Search Results

Princesha Kate Middleton është shpallur “zonja më e veshur bukur” për vitin 2025. Titulli dhe mirënjohja janë dhënë nga edicioni britanik i revistës së famshme të modës Publiku, por edhe kritikët e modës, prej kohësh e njohin shijen e rafinuar për stil dhe detaje që posedon Princesha e Uellsit. Kate Middleton është e njohur për kombinimet e saj të përkryera të veshjeve, të cilat përfaqësojnë një ndërthurje të elegancës së pastër me elegancën moderne, pa e thyer asnjëherë kodin mbretëror të veshjes. Çdo pjesë e gardërobës së saj ka një histori më vete, ndërsa është interesante edhe fakti se ajo shpesh riciklon veshjet, duke u shfaqur si një përkrahëse e madhe e modës së qëndrueshme. Në këtë kontekst, nuk është aspak çudi që pikërisht Kate Middleton është shpallur “zonja më e veshur bukur” për vitin 2025, sipas Vogue, përcjell Telegrafi. Siç raporton Daily Mail, princesha është përshkruar edhe si një “influencuese e përhershme”, e cila gjithmonë gjen mënyra për të frymëzuar njerëzit përreth saj. Krahas saj, këtë vlerësim e kanë marrë edhe: Alexa Chung, Sienna Miller, Kate Moss, Naomi Campbell dhe Victoria Beckham. Meghan Markle mungon në renditjen e revistës për yjet më me stil. Vogue ka publikuar gjithashtu një edicion të veçantë kushtuar yjeve të famshëm që me shprehjen e tyre të modës kanë fituar vëmendjen e redaksisë së revistës dhe, rrjedhimisht, titullin e “yjeve më të stilizuara”. Në këtë botim janë përfshirë plot 55 personalitete me ndikim. Është interesante se Meghan Markle, bashkëshortja e Princit Harry, nuk është përfshirë në këtë listë, ndonëse vitin e kaluar për The New York Times kishte deklaruar se përzgjedhja e modës është një nga pikat e saj më të forta, shkruan Daily Mail. Sido që të jetë, më poshtë mund të shihni vetëm disa nga veshjet për të cilat Kate Middleton e ka merituar këtë titull.

Është Krishtlindje sa herë zemra jote shndërrohet në Shpellë Betlehemi, sa herë që ti lejon Zotin të rilindë që t'ua dhurosh të tjerëve. Nënë Tereza Nje citat shumë i bukur dhe i thellë nga Nënë Tereza. 🕊️  kuptimin e vërtetë të Krishtlindjeve: jo thjesht për dhuratat ose festimet, por për të hapur zemrën tonë, për t’i lënë Hyjit të rilindë brenda nesh dhe për ta shpërndarë dashurinë e Tij tek të tjerët. Në thelb, “Shpella e Betlehemit” simbolizon një hapësirë të brendshme të pastër dhe të gati për të pranuar dashurinë hyjnore dhe për ta ndarë atë me të tjerët. ✨️Miqt e mij të dashur. Gëzuar Krishtlindjet dhe Vitin e Ri! Shëndet, gëzim, begati e mbarësi ne familjet tuaja. Ju uroj festa të mbushura me dritë hyjnore ; me fëmijët pranë shpirtit❤️ ✨ Ardhtë vit i Ri i paqtë i mbare , i mbushur me shpresë, mirësi e besim, pa dhimbje, Gjithmonë në rrugën e Zotit. Amen. Gëzuar! ✨

Rrevista Prestige #InspirationDaily #NationalHero Sot, më 17 janar, kujtojmë me nder dhe respekt Gjergj Kastriotin , Skënderbeun, heroin kombëtar dhe simbol i qëndresës shqiptare. Ai ishte një prijës lufte, një vizionar heroi ynë kombëtar që ndërtoi ura mes Arbërisë dhe Europës, duke luftuar e mbrojtur jo vetëm tokën, por edhe qytetërimin dhe vlerat e tij morale. Figura e Skënderbeut përjetohet dhe nderohet jo vetëm në Shqipëri, por edhe në Itali, Kosovë, Austri, Gjermani, Belgjikë, SHBA dhe vende të tjera, ku monumente, bustet dhe kujtimet e tij historike përkujtojnë sakrificën dhe guximin e tij. Skënderbeu simbolizon lirinë që nuk negocion, drejtësinë mbi forcën, dhe besnikërinë ndaj identitetit dhe qytetërimit. Ai është shembulli se një njeri me vizion dhe vendosmëri mund të ndryshojë rrjedhën e historisë dhe të bëhet udhërrëfyes për brezat që vijnë. Revista Prestige ka pergatitur 50 fakte qe duhet t'i mbajme ment dhe analize. GJERGJ KASTRIOTI – SKËNDERBEU: 50 FAKTE dhe ANALIZË 1. Gjergj Kastrioti lindi rreth 1405 në familjen fisnike të Kastriotëve në Shqipërinë e Mesme. Ai u lind jo vetëm për të trashëguar tokën, por për të mishëruar një vizion të lirisë. 2. I ati, Gjon Kastrioti, sundonte principata arbërore dhe ishte pjesë e diplomacisë mes Lindjes dhe Perëndimit. Nga ai Gjergji trashëgoi ndjenjën e përgjegjësisë dhe strategjisë politike. 3. Skënderbeu u mor peng nga osmanët në fëmijëri dhe u dërgua në oborrin e sulltanit. Ky akt e formoi një ndërgjegje ku njohja e armikut shndërrohet në forcë morale. 4. Ai u edukua në Edrene, duke mësuar taktika ushtarake, administrim dhe disa gjuhë të kohës. Arti i luftës nuk ishte thjesht forcë, por njohje dhe parashikim i situatës. 5. Emri Iskender Bej iu dha në oborr, krahasimi me Aleksandrin e Madh shërbente si paralajmërim për fuqinë dhe vizionin që do të shfaqte. 6. Skënderbeu shërbeu si komandant në ushtrinë osmane, ku studiuesit shohin një shembull të jashtëzakonshëm të mësimit nga armiku. 7. Në 1443, gjatë betejës së Nishit, ai dezertoi dhe u kthye në Arbëri. Ky moment përfaqëson aktin e kthimit nga pushteti i imponuar te liria e zgjedhur. 8. Rimarrja e Krujës më 28 nëntor 1443 u bë pa gjakderdhje, një triumf i mençurisë mbi forcën brutale. Ky veprim shënon fillimin e një epoke strategjike. 9. Kruja u shndërrua në qendër simbolike të rezistencës shqiptare, ku forca dhe morali bashkoheshin në një vend të shenjtë. 10. Më 2 mars 1444, u themelua Besëlidhja e Lezhës, duke bashkuar princat arbërorë nën komandën e Skënderbeut. Një shembull i parë i unitetit kombëtar mbi interesa personale. 11. Bashkëpunëtorët kryesorë përfshinin Gjergj Arianitin, Pal dhe Nikollë Dukagjinin, Tanush Topian, Andrea Thopian. Ata ishin nyjet që lidhën vizionin e Skënderbeut me fuqinë reale të fushës. 12. Skënderbeu u zgjodh lider konsensual, jo tiran. Autoriteti i tij ishte i bazuar në aftësi dhe drejtësi, jo frikë. 13. Beteja e Torviollit (1444) demonstroi mjeshtërinë taktike: përdorim i mashtrimit dhe terrenit për të fituar një ushtri shumë më të madhe. 14. Ai zhvilloi luftë asimetrike, ku ushtria e vogël përdorte shkathtësi dhe shpejtësi për të shkatërruar strukturat armike. 15. Moral i lartë dhe motivim i brendshëm ishin armët më të forta të ushtrisë së tij. Luftëtarët besonin se liria ishte më e shtrenjtë se jetët e tyre. 16. Rrethimi i Krujës nga Murati II (1450) dështoi për shkak të planifikimit strategjik dhe lëvizjeve të zgjuara. Mbrojtja nuk ishte thjesht mburojë, por ofensivë e mençur. 17. Pas vdekjes së Muratit II (1451), Mehmeti II kërkoi të nënshtronte Skënderbeun. Strategjia e vazhdueshme e Skënderbeut e mbajti osmane jashtë kontrollit të Arbërisë. 18. Rrethimet e Krujës në 1466 dhe 1467 tregojnë mjeshtërinë mbrojtëse dhe përdorimin inteligjent të terrenit malor. 19. Skënderbeu përdori terrenin si armë, duke e kthyer natyrën në aleate të lirisë. 20. Ai e kuptoi se çdo betejë duhet të zgjidhej me kombinim inteligjence, guximi dhe kohëzimi. 21. Diplomacia e tij ishte po aq e sofistikuar sa lufta. Marrëdhëniet me Napolin, Vatikanin dhe Venedikun ruanin sovranitetin pa i dhënë pushtet të jashtëm. 22. Traktati i Gaetës (1451) me Alfonsin V të Napolit garantoi mbështetje ushtarake pa u nënshtruar. Një model i rrallë i ekuilibrit mes forcës dhe politikës. 23. Papa Nikolla V dhe më pas Papa Piu II e panë Skënderbeun si mburojë të krishterimit, duke e vendosur në boshtin moral të Europës. 24. Ai ishte poliglot: fliste shqip, latinisht, greqisht, italisht dhe turqisht. Kjo aftësi i mundësonte negocime dhe planifkime të sofistikuara. 25. Në 1451, u martua me Donika Arianitin, duke krijuar lidhje strategjike dhe familjare me principatat e tjera. 26. Nga kjo martesë lindi Gjon Kastrioti II (1453), trashëgimtar që solli linjën e Skënderbeut në Itali. 27. Ai ishte i njohur për disiplinë të rreptë ushtarake, ku çdo sulm dhe çdo betejë ishte strategji e menduar. 28. Skënderbeu ndëshkonte tradhtinë, por nderonte besnikërinë. Etika e tij ishte pjesë e artit ushtarak. 29. Në betejë, ai ishte gjithmonë në vijën e parë, duke frymëzuar trimëri dhe besim. 30. Flamuri me shqiponjën dykrenare u bë simbol identiteti kombëtar. Ajo nuk ishte vetëm emblemë, por ide e përjetshme. 31. Shpata e tij, origjinale, ruhet në Vjenë dhe simbolizon forcën e drejtësisë mbi pushtetin arbitrar. 32. Shpata nuk është vetëm objekt ushtarak, por mjet moral; ajo shpreh idenë se lufta është mbrojtje e të drejtës, jo pushtim. 33. Këmbët e tij dhe kali që e shoqëronte simbolizon lëvizjen e mendimit dhe veprimit njëkohësisht. 34. Në vitet 1460–1461, Skënderbeu ndërhyri në Itali për të mbështetur Ferdinandin I të Napolit kundër rebelëve. Kjo tregon dimensionin europian të veprës së tij. 35. Lidhja me Italinë nuk ishte thjesht strategji ushtarake, por pjesë e një koncepti të sigurisë kolektive: mbrojtja e Arbërisë lidhej me stabilitetin e Adriatikut. 36. Pas vdekjes, familja e tij u vendos në Itali, duke siguruar vazhdimësinë e trashëgimisë dhe ruajtjen e kujtesës kastriotiane. 37. Monumente dhe buste të tij gjenden në mbi 15 vende, duke përfshirë Shqipërinë, Kosovën, Italinë, Austri, SHBA dhe Zvicër. 38. Shpatat, helmetat dhe reliket e tjera tregojnë se arti ushtarak i Skënderbeut ishte po aq filozofi sa teknikë. 39. Ai shpiku kombinime taktike që e bënë ushtrinë e vogël të mposhte numerikisht superioren. 40. Figura e tij tejkalon konceptin kombëtar; Skënderbeu është simbol i lirisë universale dhe mbrojtjes së qytetërimit. 41. Ai përdorte inteligjencën strategjike për të ruajtur popullin, jo për pushtim personal. 42. Shpata, kali dhe strategjia e tij janë një trinomi i bashkuar forcë–shkencë–morale. 43. Betejat e tij nuk ishin vetëm teknike, por filozofi lufte: për të, mbrojtja e jetës dhe e identitetit ishte mbi gjithçka. 44. Figura e Skënderbeut frymëzoi Marin Barletin të shkruante veprën Historia de vita et gestis Scanderbegi (1508), duke e bërë legjendë europiane. 45. Libri i Barletit u përkthye në mbi 10 gjuhë, duke kthyer jetën e tij në filozofi morale dhe model strategjik. 46. Ai krahasohej shpesh me Aleksandrin e Madh, por vizioni i tij ishte mbrojtës, jo ekspansionist. 47. Skënderbeu ndërtoi një model të qëndrueshëm: luftë, diplomaci dhe besnikëri ndaj idealit të lirisë. 48. Pas vdekjes së tij në 17 janar 1468, Arbëria humbi mburojën e saj, por Italia mbajti trashëgiminë e familjes dhe emrin. 49. Trashëgimia e tij është filozofike: një model i liderit që bashkon mendim, forcë dhe moral. 50. Gjergj Kastrioti–Skënderbeu mbetet shembull i udhëheqësit që ndryshon rrjedhën e historisë, duke përdorur shpaten, kalin, mendjen dhe vizionin si armët më të forta të tij.

