Search Results

Udhëtimit i Jashtëzakonshëm të Tea Haxhillarit: Nj ë te ylli i ndritshëm në botën e biznesit. Historia e Tea Haxhillarit është absolutisht frymëzuese.  E diplomuar në Tregti dhe Kontabilitet nga Queen's University në Kingston, Ontario, udhëtimi i Tea-s nga akademia në botën e zhurmshme të biznesit është një dëshmi e përkushtimit të saj të palëkundur dhe talentit të jashtëzakonshëm. Një student me ëndrra të mëdha Pas përfundimit të studimeve të saj universitare, Tea filloi studime të jashtëzakonshme akademike, duke fituar një diplomë master të dyfishtë në Menaxhim Global nga shkolla prestigjioze e Biznesit Ivey dhe Shkolla e Ekonomisë në Londër.  Ky moment historik arsimor jo vetëm që mprehte zgjuarsinë e saj të biznesit, por gjithashtu hodhi themelet për suksesin e saj të ardhshëm në fushën e korporatës. Një yll në rritje në shitje Pas kthimit në Toronto, Tea u zhyt me kokë në botën e shitjeve, ku dhuntia e saj natyrale për negociata dhe të menduarit strategjik tërhoqi shpejt vëmendjen.  Në vitin 2020, performanca e saj yjore i dha asaj çmimin e lakmuar "Rising Stars", një dëshmi e vërtetë për aftësitë e saj të jashtëzakonshme dhe përkushtimin ndaj përsosmërisë. Që nga viti 2021, ajo ka kryesuar vazhdimisht listat në zyrën e saj, duke forcuar reputacionin e saj si një interpretuese e shquar në fushën e saj. Një qytetar global me një zemër për komunitetin Udhëtimi i Teas nuk është i kufizuar brenda kufijve – ajo ka studiuar në Angli, Singapor dhe Zvicër, duke përjetuar kultura dhe perspektiva të ndryshme. Përvojat e saj profesionale në Suzlon Group në Indi dhe Daimler në Angli e kanë pasuruar më tej pikëpamjen e saj globale dhe i kanë rafinuar aftësitë e saj menaxhuese. Përtej arritjeve të saj profesionale, Tea është gjithashtu e përfshirë thellë në komunitetin shqiptaro-kanadez, duke shërbyer si Presidente e Shoqatës së Bursave RH. Angazhimi i saj për të dhënë dhe mbështetur iniciativat arsimore tregon shpirtin e saj altruist dhe cilësitë e lidershipit. Një paraqitje e shkurtër e arritjeve të çajit Pikat kryesore të karrierës: Është diplomuar për Tregti dhe Kontabilitet në Queen's University Përfundoi një master të dyfishtë në Menaxhim Global Njohur me çmimin "Rising Stars" në 2020 E renditur vazhdimisht në krye në zyrën e saj që nga viti 2021 Ka punuar me kompani të njohura ndërkombëtare Angazhimi i komunitetit: President i Shoqatës së Bursave RH Të përfshirë në mënyrë aktive në mbështetjen e komunitetit shqiptaro-kanadez Një avokat i fortë për iniciativat arsimore dhe filantropinë Vizioni i Tea's për të Ardhmen Ndërsa Tea Haxhillari vazhdon të bëjë bujë në botën e biznesit dhe të kontribuojë në mënyrë domethënëse për komunitetin e saj, rrugëtimi i saj qëndron si një shembull i ndritshëm i ambicies, punës së palodhur dhe përkushtimit të palëkundur.   Historia e saj shërben si një fener frymëzimi për profesionistët aspirantë dhe një kujtesë se me pasion dhe këmbëngulje, arritjet e jashtëzakonshme janë të arritshme. Rrëfimi i Tea Haxhillarit është një dëshmi e fuqisë së qëndrueshmërisë, vendosmërisë dhe një zemre të përkushtuar për të bërë ndryshimin. Udhëtimi i saj nga një studente e zellshme në një udhëheqëse yjore biznesi ilustron ndikimin transformues të përkushtimit dhe pasionit në gdhendjen e një rruge drejt suksesit. Ndërsa historia e Teas vazhdon të shpaloset, ne presim me padurim arritjet që ajo duhet të arrijë ende në udhëtimin e saj drejt madhështisë. Zbuloni historinë e jashtëzakonshme të Tea Haxhillari: Nga një e diplomuar te ekspertja e pasurive të paluajtshme fituese e çmimeve në KanadaTea Haxhillari, një eksperte e shquar shqiptare në fushën e pasurive të paluajtshme, kohët e fundit në Cana mori çmimin prestigjioz "ReMax 2023 Awards". Duke u diplomuar me një diplomë në Tregti dhe Kontabilitet nga Queen's University në Kingston, Ontario, rrugëtimi i Tea drejt suksesit është një. Një rrugetim plot pune, disipline e korektesi , virtyte te marra nga edukata familjare, Ajo eshte teper e