Search Results

U lind në Korçë, ku kreu shkollimin fillor. Pas përfundimit të liceut artistik “Jordan Misja” në degën e pianos, fillon studimet e larta në vitin 1970 në Akademinë e Arteve nën udhëheqjen e prof. Margarita Kristidhi. Në vitin 1973 vazhdon studimet në Bukuresht nën drejtimin e Prof. George Halmoş. Në vitin 1998 Nora Çashku është specializuar në Konservatorin Superior të Parisit për muzikën e shekullit XX. Është themeluese e Konkursit të Muzikës Franceze në Akademinë e Arteve. Nga viti 1997-2000 ka qënë dekane e Fakultetit të Muzikës në Akademinë e Arteve. Ka qene shefe e katedres se pianos Ne vitin 1998 Nora Çashku është specializuar në Konservatorin Superior të Parisit për muzikën e shekullit XX. Është themeluese e Konkursit të Muzikës Franceze në Akademinë e Arteve repertorin e saj bëjnë pjesë vepra të kompozitorve botërorë si: Chopin. Bach, Mozart, Beethoven, Rahmaninov, Salieri etj, si dhe Koncertet për piano dhe orkestër të kompozitorëve Çesk Zadeja, Tish Daija, Feim Ibrahimi, Aleksandër Peçi, Lejla Agolli, Kujtim Prodani, Liman Maloku. Ka interpretuar Albume pianistike dhe sonata të Tonin Arapit dhe të Kozma Larës, Albert Paparisto, Aleksander Gashi e Feim Ibrahimi etj Në veprimtarinë e saj artistike ka bashkëpunuar me artistë të shquar shqiptar si : Inva Mula, Gjergj Antoniu, Ibrahim Madhi, Rajmonda Koço, Astrit Selita, Renato Ripo, Piro dhe Pandosh Gjezi, Klodiana Skënderi, Shqipe Zani, Vangjush Papadhimitri si dhe me një sërë instrumentistësh të huaj si: Marius Lācraru(Ruamani) dhe Adalbert Scočič( Austri)e Ismail Aşan ( Turqi). Në koncertet e saj kanë dirigjuar dirigjent shqiptarë si: Rifat Teqja, Ferdinand Dedja, Eno Koço, Ermir Krantja, Petrika Afezolli, Jetmir Barbullushi ,Alqi Lepuri, Bujar Llapaj, si dhe dirigjenti Jusuf El Sisi (Egjypt). Në fondin e Radio Tiranës, pianistja Nora Çashku ka mbi 20 orë muzikë të inçizuara pianistike, duke kontribuar me interpretimin e saj në pasurimin e fondit tonë muzikor jo vetëm me muzikë të huaj por dhe me atë kombëtare. Nora Çashku ka dhënë koncerte thuajse në të gjitha qytetet e e Shqiperise si dhe ne Kosove dhe Maqedon Ajo është e para pianiste që futi në Shqipëri interpretimin pianistik të teknikën së muzikës moderne pianistike. Ajo është e para pianiste e ansmblit “ASMUS”. Ka një aktivitet jo vetem koncertal por dhe pedagogjik prej 39 vjetësh. Gjatë karierës pedagogjike ka udhëhequr mbi 90 studentë pianistë, një pjesë e të cilëve kanë krijuar emrat e tyre në botën e muzikës si brënda ashtu dhe jasht vëndit, si Jusuf Beshiri, Ida Tili Trebicka, Rudina Ciko, Klejda Tare, Lea Kilica, Zana Ngjela, Erjona Nurçelli, Xheni Afezolli, Erga Halilaj, Fjorda Veizaj etj. Profesionale Artistike Redakto Ka koncertuar në Francë, Gjermani, Itali, Rumani, Svicër, Kosovë, Maqedoni, Izrael etj. Në repertorin e saj bëjnë pjesë vepra të kompozitorve botërorë si: Chopin. Bach, Mozart, Beethoven, Rahmaninov, Salieri etj, si dhe Koncertet për piano dhe orkestër të kompozitorëve Çesk Zadeja, Tish Daija, Feim Ibrahimi, Aleksandër Peçi, Lejla Agolli, Kujtim Prodani, Liman Maloku. Ka interpretuar Albume pianistike dhe sonata të Tonin Arapit dhe të Kozma Larës, Albert Paparisto, Aleksander Gashi e Feim Ibrahimi etj Në repertorin e saj bëjnë pjesë vepra të kompozitorve botërorë si: Chopin. Bach, Mozart, Beethoven, Rahmaninov, Salieri etj, si dhe Koncertet për piano dhe orkestër të kompozitorëve Çesk Zadeja, Tish Daija, Feim Ibrahimi, Aleksandër Peçi, Lejla Agolli, Kujtim Prodani, Liman Maloku. Ka interpretuar Albume pianistike dhe sonata të Tonin Arapit dhe të Kozma Larës, Albert Paparisto, Aleksander Gashi e Feim Ibrahimi etj Në veprimtarinë e saj artistike ka bashkëpunuar me artistë të shquar shqiptar si : Inva Mula, Gjergj Antoniu, Ibrahim Madhi, Rajmonda Koço, Astrit Selita, Renato Ripo, Piro dhe Pandosh Gjezi, Klodiana Skënderi, Shqipe Zani, Vangjush Papadhimitri si dhe me një sërë instrumentistësh të huaj si: Marius Lācraru(Ruamani) dhe Adalbert Scočič( Austri)e Ismail Aşan ( Turqi). Në koncertet e saj kanë dirigjuar dirigjent shqiptarë si: Rifat Teqja, Ferdinand Dedja, Eno Koço, Ermir Krantja, Petrika Afezolli, Jetmir Barbullushi ,Alqi Lepuri, Bujar Llapaj, si dhe dirigjenti Jusuf El Sisi (Egjypt). Në fondin e Radio Tiranës, pianistja Nora Çashku ka mbi 20 orë muzikë të inçizuara pianistike, duke kontribuar me interpretimin e saj në pasurimin e fondit tonë muzikor jo vetëm me muzikë të huaj por dhe me atë kombëtare. Çashku ka dhënë koncerte thuajse në të gjitha qytetet e e Shqiperise si dhe ne Kosove dhe Maqedoni. Ajo është e para pianiste që futi në Shqipëri interpretimin pianistik të teknikën së muzikës moderne pianistike. Ajo është e para pianiste e ansmblit “ASMUS”. Ka një aktivitet jo vetem koncertal por dhe pedagogjik prej 39 vjetësh. Gjatë karierës pedagogjike ka udhëhequr mbi 90 studentë pianistë, një pjesë e të cilëve kanë krijuar emrat e tyre në botën e muzikës si brënda ashtu dhe jasht vëndit, si Jusuf Beshiri, Ida Tili Trebicka, Rudina Ciko, Klejda Tare, Lea Kilica, Zana Ngjela, Erjona Nurçelli, Xheni Afezolli, Erga Halilaj, Fjorda Veizaj etj. vitin 1998 Nora Çashku është specializuar në Konservatorin Superior të Parisit për muzikën e shekullit XX. Është themeluese e Konkursit të Muzikës Franceze në Akademinë e Arteve. Nga viti 1997-2000 ka qënë dekane e Fakultetit të Muzikës në Akademinë e Arteve. Ka qene shefe e katedres se pianos ne vitin 2008--2011 Ka titullin Profesor qe ne vitin 1999. Është bashkëautore e një libri “Metodë për Piano” si dhe e një “ Manuali Pianistik” Ka kryesuar disa juri muzikore kombëtare dhe nderkombetare. Nora Çashku është pianiste me një aktivitet mjaft të gjërë koncertal si brënda ashtu dhe jashte vëndit. Fituese e disa çmimeve kombëtare. Referime

Njoftimi i saj tronditës vjen pas disa javësh thashetheme për shëndetin dhe vendndodhjen e saj. Ajo foli për gjendjen e vet shëndetësore në një video-mesazh të xhiruar të mërkurën dhe të transmetuar të premten, i cili vjen pas thashethemeve të pareshtura në rrjetet sociale, prej se ajo u shtri në spital në janar për një operacion në stomak. Kate kërkoi “kohë, hapësirë dhe privatësi” gjatë mjekimit të sëmundjes së kancerit, duke mos treguar se për çfarë lloji bëhet fjalë. Princesha e Uellsit, Kate Middleton Ajo tha se e zbuloi se ka kancer pas operacionit. “Unë jam mirë”, tha ajo, duk shtuar “po forcohem çdo ditë duke u përqendruar në gjërat që do të më ndihmojnë të shërohem”. Kate, 42 vjeçe, nuk ishte parë në publik prej Krishtlindjes derisa doli një video këtë javë, ku ajo shihej me bashkëshortin e vet, Princin William, trashëgimtarin e fronit, duke ecur pranë një dyqani afër shtëpisë së tyre në Windsor. Pallati Kensington kishte dhënë pak hollësi për gjendjen e Kate, përveç se kishte thënë se nuk kishte të bënte me kancer dhe se operacioni ishte i suksesshëm, dhe se riaftësimi do ta mbante princeshën larg detyrave publike deri në prill. Kate tha se mendohej se nuk kishte kancer derisa testet e zbuluan. “Natyrisht kjo më tronditi shumë, dhe unë dhe William jemi duke bërë gjithçka që mundemi për ta menaxhuar këtë privatisht për hir të familjes sonë të re”, tha ajo. Kryeministri i Britanisë së Madhe, Rishi Sunak, tha se Kate “ka treguar guxim shumë të madh”. “Në javët e fundit, ajo ka qenë nën vëzhgim të madh dhe është trajtuar padrejtësisht nga një pjesë e mediave në gjithë botën dhe në rrjetet sociale”, tha ai.

Presidenti francez Emmanuel Macron ka nderuar shkrimtarin e mirënjohur Ismail Kadare me titullin “Urdhri i Lartë i Legjionit të Nderit”, gjatë vizitës së tij të parë zyrtare në Tiranë. Ai vlerësoi punën krijuese të Kadaresë, ku ndër të tjera tha se ‘të shkruash është të luftosh”, referuar periudhës komuniste para viteve ’90 në Shqipëri. “Të shkruash është të luftosh. Nga që ju jetuat dhe krijuat si një njeri i lirë në një vend që nuk ishte i tillë. Në një Shqipëri më stalininiste se stalianët. Ju arritët një xhevahir arkitekturë. Në moshën 11-vjeçare pas ionoheni pas Makbethit, Gogolit e me radhë. Kur zëri juaj mbytet me shtupë ju vazhdoni. Askush nuk mund tju mbyll ju gojën dhe hapësirën. Gjatë gjithë këtyre viteve është një formë vallëzimi që ju vazhdoni dhe tregoni gjërat. Kjo rrugë përfundoi me romanin “Pallati ëndrrave”, ku ishin ëndrrat e gjithë popullit. Kjo metaforë e madhe që vë në lojë gjithë sistemin. Kercënimet bëjnë më të forta ndaj jush deri sa në 1990 kërkoni azil politik. Shkuat në atë vend që i kishit shkruar edhe pse nuk e kishin vizituar kurrë. Gjenerali i Ushtrisë së Vdekur solli te francezët një adhurim për ju. Më kanë rrëfyer se ju e njihni pasurinë tonë dhe mund tju them se ju jeni bërë për të jetuar në Paris. Në vendin tonë keni krijuar shumë miqësi dhe me botuesin tuaj që fliste dhe mbante në kasafortën e tij gjithë ato që ju keni patur nevojë të tregoni. Klod Dyrrah, realizoi arratisjen tuaj të fortë në 1990 dhe kjo dha një shpresë, ikja juaj solli dhe protestën e studentëve. Një lëvizje luhatëse mes dy kombëve tona bën një lidhje të forta mes nesh . Nga ju kanë lindur shumë tekste që kanë ngritur shume ura mes nesh. Në veprat tuaja kujtojnë që Europa është një ëndërr dhe një vend i përbashkët. Ju vazhdoni ta përjetoni këtë gjë me familjen tua.

Finlanda, vendi më i lumtur në botë po ofron udhëtime falas Finlanda, vendi më i lumtur në botë po ofron udhëtime falas Çdo vit për dekadën e fundit, Raporti Botëror i Lumturisë, një studim vjetor i sponsorizuar nga Kombet e Bashkuara, rendit vendet bazuar në atë se sa të kënaqur ndihen qytetarët me cilësinë e jetës së tyre. Për të gjashtin vit radhazi, Finlanda kryesoi listën dhe u emërua “vendi më i lumtur në botë” . Vendi i ngrirë i veriut europian duket se ka “sekretin e lumturisë”. Në fakt, këtë vit ajo është gati ta ndajë duke ofruar “seminare lumturie” për 10 persona me fat, të gjitha shpenzimet e paguara, përmes Visit Finland. Masterclass i Lumturisë është planifikuar të zhvillohet nga 12 deri më 15 qershor në Kuru Resort, një vendstrehim në Lake District të Finlandës. Visit Finland do të mbulojë të gjitha shpenzimet e udhëtimit dhe akomodimit, të cilat përfshijnë një dhomë private dhe akses në një sauna dhe banjë private, sipas faqes së internetit Visit Finland. Platforma tashmë është hapur dhe pranon aplikime deri më 2 prill. Udhëtimi përfshin seanca me trajnerë ekspertë të cilët do t’i udhëheqin 10 me fat drejt një stili jetese të ekuilibruar që promovon lumturinë në mënyrën finlandeze. Trajnimi do të mbulojë katër tema kryesore: natyrën dhe stilin e jetës, shëndetin dhe ekuilibrin, planifikimin dhe jetën e përditshme, ushqimin dhe mirëqenien. “Finlandezët shpesh pyeten “si jeni kaq të lumtur?” Ne besojmë se lumturia vjen nga një marrëdhënie e ngushtë me natyrën dhe stili ynë i jetesës me këmbë në tokë”, tha Heli Jimenez, Shef i Marketingut Ndërkombëtar në Business Finland. “Finlanda ofron përvoja zhytëse në natyrë. Pyjet freskuese, liqenet simpatike dhe peizazhet e arkipelagut tonë janë të gjitha vende perfekte për t’u çlodhur dhe për të marrë kontakt me lumturinë tuaj të brendshme, “shtoi ai.

15 gjëra që ju (ndoshta) nuk i dinit për Julia Roberts që feston ditëlindjen e saj të 52-të 18/04/2024 Julia Roberts është një sentimentaliste e vërtetë! Dhe mos hezitoni të përzieni jetën profesionale dhe kënaqësitë personale. Në të vërtetë, pesë aktorë me të cilët ajo ndau posterin mundën ta pushtonin: Liaм Neeson, Dylan McDerмott me të cilin shkoi deri në fejesë, Daniel Day-Lewis, Matthew Perry dhe Benjaмin Bratt nga i cili është divorcuar. Ajo gjithashtu u largua tre ditë para martesës së saj me Kiefer Sυtherland… me një mik të të fejuarit të saj, aktorin Jason Patric. Që nga viti 2002, ajo është dashuruar perfekte me kameramanin Danny Moder, të cilin e takoi në xhirimet e filmit The Mexican (film që konsiderohet dështimi i saj më i madh në kinema). Aktorja e re Ema Roberts nuk është askush tjetër veçse mbesa e Julia Roberts. Përveçse ndajnë të njëjtin mbiemër, ata të dy kanë gjithashtu komplekse rrezatuese dhe buzëqeshje të patëmetë. Në familjen e Julia Roberts, kinemaja është padyshim një pasion i përbashkët: Eric Roberts (vëllai i saj) dhe Lisa Roberts (motra e saj) ndajnë të njëjtin profesion për aktrimin. Gjatë karrierës së saj brilante, Julia Roberts e ka përdorur fizikun e saj si një mjet, një aset të pamohueshëm. Sytë e saj të mëdhenj, buzëqeshja e saj magjepsëse dhe trupi i saj i ëndrrave nuk i shpëtuan as spektatorëve dhe as shtypit. Ajo u emërua 5 herë gruaja më e bukur në botë nga revista People. A e dinit? Para se të bëhej e njohur për ekranin e madh, Julia Roberts studionte gazetari. Kur ishte e vogël, ajo madje ëndërronte të bëhej veterinere, por shpirti i saj artistik nuk ishte i krijuar për t'u fokusuar në shkencë dhe matematikë. E ndikuar nga një familje krijuese, ajo vendos të shkojë në Nju Jork me vëllain e saj Eric për të audituruar dhe të provojë fatin e saj në Hollywood. Përveç talentit të saj në aktrim, Julia Roberts fsheh edhe aftësi serioze të biznesit. Ajo di si të negociojë dhe menaxhojë karrierën e saj si një grua e vërtetë biznesi: midis 2002 dhe 2005, ajo ishte aktorja më e paguar në Hollywood (midis 20 dhe 25 milion dollarë për tarifë). Në debutimin e saj në Broadway në 2006, ajo luajti përballë Bradley Cooper dhe Paul Rudd në Three Days of Rain. Shfaqja do të shfaqet për 12 javë dhe performanca e saj vlerësohet në më shumë se 12 milion dollarë. Julia Roberts i do fëmijët. Aktorja fillimisht lindi dy binjakë në nëntor 2004, më pas një djalë të vogël në 2007. Ajo tani jeton në një fermë në Taos, New Mexico, ku rrit tre fëmijët e saj në paqe me burrin e saj. Julia Roberts është në lëvizje të vazhdueshme. Ajo e ndan kohën mes jetës së saj në Nju Jork për arsye profesionale dhe jetës së saj të përditshme paqësore me familjen e saj në fermën e saj madhështore në New Mexico me burrin dhe tre fëmijët e saj. Julia Roberts di si ta rrethojë veten mirë dhe nuk ngurron të shfaqet e shoqëruar nga miqtë e saj në ngjarje të ndryshme si gala, sfilata mode apo shfaqje filmash. Të famshëm si Gwyneth Paltrow, Kaitlynn Carter, George Clooney, Jennifer Aniston dhe Meryl Streep janë në rrethin e ngushtë të miqve tësaj

Bekim Fehmiu “Odisea” Shqiptar I Filmit Diaspora Bekim Fehmiu është aktori i parë shqiptar që preku Hollivudin. Ai lindi në Sarajevë më 1 qershor 1936. Fehmiu u bë i famshëm me filmin “Mbledhësit e Puplave”, në vitin 1966. Deri në atë kohë, ai kishte studiuar dhe ishte bërë i njohur nga shumë shtëpi filmi nëpër botë. Ai është aktori i parë shqiptar i filmit dhe i teatrit, i cili ka luajtur me sukses në filmat dhe skenat e gjithë hapësirës së ish-Jugosllavisë. Ka qenë një nga personalitetet që ka lënë gjurmë në kinematografinë ballkanike, por mbi të gjitha, ai është i madh për kontributin artistik në kinematografinë botërore. U martua Branka Petric dhe kishte dy djem. Shqipërinë e ka vizituar në vitin 1972 dhe nuk e ka fshehur kurrë mallin që kishte për të. Në të gjithë hapësirën ballkanike është gati në përmasat e një miti. “Njeriu nuk duhet të fajësojë për diçka që i ndodhë as babanë as vëllezërit, as fqinjën, as perënditë, por vetëm veten. Njëra nga tragjeditë tona lidhet me atë, që duke jetuar për shekuj së bashku nuk kemi mësuar nga njëri-tjetri, por dhe kur e kemi bërë këtë kemi mësuar vetëm të keqen” – shprehet ai. Lexo edhe: Video / Janar 1972, Aktori Bekim Fehmiu vizitonte Muzeun Historik në Krujë Fehmiu u gjet i vdekur në apartamentin e tij në Beograd më 15 qershor 2010 në moshën 74-vjeçare. Rolet e tij në “Prova speciale”, “Odiseja”, “Aventurieri”, “Rruga”, “Vitet e nxehta”, “Dezertori”, përmenden si kryevepra. Nga filmat e para ka qenë “Ko puca otvorice mu se”, “Vitet e nxehta”, “Protesta”, “Eskadrionet e partizanëve” dhe “Të kuq dhe të zinjë”. Ai ka bashkëpunuar me John Huston, Olivia de Havilland, Ava Gardner, Robert Shoë, Dirk Bogart, Sharl Aznavur, Irene Papas, Claudia Cardinale etj. Ka interpretuar në shqip, sërbisht, maqedonisht, turqisht, në gjuhën rome, në spanjisht, anglisht, frëngjisht dhe italisht. Bekim Fehmiu është një nga artistët më të mëdhenj shqiptarë. Nga viti 1987, kur në mënyrë demonstrative braktisi shfaqjen “Madame Kolontine” të Anete Playel, ku luante Leninin dhe Stalinin, në teatrin jugosllav të dramës, ai i dha lamtumirën aktivitetit artistik në Jugosllavi. Pas disa kohësh mori dhe vendimin për t’i dhënë fund karrierës edhe në aktivitetet artistike botërore. Pak kohė më parë në Jugosllavi është botuar libri me kujtime i Bekim Fehmiut, “Shkëlqim dhe frikë”, në të cilin përshkruhet periudha që nga lindja e tij në Sarajevë, duke përfshirë gjithëçka deri në vitin 1955, kur u pranua në teatrin e dramës së Prishtinës. ga zeta diaspora

Matthew Moore Sezoni 3 i Bridgerton sapo ka publikuar pjesën e dytë të sezonit të tretë, dhe një nga pjesët më freskuese të këtij seriali ka qenë prezantimi i personazhit origjinal Lady Tilley Arnold, luajtur nga Hannah New. E cilësuar për aktoren si një "vejushë e keqe", ajo e pranoi ekskluzivisht në HELLO! se për shkak të fjalëve të koduara të përdorura, ajo fillimisht nuk e dinte se ishte në audicion për Bridgerton derisa një mik i derdhi fasulet për të. Sam Phillips i Bridgerton zbulon kuptimin e fshehur në kostumet e Lord Debling - ekskluzive "Ka një mënyrë në të cilën ajo duhet t'i pranojë vetes disa gjëra, që nuk është vërtet e rehatshme për të apo për ata rreth saj," ngacmoi Hannah për HELLO!. “Kjo çon në një përmbledhje shumë të bukur të Benediktit dhe ndërveprimit të saj, por vërtet nuk e dini se ku mund të shkojë. Hannah New dhe Luke Thompson në Bridgerton© Netflix Personazhi i Hanës është i ri në serial "Ka aq shumë në historinë e tyre, saqë ata tashmë i kanë dhënë njëri-tjetrit në atë marrëdhënie. Ne do të shohim disa skena shumë, shumë seksi, shumë titulluese." Historia në fjalë është novatore për Bridgerton-in dhe shfaqjen e zakonshme në përgjithësi, pasi fokusohet në një marrëdhënie poliamoroze në të cilën është përfshirë Lady Tilley. Duke hequr qafe këtë, Hannah shpjegoi: "Zonja Tilly e merr këtë nga një këndvështrim poliamoroz, dhe ajo është e hapur ndaj idesë se dashuria mes cilitdo, kujtdo qoftë seksi është dashuri. Hannah New dhe Luke Thompson së bashku në një tendë © Netflix Hannah vlerësoi rëndësinë e historisë së saj me Lukën "Kjo është ajo që është me të vërtetë e bukur në historinë mes tyre është se ajo nuk gjykon askënd, por gjithashtu sheh se ekziston një potencial i tillë për kënaqësi dhe për të jetuar në mënyrë autentike si vetvetja kur ju ofrohen ato situata." Duke ngacmuar disa vështirësi për personazhin, ajo vazhdoi: "Brenda një konteksti të regjencës, ne duhet ta shikojmë me të vërtetë dhe të themi se rreziku këtu është vdekja, ky është realiteti i tij në atë kohë. Sado që këta personazhe janë me të vërtetë të përfshirë në të qenit veten e tyre në mënyrë autentike dhe duke pasur këto marrëdhënie dhe dashuri në një mënyrë që nuk kufizohet me ide heteronormative, është e vështirë sepse të gjithë ata jetojnë në një kohë ku nuk ka atë pranim dhe aftësi për të qenë thjesht ai që je. Luke Thompson si Benedict Bridgerton, Jonathan Bailey si Anthony Bridgerton, Claudia Jessie si Eloise Bridgerton, Ruth Gemmell si Lady Violet Bridgerton në Bridgerton © LIAM DANIEL/NETFLIX Çfarë kthese dhe kthesa do të shohim për pjesën tjetër të serialit? "Është me të vërtetë e rëndësishme të theksohet se këto marrëdhënie dhe këto mënyra të dashurisë kanë ekzistuar që nga kohra të lashta dhe kjo është me të vërtetë e rëndësishme të shfaqet në ekran. Nëse shikoni shkrimin e letrave midis grave në atë kohë, është diçka e keqe, por ne nuk e bëjmë këtë" T'i shohim domosdoshmërisht në ekran ashtu siç duhet. Ka një gjë shumë të mrekullueshme në mënyrën se si ata e kanë shkruar këtë histori të veçantë, është e hapur dhe e dashur, nuk ka asnjë pikë në të cilën personazhet nuk janë autentikë për atë që janë. ." Hannah përfundoi: "Unë me të vërtetë shpresoj që t'i flasë komunitetit, sepse kur shikoni poliamorinë dhe mënyrën se si perceptohet tani, ka ende shumë beteja për familjet që jetojnë në marrëdhënie poliamoroze. Historia nuk është bërë në një mënyrë që të jetë lavdëruese ose tepër e kotë. çdo moment është i mbushur me këtë koncept të pëlqimit." Luke Newton si Colin Bridgerton, Nicola Coughlan si Penelope Featherington në Bridgerton© Liam Daniel/Netflix Seria e tretë është fokusuar te Colin dhe Penelope Gjithashtu gjatë intervistës sonë, Hannah foli për kostumet e pabesueshme që Lady Tilley vesh, duke zbuluar një pjesë të Done

Emma Stone zbulon emrin e saj të vërtetë: Do të ishte kaq bukur! 26 PRILL 2024, Emma Stone zbulon emrin e saj të vërtetë: Do të ishte kaq Aktorja e njohur Emma Stone ka zbuluar emrin e saj të vërtetë dhe historinë e ndryshimit të tij, teksa ka dhënë një intervistë me kolegun e saj Nathan Fielder në “The Hollywood Reporter”. Aktorja zbuloi se emri i saj i lindjes është “Emily”. Aktorja shpjegoi se duhet ta ndryshonte emrin e saj sepse një aktore tjetër e quajtur Emily Stone ishte tashmë anëtare e SAG-AFTRA. Ilda Lumani: Sara Hoxha e ftuara e parë në Piter Pan, në Klan! ADVERTISING Sendo One Saktësi klinike në shtëpi. Funksion që zbulon aritminë. Emma Stone zbulon emrin e saj të vërtetë: Do të ishte kaq “Më pas u tremba disa vite më parë. Për disa arsye, thashë: “Nuk mund ta bëj më. Thjesht më thërrisni Emily”, tha 35-vjeçarja. Aktorja pohoi se njerëzit me të cilët njeh dhe punon e thërrasin me emrin e saj. “Nathani më quan Em, gjë që është më e lehtë,” shtoi ajo. Disa fansa e lavdëruan Stone që iu kthye emrit të saj të vërtetë, me njërin që shkruante në X, “Mirë që Emily Stone t'u kërkojë fansave ta thërrasin me emrin e saj të vërtetë! Më vjen keq që profesioni i saj kërkonte një emër unik.”26 PRILL 2024,Revista Hello

