Search this site

Takimi i Princit William dhe fëmijëve me Taylor Swift - detaje ekskluzive Princi i Uellsit mori pjesë në shfaqje me dy fëmijët e tij më të mëdhenj… Një imazh i ndarë i Uellsit dhe Taylor Swift Isabelle Kejsi Dihet se Princi William është një fans i madh i Aston Villas, por të premten mbrëma ai konfirmoi se së bashku me fëmijët e tij më të mëdhenj, Princin George, 10 vjeç dhe Princeshën Charlotte, nëntë vjeç, ai është një Swiftie me të drejta të plota. Raportet u përhapën pasi Mbreti i ardhshëm shijoi një mbrëmje emocionuese në stadiumin Wembley së bashku me fëmijët e tij në prag të ditëlindjes së tij të 42-të. Së bashku, ata u panë duke kërcyer natën larg Shake It Off nga Taylor Swift, me kushërirën e William, Zara Tindall, ndërsa këngëtarja nisi turneun e saj Eras në Londër. Një foto e Princit George, Princeshës Charlotte, Princit William dhe Taylor Swift © Princi dhe Princesha e Uellsit George dhe Charlotte nuk mund të dukeshin më të lumtur kur u kapën duke bërë një selfie me yllin Mbrëmja speciale ishte e mbushur plot me të gjitha gjërat e Taylor, duke nisur me një takim dhe përshëndetje me vetë gruan - për të mos përmendur edhe me të dashurin e saj yll sportiv - dhe përfundoi me një dalje Swift për të shmangur turmat, por nëse një gjë është për Sigurisht, treshja e Uellsit dukej sikur kishin një top absolut. Takimi me Taylor Swift Të shtunën, kanalet zyrtare të mediave sociale për Princin dhe Princeshën e Uellsit shpërndanë një foto të momentit të jashtëzakonshëm kur Princi William, Princi George dhe Princesha Charlotte takuan këngëtaren All Too Well vetëm 25 minuta para se ajo të dilte në skenë. Një person i brendshëm tha HELLO! se ardhja e Uellsit nuk shkoi fare sipas planit pasi përfunduan pak me vonesë. “Ata patën një makth për të hyrë brenda, ata po vraponin vërtet vonë, por kishin planifikuar të arrinin atje më herët, në mënyrë që të mund të takoheshin dhe të përshëndeseshin me Taylor paraprakisht, sepse e dinin se donin të largoheshin herët. Taylor në mënyrë qesharake i referohet ditëlindjes së William kur ndau një foto me të rinjtë mbretërorë në mediat sociale © Instagram Taylor iu referua në mënyrë gazmore ditëlindjen e William kur ndau një foto me të rinjtë mbretërorë në mediat sociale. “Ata kishin vetëm 25 minuta kohë të lirë, kështu që patën një takim dhe përshëndetje të shpejtë dhe më pas u ngjitën në kutinë e tyre para shfaqjes, dhe kishte pak stres dhe panik për këtë, sepse po zgjatej shumë”. Taylor ishte padyshim i kënaqur për njohjen e familjes mbretërore pasi edhe ajo ndau një foto në llogarinë e saj në rrjetet sociale duke pozuar me mbretërit britanikë dhe të dashurin e saj adhurues dhe yllin e sportit amerikan, Travis Kelce, i cili ishte në audiencë. Duke iu referuar ditëlindjes së Uilliam-it në mënyrë më gazmore, Taylor e ka mbishkrimin e imazhit: "Gëzuar Bday M8! Shfaqjet në Londër kanë një fillim të shkëlqyeshëm." Gjithçka për fëmijët Pavarësisht se ishte e Uilliam-it, mbrëmja ishte vërtet e tëra për fëmijët e tij. ynë shpjegoi se gjatë gjithë mbrëmjes, babai i tre fëmijëve u përpoq të mbante një profil të ulët për t'i lejuar fëmijët e tij të shijonin shfaqjen. Ata shtuan: "Shumicën e kohës ai dhe fëmijët ishin më mbrapa, kështu që ata nuk tërhoqën shumë vëmendjen, por kishte momente kur ata ishin në front, kështu që shumë shkëmbime po ndodhnin." Në videot që qarkullojnë në mediat sociale, Princi shihej duke i mposhtur lëvizjet e tij ndërsa Charlotte tundi duart në ajër duke tundur një byzylyk me dritë. Princi Louis, fëmija më i vogël i William nuk u paraqit në shfaqje, as gruaja e tij, Princesha e Uellsit, e cila ende po i nënshtrohet trajtimit parandalues ​​të kimioterapisë për kancerin.

Përfaqësuesi i pallatit Mbretëror zbulon a do kthehet më Kate Middleton në detyrat e saj SHKRUAR NGA SOT.COM.AL 23 MAJ 2024 Përfaqësuesi i pallatit Mbretëror zbulon a do kthehet më Kate Middleton nuk do të kthehet në punë ose në detyrat publike së shpejti, sipas Kensington Palace. Në një deklaratë për BBC, një zëdhënës i pallatit tha se Princesha e Uellsit – e cila njoftoi diagnozën e saj të kancerit marsin e kaluar – nuk do të kthehet në punë derisa mjekët e saj të thonë se ajo është në rregull. “Princesha nuk pritet të kthehet në punë derisa të pastrohet nga ekipi i saj mjekësor”, tha zëdhënësi. Lajmi se Kate mund të kthehej më herët erdhi pasi u publikua një raport në lidhje me punën e saj në Qendrën për Mbrojtjen e Hershme të Fëmijërisë. Në mars, një raport i Telegraph tha se princesha po punonte nga shtëpia për organizatën. Në atë kohë, Kensington Palace konfirmoi se kishte rezultate “shumë pozitive” në studimin e frymëzuar nga përfshirja e Kate me organizatën. Pak ditë pas raportimit, Kate foli publikisht për mungesën e saj, duke ndarë në një video-mesazh personal se ishte diagnostikuar me kancer dhe se do të largohej nga posti pasi i nënshtrohej kimioterapisë parandaluese. Në mes të betejës së saj me sëmundjen, burri i saj, Princi William, rifilloi detyrat e tij mbretërore. Të martën, më 21 maj, ajo mori pjesë në festën e Kopshtit të Sovranit në Pallatin Buckingham. I pranishëm ishte edhe babai i tij, Mbreti Charles III, i cili zbuloi diagnozën e tij të kancerit .

