajdëraj, Dukaj, Matohasanaj, Cerja, Borshi, etj. Si shumë qytete Ilire edhe Amantia kishte legjendën e saj mbi themelimin. Sipas saj të cilën e citon Pausania qyteti u themelua nga Abantët që u larguan nga Troja, pas shkatërrimit të saj.    Amantia ishte qyteti kryesor i Koinonit, qendra politike, ekonomike, shoqërore, kulturore, etj. Në të kryqëzoheshin nje rrjet i dendur rrugësh që lidhnin Apoloninë me Bylisin dhe më tej me Epirin. Të ardhurat kryesore ekonomike vinin nga blegtoria, dhe tregtimi i lëndës drusore pasi malet përreth ishin të veshur me pyje. Në vitet 260 P.K.-168 P.K. (B.Dautaj, Vlora në rrjedhat e kohës. Tirane 2001. fq.39-43), Amantia nxorri edhe monedhat e saj prej Bronxi me nënshkrimin AMANTION. Lidhjet kryesore ekonomike qyteti i kishte me Apoloninë dhe Epirin. Ndërkohë nuk dihet se si kanë qenë marrëdhëniet me Apoloninë, e cila shfrytëzonte minierën e serës së Nymfeut (Selenicës) që gjendej në territorin Amantin. Gjatë rrjedhave të kohës Amantia përjetoi edhe pushtime e shtetit Ilir, Epirot, Maqedonas, Romak, Bizantin, etj. Mund të përmendim se gjatë viteve të luftës civile në Romë, midis Çezarit dhe Pompeut, siç e pohon vetë Çezari tek libri i tij “Lufta civile” Amantët mbajtën anën e këtij të fundit në këtë konflikt. Gjatë periudhës së dyndjeve barbare në shekujt III-V Amantia si duket nuk i shpëtoi dot barbarizmave të gotëve. Ndërkohë në librin e tij “Ndërtimet” Prokopi i Çezaresë e përmend Amantian si një nga qytetet që rindërtoi Justiniani në Provincën e Epirit të Ri. Së fundi përmendet si qendër Peshkopale në shekullin e VIII-të, më pas historia hesht për të.    Amantia kishte një sipërfaqe prej 15 ha (B.Dautaj. po aty) dhe shtrihej përgjatë një kodre e rrethuar e gjitha me mure që arrinin gjatësinë 2200 m. Për vetë kushtet e ndërtimit në një terren të tillë qyteti kishte formën e një trapezi gjatësor. Pikërisht në këtë hapësirë gjendeshin ndërtesat, tempujt, stadiumi, akropoli, teatri, etj. (N.Ceka Monumentet X. 1975, N.Ceka, qendrat e fortifikuara të Amantëve fq.47).    Nga monumentet me të ruajtur në Amantia është padyshim stadiumi që padyshim është një nga treguesit e zhvillimit të qytetit. I zbuluar nga arkeologu Skënder Anamali në vitin 1956, ai ka formë katërkëndëshi ka një gjatësi në drejtimin Lindje-Perëndim prej 40.40 m. Kjo anë e tij përbëhet prej 17 shkallaresh të gurta ku uleshin spektatorët. Nga ana Lindore (gjerësia) stadiumi kishte 8 shkallare të tjera. Hyrja në stadium bëhej nga Veriu pjesa e të cilit ishte e hapur. Në librin e tij Përshkrimi i Greqisë (Ilirët dhe Iliria tek autorët antikë. Tirane 1965.fa.246) shkrimtari grek i shekullit të II-të, Pausania në pjesën e v-të, në kapitullin Elida, përmend qytetin Amant të Thronit, i cili sipas tij ndodhej pranë maleve Keraune (Llogarasë).    Në këtë pasazh Pausania përshkruan edhe një monument që qyteti i Apolonisë e kishte ngritur për nder të fitores që kishte arritur me Thronin. Ky i fundit që mendohet se mund të jetë Kanina e lashtë duhej të shihej nga Polisi i Apolonisë si një kërcënim i rrezikshëm për kontrollin e bregdetit dhe rrugëve detare. Ndoshta konflikti i zhvilluar në mesin e shekullit të III-të P.K.,ndodhi për shkak të synimit të Apolonisë për të nënshtruar Polisin e Orikut (N.Ceka. Ilirët. Fq.84), me qëllim që të kontrollonte guroret e tij që ndodheshin në të dyja anët e Karaburunit. Sot shumica e arkeologëve pranojnë se Throni antik nuk është veçse Kanina e sotme, duke ju larguar hipotezës se ky qytet ndodhej në kepin e Triportit. Nëpërmjet Thronit dhe Aulonës Amantët kryenin komunikimin me detin duke u lidhur me botën Ilire, Italike, Greke dhe Mesdhetare. Qytet tjetër i Koinonit Amant ishte Olympe, rrënojat e të cilës ndodhen në fshatin e sotëm Mavrovë në anën e djathtë të lumit Shushica (Monumentet X 1975. N.Ceka qendrat e fortifikuara të Amantias).    