Rrevista Prestige #inspirationdaily Dita Botërore e Logjikës – 14 janar UNESCO Ludwig Wittgenstein: “Çfarë mund të thuhet qartë, mund të mendohet qartë; llogjika është struktura e botës që zbërthen kuptimin e gjuhës.” Immanuel Kant: “Llogjika nuk është vetëm shkencë e formave të të menduarit, por edhe udhërrëfyes për mendimin moral dhe kritik.” Dita Botërore e Logjikës është një ditë ndërkombëtare që vlerëson rëndësinë themelore të logjikës si disiplinë e mendimit racional dhe kritik, si dhe ndikimin e saj në zhvillimin e dijes, shkencës dhe teknologjisë moderne. Kjo ditë festohet çdo vit më 14 janar dhe u shpall zyrtarisht nga UNESCO në bashkëpunim me Këshillin Ndërkombëtar për Filozofi dhe Shkenca Humane (CIPSH) gjatë Konferencës së 40-të të Përgjithshme të UNESCO-s më 26 nëntor 2019. Data 14 janar nuk është zgjedhur rastësisht: Është dita e lindjes së Alfred Tarski-t (1901–1983), matematician dhe logjikant polak që revolucionarizoi teorinë e të vërtetës dhe formalizimin e gjuhës. Përkon gjithashtu me ditën e vdekjes së Kurt Gödel-it (1906–1978), një nga mendimtarët më të shquar të shekullit XX, i njohur për teoremën e paplotësisë dhe ndikimin e tij në filozofinë e matematikës. Qëllimi i Ditës Botërore të Logjikës është shumëdimensional: Nxitja e kërkimit dhe mësimdhënies në logjikë. Promovimi i rëndësisë së saj jo vetëm në filozofi, por edhe në matematikë, shkenca kompjuterike, inxhinieri dhe teknologji. Forcimi i bashkëpunimit ndërkombëtar në arsim dhe shkencë, duke krijuar një urë midis kulturave përmes mendimit racional. Në shumë vende, kjo ditë shënohet përmes eventeve shkencore dhe edukative: Universitete dhe qendra kërkimore organizojnë simpoziume, seminare dhe ligjërata mbi teoritë dhe aplikimet praktike të logjikës. Organizata ndërkombëtare dhe shoqata profesionale mbajnë tryeza dhe panele diskutimi për të nxitur bashkëpunimin ndërdisiplinor. Eventet interaktive dhe kreative, si lojëra logjike dhe sfida deduktive, e bëjnë logjikën tërheqëse edhe për publikun e gjerë. Në edicionet e para, mbi 60 evente u organizuan në më shumë se 30 vende, duke përfshirë leksione, workshope dhe diskutime në Evropë, Amerikë, Azinë dhe Oqeaninë, të mbështetura nga universitete dhe institute shkencore lokale. Fokusi që nga fillimi ka qenë ndryshimi i perceptimit të logjikës tek publiku, duke treguar se logjika nuk është thjesht një disiplinë akademike abstrakte, por një themel i mendimit kritik që ndikon në jetën tonë të përditshme: Nga algoritmet e inteligjencës artificiale Tek mënyra si formulojmë arsyetimet në dialogjet tona të përditshme Në epokën dixhitale, ku informacioni dhe dezinformimi shpesh përzihen. Dita Botërore e Logjikës thekson rëndësinë e arsyeimit të drejtë dhe mendimit bazuar në fakte, duke inkurajuar një kulturë ku racionaliteti dhe kritika janë vlera e përbashkët në arsim, shkencë dhe komunikim publik. Autor.Li liana Pere.

Një qasje ndërdisiplinore dhe polemike mbi shumëzërëshin lab Nga Laureta Petoshati 1. Shtysa për një studim ndryshe mbi polifoninë Shtysën për të hedhur në letër një studim ndryshe mbi polifoninë, ma kanë dhënë shumë intervista që u kam bërë këngëtarëve dhe sidomos bardëve të polifonisë. Dhe nuk kanë qenë pak duke filluar nga intervista nëpër gazeta si ato me Lefter Çipën, Feti Brahimin, Golik Jaupin, Nazif Çelën, Vasil Serën dhe Pirro Bregun e deri ato televizive në emisionin Hea të drejtuar nga unë në Tv 6+1 Vlora me bilbilat e polifonisë si Tomorr Lelo, Vendim Kapaj, Namik Jahaj, Bukurie Selimaj, deri tek më të rinjtë si Fatjon Hyseni, Shon Malaj, Fabio Rapushaj, Orkida Hysaj, Androneda Çaushllari, Flavia Rusi, etj. Kur me të gjithë këta këngëtarë të polifonisë uleshim për ndonjë kafe mbas intervistave, e kisha si një pyetje, apo kërshëri të brendëshme të pyesja : Pse thonë që kur këndojnë labët, bie shi? Disa thonin se nga këndvështrimi antropologjik, shprehja popullore “kur këndojnë labët polifoni, bie shi” lidhet me marrëdhënien e hershme mes zërit njerëzor dhe natyrës. Kur polifonia këndohej nga shumë zëra të sinkronizuar, krijohej një ndjesi dridhjeje e përbashkët, që në imagjinatën popullore perceptohej si fuqi që i drejtohej qiellit. Disa të tjerë si studenti i regjisurës Fabio Rapushaj mendonin se zërat në polifoni, marrësi, kthyesi dhe isoja, ndërtojnë një strukturë që i ngjan cikleve natyrore: hapje, rrjedhje dhe qëndrueshmëri. Kjo ngjashmëri simbolike me shiun bëri që, sa herë kënga përkonte me reshje, lidhja të ngulitej në kujtesën kulturore. Pra, shprehja nuk përshkruan një shkak fizik, por një besim kulturor, ku kënga shihet si ndërmjetëse mes njeriut dhe natyrës, dhe polifonia labe si gjuhë që flet me qiellin. Por dëshmia e Vendim Kapaj për çastin e krijimit të këngës “Janinës ç’i panë sytë” nga Feti Brahimi më bëri që ti futem një studimi tjetër, ndryshe nga ai i etnomuzikologëve të shquar shqiptarë si Ramadan Sokoli, Beniamin Kruta, Çesk Zadeja, Spiro Shituni, Kosta Loli, Zhani Ciko, Aleksandër Peçi, Limoz Disdari, Fitim Çaushi, Sokol Shupo, Piro Misa, Hysen Filja, etj. 2. Qëndrimi im metodologjik Si dashamirëse e këngës labe, si njeri i letrave dhe mbi të gjitha si inxhiniere hidroteknike, e ndiej të domosdoshme të ndërhyj në debatin mbi origjinën e kësaj tradite muzikore jo për ta zbukuruar atë me mite, por për ta mbrojtur nga reduktime teorike që, megjithëse të veshura me autoritet akademik, nuk i rezistojnë analizës ndërdisiplinore. Ashtu si një njeri mund të vizitohet nga mjeku dhe të studiohet në çdo detaj, me aparatura që matin shenjat jetësore, rrahjet e zemrës, ADN-në, apo të zbulohet mosha e eshtrave të tij shumëshekullore nën tokë me Carbonin C14 , ashtu edhe polifonia mund të analizohet në mënyrë ndërdisiplinore. Nuk është thjesht tingull i bukur, por çdo zë ka frekuencën, ritmin dhe karakterin e vet, që mund të studiohen si fenomen fizik dhe matematikor. Strukturat melodike dhe harmonike mund të zbërthehen nga teoria muzikore, ndërsa dimensioni social dhe antropologjik tregon sesi këngët dhe zërat pasqyrojnë kulturën, emocionet dhe jetën kolektive të komunitetit. Dirigjenti Kurt Pahlen, një muzikolog dhe kompozitor i famshëm austriak, u pyet një herë se si do ta përkufizonte muzikën. Ai tha se pyetja e kishte habitur, por për të mos e lënë pa përgjigje, tha: “Për njerëzit e zakonshëm muzika është një fenomen akustik; për profesionistët, është një problem teknik melodie, harmonie dhe ritmi; por për ata që e duan vërtet me gjithë zemër, muzika është një shprehje e shpirtit, e cila mund të na ngrejë në pafundësi dhe që përmban të gjitha ndjenjat njerëzore.” Në këtë kuptim, polifonia nuk është vetëm kombinim tingujsh, por një organizëm muzikor i gjallë, ku secili zë është si një “shenjë jete” që bashkohet me të tjerët për të krijuar një tërësi më të madhe dhe shpirtërore. Polifonia nuk është vetëm trashëgimi shpirtërore dhe kulturore, por ajo është një fenomen gjithëpërfshirës dhe ndërdisiplinor. Që nga Pitagora, muzika është kuptuar si marrëdhënie midis tingullit, numrit dhe harmonisë. Polifonia e shfaq këtë lidhje në formën më të gjallë: bashkëjetesën e zërave në kohë reale. Ajo integron etnomuzikologjinë, antropologjinë, fizikën dhe inxhinierinë akustike dhe jo vetëm, ku secili zë ka frekuencën dhe rolin e vet, ndërsa isoja formon një fushë rezonance që stabilizon melodinë dhe krijon harmoni kolektive. Polifonia, që në Labëri quhet “labçe vënçe” lindi nga nevoja njerëzore për komunikim, bashkëpunim dhe shprehje estetike, duke ndërthurur artin, natyrën dhe ligjet e tingullit në një përvojë shekullore të rafinuar. Të analizosh polifoninë shkencërisht nuk e zbeh, përkundrazi e bën atë më të kuptueshme dhe traditën më të gjallë. Ashtu si një mjek që kupton historinë e trupit nga çdo matje, studiuesi i polifonisë mund të zbulojë harmoninë e plotë, shpirtin kolektiv dhe trashëgiminë që ajo përçon. Në fund, për ata që e ndiejnë thellë, polifonia bëhet një përvojë shpirtërore: një ngjitje mbi individualitetin dhe një dialog i drejtpërdrejtë me komunitetin dhe me historinë. Ajo është jo vetëm muzikë, por një shprehje e ndjenjës njerëzore dhe e pafundësisë së shpirtit. 