shellshme e bukur si drita, disponibel per te ndihmuar.komunitetin. Pas përpjekjeve të saj akademike, ajo ndoqi një Master të Dyfishtë në Menaxhim Global nga Ivey Business School dhe London School of Economics. Pas kthimit në Toronto, Tea filloi një karrierë si agjente shitjesh, duke treguar ekspertizën dhe pasionin e saj në sektorin e pasurive të paluajtshme. Në vitin 2020, aftësitë e saj të jashtëzakonshme i dhanë asaj çmimin "Yjet në rritje". Që nga viti 2021, ajo është renditur vazhdimisht në krye të listës së performancës së zyrës së saj. Tea ka pasuruar njohuritë e saj përmes studimeve në Angli, Singapor dhe Zvicër, së bashku me përvojat e punës në Suzlon Group në Indi dhe Daimler në Angli. Përtej arritjeve të saj profesionale, Tea është Presidente e RH Scholarship, një shoqatë e shquar dhe me ndikim të komunitetit shqiptar në Kanada. Udhëtimi i i Tea Haxhillarit pasqyron përkushtimin dhe ekspertizën, të cilat kanë arritur kulmin me njohjen e saj të merituar në industrinë e pasurive të paluajtshme. Angazhimi i saj për përsosmëri, së bashku me ekspozimin e saj global, e veçon atë si një lider në fushën e saj. Tea ka per vitet 2021 ,2022 ,2023 eshte ne gjithe Kanadane ne listen e 30 me te mireve ne moshen nga 30 dhe poshte. Eshte e 6 ne Provicen e Ontarios dhe 2 femer ne gjithe Kanadane.Pervec kesaj i eshte dhene 2021 nga qyteti qe banojme dhe deputeti i zones certifikate mirenjohje per gjithe punen vulnetare qe benePervec busnessit puneses se saj Ako gjene kohe te jete prane komunitetit. Historia e suksesit të Tea shërben si një fener frymëzimi për profesionistët aspirues, duke theksuar rëndësinë e të mësuarit të vazhdueshëm, këmbënguljes dhe angazhimit të komunitetit. Çmimet e saj jo vetëm që festojnë triumfet e saj individuale, por edhe theksojnë kontributet e pasura të komunitetit shqiptar në Kanada. Bashkohuni me ne për të duartrokitur arritjet e jashtëzakonshme të Tea Haxhillarit dhe angazhimin e palëkundur për përsosmëri në botën dinamike të pasurive të paluajtshme. Lëreni historinë e Tea-s t'ju frymëzojë të ndiqni ëndrrat tuaja pa pushim, të përqafoni përvoja të ndryshme dhe të bëni një ndikim pozitiv në komunitetin tuaj.

Kozeta Sevrani është një grua e mençur dhe babaxhane, një njeri i mirë me një buzëqeshje të sinqertë që të ngroh zemrën. Një personalitet i vyer, ajo ka një dhunti të rrallë për të ndarë dijet dhe për të përçuar dashurinë e saj për mësimdhënien te studentët. Ajo është gjithmonë në kërkim të përmirësimit të vetvetes dhe të pasurimit të dijes, ndërsa ndërton elita të reja dhe kultivon të ardhmen e vendit. Marrëdhëniet e saj me studentët janë sa të ndershme dhe të rrepta, aq edhe ndihmuese dhe të ngrohta – lum kush mëson nga Kozeta! Ajo nuk është thjesht pedagoge; është një mbështetje e palëkundur për studentët e saj, duke i ndihmuar të ecin përpara me guxim dhe vetëbesim. Babaxhania, e cila sheh çdo student si mundësi për të ndriçuar botën, është një mësuese që të gjithë do të donin ta kishin. Një kapacitet i rrallë dhe një njeri me zemër të madhe! Kozeta Sevrani – Një Shkencëtare dhe Këshilltare e Shquar në Akademinë Shqiptare dhe më Gjerë Vendlindja Kozeta Sevrani lindi më 14 shkurt 1960 në Shqipëri, duke sjellë që në fillim të jetës së saj një përkushtim të thellë ndaj shkencës dhe përparimit. Arsimimi Diplomuar në fizikë, Fakulteti i Shkencave të Natyrës, Universiteti i Tiranës (1979-1984) Diplomë në menaxhim, Universiteti "Luigi Bocconi," Milano, Itali (1993) Doktoratë në informatikën e aplikuar, Fakulteti i Ekonomisë, Universiteti i Tiranës (1997) Eksperienca në Fakultete Kozeta Sevrani ka ndjekur një karrierë të gjatë si pedagoge në Universitetin e Tiranës, duke filluar në Departamentin e Informatikës në Fakultetin e Shkencave të Natyrës që në vitin 1984. Nga viti 2011, ajo ka shërbyer si Shefe e Departamentit të Matematikës, Statistikave dhe Informatikës së Aplikuar në Fakultetin e Ekonomisë, Universiteti i Tiranës. Aktualisht, ajo është gjithashtu Kryetare e Këshillit të Statistikave