Papas Antonio Belusci (Belushi)Papas Antonio Belusci (Belushi) KISHA In memoriam: në kujtim të Papas Antonio Belushit Prof. Domenico Morelli kujton Papas Antonio Belushin (Antonio Bellusci, 1934-2024), figurë poliedrike, që bëri shumë për arbëreshët dhe për kulturën shqiptare në Itali e përtej saj. Ndërroi jetë më 20 qershor 2024. Krahas angazhimit baritor, Zoti Ndon i ka kushtuar gjithë kohën e vet mbrojtjes, promovimit dhe vlerësimit të trashëgimisë arbëreshe. Duket se dëshira e tij më e madhe ishte të rilidhte arbëreshët e shpërndarë nëpër botë. R.SH . – Vatikan Domenico Morelli Zoti thirri pranë vetes Papas Antonio Bellusci-n (Zotin Ndon). Figura unike e priftit të Eparkisë së Lungros (Ungra në arbërisht), studiues i traditës, përhapës i gjuhës dhe i kulturës arbëreshe e mbi të gjitha mik i të gjithë atyre, që patën fatin ta njohin. Veprimtaria e tij në Eparki u karakterizua nga përkushtimi i thellë dhe puna baritore në të gjitha bashkësitë ku shërbeu. Vërtet, ai thirrej gjithmonë për të ndërmarrë veprimtari misionare në rast vështirësish. Kështu, në Santa Sofia d’Epiro (Shën Sofia në arbërisht) në çastin e zgjerimit të famullisë, ose në San Costantino Albanese (Shën Kostandini i Arbëreshëvet), ose në Falconara (Fallkunara), ku kishte detyrën e rëndë të famullitarit në një bashkësi, që po i kthehej ritit grek. Së fundi, në Kozencë, ku rindërtoi një famulli dhe një bashkësi arbëreshe. Tipari kryesor i apostullimit të tij ishte afërsia e madhe me njerëzit, problemet e të cilëve i kuptonte, sepse ai vetë vinte nga një familje e përvuajtur, por me frikën e Tënzot. Për këto arsye, është vlerësuar gjithmonë nga ipeshkvijtë dhe nga meshtarët e dioqezave të tjera. Krahas angazhimit baritor, Zoti Ndon i ka kushtuar gjithë kohën e vet mbrojtjes, promovimit dhe vlerësimit të trashëgimisë arbëreshe. Duket se dëshira e tij më e madhe ishte të rilidhte arbëreshët e shpërndarë nëpër botë, prandaj, u bë udhëtar i palodhur, që nga viti 1965 deri më 1990 kreu misione të ndryshme në Greqi, në vendet arbërore (kështu i quan ai në punën e tij kërkimore "studime ndër arbërorët e Helladës), si edhe në vitin 1987, gjatë një vizite organizuar nga Bureau pour les langues moins repandues të Komisionit Evropian. U miqësua me arbëreshët e Gjermanisë, të SHBA-ve dhe të Zvicrës, të cilët e donin fort. Këto udhëtime, këto kërkime, që përfshijnë regjistrime këngësh dhe vjershash, si edhe burime origjinale, dokumentohen në vepra dhe tekste të rëndësishme për antropologët dhe etnologët. Qëllimi ishte të gjallëroheshin e të bëheshin të dukshme dëshmitë gjuhësore e kulturore të arbëreshëve të shpërndarë nëpër botë. Në veprimtarinë e tij të gjatë në famulli, pranë kishës përuroi qendra kulturore, duke zhvilluar edhe një punë intensive kërkimore etnografike e përhapëse të informacionit të mbledhur, duke i dhënë shtysë realizimit të revistave si "Vatra Jonë", “Dita jonë” dhe "Lidhja". Bujaria e tij e shtyu të mirëpresë vëllezërit e tij shqiptarë, në ikje nga vendlindja. Kjo ndjeshmëri u vlerësua: presidenti Berisha i dha nënshtetësinë shqiptare në vitin 1994. Përveç kësaj, institucionet më të larta kulturore në Shqipëri i dhanë çmime të panumërta. Autor i botimeve të shumta, i vlerësuar me çmime prestigjioze edhe nga Republika e Kosovës, u nderua me Qytetarinë e Nderit nga presidentja Vjosa Osmani-Sadriu. Gjatë gjithë jetës, u thellua në studimin e ngjarjeve të Eparkisë, për të cilën botoi Historinë, me rastin e njëqindvjetorit të themelimit të saj. Bibliografia e tij është e gjerë dhe përfshin botime etnografike dhe kërkime të thelluara historike. Puna e tij u kurorëzua në bibliotekën “A. Bellusci” të Frascineto-s (Frasnita), të cilën e themeloi vetë. Krahas mijëra vëllimeve me tema albanologjike dhe shpirtërore greko-bizantine, aty gjenden të gjitha botimet e tij, dokumentet e punës kërkimore dhe një arkiv i rëndësishëm personal. Me largimin e Zoti Ndon për në shtëpinë e Atit Qiellor, Eparkia humbet një nga shtyllat e saj. Të gjithë arbëreshët dhe shqiptarët në mbarë botën humbin një mik të apasionuar. Jemi pranë në lutje me ata që e donin I përjetshëm është kujtimi yt, vëlla i dashur. Nga Instituti per Arberesget At Antonio Bellusci Lindi më 15 shtator të vitit 1934 në Frasnitë (Frascineto) të krahinës së Kozencës (Kalabri). Kreu studimet për filozofi dhe teologji në Universitetin Pontifik Gregorian të Romës më 1962. Shërbeu si famullitar në fshatrat arbëreshe të Shën Kostandinit në vitet 1965–1973 dhe Fallkunarë në vitet 1973–1979. Prej vitit 1979 deri në 2000 shërbeu si famullitar në kishat arbëreshe të Kozencës dhe prej vitit 2000 në Kastrovilari. Ka botuar disa libra, si: “Canti sacri tradicionali albanesi” (Këngë fetare arbëreshe), 1971; “Argalia ndër tekstet origjinale arbëreshe”, 1977; “Magia, miti e credenze popolari” (Magji, mite dhe besime popullore), 1983; “Dizionario fraseologico degli Albanesi d’Italia e di Grecia” (Fjalor frazeologjik i Arbëreshëve të Italisë dhe të Greqisë), 1989; “La pastorizia - Ricerca etnografia tra gli albanesi di Frascineto”, Kozencë (Blegtoria - hulumtim etnografik te Arbëreshët e Frasnitës), 1991; “Kërkime dhe studime ndër arbërorët e Helladhës”, 1994, 2005; “Antologjia Arbëreshe”, 2003, si edhe një varg artikujsh studimorë. Themeloi dhe drejtoi revistën e parë arbëreshe në krahinën e Bazilikatës “Vatra jonë”, në vitet 1966–1970. Në vitin 1980 themeloi revistën periodike “Lidhja”, organ i Shoqatës kulturore-shoqërore “Gjergj Kastrioti - Skënderbeu” në Kozenca. Shkrimet e kësaj reviste janë në gjuhën letrare shqipe si dhe në të folmet arbëreshe, si dhe në gjuhën italiane. At Bellusci krijoi bashkëpunim me arbëreshët kudo ku ndodhen në botë, si dhe ka qenë pjesëmarrës në shumë veprimtari shkencore në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni etj. Studiuesi dhe prifti arbëresh, Antonio Bellusci është nderuar nga komuna e Çiftit me titullin Kalorës i Skënderbeut (Cavaliere di Skanderbeg). Një titull i dhënë në shenjë mirënjohjeje për punën dhe përgjegjësinë në kontribuimin e ruajtjes së identitetit arbëresh. Qendra e Studimeve dhe Publikimeve për Arbëreshët (QSPA) ka botuar në vitin 2020, librin “Rrugëtim në ngulimet arbëreshe” të prof. Bellusci-t, shkruar në bashkëpunim me autoren Ornela Radovicka, të cilin e gjeni në faqen online.