3. Polifonia shqiptare dhe parimi i muzikës si imitim i natyrës Parimi se muzika është imitim i natyrës përbën një nga bazat më të hershme të mendimit estetik. Që nga shkolla pitagorike, ku raportet harmonike të tingujve kuptoheshin si shprehje e rendit kozmik (Huffman, 1993), e deri te Platoni dhe Aristoteli, muzika është konceptuar si një formë organizimi tingullor që pasqyron ligjet e natyrës përmes ritmit, melodisë dhe harmonisë. Ky parim nuk i referohet imitimit mimetik të zhurmave natyrore, por riprodhimit të strukturave të brendshme që rregullojnë ekuilibrin dhe lëvizjen. Në këtë traditë mendimesh vendoset edhe reflektimi i Ludëig van Beethovenit, i cili e shihte natyrën si burimin themelor të frymëzimit muzikor. Në shënimet e tij mbi Simfoninë e Gjashtë, “Pastorale”, Beethoveni thekson se muzika e tij nuk synon përshkrimin e drejtpërdrejtë të natyrës, por shprehjen e ndjenjave të zgjuara prej saj (Anderson, 1961). Një qasje e ngjashme vërehet edhe te Ennio Morricone, i cili e koncepton tingullin si lindje nga heshtja dhe muzikën si zbulim të një pranie tashmë ekzistuese në natyrë dhe në përvojën njerëzore (Morricone, 2016). Polifonia shqiptare përfaqëson një dëshmi të gjallë të këtij parimi në një traditë muzikore orale. E zhvilluar pa nota të shkruara dhe pa teori formale, ajo mbështetet në dëgjimin kolektiv dhe në transmetimin e një mendimi muzikor intuitiv. Struktura e saj bazë, me marrësin, kthyesin dhe ison, pasqyron modele natyrore të thirrjes dhe përgjigjes, si dhe nevojën për një bazë të qëndrueshme akustike mbi të cilën zhvillohet veprimi melodik (Tirta, 2004). Ajo që tërheq vëmendjen është çasti i frymëzimit të bardëve të polifonisë: mënyra se si lind ideja muzikore dhe si artikulohet melodia, jo si imitim mekanik i natyrës, por si një përkthim estetik i zërave të saj. Tingujt nuk riprodhojnë natyrën. Ata e përvetësojnë dhe e shndërrojnë në strukturë muzikore. Kënga labe nuk është thjesht muzikë; ajo është poezi në tinguj, një mënyrë për të shprehur atë që nuk thuhet me fjalë. Meloditë e jashtëzakonshme, si “Zogë e Gjirokastrës,” me zërin si zefir të Malvina Likaj kanë një dridhje që prek shpirtin dhe duken si melodi eterike, melankolike, magjepsëse të ngjashme me zefirin e agimit. Të tilla janë dhe shumë këngë të grupit “Ergjëria” si “Vito të kam silloinë”, “Trëndelinat vergje vergje”, “Xullufeja pëndë korbi”, apo kënga “Cinxërfile” e grupit të Armenit, etj. Madje ka këngë kryesisht epike ku thirrjet e larta brenda këngës, kryesisht nga kthyesi, si “apa-pa-pa-pa” duken si goditje rrufeje me thyerjen ritmike të saj, ndërsa “hajde de” shfaqet edhe si jehonë e hapësirës. Isoja, shpesh herë funksionon si fryma e erës: një vazhdimësi e pandërprerë zanore që mban gjallë trupin e këngës. Në raste të tjera, ngjan si një gurgullimë apo një këngë zogu, apo bilbili, ndërsa diku tjetër duket e thellë si shpellë, një shprehje vokale e njohur në Labëri , ku tingulli pulson dhe rikthehet, sikur buron drejtpërdrejt nga gryka dhe fryma e këngëtarëve, duke dëshmuar një marrëdhënie organike mes trupit njerëzor dhe peizazhit zanor. Isoja, si element dallues i polifonisë shqiptare, nuk përmbush vetëm një funksion harmonik, por krijon një fushë të vazhdueshme tingullore që garanton ekuilibrin mes zërave. Studiues si Sugarman (1997) e kanë interpretuar atë si shprehje të subjektit kolektiv, ndërsa nga një këndvështrim strukturor ajo mund të lexohet si analogji muzikore e qëndrueshmërisë natyrore, e cila i jep kuptim lëvizjes dhe ndryshimit. Në këtë aspekt, isoja përkon me konceptin e “heshtjes aktive” në mendimin modern muzikor, ku qëndrueshmëria akustike është burim kuptimi. Siç theksohet edhe në dokumentacionin e UNESCO-s, polifonia shqiptare ruan gjurmë të një mendimi muzikor arkaik, ku muzika, natyra dhe bashkësia përbëjnë një njësi të pandashme (UNESCO, 2005). Ajo nuk imiton natyrën në mënyrë përshkruese, por riprodhon rendin e saj të brendshëm: ekuilibrin mes individuales dhe kolektives, stabilitetin dhe lëvizjen. Për këtë arsye, polifonia shqiptare përfaqëson jo vetëm një pasuri kombëtare, por edhe një dëshmi me vlerë universale për të kuptuar muzikën si shprehje të ligjeve natyrore në tingull. 4. Labçe–vënçe, shumëzërëshi i Labërisë si fenomen vibrues Universi nuk është një strukturë statike, por një sistem dinamik në lëvizje të pandërprerë. Në themel të kësaj lëvizjeje qëndron vibrimi: çdo njësi e realitetit, nga grimcat subatomike deri te trupat qiellorë, shfaqet si proces dridhjeje dhe frekuence. Ky fakt nuk përbën vetëm një metaforë filozofike, por një parim të verifikueshëm shkencërisht, i pranishëm në fizikën moderne, veçanërisht në mekanikën kuantike dhe akustikë, ku materia përkufizohet si energji e organizuar në gjendje vibruese. I ashtuquajturi Ligj i Vibrimit shpreh pikërisht këtë parim universal: çdo formë ekzistence zotëron një frekuencë të vetën dhe ndërvepron me botën përmes rezonancës. Tingulli, zëri dhe muzika janë shfaqje të drejtpërdrejta të këtij ligji, pasi ato përkthejnë vibrimin fizik në përvojë të ndjeshme dhe kuptimore. Në këtë kuptim, muzika nuk është thjesht art, por një mënyrë themelore e komunikimit midis njeriut dhe rendit natyror. Në këtë horizont ku shkenca dhe përjetimi shpirtëror takohen, polifonia labe shfaqet si një formë e veçantë e ndërveprimit vibrues midis njeriut dhe natyrës. Duket sikur shpirti i labit dhe ritmi i mjedisit përreth janë në dialog të vazhdueshëm, ku melodia njerëzore pasqyron pulsimin e tokës, të erës dhe të shiut. Vetë gjuha shqipe, në strukturën e saj fonetike, ruan gjurmë të këtij raporti parësor me natyrën, ku fjalë si shi apo bubullimë nuk janë vetëm emërtime, por imitime tingullore të fenomeneve natyrore, pra forma gjuhësore të vibrimit. Kënga labe, në thelbin e saj, nuk ka qenë thjesht shprehje estetike apo argëtuese, por një akt komunikimi ontologjik. Ajo funksiononte si një gjuhë ndërmjetëse përmes së cilës njeriu i Labërisë i drejtohej krijimit dhe krijuesit, duke ndjekur të njëjtën logjikë vibrimi me të cilën natyra shfaqte veten. Në këtë mënyrë, kënga bëhej rezonancë: një përputhje frekuencash midis njeriut, mjedisit dhe një rendi më të lartë, ku zëri njerëzor shndërrohej në mjet lidhës midis tokësores dhe kozmikes dhe banorët e quajtën këtë vibrim, këtë shumëzërësh labçe-vënçe. Kur themi për labçe-vënçe, po flasim për mënyrën se si labët e përjetojnë, e kuptojnë dhe jetojnë polifoninë e tyre. Nuk është thjesht një emër folklorik, por një mënyrë autentike e vibrimit të shpirtit, e ruajtjes së identitetit dhe truallit ku lind kjo këngë, ky vibrim hyjnor. Kur kënga labe arrin pikën e saj kulmore, ajo bëhet një valë universale. Kjo gjë ndodh me këngët “Cili je ti more burrë”, “Hamid Guga një pëllëmbë”, “Dil Pasha se jam për udhë”, “Vajzë e valëve”, “Lule Naim Shqipëria”, apo “Po flet jugu me verinë” këndohen jo vetëm për tingull, por për të thirrur ndjenjat, për t’i dhënë formë emocioneve që janë gati të shpërthejnë. Kot nuk thonë në Labëri “më dridhet shpirti”, apo “më dridhet mishi” kur e dëgjoj këtë këngë. Madje kur kënga shoqërohet me valle, vibrimi i hapave është më i fortë, më kumbues. Vibrimi është më tokë, qiell e shpirt. Polifonia këndohet dhe mësohet me pjesëmarrje dhe ndijim, jo me shkrim. Kënga nuk i përket individit, por grupit, dhe lidhet fort me tokën, gjuhën dhe historinë e Labërisë. Kështu, labçe-vënçe ruan gjallërinë dhe autenticitetin e polifonisë si emocion vibrues i përjetuar nga komuniteti. 