Olympe shtrihej mbi një kodër me një sipërfaqe prej 13 ha, dhe ishte qytet i paisur edhe me Akropol. Por ndryshe nga Amantia organizimi politik i së cilës ishte sipas Koinonit Grek, Olimpe i kishte organizuar institucionet e saj sipas modelit Epirot. Në krye të qytetit ishte nëpunësi më i lartë ekzekutiv i njohur me emrin Politarkes. Ai ndihmohej nga një kolegj nëpunësish të quajtur Synarkontë si dhe nga Gramateusi (sekretari). Emrin Olympe, qyteti mendohet se e mori nga vajza e Mbretit Pirro, Olimpia. Këtë variant e hodhi për herë të parë arkeologu Hasan Ceka, Olympe u identifikua nga arkeologu Burhan Dautaj, i cili gjatë gërmimeve të zhvilluara në vitet 1960 gjeti tetë monedha me mbishkrimin OLYMPIASTAN.    Zhvillimin më të madh Olympe e arriti në vitet 229-148 P.K. me nxjerrjen e monedhave, të cilat përdoreshin vetëm brenda ekonomisë së këtij qyteti. Ato kishin simbole të ngjashme me monedhat e Apolonisë, Amantias dhe Bylisit.    Interesant është fakti se autorët antikë heshtin për praninë e këtij qyteti, i cili ndeshet vetëm tek Stefan Bizantini që e përmend tek vepra e ti: “Mbi qytetet dhe popujt”. Cerja dhe Hadëraj ishin dy qyteza-fortesa të cilat kishin funksion strategjik për të kontrolluar lëvizjet që bëheshin përgjatë rrugës së Koinonit Amantin. Hulumtim

Në thellësitë e natyrës, mes luleve dhe aromave të freskëta, një botë e vogël por e përsosur funksionon me një disiplinë mahnitëse – bletët. Këto krijesa të vogla, por të jashtëzakonshme, nuk jetojnë vetëm për veten e tyre; ato janë pjesë e një bashkësie të organizuar në mënyrë të përkryer, ku çdo individ ka një detyrë të saktë dhe çdo lëvizje është e lidhur ngushtë me mirëqenien e kolonisë. Në një koshere, ka jetë, ka punë të palodhur dhe ka një ekuilibër të natyrshëm që sfidon kaosin. Bletët punëtore fluturojnë nga lulja në lule, duke mbledhur nektar dhe polen, mbretëresha siguron vazhdimësinë e jetës, ndërsa rojat mbrojnë me vigjilencë këtë mbretëri të artë. Ky është një mikrokozmos i disiplinës dhe bashkëpunimit, një mrekulli e natyrës ku harmonia dhe puna kolektive janë çelësi i mbijetesës. Nëse kërkojmë një model të përsosur të organizimit, efikasitetit dhe përkushtimit, atëherë duhet të shohim nga kosheret e bletëve—aty ku çdo individ, pavarësisht madhësisë, ka një rol jetësor për të luajtur. Si funksionojnë bletët dhe pse janë kaq të organizuara? Bletët janë ndër krijesat më të organizuara në natyrë, dhe kjo organizim i përsosur i lejon të mbijetojnë dhe të mbështesin ekosistemin. 1. Struktura e Kosheres dhe Roli i Bletëve Një koshere është si një qytet funksional ku çdo bletë ka një detyrë të përcaktuar. Brenda saj gjenden tre lloje kryesore bletësh: A. Mbretëresha  (1 në çdo koshere) Është e vetmja bletë që pjell vezë, duke siguruar vazhdimësinë e kolonisë. Ajo mund të pjellë deri në 2000 vezë në ditë . Jeton 2 deri në 5 vjet . Lëshon feromone që mbajnë unitetin në koshere dhe ndalojnë krijimin e një mbretëreshe tjetër. B. Bletët Punëtore  (50,000 - 60,000) Janë femra sterile dhe kryejnë të gjitha punët e kolonisë. Jetojnë vetëm 4-6 javë në verë , por në dimër mund të jetojnë më gjatë. Ndryshojnë rol sipas moshës: Pastruese  (1-3 ditë): Pastrojnë kosheren. Infermiere  (4-10 ditë): Ushqejnë larvat. Ndërtuese  (11-20 ditë): Prodhon dyll dhe ndërton hojet. Roje  (21-35 ditë): Mbrojnë hyrjen e koshereve. Mbledhëse  (pas 35 ditësh): Shkojnë jashtë për të mbledhur nektar, polen dhe ujë. C. Bletët Meshkuj (Tranët) Kanë vetëm një qëllim: të çiftëzohen me mbretëreshën . Nuk punojnë dhe nuk kanë thumb. Pas çiftëzimit, vdesin. Në fund të verës, bletët punëtore i dëbojnë nga koshereja, sepse nuk janë më të nevojshëm. 