Është vlerësuar ndër veprat më të arrira inxhinierike të realizuara ndonjëherë në Shqipëri, kush është profesori gjerman që projektoi urën e Zogut! ARTAN TRAKO/ Ura e Matit, ura me harqe e Milotit, apo ura e Zogut, është ndër veprat më të veçanta inxhinierike të realizuara në vendin tonë. ura e zogut Ura e Matit nisi të ndërtohej në janar të vitit 1926. Si sipërmarrëse e ndërtimit të urës ishte kompania italiane e ndërtimit “Mazorana & Co” me eksperiencë në fushën e ndërtimit. Duhet nënvizuar që në fillim se projekti i urës u realizua nga një prej personaliteteve botërore të shkencës së konstruksioneve, profesori Gjerman Emil Mersh (Emil Morsch) i Universitetit të Shtutgartit. Profesori Mersh e mbaroi plotësisht projektin e urës në muajin maj të vitit 1926. (Arkivi Qendror Teknik i Ndërtimit). Në fund të vitit 1925, inxhinieri i ri Gjovalin Gjadri pas marrjes së diplomës si inxhinier në degën e inxhinierisë civile nga Universiteti i Lartë Teknik i Vjenës, kthehet në atdhe, ku fillon punë në Ministrinë e Punëve Botore në Tiranë. Kjo Ministri në janar të vitit 1926 e ngarkon inxhinier Gjovalin Gjadrin me detyrën e drejtorit të punimeve të zbatimit dhe super vizionit teknik të urës së Matit (sipas dokumentave që ndodhen në Arkivin Qendror Teknik të Ndërtimit, si dhe në Arkivin e Universitetit Politeknik të Tiranës). Emil Mersh Është për t’u nënvizuar fakti, që zbatimi i projektit të kësaj ure u realizua në mënyrë mjeshtërore dhe tepër origjinale nga prof. Gjovalin Gjadri. Në ligjeratën e mbajtur gjatë sesionit shkencor, që u organizua në Universitetin e Prishtinës në kujtim të figurës së profesor Gjovalin Gjadrit, profesor Niko Pojani shkruan: “Ndërtimi i urës me harqe të Milotit, mbi lumin Mat, është një ndër veprat më elegante dhe më të arrira inxhinierike të realizuara ndonjëherë në vendin tonë. Kjo urë është specifike edhe sepse nga ana strukturore kishte si projektues një emër me reputacion botëror në shkencën e konstruksioneve betonarme që ishte profesori Gjerman Emil Mërsh, i Universitetit të Stuttgart. Ura e Matit veçohej nga të tjerat për faktin se në disa elemente mbajtëse betonarme të saj do të aplikohej paranderja, koncept ky novator për kohën në botë. Aplikimi i paranderjes synonte aty uljen e nderjeve tërheqëse në betonin e varseve vertikale dhe eventualisht te tiranteve horizontale të harqeve, për të shmangur kështu plasaritjet në to. Natyrisht, në Milotin e atëhershëm kjo teknikë do të realizohej duke përdorur mundësitë modeste të kohës. Praktikisht, ajo u realizua në sukses, duke bërë betonimin e elementeve të caktuar për paranderje, pasi pjesa kaluese e urës ngarkohej me një shtresë zhavorri prej 400 kg/ m2. Me heqjen e ngarkesës, për shkak të tërheqjes paraprake që merrte armatura,në betonimin e atyre elementeve do të lindnin sforcime shtypëse me çka realizohej qëllimi. Këto vështiresi teknike dhe inxhinierike, qe paraqiste zbatimi i projektit, inxhinieri i ri Gjovalin Gjadri jo vetëm i kaloj me sukses, por bëri gjithashtu një zbatim mjeshtëror të këtij projekti”. Emil Mersh1 Siç shihet për inxhinier Gjovalin Gjadrin ishte një privilegj por dhe vlerësim në të njëjtën kohë fakti që ju besua zbatimi i projektit, të një vepre të tillë me rëndësi, autor i të cilit ishte një nga figurat më të shquara inxhinierike të fushës së konstruksioneve të kohës Prof Emil Mersh. Ura e Matit u ndërtua me 6 harqe (aktualisht ka 5 harqe). Gjatësia e harkut të urës është 54 m, dhe lartësia maksimale e harkut 10,95 m. Ura e Matit u inaugurua në fund të muajit maj të vitit 1927, fakt ky që tregon se punimet për ndërtimin e saj zgjaten vetëm 1 vit, periudhë kjo tepër e shkurtër duke patur parasysh vështiresitë inxhinierike në zbatimin e projektit, të përmendura më sipër, por dhe mundësitë modeste teknike të Shqipërisë në mesin e viteve 1920. Deri në prill të vitit 1939 ura mbajti zyrtarisht emrin e Mbretit Zog. © Panorama

Pashë Taylor Swift në Wembley dy netë me radhë së bashku me familjen mbretërore dhe Travis Kelce dhe kjo është ajo që ndodhi Ja si shkuan gjërat në Wembley të Londrës... dy herë Për natën e parë, isha përgatitur. Muaj më parë, kur u shpallën datat evropiane, u armatos me një llogari AXS dhe një ëndërr, duke zgjedhur paketën e parë që pashë nën një çmim prej 300 £ në një hutim paniku dhe biletat e uljes për natën e parë në Wembley në renditjen e përgjithshme. zonë. Taylor performonte 22 ndërsa unë shikoja, duke qarë Po natën e dytë? Mësova për biletat e mia rreth një javë përpara shfaqjes në një moment fati të pastër dhe fat të mirë - dhe gjithçka falë punës sime. Por si u krahasuan netët dhe për çfarë bëhet fjalë për të gjithë FUSS? Ja çfarë ndodhi gjatë turneut tim të dyfishtë në Wembley të Eras… Taylor në epokën e saj të reputacionit Me të mbërritur Natën e parë, arritëm të armatosur me litarët tanë VIP rreth orës 15:30, 30 minuta përpara se të hiqeshin privilegjet tona të veçanta për të hyrë herët dhe do të na duhej të kishim mundësi të merrnim një vend të lakmuar me turmën e madhe. Bëhuni gati për t'u vendosur për disa radhë Arritja atje sa herë që arritëm të zbraz adrenalinën tënde, ndërsa unë kalova nga shtresimi i byzylykëve të miqësisë në pamjen tashmë paksa të çmendur që kisha shkuar (frymëzuar nga Fortnight nga TTPD, e kompletuar me tatuazhe në fytyrë) në uljen në dysheme për më shumë. një orë - e cila ishte një përvojë kthjelluese. Për natën e dytë, nuk kishte një mashtrim të tillë. Miku im ishte një fans i madh i Griff-it, kështu që arritëm atje në kohë për hapjen e saj të mahnitshme, zbarkuam një vend të mrekullueshëm me shumë njerëz të imët para nesh dhe e gjithë gjëja u duk më e qetë dhe më pak kaotike. Edhe veshja ime mori një qasje më të qetë, pasi bleva një T-shirt turne, e futa mbi fustanin tim dhe voila! Isha gati për Taylor-in pa një tatuazh në fytyrë. Atmosfera në Wembley Një nga gjërat e mia të preferuara nga të dyja mbrëmjet ishte të shihja kalibrin e jashtëzakonshëm të kostumeve nga të gjithë fansat. Çdo epokë u shfaq plotësisht, dhe mua më lanë veçanërisht përshtypje fustanet e stilit Folkmore dhe Evermore, të kompletuara me mantele, numrat e frymëzuar nga Midnights dhe disa gjarpërinj me një këmbë shumë mbresëlënëse, a la Reputation. Në epokën tonë të vitit 1989 Në epokën tonë të vitit 1989 Më duhet të përmend edhe ndjenjën e ngrohtësisë dhe miqësisë në turmat. Të gjithë atje (përveç disa nënave të hutuara) e kishin dashurinë për Taylor-in dhe ishin atje me miqtë, motrat, baballarët, familjen, dhe sinqerisht ishte një përvojë koncerti si askush tjetër. T-shirt turne, filxhan Pimms, gati për të shkuar T-shirt turne, filxhan Pimms, gati për të shkuar Natën e parë, të gjithë ne i bëmë me dorë një të riu në një apartament aty pranë, i cili kishte varur shufra dhe tullumbace dhe po na përshëndeti furishëm të gjithëve. Natën e dytë, një vajzë më ndaloi për të më ofruar një byzylyk miqësie nga çanta e saj thjesht e madhe me ëmbëlsira të bëra vetë - për asnjë arsye tjetër përveç se ajo donte të ndante pak gëzim. Ishte bukur! A jeni gati për të? Pra, kthehuni në shfaqje. Në kohën kur Paramore kishte ngrohur turmat, të udhëhequr nga Hayley Williams, të mbushur me energji dhe bollëk, më në fund erdhi koha. Kënga surprizë e Taylor me Hayley Williams në natën 2© Kevin Mazur Kënga surprizë e Taylor me Hayley Williams në natën e dytë Natën e parë, duke parë orën duke numëruar mbrapsht deri në mbërritjen e saj, u pushtova me të vërtetë nga emocioni që nuk kisha asnjë ide se çfarë do të ndodhte. Natën e dytë, isha po aq i emocionuar - sepse e dija dhe e dija se do të ishte e mahnitshme. Turneu i Eras Madje si të filloni? E gjithë shfaqja është një spektakël total, emocionues. Siç do ta dinë fansat e Taylor-it, Taylor kalon çdo 'epokë' të karrierës së saj gjatë gjithë shfaqjes, me çdo seksion që ka një ndjenjë shumë të ndryshme. Ajo hapet me Lover - plot pastel dhe shkëlqim dhe argëtim me një zyrë në skenë për "The Man" dhe një interpretim të mrekullueshëm intim të Lover, përpara se të niset në Fearless me një vajzë fshatare të frymëzuar nga fshati.

Elon Musk mirëpret në heshtje fëmijën e tij të 12-të me Shivon Zilis Shivon është drejtor i projekteve speciale në kompaninë e Elon Neuralink Elon Musk merr pjesë në festën e Vanity Fair Oscar © getty Sipërmarrësi 52-vjeçar dhe babai i 12 fëmijëve konfirmoi lajmin në fillim të këtij viti, duke zbuluar se ardhja e re është me Shivon Zilis, drejtorin e projekteve speciale të Neuralink Corp. Elon iu drejtua spekulimeve rreth lindjes në një deklaratë për Page Six, duke thënë, "Sa për 'të lindur në mënyrë të fshehtë', kjo është gjithashtu e rreme. Të gjithë miqtë dhe familja jonë e dinë.” Ai sqaroi më tej, “Dështimi për të nxjerrë një deklaratë për shtyp, e cila do të ishte e çuditshme, nuk do të thotë ‘sekret’”. Gjinia dhe emri i fëmijës më të ri të Elonit mbeten të pazbuluara, duke ruajtur nivelin e privatësisë që Elon dhe partnerët e tij përpiqen kur bëhet fjalë për fëmijët e tyre. Në shtator të vitit 2023, Grimes, nëna e tre prej fëmijëve të Elonit, shkoi në mediat sociale për të kërkuar privatësi për familjen e tyre. Ajo adresoi titujt e fundit në lidhje me marrëveshjen e tyre si prindër dhe lajmin surprizë për lindjen e fëmijës së tyre të tretë, djalit Techno, i cili erdhi menjëherë pasi Musk mirëpriti binjakët me Shivon. "Hej, unë do të preferoja të mos i jap më jetë këtij cikli aktual të shtypit, por dua të de-përshkallëzoj narrativën," shkroi Grimes në X (ish-Twitter).

jë figurë e njohur në botën e muzikës, qëndron si një ndriçues i pasurimit kulturor dhe i ekselencës akademike. I lindur në qytetin e gjallë të Tiranës në vitin 1943, ai mishëron thelbin e një talenti të shumanshëm, duke luajtur rolet e një muzikologu të shquar, profesor universiteti, dirigjent dhe anëtar i jashtëm i nderuar i Akademisë së Shkencave. Le të thellohemi në jetën dhe kontributet e këtij virtuozi muzikor. Një vështrim në jetën e Eno Koços Udhëtimi i Eno Koços nisi në zemër të kryeqytetit të Shqipërisë, Tiranës. Që në fazat e hershme të jetës së tij, pasioni i tij për muzikën shkëlqeu, duke përcaktuar trajektoren e karrierës së tij të shquar. Me një sy të mprehtë për detaje dhe një kuptim të thellë të ndërlikimeve muzikore, Eno Koço u fut në sferën e akademisë, duke ndarë pasurinë e tij të njohurive me mendjet e etura që kërkojnë të zbulojnë misteret e muzikës. Mjeshtëri muzikore dhe aftësi akademike Përtej rolit të tij si muzikolog, Eno Koço mishëron frymën e lidershipit dhe të mentorimit si profesor universiteti. Njohuritë e tij në teorinë, historinë dhe performancën e muzikës kanë frymëzuar individë të panumërt për të nisur odisenë e tyre muzikore. Si dirigjent, ai orkestron simfonitë që kumbojnë me emocione, duke magjepsur audiencën dhe duke kapërcyer kufijtë kulturorë. Një trashëgimi harmonike Ndikimi i Eno Koços shtrihet përtej sferave akademike dhe performancës. Përkushtimi i tij për ruajtjen e trashëgimisë kulturore dhe promovimin e shprehjes artistike ka lënë gjurmë të pashlyeshme në peizazhin e muzikës shqiptare. Nëpërmjet punës së tij, ai lidh të kaluarën me të tashmen, duke siguruar që tapiceria e pasur e traditave muzikore të vazhdojë të lulëzojë në epokën moderne. Përqafimi i diversitetit kulturor Në një botë të mbushur me shprehje të ndryshme artistike, vepra e Eno Koços qëndron si një testament i fuqisë së muzikës në nxitjen e një ndjenje uniteti dhe mirëkuptimi. Bashkëpunimet e tij përtej kufijve dhe zhanreve nxjerrin në pah gjuhën universale të muzikës, duke kapërcyer barrierat gjuhësore dhe duke lidhur njerëz nga të gjitha sferat e jetës. Kapja e thelbit të Eno Koços në muzikë Ndërsa zhytemi në krijimtarine melodike të thurura nga Eno Koço, ne nisim një udhëtim zbulimi dhe ndriçimi. Nëpërmjet simfonive dhe kërkimeve të tij studimore, ai na fton të eksplorojmë mundësitë e pakufishme të shprehjes muzikore dhe të vlerësojmë bukurinë që qëndron brenda çdo note. Festimi i një Maestro muzikor Trashëgimia e Eno Koços shërben si një fener frymëzimi për muzikantët aspirues, studiuesit dhe entuziastët e muzikës. Përkushtimi i tij ndaj artit të muzikës dhe përkushtimi i tij i qëndrueshëm ndaj përsosmërisë shërbejnë si një dëshmi e fuqisë transformuese të krijimtarisë dhe pasurimit kulturor. Teksa reflektojmë mbi jetën dhe veprën e Eno Koços, na kujtohet ndikimi i thellë që mund të ketë një individ në botën e muzikës dhe më gjerë. Nëpërmjet melodive, mësimeve dhe pasionit të palëkundur për shprehjen artistike, ai vazhdon të formësojë peizazhin kulturor dhe të frymëzojë brezat që vijnë. Eno Koço Nga Wikipedia, enciklopedia e lirë Eno Koço (Tiranë, 1943) është muzikolog, profesor universiteti, dirigjent si dhe akademik i jashtëm i Akademisë së Shkencave. Biografia Eno Koço u lind në Tiranë, në gjirin e një familjeje me tradita muzikore, në vitin 1943. Është nipi i atdhetarit të Rilindjes, Athanas Tashko (1863-1915), dhe i biri i artistes së shquar Tefta Tashko. Korçari Eno Koço me prejardhje nga Boboshtica, është legjenda e gjallë e botës muzikore shqiptare. I ati ishte bariton, ndërsa e ëma soprano lirike, Artiste e Popullit. Në moshën 7 vjeçare nisi të studiojë violinë në Liceun Artistik të Tiranës, më vonë në Leningrad, përpara se të diplomohej në ILA të Tiranës, më 1966. Pas përfundimit të studimeve për dirigjim më 1977, një vit më vonë emërohet dirigjent i Orkestrës Simfonike të RTVSH. Me këtë orkestër, përveç numrit të madh të koncerteve simfonike e vokale, bëri regjistrime të këtij repertori, të muzikës së filmave dhe këngëve të Festivaleve në Radiotelevizion, dhe zhvilloi turne në Kosovë (1979) dhe Turqi (1983). Drejtoi Orkestrën Simfonike të Kairos në Egjipt (1986) dhe u atashua pranë Orkestrës RAI dhe Operas Regio të Torinos (1989). Mbrojti doktoratën me temën "Kënga Lirike Qytetare Shqiptare në vitet 1930" U lind në Tiranë, i biri i muzikantëve Kristo Koço dhe Tefta Tashko. Familja e të atit, Sotiri dhe Evridhiqia ishin me prejardhje nga Boboshtica, e lindën të birin në ishullin Xanthi. Nga e ëma, gjyshi ishte Athanas Tashko (1863-1915) dhe daja Koço Tashko, të shpërngulur në Egjiptin e dinastisë së Mehmet Ali Pashës.[1] I ati ishte bariton, ndërsa e ëma soprano lirike e mirënjohur ndërkombëtarisht, si dhe e nderuar me titullin Artiste e Popullit.[2] Në moshën 7 vjeçare nisi të studjojë violinë në Liceun Artistik të Tiranës, më vonë në Leningrad, përpara se të diplomohej në ILA të Tiranës, më 1966. Pas përfundimit të studimeve për dirigjim më 1977, një vit më vonë emërohet dirigjent i Orkestrës Simfonike të RTVSH. Me këtë orkestër, përveç numrit të madh të koncerteve simfonike e vokale, bëri regjistrime të këtij repertori, të muzikës së filmave dhe këngëve të Festivaleve në Radiotelevizion, dhe zhvilloi turne në Kosovë (1979) dhe Turqi (1983). Drejtoi Orkestrën Simfonike të Kairos në Egjipt (1986) dhe u atashua pranë Orkestrës RAI dhe Operas Regio të Torinos (1989). Mbrojti doktoratën me temën "Kënga Lirike Qytetare Shqiptare në vitet 1930". Siç duket pra, vepra artistike e Eno Koços në fushë të muzikologjisë, është kolosale. Kontributi i tij për afirmimin e ndjeshmërisë shqiptare në përmasa botërore, është i jashtëzakonshëm. Ndër botimet shqip dhe anglisht, janë traktati "Orkestrimi", në bashkëpunim me Gjon Simonin (1977, 1984), librat "Tefta Tashko Koço dhe koha e saj" (2000), "Kënga Lirike Qytetare Shqiptare në vitet 1930" (2002), artikuj periodikë që nga viti 1970, dhe ndër më të fundit janë ato "Mbi këngët e përmbledhjes Lyra Shqiptare", të botuara në revistën "Kultura Popullore" (1999) dhe "Albanian Urban Song Tradition", në "Studia Albanica" (2002). Boton gjithashtu librin "Kënga karakteristike Korçare (Botimi I "Toena", 2003), që de facto paraqet një pjesë të disertacionit të tij, dhe së shpejti pritet që në Amerikë të dalë nga shtypi libri "The Albanian Urban Lyric Song in the 1930s" (Scarecrow, Çikago). Në vitin 1984, Eno Koço dekorohet me titullin Artist i Merituar, nga ana e shtetit shqiptar. Pas stabilizimit të tij në Angli, paralelisht me orkestrat anglo-irlandeze, mban lidhje permanente me orkestrat dhe koret e Shqipërisë, dirigjon në Orkestrën Kombëtare të Tiranës, realizon disa turne jashtë vendit, mbron tezën e doktoratës, prezenton programe nga subjekti i hulumtimeve të tij, subjekte që ndërlidhen me vlerat tona shpirtërore. Në këtë drejtim, mban komunikime shkencore në universitetet e Evropës, afirmon vlerat muzikore shqiptare, promovon muzikën e kompozitorëve britanikë në Tiranë, e afron opinionin shqiptar me vlerat e larta të muzikës botërore (Toska, Cosi fan tutte, Dasma e Figarosë, veprat e Edward Eldgarit). n.

Djemtë e Carrie Underwood duken kaq të rritur në foto të rralla familjare nga një dalje speciale pas zjarrit në shtëpi Këngëtarja e "American Idol" dhe "Before Heats" ndan me djemtë me bashkëshortin Mike Fisher. NJU JORK WRITER Carrie Underwood mund të jetë një bletë e zënë kohët e fundit me koncertet e saj të vazhdueshme, por ajo gjithmonë do të gjejë kohë për familjen në mes. Këngëtarja e "Before He Cheats" së fundmi shijoi një fundjavë pushimi, dhe në vend që të pushonte një ditë të plotë, ajo i trajtoi djemtë e saj me një ditë jashtë në HersheyPark në Pensilvani. Alumi i American Idol është i martuar me bashkëshortin Mike Fisher që nga viti 2010 dhe së bashku ata kanë djemtë Isaiah, tetë vjeç dhe Jacob, pesë vjeç. Djali i Carrie Underwood, Jacob, ndjek të atin Mike Fisher me aftësi hokej mbi akull në liqenin e ngrirë të pafund Pas daljes së saj familjare plot argëtim në parkun argëtues, Carrie hyri në Instagram për të ndarë një pamje të ëmbël të saj me fansat. Ajo së pari postoi një selfie duke treguar kapelën e saj të kamionit me temë Amerikane, e ndjekur nga një pamje epike e parkut, plus një foto të adhurueshme të dy djemve të saj pranë babait të tyre duke luajtur lojëra karnavalesh me shpresën për të fituar disa lodra prej pelushi. Mamaja e dashur, e cila i mban djemtë e saj kryesisht larg vëmendjes, shtoi disa foto të tjera të të dyve duke ecur krah për krah me babin e tyre dhe duke shijuar më shumë nga tiparet e parkut me temë çokollata. Foto e shpërndarë nga Carrie Underwood në Instagram 22 qershor 2024 e një dite jashtë në HersheyPark me burrin e saj Mike Fisher dhe dy djemtë e tyre © Instagram Djemtë e Carrie shijonin lojërat e karnavaleve dhe bënin çokollata me porosi Hershey Duke folur për përvojën, Carrie shkroi në mbishkrimin e saj: "Kalova një ditë pushimi me familjen në PA sot, kështu që dolëm në @hersheypark për disa xhiro, argëtim dhe ushqim!" Carrie Underwood pëson rënie të sikletshme gjatë koncertit me shi në Karolinën e Jugut Carrie Underwood ndan foto të rralla të djalit më të vogël Jake teksa ata shijojnë 'ditën më të mirë' Ajo vazhdoi: "Djemtë patën një shpërthim të tillë!!! Ata u kujdesën aq shumë për ne..." duke shtuar: "Dhe pas parkut, ne shkuam në #ChocolateWorld për të bërë baret tona #Hershey, për të mësuar se si të bëni çokollatë dhe pije disa milkshake." "Nuk mund të jem më i impresionuar me stafin e të dy vendeve!!!" ka theksuar më tej ajo. "Kjo do të jetë padyshim në listën tonë të vendeve ku duhet të rikthehemi! Faleminderit #HersheyPark dhe @hersheyschocolateworld që e bënë të veçantë kohën tonë të familjes!" Foto e shpërndarë nga Carrie Underwood në Instagram 22 qershor 2024 e një dite jashtë në HersheyPark me burrin e saj Mike Fisher dhe dy djemtë e tyre © Instagram Djemtë duken tashmë kaq të rritur Fansat më pas shkuan me shpejtësi në seksionin e komenteve nën postim për të rrëmbyer fotot e rralla familjare, megjithëse fillimisht faqja në Instagram HersheyPark shkroi: "Kënaqësi jonë - faleminderit për vizitën!" MË SHUMË: Carrie Underwood lëkundet kostumin metalik të trupit dhe kërcellet në fotot e reja me dinamit Carrie Underwood mike Fisher son isaiah© Getty Mike dhe Carrie me djalin e tyre Isaiah në 2018 Të tjerët e ndoqën shembullin me: "Dashurie parkun Hershey! Shkova atje si fëmijë. Shumë të lumtur që u argëtuat kaq shumë!" dhe: "Pensilvania krenare! Gëzuar që ju pëlqeu qyteti me çokollatë!" si dhe: "Shumë i lumtur që ti, Majk dhe djemtë e tu u argëtuat kaq shumë! Më vjen mirë që kaloni kohë familjare sepse fëmijët rriten kaq shpejt!" Dalja e familjes vjen pothuajse një javë pasi shpërtheu një zjarr në shtëpinë e tyre prej 400 hektarësh në Franklin, Tennessee. Duke iu përgjigjur frikës, e cila fatmirësisht i la të gjithë të padëmtuar, një zëdhënës i Carrie tha për TMZ: "Kishte një zjarr në pronë të dielën mbrëma, i cili u kontrollua shpejt," duke shtuar: "Nuk pati dëme nga zjarri në banesën kryesore, dhe familja dhe kafshët e tyre shtëpiake ishin të padëmtuara”.

Takimi i Princit William dhe fëmijëve me Taylor Swift - detaje ekskluzive Princi i Uellsit mori pjesë në shfaqje me dy fëmijët e tij më të mëdhenj… Një imazh i ndarë i Uellsit dhe Taylor Swift Isabelle Kejsi Dihet se Princi William është një fans i madh i Aston Villas, por të premten mbrëma ai konfirmoi se së bashku me fëmijët e tij më të mëdhenj, Princin George, 10 vjeç dhe Princeshën Charlotte, nëntë vjeç, ai është një Swiftie me të drejta të plota. Raportet u përhapën pasi Mbreti i ardhshëm shijoi një mbrëmje emocionuese në stadiumin Wembley së bashku me fëmijët e tij në prag të ditëlindjes së tij të 42-të. Së bashku, ata u panë duke kërcyer natën larg Shake It Off nga Taylor Swift, me kushërirën e William, Zara Tindall, ndërsa këngëtarja nisi turneun e saj Eras në Londër. Një foto e Princit George, Princeshës Charlotte, Princit William dhe Taylor Swift © Princi dhe Princesha e Uellsit George dhe Charlotte nuk mund të dukeshin më të lumtur kur u kapën duke bërë një selfie me yllin Mbrëmja speciale ishte e mbushur plot me të gjitha gjërat e Taylor, duke nisur me një takim dhe përshëndetje me vetë gruan - për të mos përmendur edhe me të dashurin e saj yll sportiv - dhe përfundoi me një dalje Swift për të shmangur turmat, por nëse një gjë është për Sigurisht, treshja e Uellsit dukej sikur kishin një top absolut. Takimi me Taylor Swift Të shtunën, kanalet zyrtare të mediave sociale për Princin dhe Princeshën e Uellsit shpërndanë një foto të momentit të jashtëzakonshëm kur Princi William, Princi George dhe Princesha Charlotte takuan këngëtaren All Too Well vetëm 25 minuta para se ajo të dilte në skenë. Një person i brendshëm tha HELLO! se ardhja e Uellsit nuk shkoi fare sipas planit pasi përfunduan pak me vonesë. “Ata patën një makth për të hyrë brenda, ata po vraponin vërtet vonë, por kishin planifikuar të arrinin atje më herët, në mënyrë që të mund të takoheshin dhe të përshëndeseshin me Taylor paraprakisht, sepse e dinin se donin të largoheshin herët. Taylor në mënyrë qesharake i referohet ditëlindjes së William kur ndau një foto me të rinjtë mbretërorë në mediat sociale © Instagram Taylor iu referua në mënyrë gazmore ditëlindjen e William kur ndau një foto me të rinjtë mbretërorë në mediat sociale. “Ata kishin vetëm 25 minuta kohë të lirë, kështu që patën një takim dhe përshëndetje të shpejtë dhe më pas u ngjitën në kutinë e tyre para shfaqjes, dhe kishte pak stres dhe panik për këtë, sepse po zgjatej shumë”. Taylor ishte padyshim i kënaqur për njohjen e familjes mbretërore pasi edhe ajo ndau një foto në llogarinë e saj në rrjetet sociale duke pozuar me mbretërit britanikë dhe të dashurin e saj adhurues dhe yllin e sportit amerikan, Travis Kelce, i cili ishte në audiencë. Duke iu referuar ditëlindjes së Uilliam-it në mënyrë më gazmore, Taylor e ka mbishkrimin e imazhit: "Gëzuar Bday M8! Shfaqjet në Londër kanë një fillim të shkëlqyeshëm." Gjithçka për fëmijët Pavarësisht se ishte e Uilliam-it, mbrëmja ishte vërtet e tëra për fëmijët e tij. ynë shpjegoi se gjatë gjithë mbrëmjes, babai i tre fëmijëve u përpoq të mbante një profil të ulët për t'i lejuar fëmijët e tij të shijonin shfaqjen. Ata shtuan: "Shumicën e kohës ai dhe fëmijët ishin më mbrapa, kështu që ata nuk tërhoqën shumë vëmendjen, por kishte momente kur ata ishin në front, kështu që shumë shkëmbime po ndodhnin." Në videot që qarkullojnë në mediat sociale, Princi shihej duke i mposhtur lëvizjet e tij ndërsa Charlotte tundi duart në ajër duke tundur një byzylyk me dritë. Princi Louis, fëmija më i vogël i William nuk u paraqit në shfaqje, as gruaja e tij, Princesha e Uellsit, e cila ende po i nënshtrohet trajtimit parandalues ​​të kimioterapisë për kancerin.