5. Mjeshtri Vendim Kapaj: dëshmi nga brenda traditës Një dëshmi me vlerë të veçantë është ajo e Vendim Kapajt, mjeshtër i fyellit të Labërisë, i cili ka pohuar publikisht se Feti Brahimi e krijoi këngën labe “Janinës ç’i panë sytë” ndërsa ishte duke prashitur misrin në kooperativë, pranë një lumi, në një moment kur dëgjohej gurgullima e ujit dhe shiu ende nuk kishte nisur. Ky rrëfim ka rëndësi të jashtëzakonshme shkencore, sepse tregon aktin krijues në kushtet reale të mjedisit, jo në skena, jo në kisha, jo nga mitet. Kënga lind gjatë punës, në kontakt të drejtpërdrejtë me tokën dhe ujin. Feti Brahimi nuk imiton zhurma, as mite. Ai përthith një gjendje mjedisore: ritmin e punës, gurgullimën e ujit, heshtjen para shiut. Kënga lind si përgjigje e brendshme e trupit ndaj këtij ekuilibri natyror. Si inxhiniere hidroteknike, e konsideroj këtë gjë thelbësore. Uji krijon ritëm, vazhdimësi dhe rezonancë. Ai nuk kopjohet, por ndikon në sistemin nervor dhe perceptimin akustik. Kënga është përkthim njerëzor i këtij ritmi, jo imitimi i tij. 6. Ligji i Schumann-it dhe pulsi i Tokës Ligji i Schumann-it përshkruan rezonancën elektromagnetike të Tokës, me frekuencë bazë rreth 7.83 Hz. Kjo rezonancë nuk është mistike, por fizike. Ajo përfaqëson pulsin konstant të planetit. Njeriu është organizëm bioelektrik. Trupi reagon ndaj fushave elektromagnetike dhe ndryshimeve atmosferike. Para shiut, presioni bie, ajri bëhet më i dendur dhe tingulli përhapet ndryshe. Këto kushte ndikojnë drejtpërdrejt në prodhimin dhe perceptimin e zërit. Kënga labe nuk “mat” Schumann-in, por harmonizohet intuitivisht me këtë ritëm natyror. Isoja krijon një fushë rezonante ku trupi njerëzor bëhet pjesë e pulsit të Tokës 7. Para shiut: momenti kyç Para se të bjerë shiu, ajri ndryshon dhe gjithçka duket e ndjeshme. Drita bëhet më e zbehtë, heshtja më e thellë, dhe çdo tingull duket se pret të gjejë rrugën drejt shpirtit. Labëria e ka ditur këtë prej shekujsh: kur presioni i ajrit bie dhe lagështia rritet, zëri ngrihet nga brendësia e njeriut, jo vetëm nga goja. Tingujt labë bëhen dridhje që depërtojnë pingul në hapësirë, lidhin tokën me qiellin, shpirtin me universin. Nuk është rastësi që shumë këngë të fuqishme labe lidhen me momentin para shiut. Ky është çasti kur natyra është në pritje, kur gjithçka është e tendosur, por ende e heshtur. Zëri njerëzor ngrihet vertikalisht, “pingul”, dhe krijon ndjesinë e lidhjes mes tokës dhe qiellit. Kjo nuk është metaforë poetike, por përvojë fizike dhe psikofiziologjike. Kur tingujt ngrihen perpendikular, njeriu ndien një lidhje të drejtpërdrejtë me universin. Çdo pikë shiu duket si vulë mbi atë harmoni. Nuk është rastësi që shiu vjen pas këngës; ai nuk bie vetëm për shkak të motit, por për shkak se atmosfera, frekuencat dhe dridhjet e zërit janë futur në të njëjtin ritëm. Ai është përgjigje, jo rastësi, dhe vulos lidhjen e lashtë midis njeriut, zërit dhe tokës. Nga ana antropologjike, kjo ka kuptim të madh. Labëria ka jetuar gjithmonë në përputhje me natyrën dhe ka përdorur këngën si mënyrë për të rregulluar emocionet kolektive. Kur kënga arrin frekuencën 963, ajo pushon së qeni thjesht tingull, por ajo bëhet valë që përputhet me pulsin e Tokës, me atë rezonancë të lashtë që shkencëtarët e quajnë ligji i Schumann, 7.83 Hz. Në këtë harmonizim, ndjeshmëria emocionale zgjohet, dhe njerëzit e ndjeshëm, si poetët labe, e ndiejnë thellë momentin para shiut. Tingujt perpendikular të zërit ngrihen vertikalisht, depërtojnë mbi fushën e ndjenjave dhe prekin çdo qelizë të trupit. Kënga “Janinës ç’i panë sytë” e krijuar para shiut nga Feti Brahimi, është interpretuar jo vetëm nga grupi i Lapardhasë, por dhe nga grupet dhe profesorët e huaj, si gjermanë, francezë, anglezë, etj. Ajo nuk është thjesht këngë, as thjesht performancë. E kënduar prej të huajve kjo këngë e lindur në këtë truall të Labërisë, është shndërruar në një dialog midis kulturave, midis njeriut dhe qiellit. Tingulli ngrihet perpendicular, prek trupin dhe shpirtin, harmonizohet me frekuencën e Zotit dhe pulsin e Tokës, dhe krijon një moment kur emocioni bëhet përvojë kolektive. Tingujt perpendikular, harmonitë e jashtëzakonshme dhe frekuenca 963 janë një rrjedhë e përbashkët: një simfoni ku kultura, ndjenja dhe natyra bëhen një. Jo më kot shumëzërëshi ynë është tashmë vlerë e njerëzimit. 8. Vajtimi si burim i këngës Kënga “Janinës ç’i panë sytë” ka qënë dikur vajtim, por Feti Brahimi i dha tjetër frymë. Shumë këngë labe lindin nga vajtimi. Dhimbja kërkon formë të qëndrueshme për të mos u shpërbërë. Kënga është forma e duhur. Kjo është një dukuri universale antropologjike, por në Labëri ajo ruajti formën e saj më të pastër. Vajtimi është proto-këngë, jo imitim, jo huazim. Por ka edhe një dimension më të thellë: disa ligjërime në vajtime të Labërisë janë kthyer me shekuj në këngë të përjetshme. Ligjërimet e dhimbjes, të artikuluara në formë ritmike dhe melodike, u shndërruan gradualisht në këngë. Vajtimi nuk është imitim, por transformim emocional në tingull. Këngë të tilla janë : “Dil moj bejko në bedena”, treshja e Dukatit me këngët “O Sinan Labi o lule”, “Moj Maro moj Marinë”, “Petoshatë një ulërimë”, apo kënga “Meço palla” e grupit të Tepelenës, ku fjalët: “e dija lisi me hije/ dhe i vdekur do më vije”, janë më drithëruese në këngë se në vajtim. Fjalët e dhimbjes, mallit dhe pritjes janë shkrirë në tinguj që ngrihen pingul mbi hapësirë, duke u bërë pjesë e rezonancës së shpirtit. Ato nuk këndohen vetëm për nostalgji, por këndohen sepse dridhja e tyre përputhet me frekuencën universale, me atë ritëm të brendshëm që njeriu dhe natyra ndajnë në heshtje. Në këtë mënyrë, vajtimet dhe këngët labçe-vënçe janë një urë mes së kaluarës dhe të tashmes, mes shpirtit të njeriut dhe pulsit të Tokës, ku në gji të saj janë ështrat e të fjeturve të përjetshëm, ndërsa mbi të, shpirtrat e tyre brenda zemrës së këngës. Kot nuk ka thënë Noli se “kur të vdes më varrosni me një këngë labe.” 9. Kundërshtimi i tezës së Eqerem Çabejt mbi zilet dhe këmborët Teza e Eqerem Çabejt, që thotë se “thelbin e kësaj kënge e goditim më mirë duke e quajtur këngë barinjsh... Përshtypja akustike që krijon kënga labe mund te krahasohet me tingullin e këmborëve të bagëtive", është problematike në disa nivele. Teza e Eqerem Çabejt, sipas së cilës kënga labe mund të krahasohet me tingullin e këmborëve të bagëtive dhe të quhet “këngë barinjsh”, është e pasaktë dhe redukton një fenomen të jashtëzakonshëm muzikor. Tingullimi polifonik i këngës labe nuk ka asnjë lidhje me zilet metalike: harmonitë dhe intervalet ndër-zanore lindin mbi ligjet fizike të frekuencës dhe bashkëveprimet natyrore të zërave, jo mbi efektet mekanike të metaleve. Megjithatë, nuk mund të mohohet se kënga përmban elemente imitative të natyrës si ato zogjve, ujërave dhe tingujve të mjedisit, por kjo është një gjuhë muzikore që buron nga perceptimi njerëzor, jo nga zilet. Historikisht, kënga labe ka ekzistuar shumë para përdorimit të zileve dhe para kategorizimit të barinjve si kategori sociale. Ajo ka origjinë thellësisht komunitare, rituale dhe muzikologjikisht e strukturuar. Përpjekjet për ta reduktuar këtë traditë në një “këngë barinjsh”, ose për ta krahasuar me tinguj metalikë janë jo vetëm historikisht të pasakta, por edhe shkencërisht të pamjaftueshme, pasi shmangin dimensionet reale të polifonisë, të ritmit dhe të ligjeve fizike të akustikës që e bëjnë këngën labe të veçantë dhe të papërsëritshme. 10. Sirenat greke: mit alegorik, jo burim muzikor Jam po aq kategorikisht kundër tezës së akademikut Vaso Tole që përpiqet të gjejë rrënjët e këngës labe te kënga e sirenave greke. Sirenat janë qenie mitologjike, jo subjekte historike. Ato nuk përfaqësojnë një praktikë reale këndimi, por një alegori filozofike mbi rrezikun e zërit të shkëputur nga komuniteti dhe arsyeja. “Kënga” e sirenave nuk është muzikë e transmetueshme. Ajo është metaforë e tundimit dhe humbjes së orientimit. Një traditë muzikore reale nuk mund të lindë nga një mit. Mitet nuk transmetojnë teknikë vokale, rol zërash, strukturë harmonike apo funksion social. Këto janë produkte të jetës komunitare, jo të imagjinatës mitike. Dallimi është thelbësor: kënga e sirenave është individuale, përvetësuese dhe shkatërruese, ndërsa kënga labe është kolektive, gjithëpërfshirëse dhe ndërtuese. Isoja labe, si bosht rezonant i këngës, është dëshmi e pakundërshtueshme e kësaj natyre komunitare. 11. Kundërshtimi ndaj derivimit bizantin Po aq problematike janë edhe teoritë e akademikut Vaso Tole që e lidhin ison labe me koralet e kishave bizantine. Muzika bizantine është monodike, e kodifikuar dhe e orientuar drejt tekstit liturgjik. Kënga labe është polifonike, e lirë në kohë dhe e orientuar drejt përjetimit emocional. Isoja nuk është sfond harmonik, por hapësirë rezonance. Ajo nuk i shërben melodisë. Ajo e mban të hapur fushën akustike ku zërat e tjerë mund të ngrihen. Kjo logjikë nuk ekziston në muzikën kishtare. 