Ura e Kaçarellos, monumenti i kulturës për t’u vizituar në Dropull Ura e Kaçarellos, monumenti i kulturës për t’u vizituar Drejtoria Rajonale e Trashëgimisë Kulturore Gjirokastër ndau online një album fotografik të një prej monumenteve të kulturës që ndodhet në zonën e thellë të Pogonit, pranë fshatit Hllomo në Bashkinë Dropull. Bëhet fjalë për Urën e Kaçarellos, Monument Kulture, Kategoria I, e cila tërheq vëmendjen e vizitorëve vendas e të huaj. Në Pogon rruga nga Sopiku në Hllomo kalon mbi lumin e Kaçarellos mbi të cilin ngrihet ura e Kaçarellos. Kjo urë është e ndërtuar me dy harqe me qemer rrethor. Harku kryesor i djathti, ka hapësirë drite 16 metra, mbi të cilin ura lartësohet. Qemeri i harkut kryesor është i dyfishtë 1,05 m. Parashikimi i motit për sot/ ''Ferri'' zbret në tokë, temperaturat priten të shkojnë deri në... Nga të dy ballët ky qemer ka nga tetë ganxha që lidhin gurët fqinjë për të mos lejuar shkëputjen tërthore. Harku i majtë është po rrethor me qemer të dyfishtë (0,90 m) dhe me hapësirë drite 8m. Këmba ndërmjet dy harqeve në pjesën e poshtme nga të dy anët është trajtuar me majë, për çarjen e rrjedhës së ujit. Në pjesën e sipërme të këmbës, nga të dy anët, janë hapur dy kamare për mbishkrime por në to nuk ruhet gjë. Këmba është e punuar me pllaka shtufi me trashësi të vogël, me fuga thuajse të rregullta. Gjatësia e urës gjatë kalldrëmit arrin 36 metra. Kalldrëmi me gjerësi 2,9 m është punuar me pllaka shtufi të vendosura këlliç të ndërprera cdo 80 cm, me shkallëzime tërthore. Kalldrëmi është i siguruar anash me parapet tipik të kohës së Ali Pashë Tepelenës, kollona guri 0,80 m të larta të ngulura cdo 0,50 m në murin e qemerit të urës e me hapësirën midis tyre të mbushur.

Voskopoja kryeqendra e juglindjes së vendit njihet si një nga fshatrat më të rëndësishëm turistikë jo vetëm në rajonin e juglindjes por në të gjithë Shqipërinë. Nga ana e bashkisë Korçë vlerësohet si fshati model i turizmit. Jo vetëm për trashëgiminë historike e kulturore, traditat e klimën e shëndetshme po edhe investimet në infrastrukturë. Rreth 3 milion dollarë investime janë kryer në Voskopojë këto vitet e fundit. Burime të bashkisë Korçë sqaruan se këto investime janë realizuar për afro 33 mijë metra katror rrugë, ndriçimin publik, qëndrën e re shëndetësore dhe restaurimin e të paktën 4 kishave. Projekti i investimeve ka përfshirë edhe shkollën e Voskopojës. Banorët nga ana e tyre kanë financuar të ardhurat në bujtina apo shërbime që kanë në fokus turizmin. Falë këtyre investimeve, Voskopoja vlerësohet si fshati i shëndruar në modelin e turizmit. Ndërkaq, Voskopoja është përfshirë në programin e 100 fshatrave turistikë krahas fshatrave të Dardhës, Drenovës e Boboshticës në zonën e Korçës. Pas investimeve mbi 3 milion dollarë që e kanë trasformuar në modelin e fshatit turistik, Voskopoja mirëpret zbatimin e projektit të 100 fshatrave që ka vendosur të zbatojë qeveria shqiptare.

Piktori shqiptar mes 100 më të mirëve në ekspozitën e UEFA në Gjermani. Guri Madhi krahas Salvador Dalisë, Picassos, Joan Miro, Rene Magritte, Paul Klee, Alexander Deyneka, Banksy Piktori shqiptar mes 100 më të mirëve në Sot është ditlindja e një prej piktorëve më të shquar shqiptarë, Guri Madhi. Ai lindi si sot 103 vjet më parë dhe ndërroi jetë në vitin 1988, duke lënë pas një trashëgimi të pashlyer me veprat e tij në pikturë. Po sot, burime nga Dortmund, vendi ku do të hapet ekspozita, konfirmuan lajmin. Lajmin e konfirmoi edhe i biri i piktorit Guri Madhi, Pandi Madhi: -Po, është e vërtetë, tha ai. Eshtë nder i madh jo vetëm për familjarët, por për Shqipërinë e kudo ku ka shqiptarë, tha Pandi Madhi. Ja dhe njoftimi zyrtar që vjen nga Dormund: Në Muzeun e Futbollit Gjerman në Dortmund, në një sipërfaqe prej 1000 metra katrorë do të ekspozohen 175 vepra arti me temë futbollin, të 100 autorëve, ndërmjet të cilave është përzgjedhur dhe vepra e vitit 1986 “Kur nuk shkojnë në stadium” (në anglisht “Ëatching football game”) e piktorit shqiptar Guri Madhi (1921-1988). Ceremonia e hapjes së ekspozites “In motion – art & football” do të jetë në 27 Maj 2024 dhe do të jetë për publikun deri më 6 janar 2025. Në këtë ekspozitë, do të njiheni me vepra të Salvador Dalisë, Picassos, Joan Miro, Rene Magritte, Paul Klee, Alexander Deyneka, Banksy, e të tjere dhe mes tyre artisti shqiptar Guri Madhi. Në faqet 224 dhe 225 të katalogut të kësaj ekspozite, me titullin “In motion” dhe autor Manuel Neukirchner (Drejtor i Muzeut) prezantohet vepra e Guri Madhit (që është pjesë e ekspozitës), e shoqëruar me analizën e saj dhe jetëshkrimin e artistit. Më 15 qershor 2024, pikërisht në Dortmund, Kombëtarja jonë e futbollit do të zhvillojë ndeshjen e parë kundër Italisë. Tifozët tanë do të kenë rastin për të vizituar ekspozitën, si një pikë tjetër kontakti me vendin e tyre, këtë radhë me artin shqiptar, përmes Artistit të shquar Guri Madhi. A.K./TemA

Katie Daly Fansat mbretërorë u kënaqën kur panë Princeshën e Uellsit në fejesën e saj të parë publike që kur ajo u tërhoq nga jeta publike në fillim të këtij viti. Ndërsa Princesha Kate, 42 vjeç, vazhdon t'i nënshtrohet kimioterapisë për kancerin, ajo mbetet kryesisht e munguar në jetën publike. Por në një postim në Instagram të premten, mbretëresha zbuloi se ndërsa "nuk është jashtë pyllit", ajo do të shfaqej në paradën e ditëlindjes së Mbretit të shtunën, e njohur ndryshe si Trooping the Colour. Kate Middleton duke qëndruar pranë pemës © Matt Porteous Princesha Kate publikoi këtë imazh të ri përpara paraqitjes së saj në Trooping Familja mbretërore nderoi rolin e saj ushtarak si kolone e Regjimentit të Gardës Irlandeze dhe ajo doli me një pamje elegante të përshtatur që ndihej çuditërisht e njohur për fansat e modës së Princeshës Diana të viteve 1980. Kate merr pjesë në Trooping the Color 2024 me Princin George dhe Princeshën Charlotte© Getty Kate mori pjesë në Trooping the Color 2024 Për daljen e saj të parë publike që nga dita e Krishtlindjes, Princesha zgjodhi një fustan bardh e zi me porosi Jenny Packham. Fustani i prerë me laps paraqiste një brez të zi, tuba të zinj rreth qafës dhe një detaj me hark të madh në qafë. Princi William me Princeshën Kate, Princin George, Princin Louis dhe Princeshën Charlotte© Chris Jackson Kate u shfaq e veshur me Jenny Packham Fustani i strukturuar u bashkua me 'Romy 85 Optic White Leather Pumps' nga Jimmy Choo me një takë stiletto të mprehtë si brisk dhe 'Bayswater Black Suede Clutch' nga Mulberry. Princesha Kate strehohet nga shiu me një ombrellë ndërsa ecën me fëmijët e saj për në Trainerin e Glass State në Paradën e Gardës së Kuajve gjatë Trooping the Colour© Getty Princesha