2. Si prodhojnë bletët mjaltin? Mbledhja e nektarit  – Bletët mbledhëse shkojnë nga lulja në lule dhe thithin nektarin me gojën e tyre të gjatë (proboscis). Transportimi  – Nektari ruhet në stomakun e dytë të bletës, ku përzihet me enzima që fillojnë tretjen dhe transformimin e tij. Depozitimi në hojet e dyllit  – Bleta e vendos nektarin në hojet e koshereve dhe fillon avullimi i ujit prej tij. Përpunimi  – Bletët rrahin krahët për të tharë nektarin, duke e kthyer në mjaltë të trashë. Mbyllja me dyll  – Kur mjalti është gati, bletët e mbulojnë qelizën me një shtresë dylli për ta ruajtur. 3. Si ndikon bleta në ekosistem? Bletët janë themelore për jetën në Tokë . Pa to, ekosistemet do të shembeshin. Pllenimi i bimëve  – 75% e bimëve bujqësore dhe 90% e bimëve të egra varen nga pllenimi i bletëve. Ruajtja e biodiversitetit  – Pa bletët, shumë lloje bimësh do të zhdukeshin. Ushqimi për njerëzit dhe kafshët  – Shumë kultura bujqësore dhe bimë barngrënëse mbështeten në bletët për të riprodhuar. 4. Pse janë kaq të organizuara? Organizimi i tyre vjen nga: Feromonet  – Kimikatet që çliron mbretëresha dhe bletët punëtore ndihmojnë në komunikimin dhe koordinimin. Komunikimi me “vallëzimin e bletëve”  – Bletët mbledhëse bëjnë një vallëzim specifik për të treguar vendndodhjen e burimeve ushqimore. Gjenetika  – Miliona vite evolucion i kanë bërë bletët të mbijetojnë përmes organizimit të përkryer. Instinkti kolektiv  – Në një koshere nuk ka “udhëheqës” në kuptimin tradicional; çdo bletë ndjek instinktin dhe komunikimin kimik për të ruajtur rendin. Përfundim Bletët janë një nga krijesat më të rëndësishme të natyrës. Ato punojnë në harmoni të plotë, prodhojnë mjaltë, pllenojnë bimët dhe mbajnë të ekuilibruar ekosistemin. Pa to, jeta në Tokë do të ishte në rrezik. Çfarë mendon, a mund të mësojmë ne njerëzit nga organizimi i bletëve?

Liqeni i Butrintit në jug të Shqipërisë, i cili shtrihet përgjatë bregut të detit Jon është krahasuar me Maldivet nga turistët – falë ujërave të tij mahnitëse bruz, plazheve me rërë të bardhë dhe klimës së ngrohtë të verës, shkruan Rom Preston-Ellis në një artikull të botuar në të përditshmen britanike “Mirror”. Ndërsa destinacionet klasike të pushimeve në Evropë po bëhen gjithnjë e më të mbipopulluara këtë verë, turistët janë në kërkim të vendeve më të qeta. Butrinti  në qarkun e Vlorës, Shqipëri plotëson të gjitha kërkesat për një arratisje ëndrrash – me motin e tij të mrekullueshëm, ujërat bruz të pastra kristal dhe rrënojat e lashta romake. Madje, shumë ekspertë të udhëtimeve e kanë krahasuar me Maldivet – falë peizazhit mahnitës të detit, plazheve me rërë të bardhë dhe klimës së ngrohtë. Gjatë vizitës në Butrint mund të shijoni shtigjet e natyrës, eksploroni historinë dhe përvojën thelbësore të pushimeve në plazh. Parku Kombëtar i Butrintit i listuar në UNESCO shtrihet në një sipërfaqe prej 9,424 hektarësh me peizazhe të ndryshme, duke përfshirë kodra, liqene, ligatina dhe këneta të kripura. Ky park është shtëpia e qytetit historik të Butrintit, i cili ka përjetuar banim të vazhdueshëm që nga kohërat parahistorike përmes sundimit grek, romak, bizantin dhe venecian. E kaluara e pasur e zonës shfaqet përmes grupit të saj të relikeve të mirëmbajtura që datojnë nga shekujt IV deri në XIX, një teatër, kisha, vila, kulla dhe bazilika. Parku Kombëtar i Butrintit është një thesar kulturor. Vizitorët mund të shijojnë shkëlqimin natyror, të mrekullohen me rrënojat e lashta, të eksplorojnë kalanë dhe madje të hipin në një traget për të shkuar në një kështjellë të çuditshme veneciane përtej Kanalit të Vivarit, ku ndodhen shumë ndërtesa romake dhe otomane. Turistët që planifikojnë një vizitë në Butrint, mund të akomodohen në “Hotel Livia” – me