12. Qëndrim kundër termit iso-polifoni Tradita këngëtare e Labërisë është një trashëgimi e konsoliduar shumëzërëshe, e formuar nga një praktikë shekullore dhe e ndërtuar mbi role vokale të qarta dhe funksionalisht të dallueshme. Ajo shfaqet kryesisht në forma trezërëse dhe katërzërëse, ku marrësi, kthyesi dhe, kur është i pranishëm, hedhësi përbëjnë boshtin melodik dhe shprehës të këngës. Këta zëra bartin melodinë, tekstin dhe zhvillimin narrativ, duke përcaktuar identitetin muzikor të veprës. Isoja, ndonëse ka një rol të rëndësishëm në mbështetjen harmonike dhe krijimin e fushës sonore, ushtron funksion shoqërues dhe mbajtës, jo drejtues. Në analizën etnomuzikologjike, zërat mbajtës ose drone konsiderohen elemente funksionale të strukturës, por jo përcaktuese të tipologjisë polifonike. Edhe studimet shqiptare e trajtojnë ison si pjesë përbërëse, por jo si element përkufizues të sistemit shumëzërësh. Në këtë kontekst, Shoqata “Labëria” vlerëson se termi “isopolifoni” nuk pasqyron plotësisht strukturën reale dhe hierarkinë funksionale të zërave në traditën labe. Qëndrimi i saj synon ruajtjen e autenticitetit dhe saktësisë shkencore në emërtimin e kësaj trashëgimie, duke respektuar logjikën e brendshme të këndimit shumëzërësh tradicional. 13. Përfundim Kënga labe nuk ka rrënjë te zilet e bagëtive, te sirenat greke apo te kishat bizantine. Ajo ka rrënjë te toka, uji, trupi dhe shpirti i Labërisë që e quan prej shekujsh labçe-vënçe. Çdo teori që e mohon këtë autoktoni është jo vetëm e gabuar shkencërisht, por edhe e padrejtë ndaj një kulture që ka ditur të dëgjojë natyrën dhe ta kthejë atë në zë njerëzor. Kënga labe është një gjuhë e Tokës e folur nga njeriu. Dhe si e tillë, ajo meriton të studiohet jo me mite dhe reduktime, por me respekt ndaj kompleksitetit të saj. 14. Referenca Anderson, E. (Ed.). (1961). The Letters of Beethoven. London: Macmillan. Aristotle. (1998). Politics (Trans. C. Lord). Chicago: University of Chicago Press. Çabej, E. (1939). Për gjenezën e literaturës shqipe. Tiranë. Hall, D. E. (2002). Musical Acoustics (3rd ed.). Pacific Grove, CA: Brooks/Cole. Huffman, C. (1993). Philolaus of Croton. Cambridge: Cambridge University Press. Morricone, E. (2016). Inseguendo quel suono. Milano: Mondadori. Pahlen, K. (1944). Historia gráfica universal de la música. Buenos Aires: Centuriones. Plato. (1997). Complete Works. Indianapolis: Hackett. Rayleigh, J. W. S. (1896). The Theory of Sound (Vols. I–II). London: Macmillan. Rossing, T. D., Moore, F. R., & Wheeler, P. A. (2002). The Science of Sound (3rd ed.). San Francisco: Addison Wesley. Schumann, W. O. (1952). Über die strahlungslosen Eigenschwingungen einer leitenden Kugel, die von einer Luftschicht und einer Ionosphärenhülle umgeben ist. Zeitschrift für Naturforschung A, 7, 149–154. Schumann, W. O., & König, H. L. (1954). Über die Beobachtung von atmosphärischen elektromagnetischen Eigenresonanzen. Naturwissenschaften, 41, 183–184. Sugarman, J. (1997). Engendering Song. Chicago: University of Chicago Press. Tirta, M. (2004). Polifonia shqiptare. Tiranë: Akademia e Shkencave. UNESCO. (2005). Albanian Iso-Polyphony. Proclamation of Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity. Nga: Laureta Petoshati

Rrevista Prestige #inspirationdaily #italianartist Lucia Bosè. Një Ethe e Ekspresionit Cinematografik: Nga Pasticceria Galli te Mitologjia e Ekranit. Hyrje Lucia Bosè (28 janar 1931 – 23 mars 2020) është një nga figurat më të spikatura të kinemasë italiane të shekullit të 20‑të — një trupë e shkëlqyer ku bukuria takon introspeksionin emocional, dhe ku interpretime të dukshme të ndjenja të thella ngrenë pyetje mbi natyrën humane. Në një epokë ku filmi italian po kërkonte identitetin e vet pas Luftës së Dytë Botërore, Bosè u shfaq jo vetëm si ikonë e bukurisë, por edhe si interpretese e ndjeshmërisë moderne që sfidonte format tradicionale të tregimit përmes ekraneve. Lucia lindi si Lucia Borloni në Milano, në një familje me origjinë modeste, punëtore dhe fshatare. Fëmijërinë e saj e shënoi puna e hershme , që nga mosha 12‑vjeçare ajo punoi si ndihmëse në një zyrë avokatie e më pas si shërbyese në Pasticceria Galli në Milano. Këtu, mes gurëzave të ëmbëlsirave dhe klientelës, ndodhi momenti që do ta çonte drejt fatit: vëmendja e regjisorëve dhe profesionistëve të artit, dhe më vonë fitorja e Miss Italia 1947, e cila i hapi portat e botës kinematografike. Ky fillim modest ishte më shumë se vetëm një origjinë e thjeshtë sociale , ai formësoi sensibilitetin e saj artistik: një kombinim i thjeshtësisë, introspeksionit dhe një force të brendshme që do të reflektohej në rolet e saj të mëvonshme, ku karakteret shpesh ecin në mes të botës së ëndrrave dhe realitetit të ashpër. Pa një trajnë formal shkolle aktrimi, Bosè u prezantua me kinemanë përmes një natyraliteti të pastër , një hapësirë ku duket sikur interpretimi buron direkt nga përvoja e jetës. Regjisorë si Giuseppe De Santis dhe Michelangelo Antonioni vunë re atë si një premtim të fuqishëm për rolet komplexe që kërkonin jo vetëm pamje, por një jetë të brendshme të pasur. Në fillim të viteve ’50, ajo shpejt u shndërrua nga një simbole e bukurisë në një figurë të vërtetë artistike: “Cronaca di un amore” (1950) , debutim me Antonionin ku Bosè interpretoi një femër me dëshira dhe dyshime që sfidojnë normat e kohës. “La signora senza camelie” (1953) , portret i një aktore të re që përballet me industritë e spektaklit dhe pasojat psikologjike të famës. “Death of a Cyclist” (1955) , një dramë spanjolle që kontribuoi në profilin ndërkombëtar të saj, duke treguar se Bosè mund të bartë interpretime ku filmat eksplorojnë klasat shoqërore dhe përgjegjësitë morale. Tre histori nga jeta e saj 1. Nga Pasticceria Galli te Miss Italia (1947): E re në botë, pa lidhje me botën e artit, Lucia merr pjesë në Miss Italia dhe fiton , një moment kyç që ndryshon rrjedhën e jetës së saj dhe hap derën e kinemasë. Kjo ndodh jo thjesht si ngjarje fatale, por si “shpërthim i një force të brendshme” që nuk pranon kufizime sociale. 2. Bashkëpunimi dhe sfida me Antonionin: Punimi me Antonionin reflekton një psikologji femërore komplekse në kohë kur shoqëria italiane ishte ende e lidhur me rolet tradicionale , Lucia i jep jetë personazheve që sfidojnë këto kufij. 3. Dashuria dhe ndarja nga filmi: Në mes të viteve ’50, pas suksesit të saj, Bosè njihet dhe martohet me bullfightrin spanjoll Luis Miguel Dominguín, vendoset në Spanjë dhe e ndërpret përkohësisht karrierën për të rritur familjen , një simbol i balancimit midis artit dhe rolit personal. Filmat Thelbësorë dhe Roli i Rëndësishëm Bosè interpretoi në dhjetëra filma italianë dhe ndërkombëtarë që spikasin për thellësinë e tyre psikologjike dhe dimensionet sociale që eksplorojnë. Disa prej tyre janë: Cronaca di un amore (1950) portret i një lidhjeje të ndërlikuar emocionale. La signora senza camelie (1953) — një reflexion mbi artin dhe identitetin personal. Death of a Cyclist (1955) një kritikë e ndjeshme sociale dhe estetike. Për më vonë, ajo interpretoi edhe në: L’ospite (1971) , ku trajton çështje të brendshme psikologjike dhe të përshtatjes shoqërore. Arcana (1972) , ku eksplorohen temat magjike dhe simbolike në kontekst italian. Volevo i pantaloni (1990) , një interpretim më i vonshëm që tregon evoluimin e saj artistik. ✨️✨️✨️ Çmimet, Ndikimi dhe Analiza Estetike‑Filozofike Bosè nuk u kufizua vetëm në të qënë një fytyrë ekrani , ajo solli një dimension të brendshëm, të reflektuar në mënyrë estetike dhe filozofike: 🌟 Çmimet dhe njohjet: Ajo u nderua dhe u vlerësua në festivale e retrospektiva, dhe rolet e saj ishin objekt studimi në analizat e kineastëve dhe kritikëve të filmave, duke u bërë pjesë e kanonit të filmave italianë të rëndësishëm. 🎭 Ndikimi estetik Bosè strukturonte interpretimet e saj në një hapësirë ku trupshmëria dhe mendja bashkëpunojnë: jo vetëm shfaqje emocionaliteti, por edhe një reflektim mbi çështjet e identitetit, lirisë dhe ndërgjegjjes tema që mbeten universale edhe sot. Në rolet e saj, Lucia sfidon publikun të mos identifikohet vetëm me narrativën, por të pyesë: Çfarë do të thotë të jesh i ndershëm, të jesh i lirë, të jesh “vetvetja”? një filozofi e artit që tejkalon kohën. Ndikimi i saj dje dhe sot Në dekadat e fundit, figura e Lucia Bosè është rishikuar dhe rivlerësuar jo vetëm si ikonë e kinemasë italiane, por si një kokë e mendimit artistik. Filmat e saj studiohen në shkolla kinematografike si pjesë e trashëgimisë së neorealizmit dhe modernizmit italian. Audiencat bashkëkohore gjejnë në interpretimet e saj një thellësi që sfidon stereotipat gjinorë dhe ekzistencialë një trashëgimi e gjallë që vazhdon të frymëzojë regjisorë e aktorë sot. Në fund, Lucia Bosè është një fenomene kinematografie dhe filozofike, një grua që nga skena e një pasticerie arrin të prekë eterinë e artit dhe të shpërfaqë një vizion unik të ekzistencës njerëzore. Vepra e saj mbetet një burim reflektimi dhe frymëzimi për brezat e ardhshëm të krijuesve të kinemasë.