Kate zgjodhi një look bardh e zi me një kapele Philip Treacy Ylli i shfaqjes ishte kapela e saj madhështore Philip Treacy, e cila ishte në formë disku dhe përmbante detaje të zeza që ngriheshin vertikalisht nga lart. Shtëpia e braktisur e Princit William dhe Princeshës Kate për të cilën pak njerëz dinë Princesha Charlotte veshi veshjen e gjyshes Diana në Trooping the Color - e keni vënë re? Duke kompletuar pamjen, të cilën princesha e veshi për një shëtitje me karrocë me tre fëmijët e saj dhe më vonë në ballkonin e Pallatit Buckingham, ishte karfica e regjimentit të Gardës irlandeze dhe "Vathët Cavolfiore Pearl Stud" nga Cassandra Goad, të cilat shiten me pakicë për mbi 4,000 £. Princesha Kate përshëndet gjatë Trooping the Colour© Getty Princesha Kate dukej elegante Pamja e Kate e koduar nga Diana Pamja Trooping e Kate ishte një vendim i rëndësishëm sartoral dhe shumë i pritur. Duket se për këtë rast të rëndësishëm ajo kërkoi frymëzim nga një prej veshjeve më ikonike të familjes mbretërore - princesha e ndjerë Diana. Diana me një pamje të strukturuar bardh e zi me taka© Getty Diana zgjodhi një look të strukturuar me taka Nëna e Princit William u pa në vitin 1985 kur ajo vizitoi Galerinë Kombëtare të Arteve në nëntor 1985 në Uashington DC me një pamje pothuajse identike. Princesha Diana duket lart me veshje bardh e zi© Getty Princesha Diana e Uellsit vizitoi Galerinë Kombëtare të Uashingtonit gjatë udhëtimit të tyre zyrtar në Shtetet e Bashkuara Mbretëresha u pa së bashku me bashkëshortin e saj të atëhershëm Princin Charles të veshur me një kostum të strukturuar me fund bardh e zi të dizajnuar nga Catherine Walker, i cili të kujtonte pamjen e Kate nga fundjava e kaluar. Diana me kostum bardh e zi dhe profili anësor me kapelë© Getty Veshja e ngjashme e kokës ishte e pazakontë Ndonëse fustani Jenny Packham i Kate kishte një dekolte të rrumbullakët, Diana iu drejtua një siluetë klasike të viteve '80 me shpatulla të mbushura dhe butona me dy gjokse. Princesha Diana u ul me veshje bardh e zi me hat© Getty Veshja bardh e zi e princeshës Diana ishte kaq e koduar nga Kate Ashtu si gruaja e djalit të saj, mbretërorja e ndjerë zgjodhi taka elegante, por pjesa më e çuditshme e pamjes së tyre ishin veshjet e kokës. Diana mbante një kapele pothuajse identike me numrin bardh e zi të Kate, i cili ishte dizajnuar nga Frederick Fox. Diana në të kuqe me ushtar në 1985© Getty Dianës i pëlqente një zbukurim me hark Duket se nëna mbretërore e tre fëmijëve mund të ketë marrë shënime stili nga vjehrra e saj e ndjerë në elementë të tjerë të ansamblit të saj Trooping. Princesha Diana shpesh preferonte zbukurimet me hark të madh në veshjet e saj. Diana duke buzëqeshur me fustan të zbukuruar me hark© Getty Shikoni stolitë me hark të Dianës dhe kapelën e ngjashme me Kate Zbuloni: Pse Princesha Kate dhe Meghan Markle nuk e veshën diademën e dasmës së Princeshë Dianës Ajo adhuronte një bluzë me pap pidhi, por gjithashtu u pa me pamje ku një hark i madh ishte ngjitur në një dekolte të rrumbullakët, njësoj si ajo e Kate. Një shembull i ndritshëm është ansambli burgundy me vija që ajo veshi gjatë një vizite në cemin e Luftës së Dytë Botërore te more.

Mirësevini, të dashur lexues, në një udhëtim nëpër kopshtet më befasuese dhe magjepsëse anembanë botës. Në këtë editorial, ne do të eksplorojmë thelbin e bukurisë së natyrës të pasqyruar në disa nga kopshtet më të hollë dhe të punuar me përpikëri të njohura për njerëzimin. Le të thellohemi në vendin e çudirave të artit botanik, ku çdo petal tregon një histori dhe çdo gjethe pëshpërit qetësi. Kopshtet e Artit dhe Kulturës Kopshti Majorelle, një kryevepër e krijuar nga piktori francez Jacques Majorelle, është një parajsë e ngjyrave të gjalla dhe florës ekzotike. Kjo mrekulli botanike është një shkrirje e artit, kulturës dhe natyrës, me një koleksion mbresëlënës kaktusësh, palmash dhe bambush që krijojnë një oaz magjepsës në zemër të Marrakech. Historia dhe Tekno-Shkenca në Lulëzim Përjetoni një tapiceri të historisë dhe shkencës tekno në Kopshtet Keukenhof, të njohura si Kopshti i Evropës Ky gur i çmuar historik shfaq një simfoni tulipanësh, daffodilësh dhe zymbylësh, të rregulluar me kujdes në modele të gjera që i bëjnë homazh trashëgimisë hortikulturore holandeze. Dëshmoni zgjuarsinë e teknologjisë dhe shkencës teksa ndërthuren me bujarinë e natyrës, duke krijuar një spektakël të pashoq me lule. Bukuri dhe Wellness Brendshme Retreats Hyni në një botë të bukurisë së brendshme dhe mirëqenies në Kopshtet Butchart, një vend i mrekullive hortikulturore i vendosur në ishullin piktoresk Vankuver. Zhytuni në një parajsë ndijore me trëndafila aromatike, pellgje të qeta dhe gjelbërim të harlisur që përzihen pa mundim për të krijuar një vendstrehim harmonik për mendjen, trupin dhe shpirtin. Mbretëria dhe ekstravaganca në lulëzim Nisni një udhëtim mbretëror nëpër Kopshtet e Versajës, një simbol i pasurisë dhe madhështisë i përshtatshëm për një princeshë. Mrekullohuni me lëndinat e zbukuruara me përpikëri, shatërvanët e zbukuruar dhe gardhet e skalitura që zbukurojnë këtë kryevepër ikonë franceze. Kopshtet e Versajës janë një dëshmi e shijeve ekstravagante të familjes mbretërore dhe shërbejnë si një kanavacë e gjallë me rëndësi historike dhe aftësi arkitekturore. Mbretëria e magjepsur e princeshave dhe përrallave Transportoni veten në mbretërinë e magjepsur të princeshave dhe përrallave në kopshtet Butchart në Victoria, Kanada. Ky oaz magjik është një arratisje e çuditshme në një botë të çudirave, ku lulëzimet shumëngjyrëshe, ujëvarat në kaskadë dhe gjethja e harlisur krijojnë një mjedis përrallor direkt nga një libër me tregime. Humbni veten në sharmin dhe joshjen e kësaj parajse botanike që kap thelbin e ëndrrës së një princeshe të vërtetë. Si përfundim, këto kopshte të mrekullueshme ofrojnë një vështrim në kaleidoskopin e bukurisë, artit, historisë dhe kulturës së natyrës. Çdo kopsht është një dëshmi e krijimtarisë dhe zgjuarsisë së njerëzimit, duke shfaqur potencialin e jashtëzakonshëm të botës natyrore për të frymëzuar, shëruar dhe magjepsur. Pra, nëse kërkoni qetësi, frymëzim apo thjesht dëshironi të kënaqeni me shkëlqimin e sferës botanike, këto kopshte premtojnë një përvojë të paharrueshme që do të mbetet në zemrën tuaj përgjithmonë. Bëhuni gati për të nisur një udhëtim nëpër kopshtet më të bukura që bota ka për të ofruar. Lëreni bukurinë e krijimeve të natyrës të magjepsin shqisat tuaja dhe të qetësojnë shpirtin tuaj ndërsa endeni nëpër këto peizazhe magjepsëse. Zhytuni në një botë ku arti, kultura, historia dhe luksi bashkohen për të krijuar parajsa në Tokë që janë vërtet të pashembullta.