Përfaqësuesi i pallatit Mbretëror zbulon a do kthehet më Kate Middleton në detyrat e saj SHKRUAR NGA SOT.COM.AL 23 MAJ 2024 Përfaqësuesi i pallatit Mbretëror zbulon a do kthehet më Kate Middleton nuk do të kthehet në punë ose në detyrat publike së shpejti, sipas Kensington Palace. Në një deklaratë për BBC, një zëdhënës i pallatit tha se Princesha e Uellsit – e cila njoftoi diagnozën e saj të kancerit marsin e kaluar – nuk do të kthehet në punë derisa mjekët e saj të thonë se ajo është në rregull. “Princesha nuk pritet të kthehet në punë derisa të pastrohet nga ekipi i saj mjekësor”, tha zëdhënësi. Lajmi se Kate mund të kthehej më herët erdhi pasi u publikua një raport në lidhje me punën e saj në Qendrën për Mbrojtjen e Hershme të Fëmijërisë. Në mars, një raport i Telegraph tha se princesha po punonte nga shtëpia për organizatën. Në atë kohë, Kensington Palace konfirmoi se kishte rezultate “shumë pozitive” në studimin e frymëzuar nga përfshirja e Kate me organizatën. Pak ditë pas raportimit, Kate foli publikisht për mungesën e saj, duke ndarë në një video-mesazh personal se ishte diagnostikuar me kancer dhe se do të largohej nga posti pasi i nënshtrohej kimioterapisë parandaluese. Në mes të betejës së saj me sëmundjen, burri i saj, Princi William, rifilloi detyrat e tij mbretërore. Të martën, më 21 maj, ajo mori pjesë në festën e Kopshtit të Sovranit në Pallatin Buckingham. I pranishëm ishte edhe babai i tij, Mbreti Charles III, i cili zbuloi diagnozën e tij të kancerit .

Papas Antonio Belusci (Belushi)Papas Antonio Belusci (Belushi) KISHA In memoriam: në kujtim të Papas Antonio Belushit Prof. Domenico Morelli kujton Papas Antonio Belushin (Antonio Bellusci, 1934-2024), figurë poliedrike, që bëri shumë për arbëreshët dhe për kulturën shqiptare në Itali e përtej saj. Ndërroi jetë më 20 qershor 2024. Krahas angazhimit baritor, Zoti Ndon i ka kushtuar gjithë kohën e vet mbrojtjes, promovimit dhe vlerësimit të trashëgimisë arbëreshe. Duket se dëshira e tij më e madhe ishte të rilidhte arbëreshët e shpërndarë nëpër botë. R.SH . – Vatikan Domenico Morelli Zoti thirri pranë vetes Papas Antonio Bellusci-n (Zotin Ndon). Figura unike e priftit të Eparkisë së Lungros (Ungra në arbërisht), studiues i traditës, përhapës i gjuhës dhe i kulturës arbëreshe e mbi të gjitha mik i të gjithë atyre, që patën fatin ta njohin. Veprimtaria e tij në Eparki u karakterizua nga përkushtimi i thellë dhe puna baritore në të gjitha bashkësitë ku shërbeu. Vërtet, ai thirrej gjithmonë për të ndërmarrë veprimtari misionare në rast vështirësish. Kështu, në Santa Sofia d’Epiro (Shën Sofia në arbërisht) në çastin e zgjerimit të famullisë, ose në San Costantino Albanese (Shën Kostandini i Arbëreshëvet), ose në Falconara (Fallkunara), ku kishte detyrën e rëndë të famullitarit në një bashkësi, që po i kthehej ritit grek. Së fundi, në Kozencë, ku rindërtoi një famulli dhe një bashkësi arbëreshe. Tipari kryesor i apostullimit të tij ishte afërsia e madhe me njerëzit, problemet e të cilëve i kuptonte, sepse ai vetë vinte nga një familje e përvuajtur, por me frikën e Tënzot. Për këto arsye, është vlerësuar gjithmonë nga ipeshkvijtë dhe nga meshtarët e dioqezave të tjera. Krahas angazhimit baritor, Zoti Ndon i ka kushtuar gjithë kohën e vet mbrojtjes, promovimit dhe vlerësimit të trashëgimisë arbëreshe. Duket se dëshira e tij më e madhe ishte të rilidhte arbëreshët e shpërndarë nëpër botë, prandaj, u bë udhëtar i palodhur, që nga viti 1965 deri më 1990 kreu misione të ndryshme në Greqi, në vendet arbërore (kështu i quan ai në punën e tij kërkimore "studime ndër arbërorët e Helladës), si edhe në vitin 1987, gjatë një vizite organizuar nga Bureau pour les langues moins repandues të Komisionit Evropian. U miqësua me arbëreshët e Gjermanisë, të SHBA-ve dhe të Zvicrës, të cilët e donin fort. Këto udhëtime, këto kërkime, që përfshijnë regjistrime këngësh dhe vjershash, si edhe burime origjinale, dokumentohen në vepra dhe tekste të rëndësishme për antropologët dhe etnologët. Qëllimi ishte të gjallëroheshin e të bëheshin të dukshme dëshmitë gjuhësore e kulturore të arbëreshëve të shpërndarë nëpër botë. Në veprimtarinë e tij të gjatë në famulli, pranë kishës përuroi qendra kulturore, duke zhvilluar edhe një punë intensive kërkimore etnografike e përhapëse të informacionit të mbledhur, duke i dhënë shtysë realizimit të revistave si "Vatra Jonë", “Dita jonë” dhe "Lidhja". Bujaria e tij e shtyu të mirëpresë vëllezërit e tij shqiptarë, në ikje nga vendlindja. Kjo ndjeshmëri u vlerësua: presidenti Berisha i dha nënshtetësinë shqiptare në vitin 1994. Përveç kësaj, institucionet më të larta kulturore në Shqipëri i dhanë çmime të panumërta. Autor i botimeve të shumta, i vlerësuar me çmime prestigjioze edhe nga Republika e Kosovës, u nderua me Qytetarinë e Nderit nga presidentja Vjosa Osmani-Sadriu. Gjatë gjithë jetës, u thellua në studimin e ngjarjeve të Eparkisë, për të cilën botoi Historinë, me rastin e njëqindvjetorit të themelimit të saj. Bibliografia e tij është e gjerë dhe përfshin botime etnografike dhe kërkime të thelluara historike. Puna e tij u kurorëzua në bibliotekën “A. Bellusci” të Frascineto-s (Frasnita), të cilën e themeloi vetë. Krahas mijëra vëllimeve me tema albanologjike dhe shpirtërore greko-bizantine, aty gjenden të gjitha botimet e tij, dokumentet e punës kërkimore dhe një arkiv i rëndësishëm personal. Me largimin e Zoti Ndon për në shtëpinë e Atit Qiellor, Eparkia humbet një nga shtyllat e saj. Të gjithë arbëreshët dhe shqiptarët në mbarë botën humbin një mik të apasionuar. Jemi pranë në lutje me ata që e donin I përjetshëm është kujtimi yt, vëlla i dashur. Nga Instituti per Arberesget At Antonio Bellusci Lindi më 15 shtator të vitit 1934 në Frasnitë (Frascineto) të krahinës së Kozencës (Kalabri). Kreu studimet për filozofi dhe teologji në Universitetin Pontifik Gregorian të Romës më 1962. Shërbeu si famullitar në fshatrat arbëreshe të Shën Kostandinit në vitet 1965–1973 dhe Fallkunarë në vitet 1973–1979. Prej vitit 1979 deri në 2000 shërbeu si famullitar në kishat arbëreshe të Kozencës dhe prej vitit 2000 në Kastrovilari. Ka botuar disa libra, si: “Canti sacri tradicionali albanesi” (Këngë fetare arbëreshe), 1971; “Argalia ndër tekstet origjinale arbëreshe”, 1977; “Magia, miti e credenze popolari” (Magji, mite dhe besime popullore), 1983; “Dizionario fraseologico degli Albanesi d’Italia e di Grecia” (Fjalor frazeologjik i Arbëreshëve të Italisë dhe të Greqisë), 1989; “La pastorizia - Ricerca etnografia tra gli albanesi di Frascineto”, Kozencë (Blegtoria - hulumtim etnografik te Arbëreshët e Frasnitës), 1991; “Kërkime dhe studime ndër arbërorët e Helladhës”, 1994, 2005; “Antologjia Arbëreshe”, 2003, si edhe një varg artikujsh studimorë. Themeloi dhe drejtoi revistën e parë arbëreshe në krahinën e Bazilikatës “Vatra jonë”, në vitet 1966–1970. Në vitin 1980 themeloi revistën periodike “Lidhja”, organ i Shoqatës kulturore-shoqërore “Gjergj Kastrioti - Skënderbeu” në Kozenca. Shkrimet e kësaj reviste janë në gjuhën letrare shqipe si dhe në të folmet arbëreshe, si dhe në gjuhën italiane. At Bellusci krijoi bashkëpunim me arbëreshët kudo ku ndodhen në botë, si dhe ka qenë pjesëmarrës në shumë veprimtari shkencore në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni etj. Studiuesi dhe prifti arbëresh, Antonio Bellusci është nderuar nga komuna e Çiftit me titullin Kalorës i Skënderbeut (Cavaliere di Skanderbeg). Një titull i dhënë në shenjë mirënjohjeje për punën dhe përgjegjësinë në kontribuimin e ruajtjes së identitetit arbëresh. Qendra e Studimeve dhe Publikimeve për Arbëreshët (QSPA) ka botuar në vitin 2020, librin “Rrugëtim në ngulimet arbëreshe” të prof. Bellusci-t, shkruar në bashkëpunim me autoren Ornela Radovicka, të cilin e gjeni në faqen online.

Ura e Kaçarellos, monumenti i kulturës për t’u vizituar në Dropull Ura e Kaçarellos, monumenti i kulturës për t’u vizituar Drejtoria Rajonale e Trashëgimisë Kulturore Gjirokastër ndau online një album fotografik të një prej monumenteve të kulturës që ndodhet në zonën e thellë të Pogonit, pranë fshatit Hllomo në Bashkinë Dropull. Bëhet fjalë për Urën e Kaçarellos, Monument Kulture, Kategoria I, e cila tërheq vëmendjen e vizitorëve vendas e të huaj. Në Pogon rruga nga Sopiku në Hllomo kalon mbi lumin e Kaçarellos mbi të cilin ngrihet ura e Kaçarellos. Kjo urë është e ndërtuar me dy harqe me qemer rrethor. Harku kryesor i djathti, ka hapësirë drite 16 metra, mbi të cilin ura lartësohet. Qemeri i harkut kryesor është i dyfishtë 1,05 m. Parashikimi i motit për sot/ ''Ferri'' zbret në tokë, temperaturat priten të shkojnë deri në... Nga të dy ballët ky qemer ka nga tetë ganxha që lidhin gurët fqinjë për të mos lejuar shkëputjen tërthore. Harku i majtë është po rrethor me qemer të dyfishtë (0,90 m) dhe me hapësirë drite 8m. Këmba ndërmjet dy harqeve në pjesën e poshtme nga të dy anët është trajtuar me majë, për çarjen e rrjedhës së ujit. Në pjesën e sipërme të këmbës, nga të dy anët, janë hapur dy kamare për mbishkrime por në to nuk ruhet gjë. Këmba është e punuar me pllaka shtufi me trashësi të vogël, me fuga thuajse të rregullta. Gjatësia e urës gjatë kalldrëmit arrin 36 metra. Kalldrëmi me gjerësi 2,9 m është punuar me pllaka shtufi të vendosura këlliç të ndërprera cdo 80 cm, me shkallëzime tërthore. Kalldrëmi është i siguruar anash me parapet tipik të kohës së Ali Pashë Tepelenës, kollona guri 0,80 m të larta të ngulura cdo 0,50 m në murin e qemerit të urës e me hapësirën midis tyre të mbushur.

Voskopoja kryeqendra e juglindjes së vendit njihet si një nga fshatrat më të rëndësishëm turistikë jo vetëm në rajonin e juglindjes por në të gjithë Shqipërinë. Nga ana e bashkisë Korçë vlerësohet si fshati model i turizmit. Jo vetëm për trashëgiminë historike e kulturore, traditat e klimën e shëndetshme po edhe investimet në infrastrukturë. Rreth 3 milion dollarë investime janë kryer në Voskopojë këto vitet e fundit. Burime të bashkisë Korçë sqaruan se këto investime janë realizuar për afro 33 mijë metra katror rrugë, ndriçimin publik, qëndrën e re shëndetësore dhe restaurimin e të paktën 4 kishave. Projekti i investimeve ka përfshirë edhe shkollën e Voskopojës. Banorët nga ana e tyre kanë financuar të ardhurat në bujtina apo shërbime që kanë në fokus turizmin. Falë këtyre investimeve, Voskopoja vlerësohet si fshati i shëndruar në modelin e turizmit. Ndërkaq, Voskopoja është përfshirë në programin e 100 fshatrave turistikë krahas fshatrave të Dardhës, Drenovës e Boboshticës në zonën e Korçës. Pas investimeve mbi 3 milion dollarë që e kanë trasformuar në modelin e fshatit turistik, Voskopoja mirëpret zbatimin e projektit të 100 fshatrave që ka vendosur të zbatojë qeveria shqiptare.

Piktori shqiptar mes 100 më të mirëve në ekspozitën e UEFA në Gjermani. Guri Madhi krahas Salvador Dalisë, Picassos, Joan Miro, Rene Magritte, Paul Klee, Alexander Deyneka, Banksy Piktori shqiptar mes 100 më të mirëve në Sot është ditlindja e një prej piktorëve më të shquar shqiptarë, Guri Madhi. Ai lindi si sot 103 vjet më parë dhe ndërroi jetë në vitin 1988, duke lënë pas një trashëgimi të pashlyer me veprat e tij në pikturë. Po sot, burime nga Dortmund, vendi ku do të hapet ekspozita, konfirmuan lajmin. Lajmin e konfirmoi edhe i biri i piktorit Guri Madhi, Pandi Madhi: -Po, është e vërtetë, tha ai. Eshtë nder i madh jo vetëm për familjarët, por për Shqipërinë e kudo ku ka shqiptarë, tha Pandi Madhi. Ja dhe njoftimi zyrtar që vjen nga Dormund: Në Muzeun e Futbollit Gjerman në Dortmund, në një sipërfaqe prej 1000 metra katrorë do të ekspozohen 175 vepra arti me temë futbollin, të 100 autorëve, ndërmjet të cilave është përzgjedhur dhe vepra e vitit 1986 “Kur nuk shkojnë në stadium” (në anglisht “Ëatching football game”) e piktorit shqiptar Guri Madhi (1921-1988). Ceremonia e hapjes së ekspozites “In motion – art & football” do të jetë në 27 Maj 2024 dhe do të jetë për publikun deri më 6 janar 2025. Në këtë ekspozitë, do të njiheni me vepra të Salvador Dalisë, Picassos, Joan Miro, Rene Magritte, Paul Klee, Alexander Deyneka, Banksy, e të tjere dhe mes tyre artisti shqiptar Guri Madhi. Në faqet 224 dhe 225 të katalogut të kësaj ekspozite, me titullin “In motion” dhe autor Manuel Neukirchner (Drejtor i Muzeut) prezantohet vepra e Guri Madhit (që është pjesë e ekspozitës), e shoqëruar me analizën e saj dhe jetëshkrimin e artistit. Më 15 qershor 2024, pikërisht në Dortmund, Kombëtarja jonë e futbollit do të zhvillojë ndeshjen e parë kundër Italisë. Tifozët tanë do të kenë rastin për të vizituar ekspozitën, si një pikë tjetër kontakti me vendin e tyre, këtë radhë me artin shqiptar, përmes Artistit të shquar Guri Madhi. A.K./TemA

Katie Daly Fansat mbretërorë u kënaqën kur panë Princeshën e Uellsit në fejesën e saj të parë publike që kur ajo u tërhoq nga jeta publike në fillim të këtij viti. Ndërsa Princesha Kate, 42 vjeç, vazhdon t'i nënshtrohet kimioterapisë për kancerin, ajo mbetet kryesisht e munguar në jetën publike. Por në një postim në Instagram të premten, mbretëresha zbuloi se ndërsa "nuk është jashtë pyllit", ajo do të shfaqej në paradën e ditëlindjes së Mbretit të shtunën, e njohur ndryshe si Trooping the Colour. Kate Middleton duke qëndruar pranë pemës © Matt Porteous Princesha Kate publikoi këtë imazh të ri përpara paraqitjes së saj në Trooping Familja mbretërore nderoi rolin e saj ushtarak si kolone e Regjimentit të Gardës Irlandeze dhe ajo doli me një pamje elegante të përshtatur që ndihej çuditërisht e njohur për fansat e modës së Princeshës Diana të viteve 1980. Kate merr pjesë në Trooping the Color 2024 me Princin George dhe Princeshën Charlotte© Getty Kate mori pjesë në Trooping the Color 2024 Për daljen e saj të parë publike që nga dita e Krishtlindjes, Princesha zgjodhi një fustan bardh e zi me porosi Jenny Packham. Fustani i prerë me laps paraqiste një brez të zi, tuba të zinj rreth qafës dhe një detaj me hark të madh në qafë. Princi William me Princeshën Kate, Princin George, Princin Louis dhe Princeshën Charlotte© Chris Jackson Kate u shfaq e veshur me Jenny Packham Fustani i strukturuar u bashkua me 'Romy 85 Optic White Leather Pumps' nga Jimmy Choo me një takë stiletto të mprehtë si brisk dhe 'Bayswater Black Suede Clutch' nga Mulberry. Princesha Kate strehohet nga shiu me një ombrellë ndërsa ecën me fëmijët e saj për në Trainerin e Glass State në Paradën e Gardës së Kuajve gjatë Trooping the Colour© Getty Princesha Kate zgjodhi një look bardh e zi me një kapele Philip Treacy Ylli i shfaqjes ishte kapela e saj madhështore Philip Treacy, e cila ishte në formë disku dhe përmbante detaje të zeza që ngriheshin vertikalisht nga lart. Shtëpia e braktisur e Princit William dhe Princeshës Kate për të cilën pak njerëz dinë Princesha Charlotte veshi veshjen e gjyshes Diana në Trooping the Color - e keni vënë re? Duke kompletuar pamjen, të cilën princesha e veshi për një shëtitje me karrocë me tre fëmijët e saj dhe më vonë në ballkonin e Pallatit Buckingham, ishte karfica e regjimentit të Gardës irlandeze dhe "Vathët Cavolfiore Pearl Stud" nga Cassandra Goad, të cilat shiten me pakicë për mbi 4,000 £. Princesha Kate përshëndet gjatë Trooping the Colour© Getty Princesha Kate dukej elegante Pamja e Kate e koduar nga Diana Pamja Trooping e Kate ishte një vendim i rëndësishëm sartoral dhe shumë i pritur. Duket se për këtë rast të rëndësishëm ajo kërkoi frymëzim nga një prej veshjeve më ikonike të familjes mbretërore - princesha e ndjerë Diana. Diana me një pamje të strukturuar bardh e zi me taka© Getty Diana zgjodhi një look të strukturuar me taka Nëna e Princit William u pa në vitin 1985 kur ajo vizitoi Galerinë Kombëtare të Arteve në nëntor 1985 në Uashington DC me një pamje pothuajse identike. Princesha Diana duket lart me veshje bardh e zi© Getty Princesha Diana e Uellsit vizitoi Galerinë Kombëtare të Uashingtonit gjatë udhëtimit të tyre zyrtar në Shtetet e Bashkuara Mbretëresha u pa së bashku me bashkëshortin e saj të atëhershëm Princin Charles të veshur me një kostum të strukturuar me fund bardh e zi të dizajnuar nga Catherine Walker, i cili të kujtonte pamjen e Kate nga fundjava e kaluar. Diana me kostum bardh e zi dhe profili anësor me kapelë© Getty Veshja e ngjashme e kokës ishte e pazakontë Ndonëse fustani Jenny Packham i Kate kishte një dekolte të rrumbullakët, Diana iu drejtua një siluetë klasike të viteve '80 me shpatulla të mbushura dhe butona me dy gjokse. Princesha Diana u ul me veshje bardh e zi me hat© Getty Veshja bardh e zi e princeshës Diana ishte kaq e koduar nga Kate Ashtu si gruaja e djalit të saj, mbretërorja e ndjerë zgjodhi taka elegante, por pjesa më e çuditshme e pamjes së tyre ishin veshjet e kokës. Diana mbante një kapele pothuajse identike me numrin bardh e zi të Kate, i cili ishte dizajnuar nga Frederick Fox. Diana në të kuqe me ushtar në 1985© Getty Dianës i pëlqente një zbukurim me hark Duket se nëna mbretërore e tre fëmijëve mund të ketë marrë shënime stili nga vjehrra e saj e ndjerë në elementë të tjerë të ansamblit të saj Trooping. Princesha Diana shpesh preferonte zbukurimet me hark të madh në veshjet e saj. Diana duke buzëqeshur me fustan të zbukuruar me hark© Getty Shikoni stolitë me hark të Dianës dhe kapelën e ngjashme me Kate Zbuloni: Pse Princesha Kate dhe Meghan Markle nuk e veshën diademën e dasmës së Princeshë Dianës Ajo adhuronte një bluzë me pap pidhi, por gjithashtu u pa me pamje ku një hark i madh ishte ngjitur në një dekolte të rrumbullakët, njësoj si ajo e Kate. Një shembull i ndritshëm është ansambli burgundy me vija që ajo veshi gjatë një vizite në cemin e Luftës së Dytë Botërore te more.

Mirësevini, të dashur lexues, në një udhëtim nëpër kopshtet më befasuese dhe magjepsëse anembanë botës. Në këtë editorial, ne do të eksplorojmë thelbin e bukurisë së natyrës të pasqyruar në disa nga kopshtet më të hollë dhe të punuar me përpikëri të njohura për njerëzimin. Le të thellohemi në vendin e çudirave të artit botanik, ku çdo petal tregon një histori dhe çdo gjethe pëshpërit qetësi. Kopshtet e Artit dhe Kulturës Kopshti Majorelle, një kryevepër e krijuar nga piktori francez Jacques Majorelle, është një parajsë e ngjyrave të gjalla dhe florës ekzotike. Kjo mrekulli botanike është një shkrirje e artit, kulturës dhe natyrës, me një koleksion mbresëlënës kaktusësh, palmash dhe bambush që krijojnë një oaz magjepsës në zemër të Marrakech. Historia dhe Tekno-Shkenca në Lulëzim Përjetoni një tapiceri të historisë dhe shkencës tekno në Kopshtet Keukenhof, të njohura si Kopshti i Evropës Ky gur i çmuar historik shfaq një simfoni tulipanësh, daffodilësh dhe zymbylësh, të rregulluar me kujdes në modele të gjera që i bëjnë homazh trashëgimisë hortikulturore holandeze. Dëshmoni zgjuarsinë e teknologjisë dhe shkencës teksa ndërthuren me bujarinë e natyrës, duke krijuar një spektakël të pashoq me lule. Bukuri dhe Wellness Brendshme Retreats Hyni në një botë të bukurisë së brendshme dhe mirëqenies në Kopshtet Butchart, një vend i mrekullive hortikulturore i vendosur në ishullin piktoresk Vankuver. Zhytuni në një parajsë ndijore me trëndafila aromatike, pellgje të qeta dhe gjelbërim të harlisur që përzihen pa mundim për të krijuar një vendstrehim harmonik për mendjen, trupin dhe shpirtin. Mbretëria dhe ekstravaganca në lulëzim Nisni një udhëtim mbretëror nëpër Kopshtet e Versajës, një simbol i pasurisë dhe madhështisë i përshtatshëm për një princeshë. Mrekullohuni me lëndinat e zbukuruara me përpikëri, shatërvanët e zbukuruar dhe gardhet e skalitura që zbukurojnë këtë kryevepër ikonë franceze. Kopshtet e Versajës janë një dëshmi e shijeve ekstravagante të familjes mbretërore dhe shërbejnë si një kanavacë e gjallë me rëndësi historike dhe aftësi arkitekturore. Mbretëria e magjepsur e princeshave dhe përrallave Transportoni veten në mbretërinë e magjepsur të princeshave dhe përrallave në kopshtet Butchart në Victoria, Kanada. Ky oaz magjik është një arratisje e çuditshme në një botë të çudirave, ku lulëzimet shumëngjyrëshe, ujëvarat në kaskadë dhe gjethja e harlisur krijojnë një mjedis përrallor direkt nga një libër me tregime. Humbni veten në sharmin dhe joshjen e kësaj parajse botanike që kap thelbin e ëndrrës së një princeshe të vërtetë. Si përfundim, këto kopshte të mrekullueshme ofrojnë një vështrim në kaleidoskopin e bukurisë, artit, historisë dhe kulturës së natyrës. Çdo kopsht është një dëshmi e krijimtarisë dhe zgjuarsisë së njerëzimit, duke shfaqur potencialin e jashtëzakonshëm të botës natyrore për të frymëzuar, shëruar dhe magjepsur. Pra, nëse kërkoni qetësi, frymëzim apo thjesht dëshironi të kënaqeni me shkëlqimin e sferës botanike, këto kopshte premtojnë një përvojë të paharrueshme që do të mbetet në zemrën tuaj përgjithmonë. Bëhuni gati për të nisur një udhëtim nëpër kopshtet më të bukura që bota ka për të ofruar. Lëreni bukurinë e krijimeve të natyrës të magjepsin shqisat tuaja dhe të qetësojnë shpirtin tuaj ndërsa endeni nëpër këto peizazhe magjepsëse. Zhytuni në një botë ku arti, kultura, historia dhe luksi bashkohen për të krijuar parajsa në Tokë që janë vërtet të pashembullta.

“The Independent” shpall Listën e Influencës 2024, Dua Lipa mes 50 femrave më me ndikim në botë March 10, 2024 “The Independent” ka publikuar listën e grave me më shumë ndikim, për të vlerësuar kontributin e tyre të jashtëzakonshëm në sfera dhe industri të ndryshme. Mes 50 femrave më me ndikim në botë, është edhe Dua Lipa, e cila është e famshme jo vetëm në muzikë, por edhe në botën e modës. Gratë e fuqishme që i bëjnë gjërat të ndodhin, ndryshojnë bisedën dhe marrin atë që duan, janë shpallur në Listën e Influencës 2024 të The Independent, që përkon me Ditën Ndërkombëtare të Gruas. Pavarësisht nëse forca e tyre qëndron në aftësinë për të riparuar politikat dhe ligjet, për të shkëlqyer në sport ose për t’u bërë thirrje legjionit të tyre të përkushtuar të tifozëve, emëruesi i përbashkët i këtyre grave është aftësia e tyre për të ndikuar botën në një mënyrë ose në një tjetër. Për të dytin vit radhazi, “The Independent” ka përpiluar një listë me 50 femrat më me ndikim të momentit. Ata vinin nga një shumëllojshmëri botësh që përfshinin artet, politikën, biznesin, sportin, televizionin, median dhe aktivizmin. “The Independent” ka marrë një vendim të qëllimshëm për të mos përjashtuar gratë me të cilat lexuesit mund të mos pajtohen ose të mos i miratojnë. Ndikimi nuk do të thotë adhurim dhe disa nga figurat më me ndikim të historisë janë të vështira dhe të diskutueshme, për të mos thënë aspak. Në krye të listës është Esther Ghey mbresëlënëse, e cila nuk është thyer nga vrasja brutale e vajzës së saj Brianna, por e ka përdorur atë për të bërë fushatë për të mirë dhe për ndryshim. Asaj i bashkohet titanja sportive Mary Earps , e cila ndihmoi në udhëheqjen e luaneshave në një finale të Kupës së Botës dhe frymëzoi një komb, kancelarja në pritje Rachel Reeves dhe aktorja Hannah Waddingham e cila ka triumfuar në skenë dhe ekran në 12 muajt e fundit. Këngëtarja shqiptare nga Kosova, Dua Liba, nuk mund të mungonte në këtë listë të grave, të cilat me kontributin dhe veprimtarinë e tyre krijuese dhe promovuese të vlerave, kanë bërë të mundur vendosjen e gruas në qendër të progresit dhe zhvillimit.