çmime që fillojnë nga 39 paund nata. Gjithashtu, pushuesit mund të zgjedhin të qëndrojnë në  Sarandë , një qytet piktoresk turistik vetëm 30 minuta larg me makinë, i njohur për gjirin e tij mahnitës, plazhet me rërë, shëtitoren magjepsëse dhe kalanë historike të shekullit XVI. Saranda krenohet me një sërë opsionesh akomodimi – që u përshtaten të gjitha buxheteve – të gjitha me çmime të shkëlqyera në krahasim me vendet e tjera të njohura turistike. Përveç përballueshmërisë së saj, Saranda shënon gjithashtu rezultate të larta për aksesueshmërinë. Turistët britanikë mund të rezervojnë fluturime buxhetore drejt Tiranës ose Korfuz – pasi mund të arrijnë lehtësisht në Sarandë, me autobus ose traget./

Ish-presidenti amerikan, Jimmy Carter ka marrë një çmim ”Grammy” pas vdekjes – i katërti – për versionin audio të një koleksioni të fjalimeve të tij të së dielave në komunitetin e tij fetar në Xhiorxhia. Presidenti demokrat vdiq në moshën 100-vjeçare më 29 dhjetor, por në gusht ai botoi “Të dielat e fundit në Plains: Një festë 100-vjeçare”, një libër për dashurinë, mirësinë, faljen dhe jetën e përtejme në Kishën Baptiste në Maranatha në Plains, vendlindja e tij. Jason Carter, një nga nipërit e tij, mori pjesë në ceremoninë gala’ në Los Anxheles për të marrë çmimin në emër të tij. Jeta e ish presidentit Amerikan Jimmy Carter Marre ngaVOA Jeta dhe kontributi i presidentit të 39-të amerikan, Jimmy Carter Jeta dhe kontributi i presidentit të 39-të amerikan, Jimmy Carter Jeta dhe kontributi i presidentit të 39-të amerikan, Jimmy Carter Ish-Presidenti i Shteteve të Bashkuara, Jimmy Carter vdiq të dielën në moshën 100 vjeçare. Presidenti më jetëgjatë amerikan vdiq në shtëpinë e tij në qytetin e vogël Plains të Xhorxhias, ku ai dhe gruaja e tij, Rosalynn, e cila vdiq në moshën 96 vjeçare në nëntor 2023, kaluan pjesën më të madhe të jetët e tyre, njoftoi Qendra Carter. “Themeluesi ynë, ish-presidenti i SHBA-së Jimmy Carter, ndërroi jetë këtë pasdite në Plains të Xhorxhias”, tha qendra në një postim në lidhje me vdekjen e tij në platformën e mediave sociale X. Në deklaratë thuhej se ai vdiq i qetë, i rrethuar nga familja e tij. Korrespondenti i Zërit të Amerikës Kane Farabaugh sjell një përmbledhje të jetës së ish-presidentit, karrerës së tij pasi u largua nga presidenca, angazhimin për shëndetësinë dhe demokracinë globale dhe hollësi të tjera mbi trashëgiminë e presidentit të 39-të të Shteteve të Bashkuara. Jeta dhe kontributi i presidentit të 39-të amerikan, Jimmy Carter Kur Jimmy Carter bëri betimin më 20 janar të vitit 1977, ai premtoi një “qeverisje të mirë, ashtu si populli amerikan”. "Nuk mund të ketë detyrë më fisnike dhe më ambicioze për Amerikën, në këtë ditë të një fillimi të ri, sesa të ndihmojë formimin e një bote të drejtë dhe paqësore”, tha ai. Një bote që ai vazhdoi t’i kontribuojë përtej mandatit të tij të vetëm në Shtëpinë e Bardhë, duke u bërë laureat i Çmimit Nobel për Paqe. Ai është themelues i qendrës Carter, një organizatë globale jofitimprurëse, misioni i së cilës është “përhapja e paqes dhe shpresës, si dhe luftimi i sëmundjeve”. "Punën e Qendrës Carter e shoh si vazhdimësi të asaj që u mundova të bëja si president”, tha ai më 2007. Zoti Carter lindi në Plains të Xhorxhias më 1924. Ai u diplomua nga Akademia e Marinës amerikane më 1946, duke shërbyer si oficer nëndetëseje para se të kthehej në Plains më 1953 për të drejtuar fermën e familjes pas vdekjes së babait të tij. Ish-presidenti hyri në politikë gjatë lëvizjes për të drejtat civile të viteve 1960. Ai shërbeu dy mandate si ligjvënës në Xhorxhia para se të bëhej guvernator i shtetit më 1971. “U them sinqerisht se koha për diskriminimin racor ka mbaruar”, tha ai në fjalimin gjatë inaugurimit të tij si