Rrevista Prestige #albanianartist #inspirationdaily #academiaedu “Ina Kosturi: E Para Shqiptare që Shkëlqen Botërisht në WOMCO” Konkursi Botëror Online i Muzikës (WOMCO) , një platformë ndërkombëtare online për konkurse muzike, që promovon interpretimin, kompozimin dhe krijimtarinë muzikore në disiplina të ndryshme, duke lidhur muzikantë në mbarë botën dhe duke vlerësuar talentet e shquara. Melodia Shqiptare po Përshkon Botën: Ina Kosturi në skenat Ndërkombëtare Virtuoze, Krijuese, Inspiruese: Ina Kosturi dhe udhëtimi i muzikës së saj Violinistja shqiptare Ina Kosturi, një artiste e talentuar dhe profesore e asociuar në Universitetin e Arteve, vazhdon të lërë gjurmë të thella në skenën ndërkombëtare të muzikës. Si soliste, performer-composer dhe kompozitore, ajo kombinon virtuozitetin teknik me pasionin krijues, duke sjellë veprat e saj për violinë dhe orkestër në skenat më prestigjioze të botës. Suksesi i saj më i fundit vjen nga Saint-Saëns International Music Competition, pjesë e platformës botërore WOMCO në ✨️Angli, ku Ina Kosturi u vlerësua me ✨️Çmimin e Madh “Grand Award” në kategorinë Kompozim Origjinal për veprën e saj “Koncert për violinë dhe orkestër”, duke u renditur e para në të gjitha kategoritë dhe disiplinat muzikore për sezonin 4, 2025. Kjo arritje e bën atë artistën e parë shqiptare që triumfon në këtë konkurs prestigjioz, duke vendosur muzikën shqiptare në hartën ndërkombëtare të kompozitorëve dhe interpretueseve më të njohur. Një pjesë e madhe e konkurseve sot realizohen Online, sidomos ato të kompozicionit. WOMCO është organizata botërore online e konkurseve muzikore. Ajo është një platformë për promovimin e muzikës, interpretimit krijmtarisë në disiplina të ndryshme muzikore si dhe krijmtarise muzikore. Konkursi që mban emrin e kompozitorit të madh Camille Saint – Saëns është pjesë e kësaj organizate në Angli dhe spikat për vecantitë e konkurimit. Ky konkurs fokusohet në pwrsosmwrinë e performancës muzikore, krijmtarinë dhe kërkimin akademik, cka e bën të vecantë e të rëndësishëm. Në këtë kontekst violinistja shqiptare, profesore e associuar e violinës në Universitetin e Arteve, krijuese dhe interpretuese, vlerësohet me Çmimin e Madh “Grand Award” në kategorinë. Kompozim Origjinal me veprën “Koncert për violinë dhe orkestër” në sezonin 4, 2025 të këtij konkursi. Rankohet e para në të gjithë kategoritë e disiplinat muzikore të këtij konkursi për vitin 2025. Juria prestigjioze përbëhet nga personalitete të botës muzikore të publikuara në faqen e WOMCO, ndërsa për të kuptuar nivelin mjafton të shikosh numrin tejet të kufizuar të fituesve (dy çmime të mëdha në kompozicion për katër sezonet e konkurrimit nw vitin 2025). Emrat e fituesve në kompozicion pa përmendur disiplinat e tjera janë kompozitorë veprat e të cilëve i gjen të e publikuara e interpretuara me orkestra të rëndësishme si Orkestra Simfonike e Budapestit, e shumë të tjera, të botuara nga shtëpi prestigjioze muzikore, albume e cd të publikuara suksesshëm. Përmes pjesëmarrjes globale dhe njohjes profesionale konkursi synon të mbështesë zhvillimin artistik dhe angazhimin akademik brenda komunitetit ndërkombëtar të muzikës. Saint -Saëns International Competition është pjesë e WOMCO. Ina Kosturi vjen si e para shqiptare në këto konkurse të WOMCO. Ky çmim është sukses dhe për muzikën shqiptare . Kompozitori është përfaqësues i vendit të tij nga frymëzohet, atje ku lind e pasurohet muzika e tij. Ina Kosturi, violiniste, performer -composer, profesor i asociuar i violinës në Universitetin e Arteve. Diplomuar në institucionet shqiptare dhe italiane i përkushtohet koncertizmit dhe mësimdhënies, debuton si soliste e më pas dhe si performer-composer. Ndërton një karrierë të suksesshme koncertesh, recitalesh, (rreth 40) duke performuar si soliste në skenën shqiptare, bashkëpunuar me artistë italianë, vlerësuar me cmime, me një repertor që shtrihet nga muzika e hershme deri tek ajo bashkëkohore, përfshirë literaturë standarde dhe më pak të njohura. E para shqiptare që publikon me shtëpinë e famshme vjeneze Universal Edition (prill 2024) dhe interpreton si soliste dhe performer -composer në Bosendorfer Hall, Mozarthaus Vjenë (shtator 2025) Promovohet në Winter Catalogue 2024- 2025 nga Universal Edition mes 12 kompozitorëve të përzgjedhur. Veprat e botuara me Universal Edition jane: 7 Capriccio for violin solo Violin Concerto for violin and orchestra Sonata for violin and piano. Ballade for violin and piano (dedicated to my mother Irena) Ballade for violin and piano. Duo Capriccio for violin and violoncello Greetings from Vienna for violin and piano Improvisation for violin solo Tajsi’s Song for violin and piano Si performer-composer vlerësohet me : -Golden Award dhe çmimin e dytë nw Oskar Rieding International Competition in Sllovenia (Celje) 2022, -Çmimin e tretë në Amadeus Composition Competition në Vjenë shtator 2023, -Çmimin e parë në Composition Competition në Central Academy of Arts në Maltë 2023, -Çmimin e pare në dhjetor 2023 ne “5 Swiss International Music Competition”, Lugano. - Perzgjidhet dhe performon në Music Marathon, Women Composers Festival of Hartford, Connecticut USA 2024. - Çmimin e pare në shkurt 2025 ne “9 Swiss International Music Competition”, Lugano - Çmimin e tretë dhe Honorable Mention në Arnold Rose Violin Competition Vienna, mars 2025. - Çmimin e madh në Saint – Saëns International Music Competitions Angli (WOMCO) Drejton shoqatën Bota e Artit, duke organizuar 13 edicione të festivalit. “Violinistic Greetings”, në bashkëpunim me artistë në mbarë botën. Krijimet e saj janë interpretuar në Gjermani, Serbi , USA. ✨️✨️✨️Analizë. Muzika e Ina Kosturit shfaq një harmoni mes virtuozitetit teknik dhe lirisë krijuese, duke e kthyer violinën në një medium për komunikimin e emocioneve dhe ideve abstrakte. Veprat e saj eksplorojnë raportin midis individualitetit dhe universalitetit, duke bërë që çdo performancë të rezonojë globalisht dhe të transformohet në një eksperiencë estetike dhe ekzistenciale. Suksesi ndërkombëtar është dëshmi se përkushtimi dhe pasioni artistik krijojnë kuptim që tejkalon kufijtë kohorë dhe kulturorë. Suksesi i saj thekson qartë disa cilësi të jashtëzakonshme të Ina Kosturit, dhe mund të përmbledhim kështu mesazhin që jep talenti i saj: Talenti ; Ajo zotëron një virtuozitet teknik dhe një aftësi krijuese që dallon menjëherë; nuk është thjesht teknikë, por një gjuhë artistike unike. Pasioni dhe përkushtimi ; Arritjet e saj ndërkombëtare tregojnë disiplinë të jashtëzakonshme dhe përkushtim të palëkundur në udhën e muzikës. Mendja e mprehtë dhe krijuese; Ajo kombinon mendim filozofik me interpretim artistik, duke reflektuar një inteligjencë të thellë dhe kapacitet për të konceptuar muzikën si një eksperiencë ekzistenciale. Këmbëngulja ; Pavarësisht konkurrencës globale dhe sfidave, Ina Kosturi arrin të shfaqet gjithmonë në majë, duke treguar që qëndrueshmëria dhe punë e vazhdueshme janë çelësi i suksesit. Pra, në pak fjalë: talenti i saj tregon seriozitet, mendje të mprehtë, krijimtari të thellë, dhe këmbëngulje të jashtëzakonshme. Autor. Liliana Pere.

Rrevista Prestige #inspirationdaily #cinemapersonality #hollywood #figure George Clooney 2026: Nomimi, Familja në Francë dhe Mesazhet Publike. George Clooney vazhdon të jetë një nga figurat më të ndikuara të Hollivudit, jo vetëm për filmat e tij, por edhe për qëndrimet publike dhe zgjedhjet personale. Janari 2026 e gjen aktorin në qendër të skenës me një nomim të rëndësishëm, ndërkohë që ai ka vendosur të jetojë në Francë me familjen dhe ka marrë shtetësinë franceze për vete dhe për fëmijët e tij. Nomimi i fundit, Golden Globes 2026 Para vetëm dy ditësh, George Clooney u nominuar për “Best Performance by a Male Actor in a Motion Picture , Musical apo Comedy” për rolin e tij në filmin Jay Kelly në ceremoninë e 83‑të Golden Globe Awards. Ai riktheu elegancën e tij Old Hollywood në tapetin e kuq, duke shfaqur një pamje bashkë me bashkëshorten Amal për herë të parë në një dekadë, dhe duke marrë vëmendjen e mediave për stilin, karizmën dhe mesazhin e tij publik. Jetesa në Francë dhe Shtetësia e Fëmijëve George dhe Amal Clooney, së bashku me binjakët Alexander dhe Ella, kanë marrë shtetësinë franceze dhe kanë zgjedhur të jetojnë në Francë, duke krijuar një mjedis privat dhe të qetë larg vëmendjes mediatike të Los Angeles‑it. Aktori shprehu lidhjen e tij me vendin edhe gjatë një fjalimi në Golden Globes, ku foli shkurt në frëngjisht, duke festuar identitetin e ri dhe lidhjen kulturore me Francën. Ky vendim nënvizon përkushtimin e tij ndaj privatësisë së familjes, duke siguruar që fëmijët të rriten larg presionit të famës dhe paparacëve. Reagime publike dhe polemika Kloun ka qenë në qendër të një debati medial pas komenteve kritike të ish-Presidentit Donald Trump lidhur me shtetësinë e tij franceze. Ai ka zgjedhur të bëjë replika të matur dhe elegante, duke përdorur platformën e tij për të transmetuar mesazhe respekti dhe solidariteti. Në të njëjtën kohë, ai ka reaguar ndaj kritikave të kolegëve të industrisë, duke mbrojtur aktorët e rinj dhe duke shprehur një qëndrim të qartë kundër “epokës së egërsisë” në Hollivud. Trashëgimia në Hollywood Në anën profesionale, ish-bashkëpunëtori Noah Wyle e lavdëroi për ndikimin dhe mësimet që i dha gjatë kohës së tyre në serialin ER. Ky respekt nënvizon se, përtej suksesit në ekran, Kloun vazhdon të jetë mentor dhe model për kolegët dhe industrinë e filmit. George Clooney — Nga Hollivudi në Francë, një portret i ri në një botë të ashpër Në një epokë ku komentet e ashpra dhe debatet mediatike dominojnë skenën publike, George Clooney po demonstron se përvoja dhe pjekuria mund të jenë një armë më e fortë se polemikat. Ai përdor platformën e tij për të mbrojtur kolegët, për të promovuar respektin dhe bashkëpunimin, dhe për të ruajtur privatësinë dhe qetësinë e familjes së tij. Vendimi për të jetuar në Francë dhe marrja e shtetësisë franceze për fëmijët është një reflektim i vetëdijes së tij për rëndësinë e një jete të balancuar larg turmave dhe presionit të famës. Ky kombinim mes profesioni, angazhimit publik dhe jetës personale e bën George Clooney një figurë unike që nuk mbaron vetëm me rolet e tij në film, por vazhdon të krijojë një trashëgimi përtej ekranit "një model i respektit, pjekurisë dhe zgjedhjeve të guximshme personale" Burimet: George Clooney speaks French at Golden Globes after Trump mocked him – Fox News George Clooney Speaks French Onstage at 2026 Golden Globes – People George and Amal Clooney Bring Old-Hollywood Glamour to the 2026 Golden Globes – Elle Amal and George Clooney Make Their First Appearance at the Golden Globes in a Decade – Town & Country George Clooney takes subtle swipe at Trump in Golden Globes speech – EW