Libri I Albright. “Të fuqishmit dhe i plotfuqishmi”. Kështu e titullon librin e saj me “reflektime rreth Amerikës, Zotit dhe ngjarjeve të botës”, Madeleine Albright, një ndër gratë më të fuqishme në botë, ish-Sekretare e Shtetit Amerikan. Një libër, i cili vjen në shqip falë përkthimit të Engjëllushe Shqarrit dhe Shtëpisë Botuese “Fan Noli”, me një parathënie nga ish-Presidenti amerikan, Bill Clinton. Dy figura shumë të rëndësishme për shqiptarët dhe sidomos për ata të Kosovës. Dyshja Clinton-Albright do të kishin një rol vendimtar në mbylljen e konfliktit në Kosovë, që shkaktoi sipas Albright 10 mijë të vrarë dhe qindra mijë të ndjekur nga shtëpitë e tyre. Zgjidhja e këtij konflikti, përpjekjet e vazhdueshme për t’i dhënë fund gjakderdhjes në Kosovë, është padyshim pjesë e këtij libri, ku ishSekretarja e Shtetit amerikan merr përsipër të rrëfejë dhe të trajtojë tema delikate. “Gjatë kohës që Madeleine Albright ishte Sekretare e Shtetit, bota mësoi atë që unë ndërkohë e dija: ajo nuk druhet të marrë përsipër çështje të vështira apo të thotë atë që mendon. Në librin “Të Fuqishmit dhe i Plotfuqishmi”, ajo shkruan me një sinqeritet të pazakontë dhe një logjikë të shëndoshë për rolin ndërkombëtar të Amerikës, për fenë, etikën dhe gjendjen aktuale të përçarjes dhe pështjellimit të botës. Në dijeninë time, asnjë Sekretar i mëparshëm Shteti nuk ka shkruar diçka të ngjashme me të. Është një libër befasues, i shkruar mes këshillave të miqve të shqetësuar se mos tema të tilla nuk mund të diskutohen pa shkaktuar dhimbje. Në përvojën time, e vetmja mënyrë për të mos shkaktuar dhimbje është të rrish duarkryq. Madeleine Albright është mishërimi i lëvizjes përpara”, shkruan Clinton në parathënien që shoqëron librin. Duke iu përmbajtur temave që trajton, libri është konceptuar në tri pjesë. Së pari “Zoti, liria, vendi”, për të vijuar me “Kryqi, gjysmëhëna, ylli”, ku gjejmë “Iraku: pasoja të pamenduara”, “Përballja me Al Kaedwn”, “Dilema saudite”, “Demokracia arabe”, “Islami në Perëndim” etj. Ndërsa pjesa e tretë i është rezervuar “Reflektimeve të fundit”. al.mi MADELEINE ALBRIGHT Gjatë viteve të fundit, Shteteve të Bashkuara u është dashur të përballen me çështjen e “luftës së drejtë” në Afganistan dhe Irak. Si Sekretare Shteti jam ndeshur me një sfidë të ngjashme në Ballkan. Në fillim të viteve ‘90, diktatori serb, Sllobodan Millosheviç, kish nisur tri luftëra të pasuksesshme: kundër Sllovenisë, kundër Kroacisë dhe kundër Bosnjës. Në vitin 1999, ai e drejtoi armiqësinë e tij kundër shumicës etnike shqiptare në Kosovë, provincë e Serbisë. foto galeri foto galeri foto galeri 123PreviousNext Gjatë një viti studiova çdo rrugë të mundshme për të siguruar një zgjidhje diplomatike që të respektohej nga të dy palët. Shqiptarët më në fund e pranuan propozimin tonë; Millosheviçi e refuzoi, duke ndërsyer forcat e tij të sigurimit kundër popullsisë civile. Interesi i tij ishte t’i dëbonte shqiptarët nga Kosova, duke vrarë udhëheqësit e tyre, duke djegur fshatrat e tyre dhe duke përhapur terror. Qëllimi i tij ishte që problemin e Kosovës “ta zgjidhte” një herë e përgjithmonë. Duke qenë se provinca ishte pjesë e Serbisë, krimet e Millosheviçit nuk mund të karakterizoheshin si agresion ndërkombëtar. Asnjë anëtar i NATO-s nuk po sulmohej, kështu që Aleanca nuk mund të pretendonte të përdorte të drejtën e vetëmbrojtjes. Serbia nuk kishte kërcënuar të pushtonte një vend tjetër, kështu që nuk kishte arsye për një goditje parandaluese. Megjithatë, ne e kishim për detyrë “të mbronim tjetrin e pambrojtur”. Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara miratoi një rezolutë, e cila kërkonte tërheqjen e trupave plaç- kitëse serbe, por diplomatët rusë, historikisht në anën e vëllezërve të tyre sllavë, premtuan se do të vinin veton për çdo masë që autorizonte përdorimin e forcës për ndaljen e serbëve. Kjo gjë e vuri administratën e Clinton-it dhe NATO-n përpara një zgjedhjeje të vështirë. Ose të lejonim Rusinë të përdorte veton me të cilën na kish kërcënuar, duke mos na lënë të vepronim, ose të përdornim forcën për të shpëtuar popullin e Kosovës edhe pa lejen e shprehur të Kombeve të Bashkuara. Punova tej mase shumë dhe ia dola mbanë për përdorimin e variantit të dytë. Arsyet e mia ishin pjesërisht strategjike: Europa nuk do të ishte asnjëherë plotësisht në paqe, për sa kohë që Ballkani të ishte i pastabilizuar dhe Ballkani nuk do të ishte i stabilizuar për sa kohë që Millosheviçi do të ishte në pushtet. Gjithsesi, motivi im kryesor ishte moral: Nuk doja të shihja të vriteshin njerëz të pafajshëm. Prania e NATO-s në Europë na dha mjetet për të ndalur spastrimin etnik në atë kontinent, ndërsa unë shpresoja se duke bërë këtë, do të ndihmonim që krime të tilla të mos ndodhnin edhe gjetiu. Kjo ishte realisht një nga ato kohë kur, për t’u bërë jehonë fjalëve të Martin Luther King-ut të Ri, qëndrimi ynë do të bazohej jo në atë që ishte e sigurt, por në atë që ishte e drejtë. Nisur nga fakti që ne nuk kishim një mandat të posaçëm të Kombeve të Bashkuara për veprime ushtarake, u përpoqëm veçanërisht shumë të provonim drejtësinë e kauzës sonë. Së pari, administrata e Clinton-it siguroi mbështetjen unanime të NATO-s. libri i albright Së dyti, unë mbaja kontakte të vazhdueshme me Sekretarin e Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara, Kofi Annan, i cili u dakordësua publikisht me ne se veprimet e serbëve ishin moralisht të papranueshme. Së treti, objektivat e NATOs gjatë luftës kontrolloheshin nga avokatë ushtarakë, të cilët e krahasonin secilin prej tyre me standardet e përcaktuara nga Konventat e Gjenevës. Në çdo rast bëhet një vlerësim për të parë nëse vlera e objektivit ishte më e madhe se risqet potenciale ndaj civilëve. Teksa lufta përparonte, ne shtuam presionin ushtarak ndaj Beogradit, por ndërkohë bënim kujdes për të minimizuar numrin e viktimave në njerëz dhe plagosjet e panevojshme të tyre. Tri objektiva civile (Ambasada kineze, një tren pasagjerësh dhe një kolonë me refugjatë) u goditën gabimisht. Vlerësimet për numrin e civilëve të vrarë nga bombardimet tregojnë se ata ishin nga 500 deri në 2000. Ndërsa Serbët, përpara se të arrinim t’i ndalnim, vranë rreth 10.000 shqiptarë të Kosovës dhe përzunë qindra mijëra të tjerë nga shtëpitë e tyre. Gjatë gjithë luftës, ne vazhduam përpjekjet diplomatike për të vendosur paqen. Më në fund, këto përpjekje u kurorëzuan me sukses. Millosheviçi kapitulloi; serbët i tërhoqën forcat e sigurimit nga Kosova; refugjatët u lejuan të ktheheshin; në vend u vendos një forcë paqeruajtëse e kryesuar nga NATOja dhe Kombet e Bashkuara arritën të kontribuonin në rindërtimin e vendit, i cili që atëherë ka organizuar disa raunde zgjedhjesh demokratike. Farat e konfliktit në Kosovë, sikurse edhe në luftërat e kahershme që kishin ardhur si pasojë e shpërbërjes së Jugosllavisë, kishin qenë të mbjella në historinë fetare të rajonit. Duke mbrojtur kauzën e Serbisë, Millosheviçi do të më thoshte se populli i tij kishte mbrojtur “Europën e Krishterë” për shekuj të tërë. Historia kombëtare epike e Serbisë është një rirrëfim i betejës së Kosovës, e zhvilluar kundër turqve otomanë në Fushën e Mëllenjave më 1389. Sipas legjendës, Princit Lazar të Serbisë i ishte shfaqur Profeti Elia në ditën fatale. Elia i kish ofruar princit të zgjidhte midis fitores në betejë (dhe një perandorie në tokë) dhe disfatës (kompensuar me një vend në parajsë).Princi zgjodhi fitoren e përjetshme në parajsë. Është një histori frymëzuese, një histori që ka luajtur një rol në vendimin e guximshëm të serbëve për t’u rezistuar nazistëve gjatë Luftës së Dytë Botërore. Problemi është se disa serbë vazhdojnë të jenë të vendosur të hakmerren për disfatën e pësuar në Kosovë më shumë se 600 vjet më parë, të motivuar nga një ndjenjë e egër nacionalizmi dhe besimi se kanë një marrëdhënie të veçantë me Zotin. Ndërsa në Kosovë lufta vazhdonte, Václav Havel-i do ta karakterizonte me këto fjalë: Nëse mund të thuash se një luftë është etike apo se ajo po zhvillohet për shkaqe etike, atëherë kjo është një prej atyre luftërave. Clinton mes refugjatëve kosovarë në Shkup Kosova (ndryshe nga Kuvajti) nuk ka puse nafte për t’u lakmuar; asnjë nga kombet anëtare të Aleancës nuk ka ndonjë pretendim territorial ndaj saj; Millosheviçi nuk kërcënon integritetin territorial të ndonjërit prej anëtarëve të Aleancës. E megjithatë, Aleanca hyri në luftë. Ajo lufton sepse është e shqetësuar për fatin e të tjerëve. Ajo po lufton, sepse asnjë njeri i mirë nuk mund të rrijë e të bëjë sehir vrasjet sistematike të popujve të tjerë nën drejtimin e qeverisë… Kjo luftë i vendos të drejtat e njeriut mbi të drejtat e shteteve. Shumica jonë do të pajtoheshin me faktin se morali, ndonëse shpesh i vështirë për t’u përcaktuar, është thelbësor për të shkuar mirë me njeri tjetrin. Ne do të ndiheshim më të sigurt në një botë, ku ndërgjegjja do të shërbente si udhërrëfyesi kryesor i veprimeve të kombeve dhe të individëve. Po feja? Feja është ndoshta ndikimi i vetëm më i madh në formimin e ndërgjegjes njerëzore, e megjithatë, ajo është njëherazi edhe një burim konfliktesh dhe urrejtjeje. Pas asaj që pamë të ndodhte në Ballkan dhe në rajone të tjera të shkatërruara nga konflikte me bazë fetare, a mund të themi se feja është diçka që duhet ta kemi më me bollëk? Si përdoret besimi fetar për pushtet personal NGA WILLIAM J.CLINTON Gjatë kohës që Madeleine Albright ishte Sekretare e Shtetit, bota mësoi atë që unë ndërkohë e dija: ajo nuk druhet të marrë përsipër çështje të vështira apo të thotë atë që mendon. Në librin “Të Fuqishmit dhe i Plotfuqishmi”, ajo shkruan me një sinqeritet të pazakontë dhe një logjikë të shëndoshë për rolin ndërkombëtar të Amerikës, për fenë, etikën dhe gjendjen aktuale të përçarjes dhe pështjellimit të botës. Në dijeninë time, asnjë Sekretar i mëparshëm Shteti nuk ka shkruar diçka të ngjashme me të. Është një libër befasues, i shkruar mes këshillave të miqve të shqetësuar se mos tema të tilla nuk mund të diskutohen pa shkaktuar dhimbje. Në përvojën time, e vetmja mënyrë për të mos shkaktuar dhimbje është të rrish duarkryq. Madeleine Albright është mishërimi i lëvizjes përpara. Pas bisedës sonë të parë rreth këtij projekti, i telefonova Madeleine-s për të diskutuar më tej për të, duke mos e ditur se ku ndodhej në atë çast. Doli se ishte në Gdansk të Polonisë, duke kremtuar njëzetë e pesë vjetorin e Solidaritetit, lëvizjes për demokraci që i dha fund Luftës së Ftohtë dhe solli lirinë në Europën Qendrore dhe Lindore. Kur i rashë telefonit, Madeleine ndodhej në mesin e një turme ku ishte edhe ish-presidenti çek, Vaclav Havel, dhe presidentët aktualë të Ukrainës dhe Polonisë. Ajo ua kaloi telefonin atyre dhe kështu pata rastin e paparashikuar, por të mirëpritur, të bisedoja me disa miq të vjetër. Ndërkohë, Madeleine vendosi një buqetë me lule në përkujtim të Solidaritetit dhe mori pjesë në një meshë të hapur në kremtim të lirisë, që zgjati tri orë. E kisha kapur në një moment dhe në një vend kur Zoti dhe demokracia ndodheshin përkrah njëri-tjetrit, në qendër të vëmendjes. Një nga temat e këtij libri dhe burim polemikash të vazhdueshme në jetën publike, ka të bëjë me marrëdhënien midis tyre. “Elementi fetar është themeli i demokracisë”, do të shkruante Walt Whitman, “Të gjitha fetë, të vjetra dhe të reja, janë aty”. Unë besoj se të gjithëve na ka ndodhur që të takojmë njerëz që do të ishin të gatshëm të përqafonin fjalinë e parë të Whitman-it dhe të shpërfillnin të dytën, duke i bërë kështu të dyja fjalitë të pakuptimta. Në më të mirën e tyre, të dyja, feja dhe demokracia, respektojnë barazinë dhe vlerën e çdo qenieje njerë- zore: ku të gjithë jemi shëmbëlltyra të Krijuesit, ku secili është pajisur me të drejta të patjetërsueshme. Këto doktrina rrinë mirë përbri njëra-tjetrës; ato janë njëjtësuese dhe përfshirëse. Problemet dalin kur interpretimin tonë orvatemi ta vëmë përpara atij të Whitman-it, duke argumentuar se ata që kanë të njëjtën ide të caktuar si ne rreth universit, janë më me vlerë se të tjerët. Të kesh një fe, është të besosh në ekzistencën e të vërtetës absolute. Por, të pohosh se qeniet njerëzore, sikundër janë, të papërsosura, mund ta zotërojnë plotësisht këtë të vërtetë apo se ideologjia jonë politike është plotë- sisht e vërtetë dhe na lejon të penalizojmë, shtypim, apo abuzojmë ata që kanë një besim të ndryshëm prej nesh, është një gjë krejtësisht tjetër. Kushtetuta e Shteteve të Bashkuara krijoi diçka vërtet të re: një sistem qeverisjeje, në të cilin besimi më i madh nuk u jepet zyrtarëve të lartë, pushteti i të cilëve kufizohet nga një sistem mjeshtëror kontrollesh dhe ekuilibrash, por popullit, si një i tërë. Ndër kufizimet që etërit tanë u vendosën atyre që janë në pushtet, është pamundësia për të vendosur një fe zyrtare shtetërore apo për të kufizuar të drejtën e gjithkujt për të qenë i lirë në zgjedhjen e besimit. Etërit themelues e kuptuan nga historia se përqendrimi i autoritetit politik dhe fetar në të njëjtat duar mund të ishte helmatisës. Sigurisht, ne e dimë se shpesh, pushteti i fesë shfrytëzohet nga ata që kërkojnë të forcojnë pushtetin e tyre personal në dëm të të tjerëve. Në Ballkan, Slobodan Millosheviçi fliste shumë për mbrojtjen e Europës së krishterë, por interesi i tij i vërtetë ishte ta përdorte fenë dhe përçarjen ekstreme për forcimin e pushtetit të tij. Osama bin Ladeni hiqet si mbrojtës i Islamit, por gatishmëria e tij për të vrarë njerëz të pafajshëm, duke përfshirë edhe myslimanë të tjerë, nuk është një interpretim i drejtë i Kuranit dhe nuk është besnik ndaj atij besimi. Në duar të gabuara, feja shndërrohet në një levë që përdoret për të armiqësuar një grup njerëzish ndaj një grupi tjetër, jo për shkak të ndonjë besimi të thellë shpirtëror, por sepse mund të ndihmojë këdo që kërkon të ngjallë armiqësi. Mos vallë kjo do të thotë se politikëbërësit duhet të përpiqen që fenë ta mbajnë të izoluar nga jeta publike? Sikundër argumenton Madeleine Albright, përgjigja e kësaj pyetjeje është një “Jo” kumbuese. Ne duhet jo vetëm të mos e bëjmë këtë, por edhe nëse do ta provonim ta bënim, nuk do t’ia dilnim mbanë. Bindjet fetare, kur janë bindje, nuk mund të vishen e zhvishen si të ishin një palë galloshe. Ne i mbartim ato me vete ngado që shkojmë, skeptikë dhe ateistë, përkrah besimtarëve. Një president apo një sekretar shteti duhet të marrë vendime, duke pasur parasysh besimet e tij fetare dhe ndikimin që këto vendime kanë te njerëzit e besimeve të ndryshme. Gjithsesi, sikurse Madeleine Albright vë në dukje, vlerësimi i këtij ndikimi nuk është punë fort e lehtë. Gjatë vizitës sime në Indi në vitin 2000, disa radikalë të zemëruar do të shfrenin tërbimin e tyre, duke vrarë me gjakftohtësi tridhjetë e tetë sheikë. Nëse nuk do ta kisha ndërmarrë atë udhëtim, viktimat me siguri do të ishin ende gjallë. Nëse nuk do ta kisha bërë atë udhëtim nga frika e asaj që mund të bënin ekstremistët, nuk do të kisha kryer detyrën si President i Shteteve të Bashkuara. Natyra e Amerikës është e tillë që shumë njerëz e përcaktojnë veten – ose një pjesë të saj – në lidhje me të, ose pro ose kundër. Kjo gjë është pjesë e realitetit, në të cilin ne si udhëheqës duhet të veprojmë. Kur imamët radikalë orvaten të shkatërrojnë mënyrën e të menduarit të disa të rinjve të tjetërsuar, të pakënaqur, ndër të cilët jo të gjithë janë të varfër dhe të paarsimuar, përmes ofrimit këtyre besimtarëve një udhëtim të ashtuquajtur të menjëhershëm në parajsë, në këmbim të gatishmërisë së tyre për të vrarë civilë dhe njëherazi për të hedhur në erë edhe vetveten, si duhet të reagojmë ne? Ne mund të përpiqeshim t’i kapnim ose vrisnim ata, por gjithsesi, të gjithë nuk do të mundnim t’i zinim. Mund të përpiqeshim t’i bindnim të hiqnin dorë nga dhuna, por kur argumentet tona nuk kanë asnjë lidhje me përvojat e tyre, nuk do të mund t’ia dilnim dot mbanë. Mundësia më e mirë që kemi është të punojmë së bashku me ata njerëz në botën myslimane, të cilët përpiqen të kapin mendjet e të njëjtëve njerëz si edhe radikalët, duke predikuar një Islam më të plotë dhe jo një Islam të shtrembëruar, të copëtuar, me thepa. Unë besoj vërtet se një gjë e tillë mund të bëhet jo duke dobësuar besimet shpirtërore, por duke u futur në thellësi të këtyre besimeve. Të tre besimet e Abrahamit kanë më shumë ngjashmëri se sa dallime, ku secili bën thirrje për nderim, zemërgjerësi, modesti dhe dashuri. Asnjë prej tyre nuk është i njohur plotësisht prej nesh. Sfida e udhëheqësve tanë është të përdorim atë që kemi të përbashkët si bazë për të mposhtur elementët më ekstremistë dhe për t’i hequr mbështetjen terrorizmit. Kur njerëzit e pranojnë humanizmin e tyre të përbashkët, atëherë bëhet më e vështirë të dejonizojnë dhe shkatërrojnë njëri-tjetrin. Është shumë më e lehtë të gjesh kompromise parimore me njërin nga “ne”, se sa me njërin nga “ata”. Besimi fetar mund të na ndihmojë të zhdukim vijën ndarëse të vjetër sa koha. Nuk ka detyrë më të rëndësishme, por siç e bën të qartë edhe libri i Madeleine Albright-it, kjo është një detyrë që – katër vjet e gjysmë pas 11 shtatorit – ne pothuaj as që e kemi zënë me dorë. ©

Tradita shekullore e Javës së Shenjtë Arbëreshe Java e Shenjtë Arbëreshe, që njihet si Java e Madhe apo Pashkët arbëreshe, janë një nga ngjarjet historike të arbëreshëve, ku vitet e tjera ka tërhequr dhe mjaft turistë. Vëmendja më e madhe qëndron te kostumet tradicionale të grave arbëreshe, përcjell albinfo.ch . Festimet nisin që të Enjten e Madhe, kur pas leximit të 12 fragmenteve të Ungjillit, prifti vazhdon të lajë këmbët e 12 burrave të komunitetit. Ata janë të ulur rreth një tavoline të madhe mbi të cilën janë rregulluar “kuleçët”, bukët e bekuara, që priten dhe shpërndahen te besimtarët. Kisha arbëreshe ndjek rite orotodokse-bizantine, ndërsa rite të tjera janë identike me kishën latine. Të Enjten e Madhe zhvillohet procesioni i statuajve shoqëruar me “këngë tradicionale shqiptare” (vajtimet) dhe në shumë komunitete arbëreshe përsëriten dhe të Premten e Madhe. Të Shtunën e Madhe në mëngjes këndohet Mbrëmja e Shenjtë dhe liturgjia e Shën Vasilit. Pas mesnatës në rrugët e fshatrave është emociouese të dëgjosh këndimin e “Kristos Anestei” (Krishti u ngjall). Ndërsa tradita vijon mes shumë komuniteteve arbëreshe me besimtarët që shkojnë në heshtje në Kolegjin e Shën Adrianit, ku bëhet riti i “vjedhjes së ujit”, në burimin e murgjve. Simbolikisht ky rit riprodhon atë që bëri Maria, e cila e parandaluar nga rojet dhe në pamundësi për të larë trupin e Jezusit, në heshtjen e natës arriti në një burim për të lagur leckën e përdorur më pas për të larë trupin e Jezusit. Moment jashtëzakonisht simbolik, ku besimtarët marrin pjesë në grupe me “gjitonie” (fqinjët) ku rruga shënohet nga heshtja, por ndërsa procesioni vazhdon, tashmë ata që kanë përfunduar ritin (pra të lirë nga detyrimi i heshtjes) përpiqen të bëjnë të flasin ata që nuk kanë shkuar ende te burimi (gratë e moshuara i provokojnë me shkopinj të gjatë të quajtur “dokanigje”), Kur të gjithë besimtarët e kanë pirë ujin, vazhdojnë me ndezjen e “qerradonulla”, një zjarr i madh besimi, gëzimi e ringjaljeje me intonacionin e këngës “Kristos Anesti”.

Pas isopolifonisë, xhubleta është trashëgimia e radhës e jomateriale e Shqipërisë që merret në mbrojtje nga UNESCO. Dijebërja e veshjes së xhubletës që daton 4 mijë vjet para, tashmë është pasuri e gjithë njerëzimit. Lajmin e bëri të ditur ministrja e Kulturës, Elva Margariti e cila mori pjesë në mbledhjen e Komitetit Ndërqeveritar për Mbrojtjen dhe Ruajtjen e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale të UNESCO-s, që u zhvillua në Marok. Margariti e cilëson një lajm të jashtëzakonshëm për trashëgiminë tonë kulturore dhe si dhuratë në 110-vjetorin e Pavarësisë. “Nga kryeqendra e Marokut, Komunitetit Ndërqeveritar për Mbrojtjen dhe Ruajtjen e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale të UNESCO-s, miratoi në formë unanime shpalljen e xhubletës shqiptare dhe bërjen e saj , si pjesë të listës së Trashëgimisë Kulturore Jomateriale nën mbrojtjen e UNESCO-s”, tha Margariti. Ministrja vuri në dukje se, “ky aset për vendin mund të humbiste. Por ne nuk e lejuam që xhubleta të mbetej thjeshtë një relike e të shkuarës dhe me përfshirjen në këtë listë ajo do të ketë jo vetëm mbështetjen e institucioneve tona por edhe atyre ndërkombëtare, që do ta trajtojnë xhubletën si pasuri të gjithë njerëzimit”. Ministrja tha se, kemi ardhur në këtë moment pas një pune të gjatë, plot përkushtim të një grupi të madh bashkëpunëtorësh, dosja e dijebërjes artizanale të xhubletës u pranua në listën e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale nën mbrojtjen e UNESCO-s. Xhubleta, veshje tipike e zonave të veriut, cilësohet si një prej kostumeve më të rralla popullore, me disa lloje e karakteristika, prerjeje e qepjeje, sipas zonave dhe moshave të grave që e vishnin. Në sesionin e 32-të të saj, Konferenca e përgjithshme e Organizatës së Kombeve të Bashkuara për arsimin shkencën dhe kulturën, UNESCO vendosi që të bëjë publike konventën e saj më të re: “Për ruajtjen e trashëgimisë kulturore jomateriale”. Qëllimi madhor i kësaj Konvente është ruajtja e trashëgimisë kulturore jomateriale; respektimi i trashëgimisë kulturore jomateriale të bashkësive, të grupeve dhe të individëve të prekur; sensibilizimi në nivel lokal, kombëtar dhe ndërkombëtar për rëndësinë e trashëgimisë kulturore jomateriale dhe të vlerësimit të saj të ndërsjellë; bashkëpunimi dhe asistenca ndërkombëtare. Kjo Konventë, një ndër më të rëndësishmet e UNESCO-s për 10 vitet e fundit përfshin në vetvete dhe i referohet instrumenteve ndërkombëtarë ekzistues lidhur me të drejtat e njeriut, paktit ndërkombëtar për të drejtat ekonomike, sociale dhe kulturore të 1966-ës apo dhe paktit ndërkombëtar për të drejtat civile dhe politike të 1966-ës. Konventa duke marrë parasysh rëndësinë e trashëgimisë kulturore jomateriale, përmbledhëse e diversitetit kulturor dhe garanci e zhvillimit afatgjatë, duke marrë parasysh ndërvarësinë midis trashëgimisë kulturore jomateriale dhe trashëgimisë materiale kulturore dhe natyrore; pranon se proceset e ndryshimit shoqëror, krahas kushteve që krijojnë për një dialog të përtërirë mes bashkësive, shkaktojnë gjithashtu, kërcënime të rënda për degradim, për zhdukje dhe shkatërrim të trashëgimisë kulturore jomateriale, veçanërisht për faktin e mungesës së mjeteve për ruajtjen e kësaj të fundit. Konventa gjithashtu, vlerëson vullnetin e përbotshëm dhe shqetësimin e përbashkët për të ruajtur trashëgiminë kulturore jomateriale të njerëzimit; duke pranuar se bashkësitë, në veçanti bashkësitë rrënjëse, grupet dhe, sipas rastit, individët, luajnë një rol të rëndësishëm në prodhimin, ruajtjen, mirëmbajtjen dhe rikrijimin e trashëgimisë kulturore jomateriale, ç’ka ndihmon kështu për pasurimin e diversitetit kulturor dhe të krijimtarisë njerëzore .