guvernator i Xhorxhias më 1971. Ai u bë nga një guvernator jo shumë i njohur i jugut më 1971, në kandidatin fitues të zgjedhjeve presidenciale më 1976, pasi mposhti me rezultat të ngushtë republikanin Gerald Ford. Ndërmjetësimi i marrëveshjeve në “Camp David” më 1979 dhe traktati përfundimtar i paqes midis Egjiptit dhe Izraelit ishte kulmi i presidencës së tij. "Gjatë 25 viteve të kaluara kanë ndodhur katër luftra midis arabëve dhe izraelitëve, me egjiptianët në krye, të mbështetur nga Bashkimi Sovjetik. Egjipti ishte vendi i vetëm që mund ta sfidonte Izraelin ushtarakisht”, tha zoti Carter në një deklaratë më 2009. Zoti Carter negocioi edhe një traktat që i ktheu Panamasë kontrollin e Kanalit të Panamasë dhe vendosi lidhje të plota diplomatike me Republikën Popullore të Kinës. Por, revolucioni islamik i vitit 1979 në Iran ndryshoi kursin e presidencës së tij. Protestat e udhëhequra nga klerikët shiitë rrëzuan udhëheqësin iranian të mbështetur nga Shtetet e Bashkuara, i cili u largua nga vendi. Më vonë militantët sulmuan ambasadën amerikane në Teheran, duke marrë peng 66 amerikanë. Në fund të nëntorit, 13 pengje u liruan. Në prill të vitit 1980, ish-presidenti autorizoi një operacion ushtarak për të liruar pengjet tjera. Operacioni dështoi dhe tetë pjesëtarë të ushtrisë amerikane vdiqën. Zoti Carter u përball edhe me sfida të brendshme. Inflacioni dhe shkalla e papunësisë dëmtuan ekonominë, çka ndikoi në humbjen e tij në zgjedhjet e vitit 1980 ndaj republikanit Ronald Reagan. Më 20 janar të vitit 1981 – ditën e inaugurimit të Reaganit – Irani liroi gjithë pengjet amerikane. Zoti Carter, i mposhtur dhe i dëshpëruar, u kthye në vendlindjen e tij për të planifikuar angazhimin e tij pas-presidencial. "Po mendoja të bëja diçka të vogël, një zyrë pranë disa ndërtesave të bukura në Atlanta”, tha ai më 2007. Rezultati ishte shumë më i madh. Një organizatë jofitimprurëse e njohur botërisht, Qendra Carter ka monitoruar mbi 100 procese zgjedhore dhe ka ndërmjetësuar mosmarrëveshje duke filluar nga një bllokadë bërthamore me Korenë e Veriut më 1994 e deri tek një marrëveshje paqeje midis Ugandës dhe Sudanit. Qendra angazhohet edhe për çështje shëndetësore duke luftuar sëmundjet në pjesët më të varfra të planetit. Çrrënjosja e sëmundjes parazitare ‘dracunculiasis’, e njohur si ‘Krimbi i Guinesë’, ishte qëllimi kryesor. Në vitin 2022 janë raportuar vetëm 13 raste në njerëz, numri më i ulët i të prekurve ndonjëherë me këtë sëmundje. "Është vetëm një sëmundje në historinë e njerëzimit që është çrrënjosur. Ajo është lija, më shumë se tridhjetë vjet më parë. ‘Krimbi i Guinesë’ së shpejti do të jetë sëmundja e dytë në histori që do të fshihet nga faqja e dheut”, tha ai më 2009. Angazhimi i zotit Carter për të ndihmuar njerëzimin e çoi atë në Oslo të Norvegjisë më 2002, ku pranoi Çmimin Nobel për Paqe. “Çmimin Nobel për Paqe e fitova për shkak të punës së Qendrës Carter. Pra, do të isha plotësisht i kënaqur nëse trashëgimia ime do të jetë e bazuar mbi paqen dhe të drejtat e njeriut. Kush nuk e do këtë gjë?”, u shpreh zoti Carter më 2007. Zoti Carter i mbijetoi kancerit të trurit më 2015 dhe kishte një jetë aktive deri në vitet e 90-a. Por problemet shëndetësore dhe pandemia e koronavirusit më 2020 e mbylli atë në qytetin e tij të lindjes, ku kaloi vitet e fundit të jetës. Në një nga paraqitjet e tij të fundit televizive, zoti Carter ndau me Zërin e Amerikës shpresat e tij për të ardhmen. “Do të doja që në të ardhmen t’i shihja Shtetet e Bashkuara kampion në botë për paqen, të drejtat e njeriut dhe cilësinë e mjedisit dhe do të thosha duke i trajtuar të gjithë si të barabartë. Nëse mund ta bëjmë këtë, do të kishim një superfuqi të vërtetë në vendin, që unë e dua shumë”, tha ai më 2019.