Rrevista Prestige #writer #inspirationdaily Pesë ngjarje reale, një ndërgjegje që formohet hap pas hapi që e motivuan Dotojevskin të behet shkrimtar i madh. Analizë. Vdekja e babait: zbuloi përgjegjësinë e mendimeve dhe trashëgiminë e fajit. Skela: tregoi vlerën absolute të jetës dhe ndërgjegjësinë për vdekjen e afërt. Siberia: shpalosi brishtësinë e njeriut dhe forcën që lind nga durimi dhe integriteti në vuajtje. Ungjilli: zhvilloi besimin tragjik, ku shpëtimi vjen nga pranimi i vuajtëëjes dhe reflektimi mbi vetveten. Bixhozi: ilustroi rrezikun e lirisë pa disiplinë dhe nevojën për të mësuar nga gabimet. Secila ngjarje formon ndërgjegjen dhe dijen e brendshme, duke treguar se zhvillimi dhe përparimi i njeriut lindin nga përballja me kufijtë, errësirën, gabimet dhe vuajtjen. Pershkrimi interesant i ngjarjeve. 1 Ngjarja e pare. Gjithçka nis me figurën e babit, sepse aty lind për herë të parë ideja e krimit pa dorë dhe e fajit pa gjykatë. Në vitin 1839, Dostoevsky ishte vetëm tetëmbëdhjetë vjeç kur i ati, Mikhail Andreevich Dostoevsky, vdiq në rrethana të paqarta. Zyrtarisht u tha se ishte goditje në tru; jozyrtarisht, u përfol se ishte vrarë nga fshatarët e tij, të shtypur prej mizorisë, alkoolizmit dhe dhunës së një pronari tokash që kishte humbur çdo masë njerëzore. Askush nuk e vërtetoi kurrë këtë version. Por për Dostoevskyn, fakti ishte dytësor. Vendimtare ishte ideja. Besimi se një njeri mund të vritet nga urrejtja që ka mbjellë. Besimi se dëshira kolektive për vdekje është tashmë krim. Kjo ngjarje shënoi edhe shfaqjen e krizave të para epileptike dhe mbolli pyetjen që do të përshkojë gjithë veprën e tij: a jemi fajtorë vetëm për atë që bëjmë, apo edhe për atë që dëshirojmë në heshtje? Vëllezërit Karamazov janë jehona e drejtpërdrejtë e kësaj plage: parricidi si krim shpirtëror i ndarë mes shumë vetëdijesh. 2.Ngjarja e dytë është skela, momenti kur jeta i hiqet dhe i kthehet brenda të njëjtit frymëmarrje. Më 22 dhjetor 1849, në Shën Petersburg, Dostoevsky qëndronte përballë pushkëve, i veshur me tunikën e bardhë të të dënuarve për vdekje. Dënimi ishte lexuar, shtyllat ishin gati, koha ishte shndërruar në sekonda të zhveshura nga çdo iluzion. Ai nuk mendoi për lavdi, as për ide – mendoi vetëm për vëllanë e tij. Dhe pikërisht atëherë, në çastin e fundit, mbërriti urdhri i carit: falje. Por kjo nuk ishte falje njerëzore. Ishte një ekzekutim psikologjik i plotë. Cari e lejoi të vdiste brenda vetes përpara se ta linte të jetonte. Që nga ajo ditë, Dostoevsky e dinte se dënimi me vdekje nuk është vrasje e trupit, por përdhunim i shpirtit. Kjo përvojë u bë boshti moral i gjithë veprës së tij dhe u shndërrua në një akuzë të përhershme ndaj çdo forme drejtësie që shkel jetën në emër të rendit. 3.Ngjarja e tretë është Siberia, ku teoria vdes dhe njeriu mbetet. Katër vjet burg i rëndë në Omsk, mes kriminelëve të zakonshëm, vrasësve dhe të dënuarve të harruar nga shoqëria, e zhveshën Dostoevskyn nga çdo romantizëm intelektual. Aty ai mësoi se njeriu nuk është ide, por kontradiktë e gjallë; se e keqja nuk është abstrakte, por konkrete, e përditshme, banale dhe e frikshme. Pas burgut, shërbimi ushtarak i detyruar si ushtar i thjeshtë, pa të drejtë ngritjeje, e thelloi poshtërimin. Trupi u dobësua, epilepsia u përkeqësua, por vetëdija u mpreh. Nga kjo përvojë lind koncepti i tij radikal: vuajtja nuk e pastron njeriun automatikisht, por ia heq maskat. Shënime nga Shtëpia e të Vdekurve nuk janë dëshmi sociale; janë antropologji morale. 4.Ngjarja e katërt është takimi me Ungjillin, po në Siberi, dhe është çelësi që lidh gjithçka. I privuar nga librat, Dostoevsky kishte vetëm Dhjatën e Re, dhuratë nga gratë e Dekabristëve. Ky tekst nuk i solli paqe, por një besim tragjik, të lindur jo nga siguria, por nga fundi. Ai pa se edhe në njeriun më të rënë ekziston një shkëndijë që nuk shuhet plotësisht. Këtu lind bindja e tij më e rrezikshme për modernitetin: shpëtimi nuk vjen nga drejtësia, por nga vuajtja e pranuar lirisht. Jo ligji, por mëshira. Jo forca, por përulësia. Ky besim e bëri skeptik ndaj utopive, ndaj socializmit ateist, ndaj çdo projekti që premton parajsë pa kryq. Nga ky moment lind Dostoevsky metafizik: ai që beson se një botë pa Zotin nuk e zhduk krimin, por ia heq kuptimin fajit. Këto katër ngjarje nuk janë episode biografike. Janë katër shkallë zbritjeje në thellësinë njerëzore. Babai i dha idenë e fajit. Skela i dha njohjen e vdekjes. Siberia i dha njeriun real. Ungjilli i dha kuptimin e vuajtjes. Dhe prej këtij kombinimi lindi një letërsi që nuk ngushëllon, por zgjon; që nuk shpëton, por detyron të shohësh. 5.Ngjarja e peste. Ngjarja e varësisë së tij nga bixhozi, e cila është një tjetër përvojë vendimtare që e formoi jo vetëm karakterin, por edhe vizionin moral dhe psikologjik të Dostoevskit: Gjatë viteve pas lirimit nga Siberia, kur jeta e tij ishte ende e paqëndrueshme dhe shëndeti i tij fizik dhe nervor i brishtë, Dostoevsky ra në një varësi të fortë nga bixhozi. Fillimisht e nisi si lojë, një përpjekje për të shlyer borxhet dhe për të rifituar njëfarë kontrolli mbi jetën e tij ekonomike, por shumë shpejt loja u shndërrua në një makineri shpirtërore që e konsumonte. Ai humbiste, fitoi pak, humbiste përsëri, por çdo humbje ishte një torturë morale, një konfrontim i drejtpërdrejtë me dëshirën, fajtimin dhe vetëvlerësimin. Në këtë përvojë, bixhozi nuk ishte thjesht problem financiar, por laborator psikologjik. Ai zbuloi se njeriu, edhe kur ka tërë arsyen dhe njohuritë për të shmangur gabimet, mund të vetë-shkatërrohet për t’i dhënë lirinë epsheve dhe pasioneve të tij. Këtu u formua gjithashtu aftësia e tij e jashtëzakonshme për të portretizuar psikologjinë e skajshme të personazheve, si Raskolnikovi në Krim dhe Ndëshkim apo Aleksei në Lojtari. Humbjet, turpi dhe shkatërrimi i vetëdijshëm i vetes i dhanë material të papërsëritshëm për të kuptuar moralin e brishtë, kontradiktën midis arsye-së dhe dëshirës, dhe natyrën tragjike të lirive të pavetëdijshme. Kjo përvojë e hapi përpara një të vërtetë thelbësore: liria pa disiplinë shpirtërore është vetë-destruktive, dhe njeriu shpesh e mëson këtë vetëm duke u përballur me humbjen ekstreme. Për Dostoevskyn, bixhozi u bë simboli i konfliktit të brendshëm të çdo njeriu: dëshira për të kontrolluar fatin e tij dhe fuqinë e përkohshme e lumturisë, përballë pasojave të pashmangshme morale dhe ekzistenciale. Në këtë mënyrë, ngjarja e bixhozit nuk është vetëm episod biografik i dhimbshëm, por kornizë filozofike dhe morale: ajo ilustron se shpëtimi nuk është gjithmonë jashtë, në shoqëri apo ligj, por brenda vetëdijes, në vetëdijen që duhet të përballesh me pasionet dhe të pranosh kufijtë e vetes. Autor. Liliana Pere

Rrevista Prestige #inspirationdaily #italianartist Rubrika: Art Bota Yje Artiste, aktore e talentuar që na frymëzon Titulli: Valeria Golino " Eleganca e emocioneve dhe arti i ndjeshmërisë" Hyrje: Valeria Golino është një aktore dhe regjisorja italiane që ka sjellë një freski dhe thellësi unike në ekranin italian dhe ndërkombëtar. Çdo rol i saj është një meditacion mbi kompleksitetin e shpirtit njerëzor, dhe çdo skenë është një poezi e heshtur e emocioneve. Valeria lindi më 22 tetor 1965 në Napoli, Itali, në një familje me origjinë të përzier: babai i saj nga Napoli dhe nëna nga Greqia. Kjo kombinim kulturash e bëri të ndjeshme ndaj ndryshimeve dhe diversitetit njerëzor që më vonë u reflekua në rolet e saj. Ajo studioi fillimisht juridik, por kurioziteti dhe pasioni për artin e filmave e tërheqën drejt aktrimit. Çdo leksion i jetës dhe çdo eksperiencë formuan shpirtin e saj, duke e bërë të kuptojë se arti është një mënyrë për të reflektuar mbi ekzistencën dhe marrëdhëniet njerëzore. Karriera e saj filloi në vitet ’80 me filmat italianë, ku rolet e para ishin si eksperimente për të kuptuar thellësinë e interpretimit. Ajo debutoi në filma si: “Achtung! Banditi!” (1981) – ku sfidoi normat e kohës dhe tregoi një ndjeshmëri të veçantë për dramat e jetës. “Storia d’amore” (1986) – një film ku ndjeshmëria dhe eleganca e saj artistike filluan të dalloheshin. Si filozofe e heshtur, Valeria mësoi se çdo rol është një reflektim i pasigurisë dhe i bukurisë së shpirtit, dhe se çdo heshtje flet më shumë se mijëra fjalë. Ajo fitoi famë jashtë Italisë me filma amerikanë, duke treguar se talenti i vërtetë nuk njeh kufij kombëtarë: “Rain Man” (1988) – bashkëpunim me Dustin Hoffman dhe Tom Cruise; roli i saj ishte i butë, por i thellë, duke treguar përkushtimin e saj ndaj detajeve emocionale. “Hot Shots!” (1991) dhe “Hot Shots! Part Deux” (1993) – komedi që demonstruan shkathtësinë e saj për të ndryshuar tonalitetin midis dramës dhe humori. Filmat ndërkombëtarë i dhanë mundësinë të shfaqë një elegancë të qetë dhe një fuqi të brendshme që sfidon . Gjatë karrierës, Valeria ka punuar me regjisorë të shquar si Giuseppe Tornatore, Nanni Moretti, dhe aktorë ndërkombëtarë si Tom Cruise, Dustin Hoffman dhe Charlie Sheen. Çdo bashkëpunim është një dialog i dyfishtë midis shpirtit artistik dhe ekranit, ku çdo interpretim pasqyron reflektimin e jetës. Çmimet dhe njohjet: Çmimi i Venice Film Festival për “Miele” (2013) – vlerësim për talentin dhe ndjeshmërinë e saj. Vlerësime të shumta për filma si “Respiro” (2002) në festivalet ndërkombëtare. Çdo çmim është një njohje jo vetëm e bukurisë së interpretimit, por edhe e fuqisë për të shfaqur universin emocional të personazheve që interpreton. Fama dhe karakteristikat e saj: Valeria Golino njihet për ndjeshmërinë e jashtëzakonshme, fuqinë dramatike dhe aftësinë për të krijuar gra të komplekse, shpesh të sfiduara nga jeta. Bukuria e saj është e lidhur me mënyrën se si ajo interpreton emocionet dhe përjetimet njerëzore, dhe jo thjesht me pamjen fizike. Ajo është një aktore që flet me shikim dhe heshtje, duke transformuar çdo skenë në një poezi vizuale. Lista e filmave kryesorë: Achtung! Banditi! (1981) – debutimi i saj italian. Storia d’amore (1986) – film që tregoi ndjeshmërinë e saj të hershme. Rain Man (1988) – famë ndërkombëtare. Hot Shots! (1991) dhe Hot Shots! Part Deux (1993) – komedi ndërkombëtare. Respiro (2002) – film italian kritikisht i suksesshëm. Miele (2013) – çmim në Venice Film Valeria Golino është një aktore që ka bërë artin të flasë. Çdo film, çdo rol, është një reflektim mbi jetën dhe humanitetin; çdo heshtje, çdo shikim, është një poezi që flet për marrëdhëniet, dhimbjet dhe gëzimet e shpirtit. Ajo tregon se arti nuk është vetëm të dukesh, por të ndiesh, të kuptosh dhe të përcjellësh emocione që tejkalojnë fjalët. Në ekran, ajo bëhet një urë midis botës reale dhe botës së brendshme të audiencës, duke lënë një shenjë të thellë dhe të bukur të ekzistencës. © 2023–2025 Liliana Pere – Founder. Publisher. Author Prestige Magazine.