Historia/ Si u vendosën Arbëreshët në Italinë e Jugut Nga Gazetar 19:30 | 18/12/2020 Valët e para të emigracionit arbrëresh në Italinë e Jugut Arbëreshët dhe historia e tyre përbën një pjesë të çmueshme të historisë së popullit tonë dhe për këtë arsye nuk duhet lënë pa trajtuar më gjerësisht. Nëse do të flisnim se kur i kanë fillesat afërsia mes dy popujve patjetër që do të rikthehemi pas në antikitet. Për raportet mes dy palëve dhe kryesisht emigrimet e shqiptarëve drejt Italisë në periudha të ndryshme kohore janë munduar të hedhin dritë shumë studime ndonse ende sot ka mjaft pikëpyetje për këtë çështje. Dhe pikërisht një ndër çështjet që do të trajtoj në këtë punim është historia e shpërnguljes së arbëreshëve në Itali. Arsyet e shpërnguljes si dhe periudhat kohore kur ka ndodhur emigrimi tyre drejt Italisë. As historianët e mbretërisë së Napolit dhe as shkrimtarët e vjetër dhe të rinj që janë marrë me kërkime dokumentash nëpër arkivat shtetrore, apo në botime kronikash dhe monografish të krahinave të vendeve të ndryshme të Puljes, Kalabrisë e të Siçilisë nuk dhanë informacione të detajuara rreth themelimit dhe zhvillimit historik të kolonivve shqiptare. Ato ndeshën në vështirësi sepse shqiptarët që emigruan nuk ndenjën në një vend të caktuar, por shesh kaluan nga një katund në tjetrin, nga një krahinë në tjetrën për të gjetur kushte të mira jetese dhe njëkohësist për t`u ruajtur asimilimit. Megjithatë ndonse informacionet janë të pakta sot dihet se në Italinë e Jugut, nga trevat e Abruzzos e deri në skaj të Kalabrisë e në Sicili gjenden një numër i madh shqiptarësh të cilët emigruan atëherë kur Arbëria ra në zgjedhën e turkut. Për t`i shpëtuar zgjedhës së egër osmane ata u detyruan të lënë trojet e tyre e të emigrojnë në drejtim të brigjeve italiane. Drejtimet kryesore të mërgimit janë vendet bregdetare si në Republikën e Venecias, krahina Marketit, e Puljes dhe e Napolit. Sipas studimeve mendohet që kontaktet e para mes dy popujve të kënë qënë në kohën e Aleksandrit Molos, mbretit të Epirit i cili mbërriti në Itali në 331 p.k me synim pushtimin e saj. Synimi për të krijuar një mbretëri të madhe epirite në perëndim e vazhdoi në 280 p.k Pirro i Epirit. Ndonëse që të dy nuk ja arritën synimit të tyre. Fakte të tjera që na tregojnë për afërsinë mes dy popujve janë dhe lidhjet martesore mes tyre. Përmendim martesën e Elenës në 1228, vajzën e Mikel Komnenit të II despot i Arbrit me djalin e Frederikut II. Në 1272 si rezultat i disa lëvizjve sizmike shumë shqiptarë mbërritën në Brindisi. Të dhëna të tjera kemi dhe për vitin 1396 ku shumë familje shqiptare erdhën dhe u vendosën në tokat italiane. Sipas të dhënave sjellë nga E.Demetrio ka pasur shtatë valë emigracioni nga Shqipëria drejt Italisë: Nga 1416-1446, 1459-1461, 1468-1506 (pas vdekjes së Skëndërbeut), 1532-1434, 1647 dhe 1744, 1759-1825. Fakte të ngjashme konfirmohen dhe nga të tjerë studiues. Sipas Eqerem Çabej mendohet se shtegtimi i shqiptarëve drejt Italisë nuk ka ndodhur përnjëherë por me disa valë të ndryshme që nga mesi shekullit 15 e deri në 1744. Në fillim emigrimi i shqiptarëve drejt Italisë nuk ka qenë i organizuar por vihet re lëvizje të karakterit sporadike. Lëvizje të tilla vihen re në vitet 1272,1388,1393 etj. Mendohet se vala e parë më e madhe e shpërnguljeve të shqiptarëve drejt Italisë të ketë qënë e karakterit ushtarak në vitet (1416-1446). Gjenden të dhëna që provojnë se në ndihmë të Alfonsit të Aragonës mbret i Napolit të ketë shkuar në ndihmë tri skuadra ushtarësh shqiptarë me në krye Dhimitër Rërësin dhe dy bijtë e tij Vasilin dhe Gjergjin. Për shërbimet e kryera Dhimitër Rërësi qe emëruar guvernator i provincës së Reggio Calabrias. Pasuesit e tij ripopulluan disa ngulmime në anët e Katanxaros, si: Andali, Amato, Arieta, Zangorana, Pellagorio etj…Shumë të tjerë pasues së Rërësit u vendosën përgjithmonë në Kontesa Entelina (1450). Të tjerë u vendosën në Taormina ku deri sot njohet si lagja e shqiptarëve. Për marrëdhëniet e mira dypalëshe mes Italisë dhe Arbërisë në kohën e të madhit Skëndërbe na flet dhe studiuesi tjetër Petro Scaglione i cili na jep dëshmi rreth këtyre raporteve dashamirëse të ndërsjelllta në veprën “Historia e Shqiptarëve të Italisë”. Scaglione dëshmon për mardhëniet e mira mes Alfonso D’ Aragonës mbret i Napolit dhe Gjergj Kastriotit. Sipas dëshmive thuhet se mes të dyve ishte krijuar një mardhënie miqësie e shprehur shpesh herë me një ndihmë reciproke mes dy palëve. Dëshmohet se në kohë vështirësie Alfonso d’Aragona e kishte ndihmuar Skëndërbeun me ndihma ushtarake dhe financiare. Të njënjtën gjë kishte bërë dhe Gjergj Kastrioti kur iu kërkua ndihma nga Alfonso D’Aragona për të qetsuar lëvizjet kryengritëse në Kalabri. Në këmbim të këtij nderi thuhet se Skëndërbeut iu dhanë në dhuratë shumë vende në të cilat më pas shqiptarët ngritën fshatra të tyre në zonën e Katanxaros Dëshmitë e mjaft studiuesve që shkruajtën lidhur me valët e emigrimit të shqiptarëve të Italisë bien dakort në një pikë të përbashkët sipas së cilës vala e parë e emigrimit të shqiptarëve drejt Italisë shfaqet e bashkanqitur me figirëne Dhimitër Rëresit. Dh.Rëresi së bashku me ushtarët ë tij u dërgua nga Skënderbeu në ndihmë të Alfonso d’Aragonës. Më pas njerzit e tij populluan shumë fshatra të Kalabrisë si: Amato, Andali, Arietta, Casalnuvola, Zangorana, etj…Dëshmohet gjithashtu që bijtë e Dhimitrit së bashku me ushtarët e tij u vendosën në Sicili dhe formuan tre koloni arbëreshe: Kontessa Entelina, Palaco Adriano dhe Mesojuso. Të tjera shpërngulje mendohet të këtë pasur në vitin 1461 me ardhjen e Skëndërbeut në Itali. Nga 1461-1480 mendohet se janë formuar kolonitë shqiptare në Fagiano, San Pietro di Galantina, Martigiano, Montepafano, Roccoforzata, San Martino, San Marzano, Sternazia, Corigliano, Zollino province e Leces. Në këtë periudhë u krijuan dhe kolonitë e Casalnovo, Casalvecchio, San Paolo, Greci, Panni, Castelluccio de Sauri dhe Fakta in Capitana provinca di Foggia, Provinca e Campobassos, San Demetrio, Macchia, San Cosmo, Vaccarizzo, San Giorgio Albaneze,Spezzano, Lungro, Firmo, Aquaformosa, Castroregio, S.Costantino, Cervicato, S.Bazilio, Falconara Albaneze në Kalabri etj…Por vala më e madhe ashtu siç pranohet nga shumë studiues është pas vdekjes së Skëndërbeut.Në vazhdimësi pati dy shpërngulje të tjera me rëndësi shkaktuar një pas rënies së Krujës nga Turqit në 1478 dhe e dyta pas rënies së qytetit të Koronit në More në 1533-1534. Shqiptarët e emigruar u vendosën në Molise, Kalabri, Puglie dhe Sicili. Shqiptarët kur erdhën në këto vende ishin në një gjëndje të rënduar dhe të lodhur nga luftrat e gjata në vend. Ata u vendosën në zona jo të banuara dhe gradualisht krijuan dhe fshatrat e tyre duke dashur të mos përzihen dhe asimilohen me popullsinë vendase. Shqiptarët u vendosën në zona të pabanuara të Molises e cila ishte shpopulluar si rezultat i një tërmeti të ndodhur në 1456. Ata u vendosën ne rajonet e Campomarino, Portocanone, Ururi, Montecilfone e Santa Croce di Maglianao. Vala e dytë e shpërnguljeve mendohet të këtë qënë sërisht e karakterit ushtarak. Pas vdekjes së Alfonsit të Aragonës në fron vjen Ferdinandi I. Por me të ardhë në pushtet u gjend përnallë sulmeve të baronëve të fuqishëm të cilët nuk dëshironin që ai të qëndronte në fron. Për këtë arsye Ferdinandi i kërkoi ndihmën e Skëndërbeut, i cili zbarkoi në Barleta, mundi rebelët në betejën e Orsarës dhe çliroi nga rrethimi Molfetën. Si shpërblim Skëndërbeut iu dha titulli “ Signor” i Garganës dhe zotrues të feudeve të Tranit dhe San -Giovani Rotondos. Nga ana tjetër aragonasit ndihmuan me armë ushtrinë shqiptare që ishte e zënë në luftra kundër turqëve. Në këtë periudhë kohore Perandoria Osmane shpresonte të mbërrinte deri në portat e Romës. Duke përfituar nga situate Ballkanike tepër e dobët u sul mbi popujt e gadishullt ballkanik. Vetëm Arbëria arriti ti bëj ballë sulmeve turke për një periudhë të gjatë kohore. Por pas vdekjes së Gjergj Kastriotit( 17 janar 1468) filloi rënia e Arbërisë e cila pasi rezistoi dhe 10 vjet të tjera ra nën protektoratin e Venedikut dhe më pas nën zgjedhën osmane. Studimet historike tregojnë gjithashtu se i biri i Skëndërbeut, Gjoni së bashku me nënën e tij Donikën pas vdekjes së Gjergj Kastriotit u mikprit nga Ferdinandi i Aragonës dhe u vendos në Napoli.Ferdinandi i Aragonës në këmbim në këtë periudhë gjeti mënyrën për të shpërblyer Gjonin. Ai u bë kont i Salentos dhe duka i San Pietro Galantina në 1495. Kjo pritje e mirë e miqve të parë bëri që shumë familje shqiptare duke mos e toleruar dhe duruar më dominimin e turqve mysliman vendosën të emigrojnë drejt Italisë. Pikërisht në këtë kohë fillon dhe dyndja më e madhe e mërgimit arbëresh drejt brigjeve italiane, dyndje e cila vazhdoi në disa valë të njëpasnjëshme. 2. Emigracioni arbëresh gjatë viteve 1468 deri në 1825 Midis viteve 1468-1471 sipas dokumentave ka pasur shpërngulje të shqiptarëve drejt Molisës si dhe Kapitanasë, në Puglia, San Demetrio, Machia, San Kosmo, disa feude të San Severinos etj. Një dyndje tjetër e arbëreshëve në Itali qe pas rënies së Krujës 1478 dhe Shkodrës 1479. Kryesisht kjo popullsi u vendos në Sicili dhe Kalabri. Në këtë kohë dëshmohet se janë themeluar shumë krahina që sot mbajnë emra të njohur si: Ungra, Ferma, Firmoza, Qana, Frasnita, Shnë Vasili, Shën-Benedikt Ullano, Shën Sofia, Mongrasano, Shën Lorenco etj… Historiani Tajani shkrun se ngulmimet e para të shqiptarëve në Itali i përkasin viteve 1467-1471. Dëshmi të cilat janë konfirmuar më parë dhe nga studiues dhe historian të tjerë. Në vitet 1467-1471 janë themeluar fshatrat si: Shën Elena, Kroce di Migliano, Shën Demetrio Korona, Makia, Vakanzzaro Albanese, Shën Kozmo Albanese, Shën Giorgo dhe Spezzano Albanese. Të njënjtin fakt e konfirmon dhe C.Costanza në Cenno storico sugli albanesi d’Italia. Sipas të dhënave u ripopulluan toka të pabanuara si Foggiano, Martigniano, Monteperano, Roccaforzata, S.Giorgo, S.Martino, S.Marzano, Sternatia, Zollino, Chieuti, Casalnuovo, Campomarino, Casalvecchio, S.Paolo, Portocanone,S.Croce di Magliano, Ururi. Në 1473-1474 u themeluan fshatrat Fraggiano, Martinjano, Monteposano, Roca Forzata, Taranto, Shën Martino, Greçi, Shën Paolo në Kapitana etj.. Në 1476-1478 u themeluan Lungro,Firmo, Aquaformoza, Kastroreggio, Kavalerizo, Cerzeto, Civita, Falkonara, Fraschineto, Shën Bazilio, Shën Benedeto Ullano, Shën Katerina,Shën Lorenzo, Shën Martino, Paltani, Rora Greka etj… Shpërngulje të shqiptarëve drejt Italisë ka pasur pas rënies së Moresë në duart e osmanëve. Një grup me rreth 200 anije kalon në 1543 dhe vendosen në Napoli dhe në rrethinat përreth, të tjerë u vendosën në Potenca të Kalabrisë, sot Potenca Albanese, më pas në Shën Mitër. Këta arbëreshë të Moresë sot e kësaj dite e kujtojnë rrugëtimin e tyre drejt Italisë, vështirësitë që kishin hequr dhe dashurinë për Morenë vendin e tyre që tashmë e kishin lënë shumë larg. Ende sot kanë lënë pas një këngë mallëngjyese për Morenë e tyre të bukur: “Mori e bukura More Si të le e më së të pë! Atje kam zotin tatë, atje kam zonjën mëmë, atje kam edhe tim vëlla: Gjithë të mbuluar në dhe! Të njëjtin fakt e konfirmon dhe Pietro Scaglione në veprën “Historia e Shqiptarëvet t’Italisë”. Thuhet se pas rënies së Moresë shumë shqiptarë u vendosën në Itali. Ata u vendosën në Barrile, Maskite, Shën Kostantino Albanese, Shën Paolo Albanese, Brindisi della Montaja në Provincën e Basilikatës, në Farneta dhe Provincën e Kozencës. Edhe sipas Antonio Scuras në veprën “Origini, europee, religioni, viaggi, studi etnografici” thuhet së italo-shqiptarët u vendosën në Itali përmes disa valëve të emigracionit. Ai përmend se një valë e madhe shqiptarët u vendosën në Taranto. Ata u vendosën në tokat dhënë prijësit të tyre Gjergj Kastrioti në San Pirtro in Galatina. Më pas krijuan kolonitë e tyre në tokat e Fagiano, Roca mbretërore San Krispëri, Monteparano e San MarzanoNjë pjesë e koniderueshme e shqiptarëve u vendosën në afërsi të Puglias. Një pjesë tjetë u vendosën në Sicili dhe Kalabri. Qëndrat më me rëndësi të tyre ishin Piana dei Greci, Palalaco Adrianao. Njëkohësisht u formuan dhe fshatrat si: Zangorana,Vena, Carafa, Andali, San Nikola dell’Alto dhe Carfizzi. Rreth 5 mijë banorë u vendosën në Lungro, 3 mijë në San Demetrio, dhe 2 mijë në San Benedetto. Të gjitha burimet konfirmojnë se emigracioni drejt Italisë ka ndodhur në faza të ndryshme dhe jo në mënyrë të menjëhershme. Këto valë emigrimi kanë zgjatur që nga vitet 1400-1500. Fillimet e valëve emigruese më të fuqishme ashtu sic citojnë shumica e studiuesve i takon viteve 1460-1461periudhë në të cilën Skëndërbeu gjendet në Itali kurse faza e fundit mendohet të jetë regjistruar rreth vitit 1520. Shqiptarët e vendosur në Itali më pas krijuan kolonitë e tyre. Kolonitë më të mëdha sipas studimeve thuhet që kolonitë më të mëdha u formuan në Sicili, Kalabri dhe Bazilikatë. Lidhur me vendosjen e arbëreshëve në Itali na japin informacion dhe të dhënat arkivore. “ Kur paraardhësit tanë, ndër të cilët heroi Gjergj Kastriot Skëndërbeu fitimtar, së bashku me paraardhsit tanë, por sërisht të mundur nga Perandoria më e madhe e kohës shumë shpejt u detyruan të emigrojnë dhe të vendosen në tokën e shenjtë të Italisë, para mijra mijra vitesh ku thuhet se u vendos pellazgu Enea…” Që nga ajo kohë jetojmë një jetë të qetë dhe të respektuar, kemi shtëpitë tona, gëzojmë të drejtat tona dhe ndjehemi krenar që jemi qytetar të këtij atdheu të dytë. Megjithatë ndonse kanë kaluar rreth katër shekuj, në flasim prap gjuhën tonë, që është gjuha e cila është folur nga pellazgët më parë, vazhdojmë të ruajmë të njënjtat tradita , kulturë dhe veshje të vllezërve tanë dhe ndjejmë se në venat tona rrjedh gjaku i të cilëve që Malte-Brun i ka quajtur: “ Rracë e hekurt, e fortë si shkëmbinjtë e vendit ku jetojnë..” Të tjera koloni shqiptare gjenden dhe në Molise, Campomarino, Monteciflone, Portocanone, Ururi në Puglia, San Marzano, Casalvecchio në Puglia etj.. Të dhëna të tjera na vërtetojnë se emigrimet vazhduan edhe më vonë se vitet 1500 por qenë lëvizje sporadike dhe jo valë të fuqishme emigratore. Nga fundi i shekullit XVI dëshmohet se u themeluan në Siçili dy koloni: Sant Angelo Muxara, në provincën e Girgjentit, dhe S. Michele di Ganzariapranë qytetit të Caltagjirones.Dyndje më të vogla shqiptarësh ka pasur edhe për disa kohë. Ermanno Aar thotë se në vitin 1674 mbërritën në Brindisi 175 banorë të fshatit Pressio të Moresë.Ata u vendosën për pak kohë në Motola por u dëbuan nga arqipeshkëvi i Tarantos për shkak të fesë së tyre dhe ata u larguan e u vendosën në Tricarico ku dhe shumë shpejt u latinizuan. Më 1680 emigruan të tjera familje shqiptare. Një pjesë prej tyre me në krye Gjegj Sevastin u vendosën në Chieuti, në provincë të Foggia-s, ndërsa pjesa tjetër themeluan kolonitë: Ururit, Portokanone, Kampo Marino, Monteciflone, në Provincën e Kampobasso dhe Kieti në Provincë të Puglias, Casalvecchio dhe Casalnuovo në Puglia Faeta, Panni e S. Paolo të Civitatet në Capitanata. Pas shpërnguljeve sporadike pas një shekulli në vitin 1744 niset për në Itali një grup i madh familjesh shqiptare të cilat u vendosën në Villa Badesa në provincën e Peskarës. Mendohet se grupi i fundit që emigron në Itali është ai i 39 familjeve shkodrane me 208 vetë gjithsej , me në krye Anton Remanin të cilët u vendosën në Ankona dhe rrethinat e saj në vitin 1753. Megjithatë ka të dhëna se vala e fundit e emigracioneve i përket viteve nga 1759-1825. Dyndjet e fundit i përkasin pikërisht periudhës kur në krye të Italisë ishte Ferdinandi IV popullsie cila u vendos në Brindisi në Reggio Calabria, në Messina e gjetkë. Por cilat qenë arsyet e shpërnguljes së shqiptarëve drejt Italisë? Nga cilat zona të Shqipërisë kanë emigruar më tepër shqiptar në këtë periudhë kohore ? A gjetën shqiptarët stabilitet në vendet ku u vendosën apo u asimiluan me popullsinë vendase? Ku u vendosën më shumë arbëreshët dhe cili qe qëndrimi i tyre për ruajtjen e identitetit kombëtar? Këto pyetje dhe shumë të tjera do trajtohen më me hollësi në punimin tim. Se në sa katunde apo qytete të Italisë zunë vend shqiptarët, dhe sa mund të jetë numri i tyre me siguri nuk dihet sepse ka mungesë statistikash për periudha të ndryshme. Sipas dokumentave gjetur në arkivin e Napolit nga studiues si Francesco Tajani, Lorenzo Giustiniani, dhe arkivisti Manfredi Polumbo thuhet se numri i shqiptarëve arrin 200.000 mijë frymë të shpërndarë në 80 vende. Sipas studimeve dhe të dhënave thuhet se arbëreshët u vendosën edhe në shumë vende disa prej të cilave u zhdukën me kalimin e viteve. Kjo na bën të kuptojmë që numri i arbëreshëve mund të ketë qënë më i madh sesa ky që deklarohet nga studimet e fundit. Shumë prej fshatrave apo qyteteve janë zhdukur e bashkë me to dhe popullsia arbëreshe e cila nuk ka mundur të ruaj gjuhën, doket, zakonet por është asimiluar me popullsinë vendase. Krahas qyteteve të zhdukura ka dhe nga ato fshatra të cilat kanë ndryshuar emërate tyre.Studime rreth numrit të popullsisë arbëreshe janë bërë nga studiues të ndryshëm në vite të ndryshme. Biondelli në statistikat e tij tregon të 1848 tregon se numri i shqipatrëve që flisnin shqip arrinte 88410 banorë. Tajani në veprën e vet “Istorie Albanezi” na jep një tabelë statistikore që e ndan në tre kohë të ndryshme: në vitin 1806 numri i arbëreshëve arrin 110.955, në 1846 bie në 168.802 në 1886 arrin në 196.708. Studiuesi Biondelli na jep të dhëna statistikore rreth tre provincave kalabreze Cosenca, Catanzaro, Reggjio Calabria. Sipas statistikave kolonitë shqiptare të shpërndara në Kalabri arrin në 40 dhe një numër popullsie 42.400. Për numrin e kolonive shqiptare në 1543 në Kalabri ka mungesë të dhënash gjithsei numrohen rreth 57775 banorë.Tre shekuj më vonë , në 1842 studiuesi Morelli numron rreth 32.269 banorë. Sipas të dhënave në 1881 rezultojnë në vend rreth 85.508 banorë në 1894 rreth 98.798 banorë. Në numrimin e vitit 1901 u bë regjistrimi sipas së cilës numri arrin në 21.554 banorë. Në të dhënat statistikore jepet një pasqyrë e regjistrimit të popullsisë së vitit 1901 dhe përbri ai i vitit 1921. Sipas statistikave të 1901 shuma e përgjithshme e popullsisë arbëreshe në fillim të shek XIX arrinte në 200.219 banorë. Në regjistrimin e vitit 1911 sipas studimit te Carla Costanza rezultojnë të regjistruar rreth 20.467 familje arbëreshe të vendosur në zona të ndryshme të Italisëdhe me rreth 90.670 banorë. Mbas regjistrimit të vitit 1921 numri arrinte në 20.113 familje me 80.282 banorë. Nga ky vëzhgim del qartë se popullsia arbëreshe është zhdukur në disa koloni dhe në disa të tjera është zvogluar numri i kësaj popullsie.Në Itali sot gjenden 80 komuna që e kanë origjinën e tyre te arbëreshët e shpërngulur nga Shqipëria në periudha të ndryshme. Këto komuna gjenden në Abruzzo, Puglia, në Bazilikatë, në Kalabri(më të lulëzuarat janë ato në Kozencë) në Sicili dhe në krahinënë e Palermos.Vërtetohet se në Itali gjenden 200-250 mijë arbëreshë, megjithatë ky numër është tepër i madh larg nga realitetii sotëm sëpse sipas të dhënave të sotme arbëreshët nuk i kalojnë 120.000 banorë. Duke trajtuar me detaje pozicionin gjeografik të tyre, periudhën kur janë formuar, kohën kur janë vendosur popullsia shqiptare në këto vende si dhe evolucionin e tyre dhe gjendjen e tyre sot.Shqiptarët pasi u larguan nga vendi i tyre emigruan dhe u vendosën në pjesën më të madhe të Italisë Jugore duke formuar kolonitë e tyre shumë prej të cilave u zhdukën e të tjera i rezistuan kohës./Denisa Tare, ObserverKult

21 shkurti është Dita Ndërkombëtare e Gjuhës Amtare, që kremtohet në të gjitha vendet e botës. Qëllimi i caktimit nga UNESCO-ja të kësaj dite si dita e gjuhës amtare ka qenë vlerësimi i gjuhës si mjeti më i rëndësishëm për ruajtjen dhe trashëgimin e kulturës së çdo populli dhe i nevojës për të nxitur lëvrimin e gjuhëve amtare të popujve dhe të etnive dhe të popujve të botës, të cilat janë pjesë e thesarit kulturor të njerëzimit. Duke u ndalur këtë ditë te gjuha shqipe, si gjuha amtare e shqiptarëve kudo ku ata jetojnë, vërejmë me kënaqësi se statusi i saj këta 100 vjetët e fundit ka ardhur duke u rritur. Nga gjuhë e ndaluar nën pushtimin otoman, me shpalljen e Pavarësisë më 28 Nëntor 1912, ajo u bë gjuhë zyrtare e shtetit shqiptar, ndonëse mbeti gjuhë e ndaluar për pjesën tjetër të kombitqë u bënë me dhunë pjesë e shtetit grek dhe e Mbretërisë Serbo-Kroato-Sllovene. Kjo gjendje u përmirësua pas Luftës së Dytë Botërore, kur shqiptarët e Kosovës, të Maqedonisë dhe të Malit të Zi fituan të drejtën e shkollimit në gjuhën amtare dhe hapën shkolla të të gjitha niveleve deri te Universiteti i Prishtinës dhe katedra e gjuhës shqipe në Universitetin e Shkupit. Me kushtetutën jugosllave të vitit 1974, shqipja në këto troje u ngjit në shkallën e gjuhës zyrtare rajonale në Kosovë dhe të gjuhës zyrtare paralele në Maqedoni. Këtë fillim shekulli, me shpalljen e Kosovës shtet i pavarur, shqipja u bë gjuhë zyrtare kryesore, ndërsa në Maqedoni që nga vitet ’80 të shekullit të kaluar e deri një vit më parë, shqipja ra në statusin e gjuhës rajonale të papërkrahur nga shteti. Po vitin e kaluar, me miratimin nga parlamenti maqedonas i ligjit për gjuhën shqipe, kjo u njoh si gjuhë zyrtare rajonale, pra fitoi status zyrtar, po jo me të njëjtin status me maqedonishten, sikundër ia kishte njohur kushtetuta jugosllave. Përtej këtyre trevave, në Mal të Zi shqipja ruan statusin që ka pasur, si gjuhë rajonale e përkrahur nga shteti; në Greqi për popullsinë e trevave shqiptare brenda kufijve të këtij shteti dhe për arbërorët shqipja është gjuhë e papërkrahur nga shteti, por jo e ndaluar të mësohet nga fëmijët e emigrantëve; në Itali shqipja është gjuhë e përkrahur e pakicës arbëreshe dhe e lejuar të mësohet nga fëmijët e emigrantëve shqiptarë, ashtu si në gjithë Europën; kurse në Turqi shqipja nuk mësohet nga fëmijët e emigrantëve. Gjuha shqipe ka përparuar shumë këta njëqind vjet edhe për sa i përket shkallës së përpunimit të saj. Nga gjuhë me disa variante letrare e dy gjuhë zyrtare (toskërishtja në Shqipëri, gegërishtja në trojet shqiptare në ish-Jugosllavi), prej vitit 1972 ajo është ngritur në shkallën e gjuhës letrare kombëtare, të pranuar nga të gjitha pjesët e kombit. Ishte Konsulta e Prishtinës eprillit 1968 ajo që hodhi hapin e madh të bashkimit gjuhësor, kur intelektualët shqiptarë të atjeshëm, të udhëhequr nga motoja “një komb – një gjuhë letrare”, shpallën se shqiptarët në Jugosllavi pranonin “si gjuhë të vetën letrare gjuhën letrare të vendit ëmë”. Kongresi i Drejtshkrimit e sanksionoi këtë vendim të tyrin, duke shënuar në këtë mënyrë fundin e periudhës kur shqipja shkruhej në disa variante dhe fillimin e jetës kombëtare shqipes letrare. Periudha nga Kongresi i Drejtshkrimit e deri më 1990 vlerësohet nga të gjithë si periudha e përpjekjeve për zotërimin dhe përdorimin e normave të gjuhës letrare në të gjithë veprimtarinë ligjëruese të shkruar e të folur. Në trojet shqiptare të ish-Jugosllavisë Konsulta u vuri detyrë shkollës enteve botuese, redaksive e gazetave dhe administratës zbatimin e normën letrare; kurse në Shqipëri, zbatimi i normave të gjuhës letrare nga shkolla, entet botuese dhe administrata shtetërore u bë i detyrueshëm me një vendim të vitit 1978 të Këshillit të Ministrave. Pas viteve ’90, me përmbysjen e sistemeve politike njëpartiake dhe kalimin në pluralizëm, u vu re një rënie e theksuar e kujdesit për gjuhën nga të gjithë, nga shteti e shoqëria, që u pasua edhe me kontestime të gjuhës letrare e me përpjekje për krijimin e gjuhëve të reja letrare. Në praktikën e ligjërimit të shkruar e të folur, për fat të keq, kjo gjendje vijon edhe në ditët tona, kur vijon mungesa e pafalshme e kujdesit të shtetit për gjuhën, ndonëse kushtetutat e të dy shteteve shqiptare e shpallin mbrojtjen e gjuhës si detyrim shtetëror. Sa pak e mbrojmë gjuhën shqipe, kjo duket po ta krahasojmë gjendjen në këtë pikë me vendet fqinje. Maqedonia e Veriut ka një ligj për gjuhën i cili parashikon sanksione të rrepta për shkelësit e tij – institucione, redaksi apo ente botuese. Kurse as Shqipëria dhe as Kosova nuk kanë ende një ligj për gjuhën, ndonëse projektligji përkatës është depozituar prej kohësh në të dy kuvendet. Si pasojë e mungesës së kujdesit shtetëror për gjuhën, në botimet, në gazetat e revistat, në televizionet dhe në dokumentacionin zyrtar vërehen shkelje të pafalshme të normave të gjuhës letrare. Më e dukshme kjo dukuri e shëmtuar është në fushën e fjalorit, ku vërehet një vërshim i fjalëve të huaja të panevojshme, madje i fjalëve “kopile”, si realizoj, akses e aksesoj, tentoj, mesazh etj., të cilat po e drunjëzojnëe po e venitin gjuhën, duke u zënë vendin dhjetëra fjalëve të bukura shqipe që përdoren në kontekste të ndryshme sintaksore; edhe në fushën e drejtshkrimitmospërdorimi i shkronjave ë dhe ç është tregues i injorancës kompjuterike, po edhe mungesë e respektit për alfabetin tonë, për shkronjat e të cilit është derdhur gjak. Në televizione po sundojnë modele akcentologjike të huaja, duke i theksuar fjalët e thjeshta e kompozitat në rrokjen e parë si në anglishte, kur modeli theksor i shqipes kërkon theksimin fundor të fjalës, veçanërisht të fjalëve të përbëra, në të cilat pa asnjë përjashtim theksohet përbërësi i dytë. Ky model i huaj theksimi ka prishur edhe melodinë dhe metrikën e frazës, që nuk tingëllon më si shqip, po si një surrogat shqip-anglisht-italisht. Sot, në Ditën Ndërkombëtare të Gjuhës Amtare, është rasti t’u drejtohemi shkollës, shtypit dhe të gjithë atyre që janë përfshirë në ligjërimin publik, me thirrjen që të tregojnë respekt për gjuhën tonë, e cila është tipari i vetëm që na dallon prej të tjerëve dhe na bashkon ne shqiptarët në një komb. Thirrja jonë i drejtohet edhe shtetit që të kujdeset për gjuhën, në radhë të parë, duke miratuar ligjin përkatës, i cili do t’u jepte zgjidhje shumë problemeve, duke krijuar një mjedis të pastër nga ndotjet gjuhësore e shkeljet e normave të gjuhës letrare. Dhe deri në miratimin e këtij ligji jemi të mendimit që shteti të kthejë në fuqi vendimin e Këshillit të Ministrave të vitit 1978. Mbrojtja e gjuhëve në botë, lufta kundër zhdukjes së tyre dhe ruajtja e identitetit të kombeve nëpërmjet gjuhës, janë qëllimet kyçe të manifestimeve që sot do të organizohen në suaza botërore. Analizat e UNESKO-s tregojnë se mund të zhduken rreth 2,500 gjuhë nga pothuajse 6,000 që fliten në botë. Në 90 vitet e kaluara janë zhdukur rreth 200 gjuhë, ndërsa 199 i flasin më pak se dhjetë njerëz. E fundit që është zhdukur është gjuha “ajake”, të cilën e folur një grua e cila ka vdekur në vitin 2008 në Alaskë. Arsyet kryesore për zhdukjen e gjuhëve janë luftërat dhe dëbimi i detyrueshme. Emigrantët gjithashtu e përziejnë gjuhën amtare me gjuhën e shtetit në të cilin jetojnë që të integrohen më mirë. Megjithatë, ka shembuj, më së shumti në Australi, ku gjuhët të cilat janë “nën kërcënim” i flasin të rinjtë, tha një përfaqësues i UNESCO-s. Hulumtim