Nga Melanie Goodfellow Aktorja franceze Juliette Binoche është emëruar Presidente e Jurisë për edicionin e vitit 2025 të Festivalit të Filmit në Kanë në maj. Nderi, i cili u shpall të martën në mëngjes me orën e Parisit, do të bjerë saktësisht 40 vjet pasi ylli fitues i Oskarit " The English Patient" u prek për herë të parë në festival me kandidatin e André Téchiné për Palme d'Or Rendez-vous në 1985. Binoche ndjek hapat e regjisores amerikane Greta Gerwig, juria e së cilës fitoi Anora të Sean Baker me Palmën e Artë vitin e kaluar.“Mezi pres të ndaj këto përvoja jetësore me anëtarët e jurisë dhe publikun. Në vitin 1985 i ngjita shkallët për herë të parë me entuziazmin dhe pasigurinë e një aktoreje të re; Nuk e imagjinoja kurrë që do të kthehesha 40 vjet më vonë në rolin e nderit të Presidentit të Jurisë. E vlerësoj privilegjin, përgjegjësinë dhe nevojën absolute për përulësi”, tha Binoche. Aktorja franceze, karriera e së cilës zgjat pak më shumë se 40 vjet dhe më shumë se 70 kredite, ka thënë shpesh se "ka lindur në Kanë". Binoche luajti në Rendez-vous si një aktore e re e etur që largohet nga shtëpia e saj provinciale për në Paris në kërkim të famës dhe fillon një seri marrëdhëniesh të trazuara me tre burra të luajtur përkatësisht nga Lambert Wilson, Wadeck Stanczak dhe Jean-Louis Trintignant. Filmi fitoi Téchiné regjisori më i mirë dhe lançoi një Binoche 21-vjeçare, edhe nëse ishte bashkë-ylli i saj Stanczak që fitoi një César të sapoardhur vitin e ardhshëm. Që atëherë, Binoche është shfaqur në shtatë kandidatë të tjerë për Palmën e Artë, që përfshijnë "Code Unknown" (2000) dhe Hidden (2007) të Micheal Haneke ; Kopja e certifikuar e Abbas Kiaostami (2010), për të cilën ajo fitoi aktoren më të mirë; Kozmopolis i David Cronenberg (2012); Sils Maria e Olivier Assayas (2014), Slack Bay e Bruno Dumont (2016) dhe Shija e gjërave e Tran Anh Hùng (2023). Filmografia e saj përfshin gjithashtu vepra të rregulltarëve të Kanës, Leos Carax, Claire Denis, Amos Gitaï, Naomi Kawase, Hirokazu Kore-eda, Krzysztof Kieślowski dhe Hou Hsiao-Hsien. "Fituesja e çmimeve më prestigjioze, Juliette Binoche nuk kërkon virtuozitet, duke preferuar t'i besojë vetëm emocionit dhe të vërtetës së pakapshme të momentit", shkruante Festivali i Filmit në Kanë në publikimin e tij duke shpallur presidencën e Binoche. "Ajo është pa dyshim e inkurajuar, siç theksoi Louis Malle pas Dëmtimit , nga 'lidhja e saj e dashurisë me kamerën dhe prania dhe intensiteti i saj mahnitës'. Festivali përmendi karrierën e saj shumëplanëshe, e cila ka përfshirë gjithashtu seriale si "Shkallët" dhe "The New Look" ; teatri, me produksionin e Antigone me Ivo van Hove; kërcim, me veprën e përbashkët In-i me Akram Khan; shfaqje muzikore me Alexandre Tharaud dhe pikturë. Ai gjithashtu vuri në dukje punën e Binoche për të rritur ndërgjegjësimin rreth çështjeve të tilla si arsimi, njerëzit e zhvendosur, të drejtat e njeriut në Iran dhe ekologjia dhe se si ajo kohët e fundit ka kaluar pas të gjithë komunitetit të kineastëve në Evropë duke marrë rolin e Presidentes së Akademisë Evropiane të Filmit . Krahas Gerwig, presidentet e mëparshme femra të jurisë përfshijnë Olivia de Havilland (1965), Sophia Loren (1966), Michèle Morgan (1971), Ingrid Bergman (1973), Jeanne Moreau (1975), Françoise Sagan (1979), Jeanne Moreau ( 1995), Isabelle Adjani (1997), Liv Ullmann (2001), Isabelle Huppert (2009) dhe Jane Campion (2014) dhe Cate Blanchett (2018). “Angazhimet e saj të gjera të kujtojnë ato të Olivia de Havilland, e cila mbahet mend për sfidimin e plotfuqishmërisë së studiove amerikane. Ajo legjendë e Hollivudit ishte Presidente e Jurisë së Festivalit të Kanës në vitin 1965, duke ia kaluar për herë të parë stafetën një gruaje tjetër, gjithashtu një legjendë e Cinecitta, Sophia Loren, 60 vjet më parë. Ashtu si në një linjë të gjatë e të bukur familjare, presidenca e Juliette Binoche në Festivalin e këtij viti feston dhe bashkon yjet e së kaluarës.” Edicioni i 78-të i Festivalit të Filmit në Kanë do të zhvillohet nga 13 Maji

Nexhmije Pagarusha – Bilbili i Kosovës Në historinë e artit shqiptar, pak emra shkëlqejnë si ai i Nexhmije Pagarushës , gruas që me zërin e saj të kristaltë dhe interpretimin e ndjerë preku zemrat e mijëra njerëzve. E njohur si “Bilbili i Kosovës” , ajo nuk ishte thjesht një këngëtare, por një ikonë, një simbol i shpirtit dhe kulturës shqiptare. Me një zë që ngjante si një melodi hyjnore, ajo mund të përshkruante dashurinë, dhembjen dhe krenarinë kombëtare me një fuqi që pak artistë mund ta arrinin. Nga malet e Kosovës deri në skenat ndërkombëtare, zëri i saj u dëgjua dhe u duartrokit me admirim. “Baresha” , kënga që u kthye në himnin e saj, mbetet një kryevepër e papërsëritshme e muzikës shqiptare, ku natyra dhe ndjenjat gërshetohen në një harmoni të përsosur. Me një karrierë që sfidoi kohën dhe një trashëgimi që do të jetojë përjetësisht, Nexhmije Pagarusha mbetet një yll i pashuar në qiellin e muzikës shqiptare. Ajo nuk ishte thjesht një artiste—ajo ishte zëri i shpirtit të një kombi. Nexhmije Pagarusha (1933–2020) ishte një nga këngëtaret më të mëdha shqiptare, e njohur si "Bilbili i Kosovës" për zërin e saj të jashtëzakonshëm dhe interpretimet e ndjera. Ajo kishte një karrierë të gjatë dhe të pasur, duke kënduar në zhanre të ndryshme si kënga popullore, qytetare dhe klasike. Një nga këngët e saj më të njohura është "Baresha" , një kryevepër që simbolizon shpirtin dhe kulturën shqiptare. Interpretimi i saj i kësaj kënge mbetet unik dhe i pakrahasueshëm. Përveç muzikës, ajo ka pasur edhe një angazhim në teatër dhe kinematografi. Pagarusha la një trashëgimi të madhe kulturore dhe artistike, duke qenë një figurë e pakrahasueshme në historinë e muzikës shqiptare. Nexhmije Pagarusha ka interpretuar një repertor të gjerë këngësh, duke i dhënë një identitet të veçantë muzikës shqiptare. Disa nga këngët më të njohura të saj janë: Këngë të njohura: 1. "Baresha" – Kryevepra e saj më e famshme, simbol i shpirtit shqiptar. 2. "Ani mori nuse" – Një këngë e bukur qytetare shqiptare. 3. "Mora testin" – Një baladë e njohur me melodi të ndjerë. 4. "Ç’u ngrit lulja në mëngjes" – Një këngë e bukur tradicionale. 5. "Kur më del në derë" – Një këngë me motive popullore të Kosovës. 6. "Ke selvitë" – Një këngë lirike me një melodi të qetë dhe emocionale. 7. "Zambaku i Prizrenit" – Një këngë e njohur për Prizrenin. 8. "E dehun jam" – Një këngë melankolike me një interpretim të thellë. 9. "Sytë për ty i kam të njomë" – Një tjetër perlë e muzikës shqiptare. 10. "Dashnor t’u bana" – Një këngë me një tekst të ndjerë dhe interpretim të jashtëzakonshëm. Këngë të tjera të njohura: "O djalë o djalë" "Dallëndyshe" "Një lule" "Dua më shumë Shqipërinë" "Zonja Shkodrane" "Fluturojnë fjalët" "Bije trup e bije zë" A keni ndonjë këngë të saj që ju pëlqen më shumë?