“The Independent” shpall Listën e Influencës 2024, Dua Lipa mes 50 femrave më me ndikim në botë March 10, 2024 “The Independent” ka publikuar listën e grave me më shumë ndikim, për të vlerësuar kontributin e tyre të jashtëzakonshëm në sfera dhe industri të ndryshme. Mes 50 femrave më me ndikim në botë, është edhe Dua Lipa, e cila është e famshme jo vetëm në muzikë, por edhe në botën e modës. Gratë e fuqishme që i bëjnë gjërat të ndodhin, ndryshojnë bisedën dhe marrin atë që duan, janë shpallur në Listën e Influencës 2024 të The Independent, që përkon me Ditën Ndërkombëtare të Gruas. Pavarësisht nëse forca e tyre qëndron në aftësinë për të riparuar politikat dhe ligjet, për të shkëlqyer në sport ose për t’u bërë thirrje legjionit të tyre të përkushtuar të tifozëve, emëruesi i përbashkët i këtyre grave është aftësia e tyre për të ndikuar botën në një mënyrë ose në një tjetër. Për të dytin vit radhazi, “The Independent” ka përpiluar një listë me 50 femrat më me ndikim të momentit. Ata vinin nga një shumëllojshmëri botësh që përfshinin artet, politikën, biznesin, sportin, televizionin, median dhe aktivizmin. “The Independent” ka marrë një vendim të qëllimshëm për të mos përjashtuar gratë me të cilat lexuesit mund të mos pajtohen ose të mos i miratojnë. Ndikimi nuk do të thotë adhurim dhe disa nga figurat më me ndikim të historisë janë të vështira dhe të diskutueshme, për të mos thënë aspak. Në krye të listës është Esther Ghey mbresëlënëse, e cila nuk është thyer nga vrasja brutale e vajzës së saj Brianna, por e ka përdorur atë për të bërë fushatë për të mirë dhe për ndryshim. Asaj i bashkohet titanja sportive Mary Earps , e cila ndihmoi në udhëheqjen e luaneshave në një finale të Kupës së Botës dhe frymëzoi një komb, kancelarja në pritje Rachel Reeves dhe aktorja Hannah Waddingham e cila ka triumfuar në skenë dhe ekran në 12 muajt e fundit. Këngëtarja shqiptare nga Kosova, Dua Liba, nuk mund të mungonte në këtë listë të grave, të cilat me kontributin dhe veprimtarinë e tyre krijuese dhe promovuese të vlerave, kanë bërë të mundur vendosjen e gruas në qendër të progresit dhe zhvillimit.

Libri I Albright. “Të fuqishmit dhe i plotfuqishmi”. Kështu e titullon librin e saj me “reflektime rreth Amerikës, Zotit dhe ngjarjeve të botës”, Madeleine Albright, një ndër gratë më të fuqishme në botë, ish-Sekretare e Shtetit Amerikan. Një libër, i cili vjen në shqip falë përkthimit të Engjëllushe Shqarrit dhe Shtëpisë Botuese “Fan Noli”, me një parathënie nga ish-Presidenti amerikan, Bill Clinton. Dy figura shumë të rëndësishme për shqiptarët dhe sidomos për ata të Kosovës. Dyshja Clinton-Albright do të kishin një rol vendimtar në mbylljen e konfliktit në Kosovë, që shkaktoi sipas Albright 10 mijë të vrarë dhe qindra mijë të ndjekur nga shtëpitë e tyre. Zgjidhja e këtij konflikti, përpjekjet e vazhdueshme për t’i dhënë fund gjakderdhjes në Kosovë, është padyshim pjesë e këtij libri, ku ishSekretarja e Shtetit amerikan merr përsipër të rrëfejë dhe të trajtojë tema delikate. “Gjatë kohës që Madeleine Albright ishte Sekretare e Shtetit, bota mësoi atë që unë ndërkohë e dija: ajo nuk druhet të marrë përsipër çështje të vështira apo të thotë atë që mendon. Në librin “Të Fuqishmit dhe i Plotfuqishmi”, ajo shkruan me një sinqeritet të pazakontë dhe një logjikë të shëndoshë për rolin ndërkombëtar të Amerikës, për fenë, etikën dhe gjendjen aktuale të përçarjes dhe pështjellimit të botës. Në dijeninë time, asnjë Sekretar i mëparshëm Shteti nuk ka shkruar diçka të ngjashme me të. Është një libër befasues, i shkruar mes këshillave të miqve të shqetësuar se mos tema të tilla nuk mund të diskutohen pa shkaktuar dhimbje. Në përvojën time, e vetmja mënyrë për të mos shkaktuar dhimbje është të rrish duarkryq. Madeleine Albright është mishërimi i lëvizjes përpara”, shkruan Clinton në parathënien që shoqëron librin. Duke iu përmbajtur temave që trajton, libri është konceptuar në tri pjesë. Së pari “Zoti, liria, vendi”, për të vijuar me “Kryqi, gjysmëhëna, ylli”, ku gjejmë “Iraku: pasoja të pamenduara”, “Përballja me Al Kaedwn”, “Dilema saudite”, “Demokracia arabe”, “Islami në Perëndim” etj. Ndërsa pjesa e tretë i është rezervuar “Reflektimeve të fundit”. al.mi MADELEINE ALBRIGHT Gjatë viteve të fundit, Shteteve të Bashkuara u është dashur të përballen me çështjen e “luftës së drejtë” në Afganistan dhe Irak. Si Sekretare Shteti jam ndeshur me një sfidë të ngjashme në Ballkan. Në fillim të viteve ‘90, diktatori serb, Sllobodan Millosheviç, kish nisur tri luftëra të pasuksesshme: kundër Sllovenisë, kundër Kroacisë dhe kundër Bosnjës. Në vitin 1999, ai e drejtoi armiqësinë e tij kundër shumicës etnike shqiptare në Kosovë, provincë e Serbisë. foto galeri foto galeri foto galeri 123PreviousNext Gjatë një viti studiova çdo rrugë të mundshme për të siguruar një zgjidhje diplomatike që të respektohej nga të dy palët. Shqiptarët më në fund e pranuan propozimin tonë; Millosheviçi e refuzoi, duke ndërsyer forcat e tij të sigurimit kundër popullsisë civile. Interesi i tij ishte t’i dëbonte shqiptarët nga Kosova, duke vrarë udhëheqësit e tyre, duke djegur fshatrat e tyre dhe duke përhapur terror. Qëllimi i tij ishte që problemin e Kosovës “ta zgjidhte” një herë e përgjithmonë. Duke qenë se provinca ishte pjesë e Serbisë, krimet e Millosheviçit nuk mund të karakterizoheshin si agresion ndërkombëtar. Asnjë anëtar i NATO-s nuk po sulmohej, kështu që Aleanca nuk mund të pretendonte të përdorte të drejtën e vetëmbrojtjes. Serbia nuk kishte kërcënuar të pushtonte një vend tjetër, kështu që nuk kishte arsye për një goditje parandaluese. Megjithatë, ne e kishim për detyrë “të mbronim tjetrin e pambrojtur”. Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara miratoi një rezolutë, e cila kërkonte tërheqjen e trupave plaç- kitëse serbe, por diplomatët rusë, historikisht në anën e vëllezërve të tyre sllavë, premtuan se do të vinin veton për çdo masë që autorizonte përdorimin e forcës për ndaljen e serbëve. Kjo gjë e vuri administratën e Clinton-it dhe NATO-n përpara një zgjedhjeje të vështirë. Ose të lejonim Rusinë të përdorte veton me të cilën na kish kërcënuar, duke mos na lënë të vepronim, ose të përdornim forcën për të shpëtuar popullin e Kosovës edhe pa lejen e shprehur të Kombeve të Bashkuara. Punova tej mase shumë dhe ia dola mbanë për përdorimin e variantit të dytë. Arsyet e mia ishin pjesërisht strategjike: Europa nuk do të ishte asnjëherë plotësisht në paqe, për sa kohë që Ballkani të ishte i pastabilizuar dhe Ballkani nuk do të ishte i stabilizuar për sa kohë që Millosheviçi do të ishte në pushtet. Gjithsesi, motivi im kryesor ishte moral: Nuk doja të shihja të vriteshin njerëz të pafajshëm. Prania e NATO-s në Europë na dha mjetet për të ndalur spastrimin etnik në atë kontinent, ndërsa unë shpresoja se duke bërë këtë, do të ndihmonim që krime të tilla të mos ndodhnin edhe gjetiu. Kjo ishte realisht një nga ato kohë kur, për t’u bërë jehonë fjalëve të Martin Luther King-ut të Ri, qëndrimi ynë do të bazohej jo në atë që ishte e sigurt, por në atë që ishte e drejtë. Nisur nga fakti që ne nuk kishim një mandat të posaçëm të Kombeve të Bashkuara për veprime ushtarake, u përpoqëm veçanërisht shumë të provonim drejtësinë e kauzës sonë. Së pari, administrata e Clinton-it siguroi mbështetjen unanime të NATO-s. libri i albright Së dyti, unë mbaja kontakte të vazhdueshme me Sekretarin e Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara, Kofi Annan, i cili u dakordësua publikisht me ne se veprimet e serbëve ishin moralisht të papranueshme. Së treti, objektivat e NATOs gjatë luftës kontrolloheshin nga avokatë ushtarakë, të cilët e krahasonin secilin prej tyre me standardet e përcaktuara nga Konventat e Gjenevës. Në çdo rast bëhet një vlerësim për të parë nëse vlera e objektivit ishte më e madhe se risqet potenciale ndaj civilëve. Teksa lufta përparonte, ne shtuam presionin ushtarak ndaj Beogradit, por ndërkohë bënim kujdes për të minimizuar numrin e viktimave në njerëz dhe plagosjet e panevojshme të tyre. Tri objektiva civile (Ambasada kineze, një tren pasagjerësh dhe një kolonë me refugjatë) u goditën gabimisht. Vlerësimet për numrin e civilëve të vrarë nga bombardimet tregojnë se ata ishin nga 500 deri në 2000. Ndërsa Serbët, përpara se të arrinim t’i ndalnim, vranë rreth 10.000 shqiptarë të Kosovës dhe përzunë qindra mijëra të tjerë nga shtëpitë e tyre. Gjatë gjithë luftës, ne vazhduam përpjekjet diplomatike për të vendosur paqen. Më në fund, këto përpjekje u kurorëzuan me sukses. Millosheviçi kapitulloi; serbët i tërhoqën forcat e sigurimit nga Kosova; refugjatët u lejuan të ktheheshin; në vend u vendos një forcë paqeruajtëse e kryesuar nga NATOja dhe Kombet e Bashkuara arritën të kontribuonin në rindërtimin e vendit, i cili që atëherë ka organizuar disa raunde zgjedhjesh demokratike. Farat e konfliktit në Kosovë, sikurse edhe në luftërat e kahershme që kishin ardhur si pasojë e shpërbërjes së Jugosllavisë, kishin qenë të mbjella në historinë fetare të rajonit. Duke mbrojtur kauzën e Serbisë, Millosheviçi do të më thoshte se populli i tij kishte mbrojtur “Europën e Krishterë” për shekuj të tërë. Historia kombëtare epike e Serbisë është një rirrëfim i betejës së Kosovës, e zhvilluar kundër turqve otomanë në Fushën e Mëllenjave më 1389. Sipas legjendës, Princit Lazar të Serbisë i ishte shfaqur Profeti Elia në ditën fatale. Elia i kish ofruar princit të zgjidhte midis fitores në betejë (dhe një perandorie në tokë) dhe disfatës (kompensuar me një vend në parajsë).Princi zgjodhi fitoren e përjetshme në parajsë. Është një histori frymëzuese, një histori që ka luajtur një rol në vendimin e guximshëm të serbëve për t’u rezistuar nazistëve gjatë Luftës së Dytë Botërore. Problemi është se disa serbë vazhdojnë të jenë të vendosur të hakmerren për disfatën e pësuar në Kosovë më shumë se 600 vjet më parë, të motivuar nga një ndjenjë e egër nacionalizmi dhe besimi se kanë një marrëdhënie të veçantë me Zotin. Ndërsa në Kosovë lufta vazhdonte, Václav Havel-i do ta karakterizonte me këto fjalë: Nëse mund të thuash se një luftë është etike apo se ajo po zhvillohet për shkaqe etike, atëherë kjo është një prej atyre luftërave. Clinton mes refugjatëve kosovarë në Shkup Kosova (ndryshe nga Kuvajti) nuk ka puse nafte për t’u lakmuar; asnjë nga kombet anëtare të Aleancës nuk ka ndonjë pretendim territorial ndaj saj; Millosheviçi nuk kërcënon integritetin territorial të ndonjërit prej anëtarëve të Aleancës. E megjithatë, Aleanca hyri në luftë. Ajo lufton sepse është e shqetësuar për fatin e të tjerëve. Ajo po lufton, sepse asnjë njeri i mirë nuk mund të rrijë e të bëjë sehir vrasjet sistematike të popujve të tjerë nën drejtimin e qeverisë… Kjo luftë i vendos të drejtat e njeriut mbi të drejtat e shteteve. Shumica jonë do të pajtoheshin me faktin se morali, ndonëse shpesh i vështirë për t’u përcaktuar, është thelbësor për të shkuar mirë me njeri tjetrin. Ne do të ndiheshim më të sigurt në një botë, ku ndërgjegjja do të shërbente si udhërrëfyesi kryesor i veprimeve të kombeve dhe të individëve. Po feja? Feja është ndoshta ndikimi i vetëm më i madh në formimin e ndërgjegjes njerëzore, e megjithatë, ajo është njëherazi edhe një burim konfliktesh dhe urrejtjeje. Pas asaj që pamë të ndodhte në Ballkan dhe në rajone të tjera të shkatërruara nga konflikte me bazë fetare, a mund të themi se feja është diçka që duhet ta kemi më me bollëk? Si përdoret besimi fetar për pushtet personal NGA WILLIAM J.CLINTON Gjatë kohës që Madeleine Albright ishte Sekretare e Shtetit, bota mësoi atë që unë ndërkohë e dija: ajo nuk druhet të marrë përsipër çështje të vështira apo të thotë atë që mendon. Në librin “Të Fuqishmit dhe i Plotfuqishmi”, ajo shkruan me një sinqeritet të pazakontë dhe një logjikë të shëndoshë për rolin ndërkombëtar të Amerikës, për fenë, etikën dhe gjendjen aktuale të përçarjes dhe pështjellimit të botës. Në dijeninë time, asnjë Sekretar i mëparshëm Shteti nuk ka shkruar diçka të ngjashme me të. Është një libër befasues, i shkruar mes këshillave të miqve të shqetësuar se mos tema të tilla nuk mund të diskutohen pa shkaktuar dhimbje. Në përvojën time, e vetmja mënyrë për të mos shkaktuar dhimbje është të rrish duarkryq. Madeleine Albright është mishërimi i lëvizjes përpara. Pas bisedës sonë të parë rreth këtij projekti, i telefonova Madeleine-s për të diskutuar më tej për të, duke mos e ditur se ku ndodhej në atë çast. Doli se ishte në Gdansk të Polonisë, duke kremtuar njëzetë e