Lumi Vjosa është shpallur Park Kombëtar nga qeveria e Shqipërisë. “Shpallja Park Kombëtar është kategoria e dytë e mbrojtjes që është shumë më e lartë se ajo që kishte më parë si Park Natyror. Shpallja e lumit Vjosa Park Kombëtar nënkupton se nuk do të lejohet asnjë ndërtim që cenon luimin, përfshirë këtu edhe hidrocentralet. Lumi Vjosa, i gjatë 270 kilometra, rrjedh nga shpatet e mbuluara me pyje të maleve të Pindit të Greqisë deri në bregdetin Adriatik të Shqipërisë. Shkencëtarët thonë se ekosistemi i Vjosës është habitati për 1.100 specie, 13 prej të cilave janë në rrezik të madh të zhdukjes. Vjosa gjithashtu ka vlerë ekologjike, kulturore dhe ekonomike për 60.000 shqiptarët që jetojnë në brigjet e saj. Vjosa, një ndër të vetmit lumenj “të egër” në Evropë. Disa opinione per lumin Vjosa. Në një shkrim për ‘National Geographic”, gazetari Stefan Lovgren rrëfen për lumin Vjosa dhe impaktin që mund të shkaktojë ndërtimi i digave në këtë lumë. Duke dalë nga një grykë malore aty pranë, lumi Vjosa rrezaton nëpër hapësirën e gjerë të zhavorrit poshtë këtij qyteti historik, të vendosur në kodër. Ujërat e tij me rrjedhje të shpejtë thurin një rrjet të çuditshëm kanalesh dhe përrenjsh. Ky është një lumë që shkon atje ku dëshiron. Është gjithashtu imazhi i shumë lumenjve në Evropën Qendrore shumë kohë më parë, para se të ndoteshin, të ndërtoheshin diga apo t’u ndryshohej rrjedha. Sot, më shumë lumenj në Evropë janë ndryshuar apo vënë dorë mbi ta sesa në çdo kontinent tjetër. Vjosa, e cila rrjedh e papenguar nëpër Shqipërinë e Jugut në Detin Adriatik, është një nga lumenjtë e fundit të mëdhenj evropianë që ende vazhdon të qëndrojë e egër. Kjo e bën atë shtysën kryesore për përpjekjet e ruajtjes edhe të lumenjve më të vegjël në të gjithë Ballkanin, të cilët gjithashtu mbeten relativisht të paprekur. Megjithatë Vjosa, degët e saj dhe lumenjtë e tjerë të Ballkanit përballen me kërcënime të reja ndaj rrjedhave të tyre natyrore ndërsa zyrtarët në rajon po konsiderojnë propozimet për të ndërtuar më shumë se 3 mijë 400 hidrocentrale të reja atje. Kritikët paralajmërojnë se zhvillime të tilla mund të kenë pasoja shkatërruese ekologjike për një nga rajonet më biodiversitare të Evropës. “Vjosa është beteja kryesore për mbrojtjen e lumenjve me rrjedhje të lirë në Ballkan dhe më gjerë”, thotë Ulrich Eichelmann, CEO i OJF-së “Riverwatch”, një prej disa grupeve të ruajtjes që disa vjet më parë u bashkuan në një koalicioni i quajtur “Save the Blue Heart of Europe”. Gjatë një bio-sondazhi të vitit 2017 – i kryer mes planeve për të ndërtuar dy diga në seksionin e mesëm të Vjosës – rreth 40 shkencëtarë nga Shqipëria, Austria dhe Gjermania gjetën dhjetëra specie që shumë kohë më parë ishin zhdukur nga lumenjtë e rregulluar në Evropën Qendrore, përfshirë shumë insektet. “Vjosa është bota e humbur e Evropës.” thotë Fritz Schiemer, një ekolog në pension nga Universiteti i Vjenës, i cili drejtonte sondazhin. Krijesa të vogla dhe shumë të vogla Një studim tjetër, këtë herë duke u përqendruar në dy degë kryesore të Vjosës, Shushicën dhe Bënçën, pjesë e një rrjeti lumenjsh të pacenuar që shtrihen tre herë më gjatë se vetë Vjosa. “Është një shans për të studiuar lumenjtë në kushtet e tyre natyrore, gjë që nuk mund ta bëjmë më në pjesën më të madhe të Evropës”, thotë Schiemer. Edhe pse pellgu i lumit është shtëpia e kafshëve karizmatike si rrëqebulli ballkanik, i cili ndodhet në rrezik zhdukjeje, biodiversiteti i tij më i pasur gjendet midis jovertebrorëve, ku insektet përbëjnë shumicën dërrmuese të specieve që jetojnë atje. Afër fshatit Brataj, Anton Drescher qëndron në bregun me zhavorr të Shushicës, duke inspektuar një mur shkëmbi. Një potpuri me lule të egra kishte dalë nga çarjet e saj. Drescher, një botanist në Universitetin e Graz në Austri, identifikoi shumicën e tyre si specie tipike mesdhetare. “Nuk mund të shihen këto lule dhe bimë, kështu të gjitha së bashku, në vende të tjera”, tha ai. Të paktën 31 specie peshqish janë identifikuar në Vjosë, duke përfshirë disa lloje të rrezikuara, të tilla si Skadar, një krap i vogël endemik në Ballkan. Duket se lumi është bërë gjithashtu një strehë për ngjalat evropiane të rrezikuara në mënyrë kritike që vijnë nga deti. “Ne shohim një bollëk peshqish detarë në pjesët e poshtme të lumit”, thotë Paul Meulenbroek, një ekolog peshqish në Universitetin e Burimeve Natyrore dhe Shkencave të Jetës në Vjenë. Organizma të tjerë, të zakonshëm buzë lumit por shpesh të papërfillura, janë molusqet dhe veçanërisht kërmijtë, të cilët lulëzojnë në grumbuj të materialit organik të larë në brigjet e lumit. Ekzistojnë shumë pak të dhëna për këto krijesa të larmishme në Vjosë, thotë Michael Duda, një malakolog (zoolog i specializuar në studimin e molusqeve) në Muzeun e Historisë Natyrore të Vjenës. “Shanset janë që ne po humbasim specie që as nuk e dinim se ekzistonin”. Çfarë rrezikohet Vjosa ka një digë, të ndërtuar në fund të viteve 1980 afër origjinës së saj në Malet Pindus përtej kufirit në Greqinë veriore, ku lumi njihet si “Aoos”. Por, për pjesën tjetër të rrjedhës së tij prej 170 miljesh, ai rrjedh lirshëm përmes një mozaiku të peizazheve malore shqiptare që përfshijnë kanione dhe pjesë lumore të thurura më shumë se një milje të gjerë. “Ajo që e bën Shqipërinë të veçantë janë pasuritë e saj biologjike”, thotë Mirjan Topi, një ornitolog, cili punon si guidë turistike në zonën e Vjosës dhe Nartës. “Nëse ndërtohet aeroporti, një nga thesaret e mëdha të biodiversitetit, jo vetëm në Shqipëri por Evropë, do të humbasë”. Një plan “mbrojtje” “Vlera e lumit Vjosa garanton më shumë sesa përcaktimi i parkut natyror,” thotë Andrej Sovinc, nënkryetari i Komisionit Botëror të IUCN për Zonat e Mbrojtura. Historikisht, zonat e mbrojtura janë projektuar për ekosistemet tokësore, jo lumenjtë që mund të përshkojnë ato. Ndërsa disa parqe kombëtare evropiane janë emëruar pas lumenjve, ekziston vetëm një, Parku Kombëtar Danub-Auen në Austri, që mund të konsiderohet një park kombëtar lumor i vërtetë, pasi është i kufizuar në lumin Danub dhe habitatin e tij bregdetar. Por, ai park mbulon vetëm një pjesë të Danubit, i cili përndryshe është një nga lumenjtë më të modifikuar në Evropë.

Trembëdhjetë fakte interesante rreth Angelina Jolie Angelina Jolie Para 4 vitesh Përveç aktrimit, bota e njeh Angelina Jolie nga përpjekjet e saj humanitare. Aktrimi dhe përpjekjet e saj të jashtëzakonshme në punë bamirësie mahnisin të gjithë botën. Pse Gjermania po dërgon trupa ushtarake në Lituani?Projekti i ri “Telegrafi Local News” – bashkohuni me ekipin e lajmeve lokalePo transformohet Pallati i Rinisë, më shumë opsione për sportistët kosovarë“Bojkotoni qumështin serb”, blegtorët shqiptarë në protestë për çmimet e ul...Historia socio-ekonomike e Kosovës në shekullin XVIII Këtu janë faktet pak të njohura për jetën e aktores sonë frymëzuese: 1. Lindur më 4 qershor 1975, Angelina Jolie filloi modelimin kur ishte 11-vjeçe me insistimin e nënës së saj. Angelina Jolie 2. Ajo filloi karrierën prej aktoreje në filmin “Lookin To Get Out”, skenarin e të cilit e kishte shkruar babai i saj Angelina Jolie 3. Ajo u largua nga shkolla kur ishte 14-vjeçe. Ajo ishte rebele atë kohë, flokët i mbante ngjyrë vjollcë dhe iku me të dashurin e saj. Pas dy vitesh së bashku, ajo u kthye në shkollë dhe mori me qera një shtëpi afër prindërve të saj. Angelina Jolie 4. Angelina Jolie në fëmijëri kishte dy njerëz të preferuar. Spock nga “Star Trek” dhe Anthony Perkins nga filmi legjendar, Psycho. Spock, Angelina Jolie, Anthony Perkins 5. Ajo u martua me Lee Miller në vitin 1996. Për ceremoninë e dasmës, veshi pantallona të zeza lëkure dhe një bluzë të bardhë. Lee Miller dhe Angelina Jolie 6. Jolie u takua me Billy Boll Thorton në filmin “Pushing Tin” në vitin 1999 dhe ata u martuan një vit më vonë. Angelina Jolie dhe Billy Bob Thorton 7. Babai i saj ishte neglizhent dhe pasi të gjitha kaluan ajo hoqi mbiemrin e babait (Voight) dhe e mori Angeline Jolie si emrin e saj juridik. Angelina Jolie dhe babai i saj 8. Ajo mbeti një temë e nxehtë rreth fillimit të vitit 2005, me thashethemet se ishte shkaku i ndarjes së Brad Pitt dhe Jennifer Aniston. Jennifer Aniston dhe Brad Pitt 9. Ajo kurrë nuk e pranoi marrëdhënien e saj me Brad Pitt deri në shkurt 2006, kur njoftoi se ishte shtatzënë me fëmijën e tij. Angelina Jolie dhe Brad Pitt Pas nëntë vitesh së bashku, çifti u martuan në gusht 2014. Angelina Jolie me familjen e saj 10. Ajo ka shitur foton e parë të vajzës së saj Shiloh për 4.1 milionë dollarë dhe fotografitë e para të binjakëve të saj të porsalindur për 14 milionë. E njëjta dhuroi të gjitha paratë për bamirësi (e cila vendosi rekordin botëror për fotot më të shtrenjta të bebeve). Angelina Jolie dhe Brad Pitt 11. Angelina Jolie dhe Brad Pitt kanë gjashtë fëmijë së bashku: tre të birësuar (Maddox, Pax, Zahara) dhe tre biologjikë (Shiloh, Knox, Vivienne). Angelina Jolie dhe familja e saj 12.Ylli i Hollywood-it lindi vajzën e saj Shiloh në Namibia dhe Shiloh tani është një qytetare namibiane. Angelina Jolie dhe vajza e saj, Shiloh 13. Aktorja amerikane është e njohur veçanërisht për përpjekjet e saj humanitare. Ajo merr pjesë në ngjarje për refugjatët dhe i kushtohet tejet shumë punës bamirëse.

GPT-të e personalizuara vinë për përdoruesit pa pagesë të ChatGPT Nga: PCWorld Publikuar rreth 2 orë më parë, 30 Maj 2024 Këto funksionalitete ishin të disponueshme për përdoruesit me pagesë të ChatGPT Plus, Teams dhe Enterprise, por tani janë të hapur për të gjithë përdoruesit e ChatGPT. GPT-të e personalizuara vinë për përdoruesit pa pagesë të ChatGPT Përdoruesit pa pagesë të ChatGPT tashmë mund të aksesojnë GPT-të e personalizuara, të analizojnë grafikë, të bëjnë pyetje rreth fotove dhe të kenë akses në disa veçori të reja shtuar me GPT-4o në fillim të muajit Maj. Këto funksionalitete ishin të disponueshme për përdoruesit me pagesë të ChatGPT Plus, Teams dhe Enterprise, por tani janë të hapur për të gjithë përdoruesit e ChatGPT. Ndërsa përdoruesit pa pagesë mund të zbulojnë dhe përdorin GPT të personalizuara, ata nuk mund të krijojnë GPT-të e tyre. Tashmë mund të krijojnë versionet e tyre të ChatGPT për nevoja specifike ndërsa mund të bëhen pjesë edhe të skemë së ndarjes së të ardhurave që OpenAI e filloi në muajin Mars. Megjithatë përdoruesit me pagesë do të kenë një avantazh tjetër: më pak kufizime. Kur përdoruesit pa pagesë arrijnë limitin e mesazheve dhe bisedave me GPT-4o, ata automatikisht kalohen në GPT-3.5 /PCWorld Albanian

Të premtet e veçanta të Michael Douglas dhe Catherine Zeta-Jones Michael Douglas dhe Catherine Zeta-Jones Michael Douglas dhe Catherine Zeta-Jones Çifti i mirënjohur i Hollywoodit, aktorët, Michael Douglas dhe Catherine Zeta -Jones kanë thënë se ditët e premte i kalojnë duke kërcyer. Aktori ka treguar se ndihet pak i ndrojtur sepse “Catherine di të vallëzojë shumë mirë”. “Të premteve më pëlqen të lëshoj muzikë e të kërcej. Por jam pak i ndrojtur sepse gruaja ime është valltare e jashtëzakonshme. I kam disa lëvizje që i bëj unë, por ajo më bën të dukem bukur”, ka thënë ylli për revistën People. Kur u pyet se a e mban mend daljen e fundit me gruan, ai ka thënë se së fundmi kanë darkuar bashkë me shoqen e Catherines, legjendën e komedisë, Carol Burnett dhe burrin e saj Brianin në një restaurant në Santa Barbara. Ai ka thënë gjithashtu se i pëlqen shumë të luajë golf dhe ndihet i bekuar që edhe gruas së tij i pëlqen ky sport. “Tani që në shtëpi kemi mbetur vetë, më pëlqen të dalim vetëm ne të dy pa u ndjerë në faj që fëmijët janë duke ndenjur në shtëpi”, ka thënë Douglas. Michael Douglas është dashuruar në Catherine Zeta-Jonesin pasi e ka parë atë të luante në filmin “The Mask of Zorro”, në vitin 1998. Ata mirëpritën fëmijën e parë dhe u martuan në vitin 2000. Më pas ata kanë edhe një fëmijë.

Rezidenca sekrete në Londër e Catherine Zeta-Jones dhe Michael Douglas është e përshtatshme për familjen mbretërore të Hollivudit Banesat e përfolura në Londër të yjeve të Chicago dhe The War of the Roses janë në pronësi të mbretit Charles Katie Daly Nuk është e çuditshme që një yll i Hollivudit si Catherine Zeta-Jones që ka pushtuar ekranin e argjendtë për tre dekadat e fundit, do të kishte një shtëpi përrallore. Aktorja e së mërkurës, 54 vjeçe, kalon shumicën e ditëve të saj në Amerikë që nga dasma e saj me aktorin e “Fatal Attraction”, Michael Douglas në vitin 2000. Por kjo nuk do të thotë se ajo nuk gjen kohë për t'u rikthyer në MB, përkatësisht në Londër ku ajo thuhet se qëndron në akomodim shumë të veçantë. Catherine Zeta-Jones dhe Michael Douglas kanë një rezidencë në Londër Është raportuar se ylli i The Mask of Zorro dhe burri i saj jetojnë në një apartament në Pallatin e St James, në Londër, i cili është në pronësi të vetë mbretit Charles. Pamja anësore e Pallatit të Shën James Pallati i Shën James është pallati më i vjetër në Londër Deri në vitin 2017, Princesha Beatrice dhe Princesha Eugenie ndanin një apartament brenda pallatit, ndërsa Princesha Anne ende e përdor pallatin për kohën e kaluar në qytet duke qëndruar larg komoditetit të pronës së saj në Gatcombe Park në Gloucestershire. Princesha Beatrice dhe Princesha Eugenie jetonin në Pallatin e Shën James Princesha Beatrice dhe Princesha Eugenie jetonin në Pallatin e Shën James Mundësitë e qirasë në pallat u shfaqën për herë të parë në vitin 2015 dhe besohet të jetë pallati më i vjetër në Londër që ende qëndron në këmbë. Metro raportoi se një apartament me një dhomë gjumi në pallat shitet me pakicë në tregun e qirave për pak më pak se 4000 £ në muaj.

Angelina Jolie mbush 49 vjeç - brenda botës së saj private: gjashtë fëmijë, tre divorce dhe karriera e mbushur me yje Brenda jetës së trazuar të Angelina Jolie, nga martesa me Brad Pitt deri te puna e saj humanitare Bryony Gooch Një aktore fituese e Oskarit, reputacioni i së cilës si humanitare i paraprin, Angelina Jolie po mbush 49 vjeç dhe ajo tashmë ka jetuar një jetë më të çmendur nga sa mund ta imagjinojnë shumë njerëz. Nga vitet e saj të trazuara të adoleshencës si vajza e aktorit Jon Voight dhe Marcheline Bertrand, tek ngritja e saj meteorike në famë dhe përfundimisht duke pasur familjen e saj të madhe me gjashtë fëmijë - Angelina nuk tregon asnjë shenjë se ndalon. SHIKO: Angelina Jolie flet për fëmijët dhe tranzicionin personal Ndërsa ylli mbush 49 vjeç, HELLO! shikon prapa në sukseset e saj për të festuar rastin e rëndësishëm. Familje e mbushur me yje Angelina Jolie lindi më 4 qershor 1975 në Spitalin Cedars-Sinai, Los Angeles, nga aktorët Jon Voight dhe Marcheline Bertrand - fëmija i tyre i dytë, pas lindjes së James Haven. Një vit pasi vajza e tyre lindi, Jon dhe Marcheline u ndanë dhe kjo e fundit e shtyu karrierën e saj për të rritur fëmijët e saj. LOS ANGELES - 4 QERSHOR: Aktori Jon Voight mban fëmijën e tij të porsalindur Angelina Jolie Voight (vetëm 4 orë e vjetër) më 4 qershor 1975 në Los Anxhelos, Kaliforni. (Foto nga Donaldson Collection/Michael Ochs Archives/Getty Images)© Koleksioni Donaldson Jon Voight mban fëmijën e tij të porsalindur Angelina Jolie kur ajo ishte vetëm katër orëshe Por Angelina e ka bërë të qartë se ajo u frymëzua për të aktruar nga shikimi i filmave me nënën e saj, në krahasim me shikimin e karrierës së suksesshme të babait të saj, pasi ai fitoi një Oscar për Coming Home, dhe mori vlerësime kritike për rolet e tij në Midnight Cowboy dhe Deliverance. . LOS ANGELES - 01 JANAR 1978: Jon Voight duke mbajtur vajzën e tij Angelina Jolie në një festë për KISS në Firoucci në Los Angeles, Calfornia. Fotot nga Brad Elterman/FilmMagic)© Brad Elterman Jon me Angelina në 1978 Në fakt, aktorja kishte një marrëdhënie të tendosur me babanë e saj herët, pavarësisht se debutoi në aktrim në moshën shtatë vjeçare në filmin e tij Lookin' to Get Out. Ajo në mënyrë të famshme nuk e pranon Voight, pasi ajo kërkoi ligjërisht të ishte Angelina Jolie. Adoleshentët e trazuar Pasi kaloi vitet e saj të hershme në Palisades, Nju Jork, Marcheline e zhvendosi familjen përsëri në Los Anxhelos, ku Angelina ndoqi shkollën e mesme Beverly Hills ku ajo luftoi. Kur u transferua në shkollën e mesme Moreno, ajo u rebelua si një "punk i huaj". Ajo vishej tërësisht të zeza, dilte për të ngrënë dhe kishte një të dashur të gjallë për dy vjet kur ishte 14 vjeç. Angelina Jolie me vëllain e saj James Haven marrin pjesë në ngjarjen e shtatë në shitje për të ndihmuar në mbledhjen e parave për AIDS më 30 nëntor 1990 në Nju Jork... Titulli i artikullit: 'Eye Scoop' (Foto nga Fairchild Archive/WWD/Penske Media nëpërmjet Getty Images )© WWD Angelina, 15, me vëllain e saj James në ngjarjen e shtatë në shitje për të ndihmuar në mbledhjen e parave për SIDA-n “Nëna ime është kaq e kujdesshme dhe edukuese, dhe zgjedhjet që ajo bëri për mua nuk ishin të papërgjegjshme”, tha ajo për Cosmopolitan në 2003. “Kur isha 14 vjeç, ose do të isha i pamatur në rrugë me të dashurin tim, ose ai do të ishte me mua në dhomën time të gjumit me mamin tim në dhomën tjetër, sepse unë do të kisha një të dashur”. LOS ANGELES - 1991: Aktorja Angelina Jolie pozon për një portret në 1991 në Los Angeles, Kaliforni. (Foto nga Harry Langdon/Getty Images) © Harry Langdon Adoleshente Angelina Jolie në 1991 Ajo vazhdoi: "Ajo bëri zgjedhjen, dhe për shkak të saj, unë vazhdova të shkoja në shkollë çdo mëngjes dhe eksplorova marrëdhënien time të parë në një mënyrë të sigurt. Pra, në një mënyrë të çuditshme, ajo bëri vërtet gjënë e duhur. Kjo më mbajti jashtë telashe." Shendeti mendor Ishte si adoleshente që Angelina fillimisht luftoi me shëndetin e saj mendor, duke përjetuar pagjumësi dhe një çrregullim të të ngrënit dhe duke përdorur drogë. Çështjet e saj të shëndetit mendor u bënë aq të rënda sa ajo bëri dy plane për të vrarë veten në moshën 19-vjeçare dhe më pas në moshën 22-vjeçare kur u përpoq të punësonte një vrasës me pagesë për të bërë punën. Angelina Jolie dhe djali i saj Maddox marrin pjesë në Premierën Botërore të "Shark Tale" në 2004, dy vjet pas adoptimit të tij "Ai ishte një person mjaft i mirë dhe më pyeti nëse mund ta mendoja dhe ta telefonoja përsëri pas dy muajsh," tha ajo. "Diçka ndryshoi në jetën time dhe kuptova se do ta mbaja jashtë." Kur ajo adoptoi fëmijën e saj të parë, Maddox, Angelina u kthye në një cep: "E dija që sapo të isha përkushtuar ndaj Maddox, nuk do të isha më kurrë vetëshkatërruese". Suksesi në karrierë Pas një periudhe të shkurtër në filmin e babait të saj në moshën shtatë vjeçare, Angelina do të fillonte më vonë karrierën e saj në filmin me buxhet të ulët Cyborg 2 në 1992, më pas mori një rol kryesor në Hackers në 1995, ku takoi së shpejti burrin e parë Jonny Lee Miller. Angelina Jolie qëndron pas Jonny Lee Miller në një skenë nga filmi 'Hackers', 1995. (Foto nga United