Një ekip shkencëtarësh çekë ka zbuluar në Shqipërinë e Jugut liqenin termal nëntokësor më të madh në botë, të cilin e kanë quajtur “Liqeni Neuron”, sipas fondacionit që financoi ekspeditën shkencore. Prej disa vitesh, shkencëtarët çekë kanë eksploruar strukturat nëntokësore të luginave malore në zonën kufitare mes Shqipërisë dhe Greqisë. Gjatë kërkimeve të tyre në Leskovin, në Luginën e Vromonerit, në anën shqiptare të kufirit, ata zbuluan në vitin 2021 një sistem të gjerë shpellash. Ky sistem përmban burime të shumta termale që lëshojnë kolona të larta avulli. Gjatë gjurmimit të këtyre burimeve, ekipi identifikoi një humnerë mbi 100 metra të thellë, të cilën e emërtuan “Atmos”. Në fund të kësaj humnerë, shkencëtarët kanë konfirmuar zbulimin e liqenit termal më të madh të njohur deri më sot. Me një gjatësi prej 138 metrash, një gjerësi prej 42 metrash dhe një perimetër prej 345 metrash, ai përmban rreth 8,335 metra kub ujë të nxehtë. Harta e sistemit të shpellës dhe dokumentimi i liqenit u realizuan me ndihmën e teknologjisë së avancuar, falë financimit të Fondacionit Neuron, një organizatë çeke që mbështet kërkimet shkencore. “Gjatë eksplorimit fillestar, ne krijuam një hartë bazë me pajisjet tona dhe e kuptuam menjëherë se kemi zbuluar diçka të jashtëzakonshme. Falë Fondacionit Neuron, arritëm të përdorim një skaner celular LIDAR, i cili na mundësoi të matnim me saktësi të gjithë shpellën dhe zonën e liqenit. Po bashkëpunojmë gjithashtu me hidrologët për të analizuar pjesën nënujore të liqenit duke përdorur sonar,” deklaroi Richard Bouda, fotograf dhe pjesëmarrës në ekspeditë. Për këtë studim u përdor teknologjia më moderne, duke përfshirë sistemin GeoSlam, një metodë skanimi 3D që krijon modele precize të shpellave. Radio Prague International shkruan se zbulimi i këtij liqeni ka një rëndësi të madhe shkencore për shkak të mënyrës së pazakontë të formimit të shpellës. Uji mineral i liqenit është i ngopur me sulfur hidrogjeni, i cili oksidohet kur bie në kontakt me ajrin dhe prodhon acid sulfurik. Ky acid, në mënyrë të vazhdueshme, shpërbën shkëmbinjtë gëlqerorë, duke i kthyer në gips të butë dhe duke formuar hapësira të reja nëntokësore. Zbulimi pritet të ketë ndikim të rëndësishëm në studimet hidrologjike dhe gjeologjike të zonës. Bouda thekson se puna kërkimore do të vijojë për të kuptuar më mirë lidhjet mes burimeve ujore sipërfaqësore dhe atyre nëntokësore: “Ne besojmë se ky zbulim do të ndihmojë në mbrojtjen e zonës dhe në kuptimin më të mirë të rrjedhave hidrologjike. Deri më sot, askush nuk e di saktësisht sesi janë të ndërlidhura këto ujëra nëntokësore me sipërfaqen.” Me këtë zbulim të jashtëzakonshëm, Shqipëria hyn në hartën e studiuesve ndërkombëtarë si një vend me potencial të madh për eksplorime gjeologjike dhe shkencore.

Mbretëresha Letizia kanalizon Hollywood-in e Vjetër me fustan bruz të përjetshëm Mbreti spanjoll doli në Madrid Megan Bull Shkrimtar televiziv 8 orë më parë5 shkurt 2025, ora 11:02 GMT Mbretëresha Letizia është një ikonë mbretërore e modës dhe të martën, ajo kanalizoi magjepsjen e Hollivudit të Vjetër. Duke shkuar në Rastro Espace në Madrid, mbretëresha doli me një fustan midi ngjyrë bruz me një ndjesi të viteve 1930.  Një element kryesor i përditshmërisë, Letizia ka veshur më parë dizajnin elegant të Dandara Spain, por këtë herë, ajo e ka kombinuar atë me një pardesy deve nga Carolina Herrera, taka nudo për kotele dhe një çantë Magrit Mica.  Duke i shtuar estetikës së saj vintage, fustanet brune të Letizia-s ishin stiluar me valë të buta yjesh që mbulonin fytyrën e saj. Sa i përket grimit të saj, nëna e dy fëmijëve kishte një shkëlqim rrezatues, falë bronzit të puthitur nga dielli, rimelit rozë të zbehtë dhe buzëkuqit nudo me shkëlqim të lartë. Një angazhim i rëndësishëm për Letizian, bashkëshortja e mbretit Felipe drejtoi një aktivitet institucional për nder të Ditës Botërore të Kancerit. Pas mbërritjes, 52-vjeçarja – e cila është gjithashtu Presidente Nderi e Shoqatës Spanjolle Kundër Kancerit (AECC) – u takua me anëtarë të ndryshëm të organizatës, përpara se të ngjitej në skenë ku mbajti një fjalim.  Në prag të ngjarjes, Letizia ka marrë pjesë në takimet në AECC. Më 30 janar, ish-gazetari u fotografua duke ecur dhe duke qeshur me sekretariatin María Dolores Ocaña.  E dalluar jashtë selisë së AECC-së, Letizia ishte veshur për biznes, duke veshur një xhaketë sportive jeshile me një bluzë të zezë dhe pantallona të qepura. E pajisur me një palë vathë me rrathë, një çantë lëkure të hijshme dhe çizme me platformë, mbretërorja dukej shumë elegante.  Me Ditën Botërore të Kancerit që mbahet më 4 shkurt, Letizia dhe anëtarët e tjerë mbretërorë evropianë kanë dhënë mbështetjen e tyre këtë javë.