pesë vjetorin e Solidaritetit, lëvizjes për demokraci që i dha fund Luftës së Ftohtë dhe solli lirinë në Europën Qendrore dhe Lindore. Kur i rashë telefonit, Madeleine ndodhej në mesin e një turme ku ishte edhe ish-presidenti çek, Vaclav Havel, dhe presidentët aktualë të Ukrainës dhe Polonisë. Ajo ua kaloi telefonin atyre dhe kështu pata rastin e paparashikuar, por të mirëpritur, të bisedoja me disa miq të vjetër. Ndërkohë, Madeleine vendosi një buqetë me lule në përkujtim të Solidaritetit dhe mori pjesë në një meshë të hapur në kremtim të lirisë, që zgjati tri orë. E kisha kapur në një moment dhe në një vend kur Zoti dhe demokracia ndodheshin përkrah njëri-tjetrit, në qendër të vëmendjes. Një nga temat e këtij libri dhe burim polemikash të vazhdueshme në jetën publike, ka të bëjë me marrëdhënien midis tyre. “Elementi fetar është themeli i demokracisë”, do të shkruante Walt Whitman, “Të gjitha fetë, të vjetra dhe të reja, janë aty”. Unë besoj se të gjithëve na ka ndodhur që të takojmë njerëz që do të ishin të gatshëm të përqafonin fjalinë e parë të Whitman-it dhe të shpërfillnin të dytën, duke i bërë kështu të dyja fjalitë të pakuptimta. Në më të mirën e tyre, të dyja, feja dhe demokracia, respektojnë barazinë dhe vlerën e çdo qenieje njerë- zore: ku të gjithë jemi shëmbëlltyra të Krijuesit, ku secili është pajisur me të drejta të patjetërsueshme. Këto doktrina rrinë mirë përbri njëra-tjetrës; ato janë njëjtësuese dhe përfshirëse. Problemet dalin kur interpretimin tonë orvatemi ta vëmë përpara atij të Whitman-it, duke argumentuar se ata që kanë të njëjtën ide të caktuar si ne rreth universit, janë më me vlerë se të tjerët. Të kesh një fe, është të besosh në ekzistencën e të vërtetës absolute. Por, të pohosh se qeniet njerëzore, sikundër janë, të papërsosura, mund ta zotërojnë plotësisht këtë të vërtetë apo se ideologjia jonë politike është plotë- sisht e vërtetë dhe na lejon të penalizojmë, shtypim, apo abuzojmë ata që kanë një besim të ndryshëm prej nesh, është një gjë krejtësisht tjetër. Kushtetuta e Shteteve të Bashkuara krijoi diçka vërtet të re: një sistem qeverisjeje, në të cilin besimi më i madh nuk u jepet zyrtarëve të lartë, pushteti i të cilëve kufizohet nga një sistem mjeshtëror kontrollesh dhe ekuilibrash, por popullit, si një i tërë. Ndër kufizimet që etërit tanë u vendosën atyre që janë në pushtet, është pamundësia për të vendosur një fe zyrtare shtetërore apo për të kufizuar të drejtën e gjithkujt për të qenë i lirë në zgjedhjen e besimit. Etërit themelues e kuptuan nga historia se përqendrimi i autoritetit politik dhe fetar në të njëjtat duar mund të ishte helmatisës. Sigurisht, ne e dimë se shpesh, pushteti i fesë shfrytëzohet nga ata që kërkojnë të forcojnë pushtetin e tyre personal në dëm të të tjerëve. Në Ballkan, Slobodan Millosheviçi fliste shumë për mbrojtjen e Europës së krishterë, por interesi i tij i vërtetë ishte ta përdorte fenë dhe përçarjen ekstreme për forcimin e pushtetit të tij. Osama bin Ladeni hiqet si mbrojtës i Islamit, por gatishmëria e tij për të vrarë njerëz të pafajshëm, duke përfshirë edhe myslimanë të tjerë, nuk është një interpretim i drejtë i Kuranit dhe nuk është besnik ndaj atij besimi. Në duar të gabuara, feja shndërrohet në një levë që përdoret për të armiqësuar një grup njerëzish ndaj një grupi tjetër, jo për shkak të ndonjë besimi të thellë shpirtëror, por sepse mund të ndihmojë këdo që kërkon të ngjallë armiqësi. Mos vallë kjo do të thotë se politikëbërësit duhet të përpiqen që fenë ta mbajnë të izoluar nga jeta publike? Sikundër argumenton Madeleine Albright, përgjigja e kësaj pyetjeje është një “Jo” kumbuese. Ne duhet jo vetëm të mos e bëjmë këtë, por edhe nëse do ta provonim ta bënim, nuk do t’ia dilnim mbanë. Bindjet fetare, kur janë bindje, nuk mund të vishen e zhvishen si të ishin një palë galloshe. Ne i mbartim ato me vete ngado që shkojmë, skeptikë dhe ateistë, përkrah besimtarëve. Një president apo një sekretar shteti duhet të marrë vendime, duke pasur parasysh besimet e tij fetare dhe ndikimin që këto vendime kanë te njerëzit e besimeve të ndryshme. Gjithsesi, sikurse Madeleine Albright vë në dukje, vlerësimi i këtij ndikimi nuk është punë fort e lehtë. Gjatë vizitës sime në Indi në vitin 2000, disa radikalë të zemëruar do të shfrenin tërbimin e tyre, duke vrarë me gjakftohtësi tridhjetë e tetë sheikë. Nëse nuk do ta kisha ndërmarrë atë udhëtim, viktimat me siguri do të ishin ende gjallë. Nëse nuk do ta kisha bërë atë udhëtim nga frika e asaj që mund të bënin ekstremistët, nuk do të kisha kryer detyrën si President i Shteteve të Bashkuara. Natyra e Amerikës është e tillë që shumë njerëz e përcaktojnë veten – ose një pjesë të saj – në lidhje me të, ose pro ose kundër. Kjo gjë është pjesë e realitetit, në të cilin ne si udhëheqës duhet të veprojmë. Kur imamët radikalë orvaten të shkatërrojnë mënyrën e të menduarit të disa të rinjve të tjetërsuar, të pakënaqur, ndër të cilët jo të gjithë janë të varfër dhe të paarsimuar, përmes ofrimit këtyre besimtarëve një udhëtim të ashtuquajtur të menjëhershëm në parajsë, në këmbim të gatishmërisë së tyre për të vrarë civilë dhe njëherazi për të hedhur në erë edhe vetveten, si duhet të reagojmë ne? Ne mund të përpiqeshim t’i kapnim ose vrisnim ata, por gjithsesi, të gjithë nuk do të mundnim t’i zinim. Mund të përpiqeshim t’i bindnim të hiqnin dorë nga dhuna, por kur argumentet tona nuk kanë asnjë lidhje me përvojat e tyre, nuk do të mund t’ia dilnim dot mbanë. Mundësia më e mirë që kemi është të punojmë së bashku me ata njerëz në botën myslimane, të cilët përpiqen të kapin mendjet e të njëjtëve njerëz si edhe radikalët, duke predikuar një Islam më të plotë dhe jo një Islam të shtrembëruar, të copëtuar, me thepa. Unë besoj vërtet se një gjë e tillë mund të bëhet jo duke dobësuar besimet shpirtërore, por duke u futur në thellësi të këtyre besimeve. Të tre besimet e Abrahamit kanë më shumë ngjashmëri se sa dallime, ku secili bën thirrje për nderim, zemërgjerësi, modesti dhe dashuri. Asnjë prej tyre nuk është i njohur plotësisht prej nesh. Sfida e udhëheqësve tanë është të përdorim atë që kemi të përbashkët si bazë për të mposhtur elementët më ekstremistë dhe për t’i hequr mbështetjen terrorizmit. Kur njerëzit e pranojnë humanizmin e tyre të përbashkët, atëherë bëhet më e vështirë të dejonizojnë dhe shkatërrojnë njëri-tjetrin. Është shumë më e lehtë të gjesh kompromise parimore me njërin nga “ne”, se sa me njërin nga “ata”. Besimi fetar mund të na ndihmojë të zhdukim vijën ndarëse të vjetër sa koha. Nuk ka detyrë më të rëndësishme, por siç e bën të qartë edhe libri i Madeleine Albright-it, kjo është një detyrë që – katër vjet e gjysmë pas 11 shtatorit – ne pothuaj as që e kemi zënë me dorë. ©