Diana Kastrati: Universi femëror i Alberto Moravias Në librin me 30 tregime “Boh” – “Ku e di unë” Titulli i përmbledhjes Ku e di unë, që në italisht është Boh (1975, Bompiani) futet në kategorinë e shprehjeve tipike lokale (pra vetëm italiane) që shpreh të pakuptuarit e diçkaje. Zakonisht shoqërohet edhe me një mimikë të fytyrës që shpreh pasigurinë mbi çka flitet, po aq sa me mbledhjen e supeve, gjesti – tregues më elokuent për t’u futur në ajrinë e këtij libri të pazakontë. Bëhet fjalë për një përmbledhje me tridhjetë tregime, të cilat shpalosin tridhjetë profile psikologjike grash, secila syresh unike në llojin e saj. Interesi i Moravias ndaj universit femëror ka qenë konstant, i pandërprerë, duke filluar nga Karla e romanit të tij të parë Indiferentët e deri te Nora e romanit të papërfunduar Gruaja leopard , por ai intensifikohet edhe më shumë në sezonin e fundit të krijimtarisë së tij që përkon me vitet ’70 të shekullit të kaluar e deri në prag të viteve ’90 kur ndahet nga jeta. Tri përmbledhjet me tregime Il Paradiso [1970], Un’altra vita [1973] dhe vepra që po vjen sot në shqip Boh [1976], formojnë një bashkësi të vetme organike, një galeri fotogramesh të personazheve femërorë, forca artistike e të cilave jepet jo aq nga një përfaqësim i vetëm i një karakteri, se sa nga shumatorja dhe mbivendosja e karaktereve të ndryshme femërore që mbushin skenën. Kjo triadë krijon një galeri prej 95 zërash femërorë ku Moravia ua lë timonin vetëm atyre. Janë ato protagonistet absolute të një galerie karakteresh që ngjan me një labirint të cilit vështirë se arrin t’ia shohësh fundin. Dy janë karakteristikat stilistikore që bien në sy në këtë përmbledhje: përdorimi i vetës së parë të zërit tregues dhe, modelimi i personazheve përmes një karakterizimi trupor si shpërfaqje fizike e psikës së tyre, por po aq edhe i përkatësisë shoqërore. Përdorimi nga ana e Moravias e vetës së parë, i ka rrënjët në leximin e soneteve të Gioacchino Belli-t, nga të cilat ai mëson teknikën e «fincionit përmes impostimit të zërit» [1] . Aplikimin e parë të kësaj forme të vetës së parë ai e vendos te romani Romania (1947), më pas te Çoçarja (1957) dhe, bazuar në këtë model të këtyre shembujve të parë të “unit” femëror artistik, ai ndërton edhe triadën e nëntëdhjetë e pesë zërave femërorë duke na furnizuar identikite tejet të pasura të vizionit femëror të krijuesit të tyre. Janë ato vetë që përshkruhen, që na japin detaje të vetat sa estetike aq edhe psikologjike. Në raste më të rralla, karakterizimi i tyre merr formë nga informacionet që lexuesi i përfton përmes dialogjeve dhe aluzioneve që iu vihen në gojë bashkëprotagonistëve. Ky element i fundit i ndërtimit të personazheve nga ana e Moravias, bazohet te metoda e Tomasevskij, në punimin e tij Ndërtimi i subjektit, ku ndalet më në veçanti mbi një tip karakterizimi të quajtur “procedura e maskave”. Një metodë fort e dashur edhe për Moravian siç do të vihet re edhe në vijim të krijimtarisë së tij. Procedura e maskave konsiston në përpunimin e përshkrimeve të jashtme sipas karakterit psikologjik të personazhit, ku futet aspekti estetik, ai i veshjes, i mobilimit të banesave si dhe ai i emrave të përveçëm. Figura e gruas në këtë përmbledhje me tridhjetë tregime Ku e di unë, është kapur në një moment historik, atë të shndërrimit femëror në Evropë mbas revolucionit seksual të 1968, i cili shenjohet mbi të gjitha nga  çlirimi seksual. Por pavarësisht këtyre transformimeve të dhunshme e shpesh sipërfaqësore e ekzibicioniste të këtyre grave, ato mbeten personazhe që nuk ia dalin të integrohen në pëlhurën sociale të re të Italisë që ka ndryshuar, duke mbetur përgjysmë në rrugëtimin e tyre: nga njëra anë tradita mijëravjeçare që i parasheh gratë ekskluzivisht vetëm në rolin social të gruas e të nënës, nga ana tjetër`format e reja të përftuara nxitimthi pa një interiorizim të ndërgjegjshëm. Kësodore, një pjesë e këtyre personazheve shpërfaqin neurozat karakteristika të atmosferës sociale të neokapitalizmit me dëshirën për të braktisur bashkëshortin a të dashurin, të tjera që kërkojnë të afirmohen në punë, të tjera që nuk aspirojnë tjetër veçse hakmarrjen, të tjera akoma që aspirojnë dashurinë por eksperimentojnë vetëm seksin, por që të gjitha të zëna ngushtë në një kontradiktë të përhershme e konstante: nga njëra anë dëshirën e fshehtë  për ndryshim e, nga ana tjetër, pamundësinë për ta realizuar. Kjo kontradiktë kushtëzon edhe strukturën e narrativës së këtyre tregimeve duke i dhënë asaj impulsin fillestar, por duke mos e kapërcyer asnjëherë pragun e realizimit konkret. Nga ana tjetër u jep tregimeve një tonalitet ironik që pavarësisht se mbart një pamundësi tragjike, nuk i rëndon. Ky tipar i teksteve moraviane spikat që në fillim të daljes së tij në skenën letrare ku pena e tij thyen një skemë të gjatë të melodramacitetit narrativ, karakteristikë e shpeshtë dhe e spikatur e tregimtarisë italiane. Shumë prej këtyre personazheve janë gra të vetmuara, të shkëputura nga realiteti, të cilat vuajnë nga një simptomë që shkenca e sotme e psikologjisë do ta quante si “problemi i gjetjes së identitetit të Vetes”. Ky perceptim i shtrembëruar i realitetit nga ana e tyre, si dhe depersonalizimi që derivon nga kjo, e transformojnë lidhjen midis Vetes dhe trupit. Moravia, me një aftësi “sadiste” iu fut në trup këtyre personazheve gra bulëzimin e parë të një ndërgjegjësimi që iu sjell atyre vuajtje e dhimbje, por nuk iu ofron asnjë alternativë. Sipas vetë tij, kjo përmbledhje me tregime, ashtu si dy të tjerat të cituara që përbëjnë edhe triadën, fotografojnë shqyerjen e brendshme të gruas, e cila është e paaftë të gjejë zgjidhjen e kontradiktës të prodhuar nga shoqëria tashmë kapitaliste dhe e asaj të postrevolucionit seksual. Në dallim me burrat, të cilët janë programuar nga kultura maskiliste shumëshekullore për të patur një pozicion social të përcaktuar, gruaja moraviane aspiron për barazi, për integrim në këtë shoqëri të ndryshuar tashmë, por prapë mbetet e mënjanuar, e përjashtuar për shkak të diversitetit biologjik që prodhon edhe inferioritetin social që bota mashkullore ua atribuon atyre. Ndaj edhe përpjekjet e saj për adaptim janë nevrotike, të pahijshme, qesharake, të shtrënguara siç janë për të pranuar në mënyrë pasive ose ekstremiste funksionin e detyruar të tyre si objekt. Por, pavarësisht këtyre përpjekjeve të saj për adaptim, trupi nuk mund të edukohet. Te trupi gjen shprehje konflikti që e përshkon. Moravia mban një qëndrim të kthjellët ndaj këtij konflikti, të cilin e sheh si derivat jo vetëm të dallimit të rolit social që i është atribuar historikisht burrit dhe gruas, por edhe te ndryshimi biologjik, i cili nuk konsiston vetëm në ndryshimin e organeve seksuale, por te fakti që trupi femëror merr nuancat e “misterit”. Pra, misteri që i ngjallin gratë dhe trupat e tyre, do të ishte fjala kyçe që ndriçon qëndrimin e Moravias shkrimtar në këto tregime, ashtu si në shumë vepra të tjera të tij. Trupat e shumtë që mbushin faqet e këtyre tregimeve (shpesh të lakuriqtë) janë ndërtuar në bazë kundërshtish si vitalitet/vdekje, lulëzim/tharje, egërsi/zbutje, spontanitet/falsitet. Arkitektura e trupave femërorë moravianë shfaqet me shumë forma, trupa të përsosur, trupa të shtrëmbët, të pahijshëm, trupa që nuk thonë asgjë, por po aq gjenden gra që kanë vetëm një dimension, trupin. Metaforat e përdorura në lidhje me trupin e gruas kanë origjinën nga bota e natyrës, ajo e egra, e padominuara. Sipas idesë së Moravias, në dialektikën histori/natyrë, gruaja akoma i përket natyrës, është një forcë që vështirë se kontrollohet duke i kujtuar kësisoj burrit, origjinat e tij. Gjithmonë sipas Moravias, kjo vjen nga fakti se gruaja ka hyrë në rendin e historisë më vonë, por edhe nga lidhja e fortë e gruas me trupin e saj që përbën edhe fillesat e njeriut. Por, njëkohësisht, edhe vetë gruaja, nisur nga një ndërgjegje atavike e saj, kupton se trupi i saj është instrumenti i vetëm që mund të japë, në marrëdhënie me botën e burrave. Pra, gruaja deduktohet si irracionale e instiktive, përkundrejt burrit që rezulton racional, i llogaritur të cilat janë shprehje të një ndërgjegjeje vetjake. Në lidhje me këto qëndrime letrare të Moravias, të rinjtë e revolucionit të 1968 e shndërrojnë këtë autor në idhullin e polemikës së tyre. Në fakt, ata i bëjnë “gjyqin” në faqet e gazetës “Espresso” [2] duke e akuzuar për bashkëpunim me sistemin borgjez. Po kështu, një grup feministesh të Milanos, në 1974 e sulmojnë Moravian dhe të tjerë autorë si Vitaliano Brancati-n, Cesare Pavese-n, Carlo Cassola-n, Leonardo Sciascia-n, Giuseppe Berto-n e Dino Buzzatin, në një libër [3] që asokohe ngjalli shumë debat e habi. Ky grup shkrimtarësh të spikatur të shekullit të XX-të, etiketohet nga dy autoret si “baballarët e fallokulturës [4] ”, përgjegjës për mënyrën raciste, poshtëruese e plot me paragjykime me të cilën e kanë përshkruar botën e gruas. Ato arrijnë madje të shprehen se kjo mënyrë e të vënit të gruas në letërsi nga ana e Moravias, nxit mizogjeninë. I akuzuari Moravia nuk përgjigjet menjëherë, por e peshon mirë situatën dhe pas thuajse një viti jep një intervistë të gjatë ku përqëndrohet te tregimet e tij femërorë ku pas një deklarate hyrëse të bërë nga ai mbi barazinë gjinore dhe bindjet e tij të forta në lidhje me këtë temë, ndër të tjera thotë se: “Ju e dini që jam sulmuar në një libër feminist duke u etiketuar si një ‘baba i fallokulturës’. Autoret nuk e kanë kuptuar që unë kam shumë simpati për gratë, më shumë se për burrat madje; ato më ngjallin kureshtje, më stimulojnë më shumë dhe teksa i përshkruaj ndjehem edhe më i çliruar, më i lirë”. Te Moravia gjejmë si konstante seksin dhe trupin e gruas, që mbartin një ndikim të fortë frojdian. Me vullnet të tij, por po aq me bindje, ai e trajton seksin nën një optikë krejtësisht psikanalitike, psiqike, ndaj kjo është një nga arsyet pse personazhet gra moraviane rezultojnë inafektive. Të bërit seks për këto gra, ka shkaqe që nuk burojnë aq nga dëshira reale, por shpesh nga padëshira, nga ambicia, nga psikopatia, nga perversiteti, nga të qenit ninfomane, nga të qenit hippy, nga të qenit provinciale, borgjeze, nga mosndërgjegjja, nga mërzia, veçanërisht nga kjo e fundit. Por pavarësisht kësaj konstanteje tematike të seksit te tregimet e kësaj përmbledhjeje ashtu si në dy të tjerat, duhet nënvizuar një tjetër fakt: seksi te këto gra nuk shkon baraz me erotizmin, pikërisht falë profileve psikologjike që Moravia zgjedh të tregojë. është sensualiteti që gjendet më shpesh, por gjithsesi në përqindje shumë më të vogël se erotizmi. Por prania e tematikës seksuale në këto tregime, ashtu si në përqindjen e madhe të librave të tij, nuk mbështetet vetëm te era e re e ndryshimeve në Evropë pas revolucionit seksual, jo vetëm te vokacioni personal i Moravias, obsesiv thuajse, por edhe te një vizion i tij për botën në përgjithësi. Si shkrimtar ekzistencialist, Moravia është i interesuar ndaj faktit individual, të brendshëm, psikologjik, të errët, ndaj ai mban me personazhet e veta një raport thelbësor ekzistencial. “Qasja ime […] është ekzistenciale pra, premorale, preracionale, presociale: ose faktet sociale ndikojnë mbi emotivitetin dhe psikologjinë e individit duke u parë e analizuar në funksion të shndërrimit të tij të brendshëm, ose nuk më interesojnë; nënkuptoj që nuk më interesojnë si narrator”. [5] Kësodore, ai nuk mvesh petkun e moralistit, as të gjykuesit (kjo, në të gjitha veprat e tij), por atë të observuesit neutral të një realiteti femëror të karakterizuar nga një shtypje e rëndë e pa rrugëdalje të menjëhershme. Ai punon me limae labor në nënvetëdijen e secilës grua artistike që plazmon, me sistemacitet, këmbëngulje, duke gërmuar në psikën e tyre të errët e duke nxjerrë në sipërfaqe secilën shpërfaqje të patologjisë apo të “krisjeve” të brendshme të tyre të diktuara nga rrugëtimi shumëshekullor shtypës. Gratë moraviane veprojnë të shtyra nga diçka që iu rrëshqet ndërgjegjeve apo konjicionit të tyre. Thuajse të gjitha janë të reja, kanë një trup të dëshirueshëm, janë sensuale e një pjese të mirë syresh nuk iu mungon as inteligjenca, por që të gjitha janë të zëna në çarkun e vetvetes e të një mekaniciteti veprimesh. Falë edhe shkurtësisë së këtyre tregimeve, këto gra, të shtyra nga njëmijë motive të brendshme, të pakuptuara mirë nga vetë ato, ndiejnë nevojën e transformimit duke vepruar a marrë fjalën për të vjellë padurimin e vuajtjen e fortë e të gjatë sociale, por që gjithsesi, secila syresh përshkruhet nga autori në suazën e një patologjie. Nëse letërsia italiane deri para hyrjes në skenën letrare të Moravias, kishte sublimuar figurën e Nënës, te tregimet e tij nuk gjejmë as edhe një gjurmë të këtij sublimimi apo përkushtimi ndaj familjes apo fëmijëve. Në galerinë marramendëse të identikiteve letrare femërore moraviane, ndeshemi në gra që dalin nga skema e paravendosur sociale që e sheh gruan të përkushtuar me mish e me shpirt ndaj fëmijëve të vet. Gratë moraviane në këto tregime janë ose patologjike, histerike, skizofrene, thuajse pa emotivitet, të ftohta, të përllogaritura, që aspirojnë ose një bashkëshort (kryesisht ato që vijnë nga provinca në qytet), ose të mbajnë një bashkëshort si  e vetmja çati që u siguron mbijetesën, ose janë perverse, të çinteresuara nga roli social i nënës apo i gruas, duke synuar një zgjidhje tout court për jetën dhe jo aq pse mbartin një ndërgjegje, por sepse i drejtohen idesë së familjes si remineshencë e historisë shekullore të shoqërisë njerëzore, ose si një instikt mbijetese. Duke përdorur një atribut të shpikur nga vetë Moravia në një tjetër roman të tij, ato janë të desublimuara. Pjesa më e madhe e tyre është dominuese në raport, agresive shpeshherë, në pak raste e nënshtruar, por shumë rrallë Moravia i mvesh ato me një ndërgjegje të mirëfilltë për veprimet që kryejnë. Nëse do ta thoshnim me titullin e një filmi të Pedro Almadovar, ato janë “gra në prag të një krize nervash”. Shqipëria nuk ka ndjekur ecurinë e emancipimit femëror botëror për arsye historike e kulturore. Nëse lëvizja feministe në nivel botëror ka njohur deri tani të paktën katër faza, të cilat ndrydhin brenda korrente nga më të ndryshmet e madje edhe kontradiktore mes tyre, në Shqipëri asnjëra syresh nuk ka qenë as lineare, e as e thelluar. Nëse faza e parë që identifikohet me atë të të drejtës kushtetuese të votës e të arsimimit të grave, në Shqipëri kjo u arrit jo falë luftës së bërë nga vetë ato, por falë vendosjes së saj me forcë nga ana e regjimit komunist. Pra, ndërgjegjësimi i grave për të drejtat themlore të tyre, ishte thuajse inekzistent përsa kohë që ato arsimoheshin, votonin, dilnin nga shtëpia për të punuar, por kur ktheheshin brenda mureve të banesës, përballeshin me situatën e absurdit ku vetë ato nuk ishin në dijeni të të drejtave të tyre e, aq më pak burrat e tyre. Nëse faza e dytë në botë përkon me lëvizjet e fuqishme të revolucionit seksual të 1968 e me pasojat e tij ndër vite si çështjet e seksit, martesës, amësisë, abortit, divorcit, punësimit, ku mund të inkuadrohen edhe protagonistet e tregimeve të këtij libri, në Shqipëri kjo fazë ndërgjegjësimi qe absolutisht inekzistente. Nëse edhe në Perëndim kjo fazë pati efektin më të fortë të saj, edhe atje mass mediat nuk ndihmonin realisht këtë ndërgjegjësim. Televizioni e publiciteti të diktuar nga industria editoriale, propozonin vetëm imazhin e një gruaje familjare të realizuar nga konforti ekonomik, të cilat ngrinin në qiell funksionin biologjik të saj duke vendosur madje edhe standartet estetike të bukurisë ku duhej të aspironte secila syresh, pa e përfshirë në zhvillimin tashmë marramendës të financës apo politikës. Nëse faza e tretë e lëvizjes botërore për të drejtat e grave futi tashmë koncepte si gender studies, kundër dhunës duke u institucionalizuar madje me lëndë studimi në universitete të ndryshme, në Shqipëri kjo fazë e viteve ’80 – ’90 të shekullit të kaluar, përkon me atë të kalimit historik të vendit nga sistemi komunist në atë të ashtuquajtur kapitalist. Por, pavarësisht bulëzimit në fillim të viteve ’90 të shumë shoqatave jo qeveritare, atyre kundër dhunës apo rrjetit që po tentohej të krijohej që punonin me këtë fokus, fillimit të familjarizimit të publikut me artikulimin e një ligjërimit të mbarsur me këto koncepte të panjohura më parë, efekti i tyre në nivel ndërgjegjësimi kombëtar, qe i dobët. I ashtuquajturi çlirim femëror shqiptar ndodhi pa rrregulla dhe në një atmosferë të egër e të dhunshme, duke prodhuar jo pak viktima. Nëse sot po përjetohet faza e katërt botërore e kësaj lëvizjeje emancipuese që i detyrohet përdorimit masiv të internetit dhe rrjeteve sociale, duke përhapur një seri të pafundme konceptesh e realitetesh e lufte të drejtash për gender fluidity etj, të përzier me ato të racizmit e të homofobisë, në Shqipëri kjo ka gjetur një jehonë e cila, akoma nuk gjen një zë të konsoliduar. Debati publik mbretërohet akoma nga zëra që nuk krijojnë idenë se është arritur qartësia apo ndërgjegjësimi edhe nga vetë gratë. Ndaj, introspeksioni i domosdoshëm për secilën grua, nëse realizohet përmes artit, letërsisë, mund të konsiderohet si një nga format më efikase për të mbërritur më së fundi në vetëdijësimin aq të aspiruar. Ndaj, përtej intrigimit personal ndaj autorit, përtej 25 viteve studimi të produktit të tij letrar, vjen edhe ky shkrim. Ndaj Moravia mbetet klasiku modern. [1]   Laura Lilli, Tanti occhi di donna per vedere il mondo , «La Repubblica», 20 prill 1976. (Il mondo femminile nei racconti di Alberto Moravia). [2]   Espresso, Processo a Moravia , 25 febbraio 1968. [3]   Bibi Tomasi Liliana Caruso, I padri della fallocultura . Milano, SugarCo Edizioni, 1974. [4]   Term i shpikur pas atij të fallokritikës, me të cilin cilësohen koncepte, qëndrime e pohime që pretendojnë të përligjin një pozicion të privilegjuar të burrit ndaj gruas në shoqëri, duke iu referuar simbolit të fuqisë së organit mashkullor, organit të tij gjenital. [5]   C’è un crisi del romanzo? , botuar në “La fiera letteraria” , 1927. Botime të reja

Rita Ora është këngëtare shumë e njohur. Rita Ora Lindi ne Prishtine, Prinderit e saj u zhvendosen ne Londer kur ajo ishte e porsalindur dhe motra e saj Elena vetem dy vjeç. Ajo ka dhe nje vella me emrin Doni i cili eshte shtatembedhjete vjeç. Ai tani meson ne Holande. Ajo mesoi dhe u diplomua ne St Charles Catholic Sixth Nga Kolegji. Ajo filloi te kendoje ne moshen 14 vjeçare. Paraqitja me e mire e saj si aktore eshte ne UK TV shfaqja The Brief dhe filmi Spivs. Ne 2009, Rita ka kapur vëmendjen e Jay-Z dhe në heshtje ka nënshkruar me të në ROC Nation.Më datë 20 Tetor 2008, Rita Ora, Craig David & Tinchy Stryder publikojnë videoklipin "Where's Your Love".Ne 23 Shtator 2010, Rita Ora publikon videoklipin "Uneasy" (Jo e lehte)me regji nga Daniel Wolfe.Më datë 14 Dhjetor 2011, Rita Ora & Dj Fresh publikojnë videoklipin "Hot Right Now".Më datë 4 Prill 2012, Rita Ora publikon videoklipin "R.I.P", në bashkëpunim me Tinie Tempah.Më datë 17 Prill 2012, Rita Ora publikon videoklipin "How We Do (Party)".Më datë 19 Qershor 2012, Rita Ora publikon videoklipin "Roc The Life".Më datë 11 Gusht 2012, Rita Ora publikon videoklipin "How We Do Party (Club Remix)".Më datë 27 Tetor 2012, Rita Ora publikon videoklipin "Shine Your Light".Në vitin 2012, Rita Ora publikon albumin "O.R.A.".Më datë 30 Prill 2013, Rita Ora publikon videoklipin "Facemelt".Më datë 1 Korrik 2013, Rita Ora & Snoop Dogg publikojnë videoklipin "Torn Apart".Më datë 31 Mars 2014, Rita Ora publikon videoklipin "I Will Never Let You Down".Më datë 13 Gusht 2014, Iggy Azalea & Rita Ora publikojnë videoklipin "Black Widow".Më datë 16 Nëntor 2014, Rita Ora & Bandaid publikojnë videoklipin "Do They Know It's Christmas? 2014".Më datë 20 Janar 2015, Rita Ora & Charli Xcx publikojnë videoklipin "Doing It".Më datë 13 Prill 2015, Charles Hamilton & Rita Ora publikojnë videoklipin "New York Raining".Më datë 3 Qershor 2015, Rita Ora publikon videoklipin "Poison".Më datë 18 Gusht 2015, Rita Ora publikon videoklipin "Body On Me", në bashkëpunim me Chris Brown.Më datë 5 Nëntor 2015, Sigma & Rita Ora publikojnë videoklipin "Coming Home".Më datë 21 Qershor 2017, Artists For Grenfell publikon videoklipin "Bridge Over Troubled Water".Më datë 22 Qershor 2017, Rita Ora publikon videoklipin "Your Song".Më datë 18 Shtator 2017, Avicii publikon videoklipin "Lonely Together", në bashkëpunim me Rita Ora.Më datë 20 Tetor 2017, Rita Ora publikon videoklipin "Anywhere".Më datë 26 Janar 2018, Rita Ora & Liam Payne publikojnë videoklipin "For You".Më datë 11 Maj 2018, Rita Ora publikon këngën "Girls", në bashkëpunim me Bebe Rexha, Cardi B & Charlie XCX, ndërsa më datë 6 Qershor 2018 publikohet edhe videoklipi.Më datë 21 Shtator 2018, Rita Ora publikon videoklipin "Let You Love Me".Në vitin 2018, Rita Ora publikon albumin "Phoenix".Rita Ora ka njoftuar se më datë 6 Mars 2019, do publikojë videoklipin "Only Want You", në bashkëpunim me 6lack.Më datë 6 Mars 2019, Rita Ora publikon videoklipin "Only Want You", në bashkëpunim me 6lack.Më datë 15 Mars 2019, Sofia Reyes publikon videoklipin "R.I.P.", në bashkëpunim me Rita Ora & Anittën. Në klipin e këngës, tri artistet janë shfaqur mjaft atraktive dhe provokuese në paraqitjet e tyre, ndërsa kanë marrë vëmendjen e fansave.Më datë 19 Prill 2019, Kygo & Rita Ora publikojnë videoklipin "Carry On".Më datë 20 Qershor 2019, Tiesto, Jonas Blue & Rita Ora publikojnë videoklipin "Ritual".Më datë 15 Korrik 2019, Rita Ora publikon videoklipin "New Look".Më datë 27 Mars 2020, Rita Ora publikon videoklipin "How To Be Lonely".Më datë 12 Shkurt 2021, Rita Ora publikon albumin "Bang - Ep".Më datë 12 Shkurt 2021, Rita Ora & Imanbek publikojnë videoklipin "Bang (Ep Film)".Më datë 16 Korrik 2021, Sigala & Rita Ora publikojnë videoklipin "You For Me".Më datë 27 Gusht 2021, Diane Warren, Rita Ora, Sofía Reyes & Reik publikojnë videoklipin "Seaside".Më datë 17 Dhjetor 2021, Sam Feldt & Rita Ora publikojnë videoklipin "Follow Me".Më datë 23 Qershor 2022, Netsky & Rita Ora publikojnë videoklipin "Barricades".Më datë 27 Janar 2023, Rita Ora publikon videoklipin "You Only Love Me".Më datë 19 Maj 2023, Rita Ora publikon videoklipin "Praising You", në bashkëpunim me Fatboy Slim.Në vitin 2023, Rita Ora publikon albumin "You & I".Më datë 4 Gusht 2023, Rita Ora publikon videoklipin "You & I".Më datë 25 Gusht 2023, Joel Corry, MK & Rita Ora publikojnë videoklipin "Drinkin'".Gryffin ka njoftuar se më datë 16 Shkurt 2024, do publikojë videoklipin "Last Of Us", në bashkëpunim me Rita Orën. Ajo vazhdon sukseshem aktivitetin e saj artistik.

. Emina Çunmulaj – Nazarian “shpërblehet” me një titull nderi nga qeveria shqiptare; “Konsull Nderit” i Shqipërisë në Florida, nga qeveria shqiptare. Modelja e famshme shqiptare nga Mali i Zi, e cila jeton në Miaimi (Florida), e martuar me miliarderin persian, Sam Nazarian (prindër të dy vajzave dhe një djali), ka pranuar dje një titull të rëndësishëm, “Konsull Nderit” të Shqipërisë, teksa ajo vetë e ka ndarë lajmin me ndjekësit e saj me disa foto nga Ambasada e Shqipërisë në Uashington. Ka qenë Shkëlqesia e Tij Ervin Bushati, ambasadori shqiptar në Uashington, i cili i ka dorëzuar në një ceremoni zyrtare, në mjediset e kësaj ambasade, modeles së famshme Emina Çunmulaj, titullin e nderit “Konsulle Nderit” e Republikës së Shqipërisë në shtetin e Floridas. “Me nder dhe përulësi pranoj rolin e Konsull Nderit të Shqipërisë në Florida”, shkroi modelja në postimin e saj në Instagram. Konsulli i Nderit është një funksionar konsullor nderi dhe si rrjedhim është pjesë e shërbimit konsullor të Republikës së Shqipërisë. Emërimi i tyre bëhet me urdhër të Ministrit të Punëve të Jashtme. Konsulli i Nderit është përfaqësues zyrtar i një shteti në territorin e një shteti tjetër, që vepron për të ndihmuar dhe mbrojtur qytetarët e vendit dërgues dhe për të lehtësuar shkëmbimet në fusha si ekonomia dhe kultura. Gazeta “Diaspora Shqiptare”

Ismail Kadare shpallet kandidat për çmimin “The Booker 2024” Shkrimtari i njohur, Ismail Kadare, është shpallur kandidat për çmimin ndërkombëtar “The Booker 2024”, me librin e tij “Kur sunduesit grinden”, përcjell albinfo.ch . Ky roman u vlerësua nga juria, e cila e renditi mes librave të përzgjedhur në garë, duke e cilësuar një meditim magjepsës mbi Rusinë Sovjetike, autoritarizmin, strukturat e pushtetit dhe një periudhë shkrimtarësh të mëdhenj. “Kur Sunduesit Grinden” është botuar në vitin 2018 në shqip dhe bën fjalë për misterin e telefonatës Stalin-Pasternak, njëri udhëheqësi i Bashkimit Sovjetik dhe tjetri shkrimtari më i famshëm i tij. Kjo telefonatë është ritreguar nga disa pikëpamje dhe shumë studiues aludojnë se në rolet specifike shkrimtari ka fshehur vetë marrëdhënien që ai ka pasur me Enver Hoxhën. Libri fitues do të shpallet në një ceremoni më 21 maj 2024 dhe nëse do të fitonte, Ismail Kadare do të bëhej autori i parë që do të fitonte dy herë Çmimin Ndërkombëtar “The Booker”. 0 27

“Klaudia Pepa ka lindur në Tiranë, Shqipëri më 26 tetor të vitit 1992. Është balerinë profesioniste e cila u bë e njohur në “Amici di Maria De Filippi në Canale 5. Ajo njihet gjithashtu për punën si koreografe në X Factor Albania. Ajo pati mundësinë që të bashkëpunonte me Ricky Martin në Amici. Klaudia nisi të kërcente që në moshën 5-vjeçare”, thuhet në përshkrimin e balerinës së njohur. Klaudia Pepa balerina që fluturon në ajër, por me këmbë në tokë! Ëndren e saj e ka mbeshtetur nëna e vet gjithmonë. Udhëtoi drejt tokës së ëndërruar të artistëve, per objekiva me të medha! Të bëhej e famshme dhe ta njihnin të gjithë, edhe përtej kufijve shqiptarë. Shumë sakrifca, mund, djersë, shumë prova e sprova e sfida, edhe dështime që e kanë mësuar dhe forcuar te vazhdojë rrugën e artit me sukses. Është e rëndësishme për ate dhe studimi nje formim me i plotë në Itali, ndërsa po studion për aktrim. Klaudia Pepa thotë se nuk do të ndalet derisa ajo të mundet për të bërë më të mirën. Ajo është nderuar me çmimin “Best Actress Honorable Mention”, për rolin e saj në “Lights Off”. Lajmin e bukur e ka bërë të ditur vetë Klaudia, përmes një postimi në Instagram.“Nuk mund ta kuptoni lumturinë time! Për hapat e mi të parë si aktore kjo është një kënaqësi e madhe. Faleminderit Best International Film Festival ( Rumani) për këtë çmim. Puna shpërblehet gjithmonë”, Po vërtet puna shpërblehet ne botën moderne! I afti dhe profesionisti i mirë zë vëndin e merituar, pa parti, pa ndërhyrje. Nje tipar në karakterin e saj është dhe mirësjllja, ëmbëlsia dhe ana njerëzore që e dallon nga te tjerët. Ne emisionin Opinion ajo gjatë bisedes me gazetarin BF thotë se: nëse realizohen projektet që ka në plan në bashkëpunim me koreografin mbarëbotëror, Daniel Ezralow, balerina Klaudia Pepa mund të kthehet në Shqipëri brenda vitit të ardhshëm për bashkëpunime. Klaudia Pepa ka treguar me detaje për jeten dhe karrierën e saj pak te veshtirë si fillim sepse nuk ishte shumë e mbështetur. Klaudia është nje balerinë e shkëlqyer, një yll ne shkëlqim!