#RevistaPrestige #inspirationdaily #PrincessofWales Zë që flet me ëmbëlsi e dinjitet, dritë dhe inspirim për njerëzimin. ✨️Për mbarë botën, Princesha e Uellsit Catherine është mishërimi i korrektësisë dhe pastërtisë morale. Me qetësinë e saj fisnike dhe elegancën që buron nga karakteri, ajo dëshmon se dinjiteti i vërtetë nuk ka nevojë për zhurmë. Çdo hap i saj reflekton maturi, respekt dhe ndershmëri , vlera universale që i japin kuptim rolit publik dhe e shndërrojnë atë në një figurë udhërrëfyese për çdo brez. ✨️Një prani e pastër, një forcë e butë, një shembull që ndriçon. ✨ Princesha e Uellsit Catherine , Një Dritë e Ndriçuar e Humanizmit dhe Kujdesit. Në mes të zhurmës së pafund të sezonit të Krishtlindjeve, Princesha e Uellsit, Catherine, shndërrohet në një dritë të jashtëzakonshme që ndriçon jo vetëm sallat mbretërore, por zemrat e miliona njerëzve. Ajo është një simbol i vërtetë i kujdesit, mirësisë dhe bashkësisë , vlera që tejkalojnë titujt dhe ceremonitë, duke u bërë një dritë udhërrëfyese në botën e sotme të shpesh të nxitueshme. Gjatë gjithë vitit, puna e saj e palodhshme për të mbështetur fëmijët dhe familjet në mbarë Britaninë është e jashtëzakonshme. Me fokus të veçantë në shëndetin mendor, zhvillimin e hershëm dhe ndihmën praktike për ata që kanë nevojë, Princesha Catherine ka krijuar një trashëgimi të vërtetë humanitare. Përmes programit inovativ Shaping Us, ajo ndihmon brezat e rinj të rriten të fortë, të lidhur me natyrën dhe të aftë për marrëdhënie të shëndetshme, një vizion që sfidon kufijtë e kohës dhe kujdesit tradicional për fëmijët. Dhjetori, muaji i ngrohtësisë së shpirtit dhe reflektimit të thellë, ka qenë përsëri një shfaqje e përkushtimit të saj të jashtëzakonshëm: “Together at Christmas”, Shërbimi i Këngëve në Westminster Abbey Në fillim të dhjetorit, Kate hapi dyert e Westminster Abbey për shërbimin e përvitshëm Together at Christmas, duke bashkuar mbi 1,600 mysafirë nga komunitete të ndryshme. Në këtë ceremoni, muzika dhe mesazhet e dashurisë u shkrinë në një simfoni të humanizmit të vërtetë, duke ngushëlluar dhe frymëzuar ata që punojnë pa u lodhur për të tjerët. 🎹 Dueti prekës me Princeshën Charlotte Një nga momentet më të bukura dhe të paharrueshme të sezonit festiv ishte performanca e përbashkët e Princeshës Kate dhe Princeshës Charlotte, duke luajtur piano. Ky duet simbolizon jo vetëm artin dhe muzikën, por edhe trashëgiminë e dashurisë për familjen, krijimtarinë dhe lidhjet humane që qëndrojnë mbi çdo titull apo privilegj 🌱 Iniciativa “Mother Nature” – Një lidhje me natyrën dhe shëndetin mendor Përmes projekteve edukative dhe kreative, Princesha ka nxitur fëmijët të lidhen me natyrën dhe njëri-tjetrin. Mother Nature sjell mesazhin filozofik se bota natyrore është një mësuese e brendshme, që ndihmon në ndërtimin e karakterit, shëndetit dhe lumturisë – një vizion i thellë humanist për të ardhmen e brezave. Fuqia e veprimeve të vogla të kujdesit Në fjalimin e saj të Krishtlindjeve, Princesha Kate rikujtoi se “veprimet e vogla të kujdesit” janë ato gjeste të thjeshta që shpesh kalojnë të padukshme, por që kanë fuqinë për të krijuar shpresë dhe bashkësi. Ky mesazh, i dhënë me butësi dhe thellësi, është një thirrje për çdo zemër që dëshiron të shndërrohet në një forcë ndryshimi. Një falënderim për shërbimin publik Në prag të ditëlindjes së saj më 9 janar 2026, Princesha Kate, së bashku me Princi William, vizitoi stafin e Charing Cross Hospital, duke nderuar punën e palodhur të personelit të NHS dhe vullnetarëve. Ky akt simbolizon përkushtimin e saj të vazhdueshëm për komunitetin, dhe fuqinë e shembullit personal si një dritë që udhëheq të tjerët drejt humanizmit. 🌟🌟Princesha e Uellsit Catherine është s një figurë e veçante dinjitoze mbretërore, ajo është një frymëzim i gjallë, një shembull i bukurisë humane dhe një simbol i dashurisë që tejkalon çdo kufi. Në këtë sezon festiv dhe në çdo ditë të jetës, ajo na tregon se mirësia, kujdesi dhe muzika janë fuqitë më të mëdha që mund të transformojnë botën. Princesha Kate! Faleminderit për kujdesin, dashurinë dhe inspirimin që sillni në botë – nga shërbimet bamirëse, tek muzika, natyra dhe mesazhet e shpresës. Urojmë që viti 2026 t’ju sjellë shendet paqe, lumturi dhe frymëzim të pashtershëm. Burimet: ITVX – “Together at Christmas” Wikipedia – Shërbimet dhe aktivitetet humanitare të Princeshës Sky News – Dueti me Princeshën Charlotte Good Morning America – Iniciativa “Mother Nature” Christian Today – Mesazhi Pergatiti. Liliana Pere.

#RevistaPrestige #inspirationdaily #AmericanArtist.#Actress.#Singer Rubrika:Art - Bota - Yje Miley Cyrus në Palm Springs: një portret i artit, identitetit dhe kulturës bashkëkohore. Në mbrëmjen e 3 janarit 2026, në Palm Springs International Film Festival, Miley Cyrus u shfaq jo thjesht si një yll global, por si një figurë artistike e formuar, e vetëdijshme për peshën kulturore dhe simbolike që mbart. Ajo u nderua me çmimin Outstanding Artistic Achievement, një vlerësim që nuk flet vetëm për një këngë apo një projekt të vetëm, por për një rrugëtim krijues të gjatë dhe të ndërgjegjshëm, që ka sfiduar vazhdimisht pritshmëritë, normat dhe kufijtë e industrisë. Ajo nuk është më fëmija rebel i pop-kulturës, as vetëm ikona e skenës muzikore. Miley Cyrus është një artiste që lëviz lirshëm mes zhanreve, formave dhe identiteteve artistike, duke refuzuar çdo definicion të ngurtë. Zëri i saj i thellë, i papërpunuar, bart ndjeshmëri blues, guxim rock dhe intimitet emocional , një kombinim që e bën autentike në një industri shpesh të ndërtuar mbi imazhe të përkohshme dhe narrativë të konsumueshme. Çmimi i marrë në Palm Springs lidhet me kontributin e saj muzikor në kinematografi, duke e pozicionuar Mileyn në një hapësirë ku muzika dhe filmi takohen si gjuhë emocionale universale. Ajo këndon jo vetëm për t’u dëgjuar, por për të treguar histori, për të ndërtuar gjendje shpirtërore dhe për të komunikuar përvojë njerëzore – një cilësi thelbësore e artit të vërtetë. Paraqitja e saj në tapetin e kuq ishte po aq domethënëse sa edhe vepra që u vlerësua. E veshur me një kostum minimalist, të errët dhe të strukturuar, Miley zgjodhi të shmangë spektaklin klasik, duke përqafuar një estetikë androgjene dhe intelektuale. Dukej qartë profili i lidhur me kulturën bashkëkohore: eleganca nuk ka nevojë për teprim. Kjo zgjedhje vizuale buron nga tradita estetike e artit modern, ku trupi dhe veshja shndërrohen në medium shprehjeje identitare. Miley Cyrus e përdor modën si gjuhë, një gjuhë që flet për liri, pjekuri dhe kontroll mbi narrativën personale, duke e kthyer pamjen në qëndrim kulturor. Arti i kesaj ikone ushqehet nga rrënjë të forta amerikane: country, rock, soul dhe pop, por edhe nga kultura e kinemasë, performancës dhe feminilitetit të ri. Ajo përfaqëson një brez artistësh që nuk pranojnë të kategorizohen, duke e parë identitetin si diçka fluide, në zhvillim të vazhdueshëm, si proces dhe jo si etiketë. Në Palm Springs, Miley Cyrus u konfirmua si një figurë që i përket plotësisht kohës sonë: e ndjeshme, e guximshme dhe estetikisht e ndërgjegjshme. Çmimi që mori është një simbol, jo i suksesit të momentit, por i dinjitetit artistik dhe i një zëri që vazhdon të evoluojë, duke reflektuar kulturën, kontradiktat dhe emocionet e botës moderne. Miley Cyrus, emri i vërtetë Destiny Hope Cyrus, lindi më 23 nëntor 1992 në Franklin, Tennessee, SHBA. Ajo mori pseudonimin “Miley” nga fjalë e vogël “Smiley” për shkak të buzëqeshjes së saj të shpeshtë si fëmijë. Në vitin 2008, emri u ndryshua ligjërisht në Miley Ray Cyrus. Miley vjen nga një familje e lidhur fort me artin dhe muzikën. Babai i saj, Billy Ray Cyrus, është një këngëtar i famshëm i muzikës country, ndërsa nëna e saj, Tish Cyrus, ka qenë menaxhere e karrierës së saj dhe ka punuar edhe në televizion dhe dizajn. Miley ka disa vëllezër e motra, përfshirë Noah, Braison, Trace, Brandi dhe Christopher, shumica prej të cilëve janë të përfshirë në muzikë, aktrim ose media. Në fëmijëri mësoi në Heritage Elementary School në Tennessee. Kur mori rolin kryesor në serialin Hannah Montana, familja u zhvendos në Los Angeles, ku Miley mori arsimim të përzier me kurse private dhe mësues në setin e xhirimeve, duke vazhduar mësimin ndërsa punonte profesionistisht. Miley është një këngëtare, aktore dhe autore këngësh me famë botërore. Ajo u bë e njohur ndërkombëtarisht si vajzë e re në serialin e Disney Hannah Montana (2006–2011), rol që e shndërroi menjëherë në një ikonë të pop-kulturës. Pas suksesit televiziv, Miley solli albume të shumta solo pop dhe rock, duke përfshirë këngë hit si “Wrecking Ball” dhe “Flowers”, e cila i solli edhe çmime Grammy. Në vitet e fundit ajo ka eksploruar zhanre të ndryshme, përfshirë projekte muzikore eksperimentale për filma. Si një artiste ndërkombëtare, Miley jeton kryesisht në Los Angeles, Kaliforni, ku ka bazën e saj krijuese, por udhëton shpesh për koncerte, xhirime dhe evente ndërkombëtare. Ajo punon në muzikë, film, produksion dhe shpesh bashkëpunon me artistë të tjerë në studiot muzikore dhe projekte filmike. Përtej punës artistike, Miley ka qenë e hapur lidhur me prioritetet e saj në jetë, përfshirë reflektimin mbi familjen, vendimet personale dhe rritjen e saj si individ. Ajo ka folur publikisht për rëndësinë e mirëqenies dhe përzgjedhjet e saj të jetës, duke ndarë se lidhja me familjen, marrëdhëniet personale dhe angazhimi i saj krijues janë elemente kyçe të identitetit të saj. © 2023–2025 Liliana Pere – Founder. Publisher. Author Prestige Magazine. Rrevista Prestige