Tradita shekullore e Javës së Shenjtë Arbëreshe Java e Shenjtë Arbëreshe, që njihet si Java e Madhe apo Pashkët arbëreshe, janë një nga ngjarjet historike të arbëreshëve, ku vitet e tjera ka tërhequr dhe mjaft turistë. Vëmendja më e madhe qëndron te kostumet tradicionale të grave arbëreshe, përcjell albinfo.ch . Festimet nisin që të Enjten e Madhe, kur pas leximit të 12 fragmenteve të Ungjillit, prifti vazhdon të lajë këmbët e 12 burrave të komunitetit. Ata janë të ulur rreth një tavoline të madhe mbi të cilën janë rregulluar “kuleçët”, bukët e bekuara, që priten dhe shpërndahen te besimtarët. Kisha arbëreshe ndjek rite orotodokse-bizantine, ndërsa rite të tjera janë identike me kishën latine. Të Enjten e Madhe zhvillohet procesioni i statuajve shoqëruar me “këngë tradicionale shqiptare” (vajtimet) dhe në shumë komunitete arbëreshe përsëriten dhe të Premten e Madhe. Të Shtunën e Madhe në mëngjes këndohet Mbrëmja e Shenjtë dhe liturgjia e Shën Vasilit. Pas mesnatës në rrugët e fshatrave është emociouese të dëgjosh këndimin e “Kristos Anestei” (Krishti u ngjall). Ndërsa tradita vijon mes shumë komuniteteve arbëreshe me besimtarët që shkojnë në heshtje në Kolegjin e Shën Adrianit, ku bëhet riti i “vjedhjes së ujit”, në burimin e murgjve. Simbolikisht ky rit riprodhon atë që bëri Maria, e cila e parandaluar nga rojet dhe në pamundësi për të larë trupin e Jezusit, në heshtjen e natës arriti në një burim për të lagur leckën e përdorur më pas për të larë trupin e Jezusit. Moment jashtëzakonisht simbolik, ku besimtarët marrin pjesë në grupe me “gjitonie” (fqinjët) ku rruga shënohet nga heshtja, por ndërsa procesioni vazhdon, tashmë ata që kanë përfunduar ritin (pra të lirë nga detyrimi i heshtjes) përpiqen të bëjnë të flasin ata që nuk kanë shkuar ende te burimi (gratë e moshuara i provokojnë me shkopinj të gjatë të quajtur “dokanigje”), Kur të gjithë besimtarët e kanë pirë ujin, vazhdojnë me ndezjen e “qerradonulla”, një zjarr i madh besimi, gëzimi e ringjaljeje me intonacionin e këngës “Kristos Anesti”.

Pas isopolifonisë, xhubleta është trashëgimia e radhës e jomateriale e Shqipërisë që merret në mbrojtje nga UNESCO. Dijebërja e veshjes së xhubletës që daton 4 mijë vjet para, tashmë është pasuri e gjithë njerëzimit. Lajmin e bëri të ditur ministrja e Kulturës, Elva Margariti e cila mori pjesë në mbledhjen e Komitetit Ndërqeveritar për Mbrojtjen dhe Ruajtjen e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale të UNESCO-s, që u zhvillua në Marok. Margariti e cilëson një lajm të jashtëzakonshëm për trashëgiminë tonë kulturore dhe si dhuratë në 110-vjetorin e Pavarësisë. “Nga kryeqendra e Marokut, Komunitetit Ndërqeveritar për Mbrojtjen dhe Ruajtjen e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale të UNESCO-s, miratoi në formë unanime shpalljen e xhubletës shqiptare dhe bërjen e saj , si pjesë të listës së Trashëgimisë Kulturore Jomateriale nën mbrojtjen e UNESCO-s”, tha Margariti. Ministrja vuri në dukje se, “ky aset për vendin mund të humbiste. Por ne nuk e lejuam që xhubleta të mbetej thjeshtë një relike e të shkuarës dhe me përfshirjen në këtë listë ajo do të ketë jo vetëm mbështetjen e institucioneve tona por edhe atyre ndërkombëtare, që do ta trajtojnë xhubletën si pasuri të gjithë njerëzimit”. Ministrja tha se, kemi ardhur në këtë moment pas një pune të gjatë, plot përkushtim të një grupi të madh bashkëpunëtorësh, dosja e dijebërjes artizanale të xhubletës u pranua në listën e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale nën mbrojtjen e UNESCO-s. Xhubleta, veshje tipike e zonave të veriut, cilësohet si një prej kostumeve më të rralla popullore, me disa lloje e karakteristika, prerjeje e qepjeje, sipas zonave dhe moshave të grave që e vishnin. Në sesionin e 32-të të saj, Konferenca e përgjithshme e Organizatës së Kombeve të Bashkuara për arsimin shkencën dhe kulturën, UNESCO vendosi që të bëjë publike konventën e saj më të re: “Për ruajtjen e trashëgimisë kulturore jomateriale”. Qëllimi madhor i kësaj Konvente është ruajtja e trashëgimisë kulturore jomateriale; respektimi i trashëgimisë kulturore jomateriale të bashkësive, të grupeve dhe të individëve të prekur; sensibilizimi në nivel lokal, kombëtar dhe ndërkombëtar për rëndësinë e trashëgimisë kulturore jomateriale dhe të vlerësimit të saj të ndërsjellë; bashkëpunimi dhe asistenca ndërkombëtare. Kjo Konventë, një ndër më të rëndësishmet e UNESCO-s për 10 vitet e fundit përfshin në vetvete dhe i referohet instrumenteve ndërkombëtarë ekzistues lidhur me të drejtat e njeriut, paktit ndërkombëtar për të drejtat ekonomike, sociale dhe kulturore të 1966-ës apo dhe paktit ndërkombëtar për të drejtat civile dhe politike të 1966-ës. Konventa duke marrë parasysh rëndësinë e trashëgimisë kulturore jomateriale, përmbledhëse e diversitetit kulturor dhe garanci e zhvillimit afatgjatë, duke marrë parasysh ndërvarësinë midis trashëgimisë kulturore jomateriale dhe trashëgimisë materiale kulturore dhe natyrore; pranon se proceset e ndryshimit shoqëror, krahas kushteve që krijojnë për një dialog të përtërirë mes bashkësive, shkaktojnë gjithashtu, kërcënime të rënda për degradim, për zhdukje dhe shkatërrim të trashëgimisë kulturore jomateriale, veçanërisht për faktin e mungesës së mjeteve për ruajtjen e kësaj të fundit. Konventa gjithashtu, vlerëson vullnetin e përbotshëm dhe shqetësimin e përbashkët për të ruajtur trashëgiminë kulturore jomateriale të njerëzimit; duke pranuar se bashkësitë, në veçanti bashkësitë rrënjëse, grupet dhe, sipas rastit, individët, luajnë një rol të rëndësishëm në prodhimin, ruajtjen, mirëmbajtjen dhe rikrijimin e trashëgimisë kulturore jomateriale, ç’ka ndihmon kështu për pasurimin e diversitetit kulturor dhe të krijimtarisë njerëzore .