Sopranoja Maria Sardaryan është fituese e festivalit ‘Marie Kraja’ Nga Rajmonda Basha 29 Mars 2024 / 22:52 Edicioni i 20-të i Festivalit Ndërkombëtar Operistik “Marie Kraja”, ka mbyllur siparin ku vendin e parë e ka zënë sopranoja nga Armenia, Maria Sardaryan. Në festival morën pjesë 16 konkurrentë që garuan për të marrë çmimin që bart emrin e themelueses së operës shqiptare Marie Kraja. Juria përbëhet nga Cecilia Gasdia, Manaxhere e Përgjithshme dhe Drejtore Artistike e Fondacionit “Arena di Verona”, Zana Çela, Themeluese e Festivalit Nderkombëtar Operistik “Marie Kraja”, Alessandro Ariosi, President i agjencisë “Ariosi Artists Management”, Los Angeles, Kristoph Seuferle, Drejtor i Deutsche Operas së Berlinit, Tobias Hasan, Drejtor i Staatsoperas Unter Den Linden të Berlinit. Festivali ishte konceptuar në formën e spektaklit. Në moderim ishte sopranoja e njohur Enkeleda Kamani që do të shoqërohet në prezantim nga gazetari dhe moderatori Blendi Salaj ndërsa Vikena Kamenica, përveçse anëtare jurie do të bashkohet për të komentuar performancat e finalistëve. Këngëtarët lirikë konkurruan në dy disiplina: gara e arieve dhe ajo e këngës. Këngët lirike, më të njohurat dhe më të dashurat e repertorit botëror dhe shqiptar erdhën në formën e dueteve. Përtej arieve klasike nga konkurrentët, publiku pati mundësi të sodisë edhe duete të artistëve të muzikës shqiptare, ku pjesë ishin emra si Eneda Tarifa, Elhaida Dani, Kamela Islamaj, Venera Lumani, Lind Islami, Era Rusi, Kejsi Tola dhe Enxhi Nasufi. Edicioni i 20-të i Festivalit “Marie Kraja” kështu, ul siparin e suksesshëm dhe tregon vijimësinë e një tradite madhore tashmë në jetën operistike shqiptare, ndërthurur me atë evropiane e botërore, pasi konkurrentët ishin nga çdo cep i globit, prej SHBA-ve, deri në Australi.

Papa Françesku ka uruar të gjithë besimtarët ortodoksë për Pashkët. Por, në mënyrë të veçantë ai ka uruar rusët dhe ukrainasit, me lutjet “që Zoti t’i ndihmojë ata të bëjnë paqe”. “Dua të shpreh afërsinë time me të gjithë vëllezërit dhe motrat e mia që, veçanërisht në Lindje, festojnë sot Pashkët. Zoti i ringjallur qoftë me ju dhe ju mbushtë me Shpirtin e Tij të Shenjtë! Gëzuar Pashkët për të gjithë ju”, tha Papa raporton Vatican News, përcjell Albinfo.ch . “Të mbajmë zi për këto krime dhe të lutemi për viktimat, duke i lutur Zotit që bota të mos përjetojë më tmerrin e vdekjes së dhunshme në duart e njeriut, por mrekullinë e jetës që Ai jep dhe ripërtërin me hirin e Tij”, thuhet në mesazhin e Papës./Albinfo.ch/

Sandër Prosi, stomatologu që u bë artist, ai që skaliti me sharm dhe shpirt kolosin e artit skenik Sandër Prosi, stomatologu që u Sandër Prosi u lind në Shkodër, më 6 janar 1920 dhe do të shuhej më 25 mars 1985. Sandër Prosi bën pjesë ndër ata aktorë ndihmesa e të cilëve është e lidhur me krijimin e artit tonë profesionist të skenës dhe ekranit, si dhe me arritjet e tyre më të shënuara. Ky aktor krijoi mbi 85 role në 75 vepra të autorëve tanë si A.Z. Çajupi, K. Jakova, B. Lëvonja, L. Papa, I. Kadare, T. Laço, R. Pulaha, D. Agolli, Dh. Xhuvani dhe të autorëve të huaj si Shekspiri, Shileri, Çehovi, Karaxhale, Gorki, Brehti etj. Ai u dha këty penave, këtyre sprovave të kurajshme të letërsisë gjithçka që kishte. Me sharmin dhe fisnikërinë, pasionin dhe përkushtimin, ngulmin dhe vetmohimin, Sandër Prosi arriti të shkruante një faqe të rëndësishme të historisë së artit skenik, për të mbetur në të një korife. Drama e parë në të cilën merr pjesë është "Vilhelm Teli". Me bursë shtetërore shkoi për studime në Austri për stomatologji, të cilat nuk i mbaroi. Më 1947 merr pjesë në konkursin pranë Teatrit Popullor dhe e fiton atë. Që këtu fillon dhe veprimtaria e tij e gjerë dhe e larmishme artistike. Më 25 mars 1985, Sandër Prosi ndahet nga jeta ndërsa ishte me xhirimet e filmit "Pranverë e hidhur". Ky aktor krijoi mbi 85 role në 75 vepra të autorëve tanë si Çajupi, K. Jakova, Besim Levonja, L. Papa, I. Kadare, T. Laço, R. Pulaha, D. Agolli, Dh. Xhuvani dhe të autorëve të huaj si Shekspiri, Shileri, Çehovi, Karaxhale, Gorki, Brehti etj. Interpretoi në rreth 30 filma, ku krijoi role të tilla që kanë hyrë në fondin e qëndrueshëm të teatrit dhe kinematografisë tonë. Përvoja që ky aktor krijoi dhe përpunoi gjatë këtyre 35 vjetëve në krijimin e më se 100 roleve, bashkë me përvojën e aktorëve të tjerë të këtyre përmasave, përbëjnë atë “Universitet” nga lindi e u zhvillua shkolla jonë kombëtare e interpretimit skenik e filmik, prandaj tiparet karakterizuese të artit të S. Prosit kanë tërhequr vëmendjen e kritikëve dhe të shikuesve. Krijimet e Sandër Prosit zbulojnë jo vetëm vlerat e artit të aktorit në ekran, por edhe mjeshtërinë e tij të lartë skenike. Ato janë studiuar e do të vazhdojnë të zbërthehen më tej, mbasi janë të pasura me vlera të mëdha kombëtare. Si të tilla zënë një vend të rëndësishëm në ndihmesën që teatri dhe filmi ynë japin në thesarin tonë të kulturës përparimtare si dhe në atë të nivelit botëror të interpretimit. Për ndihmesën e tij të madhe në zhvillimin e artit tonë skenik e kinematografik ai është nderuar me titullin e lartë “Artist i Popullit”, me Çmime të Republikës dhe urdhra e medalje të tjera. Në 25-vjetorin e vdekjes së aktorit Sandër Prosi, Presidenti i Republikës e nderon me Urdhrin "Nderi i Kombit". Në 24 shkurt 2017, aktori Sandër Prosi u nderua me urdhërin "Gjergj Kastrioti Skënderbeu" pas vdekjes. Për herë të parë interpretoi në vitin 1948 në komedinë "Prefekti" të Besim Levonjës në rolin e Shaqir Agës. Luajti përkrah Mihal Popit, Loro Kovaçit, Marie Logorecit. Më pas vazhdoi me role të tjera nga dramaturgjia kombëtare dhe botërore. Në teatër ka interpretuar tek "Cuca e maleve", "Orët e Kremlinit", "Hamleti", "Fytyra e dytë", "Doktori pacient", "Otello", "Makbethi", "Epoka para gjyqit", "Gjenerali i ushtrisë së vdekur", "Familja e peshkatarit", "Çatia e të gjithëve", "Revizori", "14 vjeç dhëndër", "Gratë gazmore të Uindsorit", "Rrënjët e thella", "Xhaja Vanja" etj. Pas vitit 1961, rolet e tjera i takojnë kinematografisë në filmat "Debatik", "Detyrë e posaçme" (1963), "Vitet e para" (1965), "Horizonte të hapura" (1968), "Plagë të vjetra" (1968), "Guximtarët" (1970), "Gjurma" (1970), "I teti në Bronz" (1970), "Mëngjese lufte" (1971), "Yjet e netëve të gjata" (1972), "Shtigje lufte" (1973), "Gjenerali i ushtrisë së vdekur" (1975), "Në fillim të verës" (1976), "Përballimi" (1976), "Fijet që priten" (1977), "Njeriu me top" (1977), "Gjeneral Gramafoni" (1978), "Udha e shkronjave" (1979), "Yje mbi Drin" (1979), "Vajzat me kordele të kuqe" (1980), "Plumba perandorit" (1980), "Plaku dhe hasmi" (1981), "Qortimet e vjeshtës" (1981), "Nëntori i dytë" (1982), "Dora e ngrohtë" (1983), "Kush vdes në këmbë" (1984) dhe "Pranverë e hidhur", filmi i regjisorit Muharrem Fejzo që ai la në mes. Më 25 mars 1985, Sandër Prosi ndahet nga jeta ndërsa ishte me xhirimet e filmit "Pranverë e hidhur".

Princ Harry e ka të pamundur t’i sjellë fëmijët Archie dhe Lilibet në Mbretërinë e Bashkuar pa aprovimin e gruas së tij Meghan Markle, sipas ekspertit mbretëror. Duka dhe Dukesha e Sussex u tërhoqën nga jeta mbretërore në vitin 2020 dhe tani janë vendosur në Montecito, Kaliforni dhe duket se nuk ka gjasa që ata të kthehen në jetën e tyre të mëparshme. Gjithashtu, mendohet se Meghan nuk është shumë entuziaste për të vizituar MB, ndryshe nga bashkëshorti Harry, i cili ka udhëtuar shpeshherë që kur u tërhoqën nga detyrat mbretërore katër vjet më parë. Richard Fitzwilliams, komentatori mbretëror, ka thënë se është e pamundur që të ndodhë një bashkim familjar që përfshin anëtarët më të rinj të familjes Sussex. Sepse Duka nuk ka gjasa t’i sjellë në MB pa shoqërinë e gruas së tij. Ai shpjegoi: Është në dorën e Meghan. Harry dëshiron të tregojë se është familjar i përkushtuar dhe i vendos ata mbi çdo gjë tjetër. Nëse Meghan nuk do që të vijë, nuk do të detyrohej kurrë. Do të ishte jashtëzakonisht e pamundur që Harry të vinte me fëmijët pa Meghan. Komentet vijuan pasi u zbulua se Princ Harry do të vizitojë MB muajin e ardhshëm për të festuar 10 vjetorin e ‘Invictus Games’ në maj dhe ka të ngjarë që Meghan të mos e shoqërojë atë. Meghan është rikthyer në Britaninë e Madhe që kur dyshja u tërhoqën nga detyrat e tyre mbretërore në vitin 2020, vetëm për raste të rralla si funerali i Mbretëreshës Elizabeth II në vitin 2022. Megjithatë, ajo nuk shkoi për kurorëzimin e mbretit Charles III vitin e kaluar, ku mori pjesë Harry, i vetëm. Ka mundësi që hezitimi i Dukeshës për të vizituar MB lidhet me shqetësimin e sigurisë. Kjo vjen pas betejës ligjore të Princit Harry me Zyrën e Brendshme dhe RAVEC, pas heqjes së sigurisë pas tërheqjes nga titulli mbretëror. Ai shprehu shqetësim për sigurinë e tij, gruas dhe dy fëmijëve. Ai argumentoi se siguria shtetërore duhet të sigurohet për shkak të kërcënimeve dhe rreziqeve me të cilat përballen.E HËNË 8 PRILL 2024

#HistoriSuksesi #SkuadraeMjekeve #HeronjtebejneHistori🤍 🏥Realizohet për herë të parë një operacion i rrallë në mjekësinë shqiptare. Rezeksioni i trakesë u krye në “QSR Tiranë Shefqet Ndroqi” tek një pacient 30 vjeçar që ishte diagnostikuar me një stenozë të rëndë të trakesë dhe fistul trakeo-ezofageale, si pasojë e intubimit të zgjatur🤝 👨‍⚕👩🏼‍⚕Në këtë ndërhyrje tepër komplekse që realizohet vetëm në klinika shumë të specializuara nëpër botë, pacientit iu bë rezeksion prej 3 cm i pjesës së sipërme të trakesë dhe u realizua anastmoza e suksesshme trakeo-laringeale👏👏 🙏 Mirënjohje ekipit të mjekëve dhe infermierëve: Prof. As. Fatmir Caushi, Dr. Shkencave Ilir Skenduli, Dr. Alban Hatibi, Dr. Fahri Kokiqi, Dr. Eljana Shima, Dr. Shkencave Ilir Peposhi dhe Inf, Manushaqe Osma, Inf. Valbona Bulku si dhe Inf. Mirjeta Almeta🤍 #VetëmPërpara➡️🇦🇱

Gazeta “Dielli” organ i Federatës Panshqiptare të Amerikës”VATRA” në numrin e saj i bën një jehonë të madhe diplomimit te mjekes së parë shqiptare nga gjiri i emigranteve shqiptar. Ndër të tjera gazeta shkruan se Zonjusha Tsina mori një dhuratë nga Mbreti Zog prej 250 dollarësh për rezultatet e larta që arriti. Këtë dhuratë asaj ia pat dorëzuar Ministri i Mbretërisë Shqiptare në Uashington. Pas ca kohe praktikë në SHBA, Zonjusha Tsina ka nder mend të shkojë në Shqipëri që t’i shërbejë vendit të saj, shkruante Dielli. Besojmë se vlen të shënohet me këtë rast, theksonte Dielli,- se në të gjithë vjetët që ka vazhduar mësimet universitare, zonjusha Tsina s’ka patur tjetër përkrahje për të zënë në gojë, përvec përkrahjes së vëllait të saj Vasil Tsina. Vetëm sivjet(pra për vitin 1928-29) ajo morio një dhuratë nga Mbreti Zog I prej 250.00 dollarësh (dyqind e pesëdhjetë) për rezultatet e larta që arriti. Këtë dhuratë asaj ia pat dorëzuar Ministri i Mbretërisë Shqiptare në Uashington, shkëlqesia e Tij Faik Konitza. Doktoresha Dhimtra Tsina është shumë e njohur për vatranët e vjetër përmes gazetës Dielli. Ajo shpesh ka botuar shkrime mjeksore, këshilla, dhe ka trajtuar cikle të tëra shkrimesh per problemet mjeksore, vecanërisht për gratë dhe fëmijët. Dr. Dhimtra u specializua për gjinekologji. Ajo u martua me Dr. Andrew Elia, i cili kishte shërbyer si komandant në Marinën e SHBA-së. Ai ishte oficer-mjek, në një anije furnizimi gjatë Luftës së Dytë Botërore. NJe nga mjeket e para eshte dhe : Xhanfize (Frashёri) Basha (1912-1971), njё nga mjeket pediatre tё para dhe mё tё shquara tё vendit me njё aktivitet tё gjithanshёm, humanitar, shkencor dhe botues nё fushёn e mjekёsisё. U diplomua për mjekësi në Filadelfia të Shteteve të Bashkuara, Pas diplomimit bёri njё muaj stazh, duke u specializuar pёr pediatric. Më 27 Shtator 1937, u kthye në Tiranë dhe hapi klinikën e parë private për sëmundjet gjinekologjike dhe pediatrike. Ajo ishte mjekja e parë në vëndin tonë.

Si të dekoroni shtëpinë gjatë muajve të verës Ditët e bukura të verës zakonisht i kalojmë në kopsht duke shijuar hapësirën e jashtme. Por vera vjen me shumë mundësi. Tani është koha perfekte për një rifreskim dizajni edhe brenda shtëpisë. Këtu janë disa ide argëtuese për dekorimet verore që do ta bëjnë shtëpinë tuaj të ndihet e ndritshme dhe e ajrosur si një ditë në plazh. Rrini tek ngjyrat e hapura Pasi u mësuam me strofkat tona komode të dimrit me batanije të mëdha, është koha të hiçni disa shtresa. Ardhja e verës është sugjerim të paketoni të gjitha ngjyrat e errëta, tekstilet e rënda dhe modelet e dimrit dhe t’i ndërroni ato për stile të lehta dhe të ajrosura të verës. Ndërroni çarçafët me fanellë me çarçafë vere dhe një mbulesë të lehtë për të mbajtur freskinë gjatë gjumit. Çaktivizoni batanijet komode të dimrit dhe peshqirët e trashë me batanije dhe peshqirë të lehtë që janë elegant dhe thahen shpejt! Sa më shumë fruta Nëse jeni duke kërkuar për dekorimin e përsosur veror që shkon me gjithçka, ka një larmi ngjyrash të bukura dhe gjithashtu ka erë të shkëlqyeshme, mos kërkoni më shumë se në tregun tuaj lokal. Një tas plot me fruta shton një spërkatje të menjëhershme të verës në kuzhinën tuaj, dhomën e ngrënies ose oborrin e shtëpisë. Zgjidhni një tas ose shportë të bukur dhe mbusheni atë me frutat tuaja të preferuara me ngjyra të ndryshme. Jo vetëm që do të merrni një zbukurim veror me kosto të ulët dhe të përballueshme, por ju gjithashtu merrni një trajtim të shijshëm dhe të shëndetshëm! Shtoni lule në dekorin tuaj Kur bëhet fjalë për dekorimet më të mira të verës, është e rëndësishme të mbani mend se lulet nuk janë vetëm për vazo! Vera është sezoni për të përqafuar ngjyra dhe modele të bukura, dhe kjo do të thotë më shumë dekore lulesh! Vendosni një mbulesë tavoline me lule ose hulumtoni për disa çarçafë me dekorime lulesh për dhomën e gjumit. Vera është stina më e bukur njëherësh më frymëzuese për të gjithë. Përdorni këto ide për t’i dhënë dekorit të shtëpisë tuaj një freski verore që të shijoni çdo moment të kësaj vere.

Liqenet akullnajore në Gramoz të Kolonjës Mali i Gramozit me liqenet e tij akullnajore, monument natyre në një lartësi prej 2523 metra mbi nivelin e detit, është një nga atraksionet më të vizituara në Kolonjë. Reshjet e borës dhe të shiut janë ushqimi kryesor i këtyre liqeneve. Përreth ka bimësi të larmishme natyrore. Monumenti ka vlera shkencore, estetike e turistike. Të pasionuarit pas lartësive, ngjiten në këto mjedise të thyera për të ushtruar sportin e alpinizmit, të ecjeve malore dhe të admirojnë natyrën e rrallë të këtyre majave. / ata.gov.al

Ishte një ditë e veçantë për Mbretin Charles pasi ai shënoi të shtunën e tij të dytë Trooping the Color si monark. Mbretit iu bashkua gruaja e tij, Mbretëresha Camilla, djali i tij i madh, Princi William dhe nusja, Princesha e Uellsit, si dhe tre fëmijët e tyre të vegjël. Pas paradës, familja mbretërore u shfaq në ballkonin ikonik të Pallatit Buckingham, duke u ofruar vëzhguesve mbretërorë shumë momente të ngrohta. Në një moment, Mbreti Charles dhe mbesa e tij Princesha Charlotte u panë duke shkëmbyer disa fjalë – shikoni videon e ëmbël më poshtë… SHIKO: Princesha Charlotte dhe Mbreti Charles ndajnë momentin e ëmbël në Trooping the Color Gjatë shfaqjes ajrore, Princesha Kate shikoi dhe buzëqeshi kur luhej himni kombëtar - dhe u pa duke i rregulluar me ngrohtësi flokët e Charlotte. Ndërkohë, Princi William u fotografua duke i tërhequr veshët me dashuri Princit Louis, ndërsa motra e madhe Charlotte i jepte vellait te saj më të vogël një shtytje për të qëndruar në vend. Nëna mbretërore e tre fëmijëve dukej e relaksuar gjatë ditës së saj të parë në qendër të vëmendjes pas diagnostikimit të saj me kancer për ceremoninë tradicionale Trooping the Color. Princesha Kate në ballkon me princeshën charlotte© Getty Images Princesha Kate me Princeshën Charlotte Në një ndryshim nga viti i kaluar, Princesha Kate pa paradën e Trooping the Color nga një ballkon me fëmijët e saj. Më parë, Kate u bashkua me anëtarët e moshuar të familjes në një dasmë, por të shtunën, ajo e pa spektaklin nga ish-zyra e Dukës së Uellingtonit. Kate, 42 vjeç, qëndroi pranë fëmijëve të saj, Princit George, Princit Louis dhe Princeshës Charlotte, ndërsa regjimentet, me veshje të kuqe ceremoniale, vazhduan të parakalojnë. Ajo mund të shihej duke pëshpëritur në veshin e Princeshës Charlotte ndërsa grupi luante. Kate duke qëndruar pranë Charles në ballkonin e pallatit© Getty Princesha Kate dhe Mbreti Charles dukeshin se ishin në gjendje shpirtërore të shkëlqyer Mbreti Charles – i cili vuan nga kanceri – pa dyshim do të kishte shijuar bashkimin me familjen e tij këtë fundjavë. Të dy Princesha Kate dhe Mbreti Charles kanë falënderuar publikun për mbështetjen e tyre pasi dolën publikisht me sëmundjet e tyre, me Kate që tha se ajo ishte "i mahnitur" nga "mesazhet dashamirëse" që kishin bërë një "botë ndryshimi për William dhe mua dhe që kishte na ndihmoi të dyve në disa nga periudhat më të vështira”.

FOTO: Bibliotekat më të bukura në botë Shekullore, klasike apo edhe moderne, por të gjitha kanë një element të përbashkët: hapësira të pafundme të mbushura me libra. Po rendisim më poshtë bibliotekat më monumentale në botë, të njohura jo vetëm për pasuritë që zotërojnë, por edhe si vende që po shndërrohen në atraksione turistike. 1. Biblioteka Trinity, Dublin, Irlandë E madhërishme si një katedrale, kjo bibliotekë është një burim i vërtetë i pashtershëm dijeje. Në të gjenden rreth pesë milionë tekste dhe një koleksion i rëndësishëm dorëshkrimesh antike. Gjithashtu, aty ruhen të gjitha vëllimet e botuara në Mbretërinë e Bashkuar dhe Irlandë nga viti 1801 e tutje. Frekuentohet çdo ditë nga studentë dhe studiues, por edhe nga turistë, të cilëve u lejohet ta admirojnë në heshtje të plotë. 2. Stadtbibliothek Stuttgart, Gjermani Biblioteka mahnitëse e qytetit të Stuttgart-it dallohet për stilin e saj supermodern. Projektuar nga arkitekti koreano-jugor, Eun Young Yi, u hap për publikun, më 24 tetor 2011 dhe ofron më shumë se gjysmë milioni libra. Ambienti i brendshëm dominohet nga ngjyra gri e çelur, që thyhet vetëm nga nuancat e kopertinave të librave. 3. Biblioteka e Universitetit Tu Delft, Holandë Është biblioteka më e madhe tekniko-shkencore në Holandë. Ndërtesa ka një strukturë shumë të veçantë. Çati e saj me bar ka një efekt izolues dhe zbut ndryshimet e tepërta të temperaturës, duke krijuar ftohje natyrale në verë, falë kondensimit të ngadaltë të ujit të shiut. Në qendër të bibliotekës ndodhet një kon gjigant, nga ku mund të shikohen raftet e mëdha me libra. 4. Biblioteka Wiblingen Abbey, Bavari, Gjermani Kudo mermerë, ngjyra dhe flori, siç dikton stili Rokoko. Dhomat e kësaj biblioteke, janë një parajsë e vërtetë me ngjyra të forta. Në sallën qendrore, lexuesit mund të admirojnë statujat dhe dekorimet fantastike përreth. 5. Biblioteka Mbretërore, Kopenhagë, Danimarkë Pllakat e zeza të mermerit që mbulojnë ndërtesën, janë arsyeja pse Biblioteka Mbretërore njihet si Diamanti i Zi. Kjo kryevepër arkitekturore moderne ndodhet në zonën e portit. Tashmë, përveç pasurisë së librave që ajo përmban, është shndërruar edhe në një atraksion turistik. 6. Biblioteka Admont Abbey, Austri E vendosur në rajonin Styria, rreth tre orë larg nga Vjena, Biblioteka Admont Abbey gjendet në një manastir të lashtë benediktin të ndërtuar në shekullin e 18-të. Ajo u projektua nga arkitekti Joseph Hueber dhe tani konsiderohet si një nga më uniket në botë, falë kupolave ​​të saj me afreske, rafteve të bardha dhe të argjendta, si dhe skulpturave të shumta. 7. Biblioteka Publike e Nju-Jorkut Është një nga destinacionet më të vizituara nga turistët, por natyrisht edhe nga studentët apo studiuesit. Biblioteka është një nga më të mëdhatë në Shtetet e Bashkuara. Të njohura janë edhe ambientet e brendshme apo detajet e ndryshme të kësaj godine si: skulpturat e luanëve, afresket në Sala delle Rose, llambadarët madhështorë dhe tavolinat e bukura prej druri. 8. Biblioteka George Peabody, Baltimore E themeluar nga filantropi i famshëm nga i cili ka marrë emrin, biblioteka ndodhet në kampusin në lagjen Mount Vernon, Baltimore. E projektuar nga arkitekti Edmund Lind dhe e ndërtuar në vitin 1860, ajo ka një dhomë mbresëlënëse leximi, të zbukuruar me kolona dhe ballkone. Biblioteka strehon mbi 300 000 vëllime dhe një koleksion të rëndësishëm hartash. 9. Real Gabinete Portugues de Leitura, Rio de Janeiro, Brazil Salla Mbretërore e Leximit portugez, në Bibliotekën Real Gabinete Portugues de Leitura është një perlë e vërtetë. Me një panoramë të jashtëzakonshme, por edhe me ambiente të brendshme madhështore, ajo u vlerësua në vitin 2014 si biblioteka e katërt më e bukur në botë. E ndërtuar midis fundit të shekullit të 19-të dhe fillimit të shekullit të 20-të, Salla Mbretërore e Leximit mban koleksionin më të madh të letërsisë portugeze. 10. Biblioteka Palafoxiana, Puebla, Meksikë Themeluar nga peshkopi spanjoll, Juan de Palafox y Mendoza, në vitin 1646, Palafoxiana është biblioteka më e vjetër publike në Amerikë. Biblioteka është e hapur për të gjithë dhe ia vlen të vizitohet, për të vëzhguar raftet prej druri të mbushura me libra, si dhe altarin e Virgjëreshës. 11. Biblioteka Vasconcelos, Meksikë Por pavarësisht kalimit të kohës, disa prej këtyre ndërtesave të mëdha publike vazhdojnë të kenë fuqinë e vet. Në fakt, ekzistojnë pak biblioteka moderne të cilat mund të përshtaten me këta “tempuj të vjetër të dijës”