të Shqipërisë dhe e Komisionit të Titujve Akademikë në Universitetin e Tiranës, duke kontribuar në ngritjen e standardeve arsimore në nivel kombëtar. Konsulencë në Kompani Private dhe Agjensi Qeveritare Përveç angazhimit të saj në arsim dhe akademi, Kozeta Sevrani është një konsulente private për kompani dhe agjensi qeveritare, duke ofruar ekspertizën e saj të gjerë në sistemet e informacionit dhe sigurinë e informacionit. Ky rol tregon ndikimin dhe respektin që ajo ka fituar në industri të ndryshme, duke i shërbyer institucioneve që kërkojnë ekspertizë në fushat e qeverisjes elektronike dhe e-biznesit. Botimet Prof. Sevrani ka publikuar mbi 80 artikuj shkencorë në revista prestigjioze si Springer dhe Elsevier, duke shfaqur studime të rëndësishme në European Journal of Engineering and Technology dhe Advances in Science, Technology & Innovation. Librat Një monografi botuar nga Springer Katër libra të tjerë në bashkëpunim me kolegë të saj Eksperienca Ndërkombëtare Ajo ka marrë pjesë në specializime dhe projekte ndërkombëtare në vende si Norvegjia, Suedia, Austria, Zvicra, SHBA-ja dhe shumë të tjera, dhe ka dhënë mësim në universitete të huaja, si në Suedi, Austri, Norvegji dhe Kosovë. Ajo ka qene Kandidate për President të Republikës. Kozeta Sevrani u bë kandidate për President të Republikës së Shqipërisë, dhe ky ishte nje respekt i te gjitha forcave politike. një rol që do të kishte përfshirë përkushtimin e saj ndaj një ndryshimi pozitiv dhe vizionit për përparimin e Shqipërisë. Tituj dhe Mirënjohje Për meritat e saj të jashtëzakonshme, në vitin 2014 u nderua me titullin “Akademikja e Vitit”, një vlerësim për arritjet e saj të larta në përparimin e arsimit dhe shkencës. Një Personalitet Frymëzues dhe një Zë për Progres Prof. dr. Kozeta Sevrani mbetet një figurë e fuqishme dhe e respektuar, duke ndihmuar me përkushtim të madh në avancimin e arsimit dhe duke ofruar ekspertizën e saj të lartë në sektorin publik dhe privat. Ajo ka dhënë një kontribut të paçmueshëm për vendin dhe për brezat që e ndjekin, duke lënë një gjurmë të pashlyeshme në shkencë dhe në shoqëri. Pergatiti: Dr.Li liana Pere.

Ermonela Jaho, sopranoja e njohur shqiptare, ka festuar së fundmi një tjetër arritje duke marrë titullin “Artistja më e mirë e huaj” në Spanjë. Një çmim që vjen në vijim edhe të atyre më parë, ku këtë herë sopranoja shqiptare u vlerësua dhe për interpretimin e saj në operën “Suor Angélica” të kompozitorit Giacomo Puccini në Gran Teatre del Liceu, që është edhe një nga teatrot më të mëdhenj të Barcelonës, i themeluar në vitin 1837. Sopranoja Ermonela Jaho e mori këtë çmim në një ceremoni që u zhvillua në teatrin Zarzuela të Madridit në Spanjë. Ky çmim më 22 tetor iu dorëzua Jahos nga ministri spanjoll i Drejtësisë. Sopranoja shqiptare në postimin e këtij lajmi në faqen personale të Faceebook shprehu kënaqësinë që i jep ky vlerësim në aktivitetin e saj. “Një kënaqësi e veçantë që të zgjidhem “Artistja më e mirë ndërkombëtare” nga Opera Spanjolle XXI, dhe të pranoj këtë çmim në Teatrin Zarzuela të Madrid-it mbrëmjen e kaluar. Dua të falenderoj jurinë dhe publikun spanjoll për vlerësimin. Ndihem e privilegjuar për dashurinë që Spanja më ka dhënë dhe më jep vazhdimisht.  Kjo njohje prestigjioze pasqyron performancat e saj bindëse, veçanërisht rolin e saj të spikatur në operën e Giacomo Puccini "Suor Angélica" në Gran Teatre del Liceu të Barcelonës, një nga vendet më domethënëse dhe historike të Spanjës. Në këtë artikull, ne do të eksplorojmë se si ndërgjegjja ka luajtur një rol jetik në formësimin e artit të Jahos dhe rritjen e performancës së saj gjatë gjithë karrierës së saj mbresëlënëse. Koncepti i Mindfulness në Art Vetëdija do të thotë të jemi plotësisht të vetëdijshëm për mendimet, ndjenjat, ndjesitë dhe mjedisin tonë në momentin e tanishëm pa gjykim. Kjo qasje mund të përfitojë thellësisht artistët. Ai i ndihmon ata të lidhen thellë me emocionet e tyre, të kuptojnë instinktet e tyre krijuese dhe të shprehin artin e tyre në mënyrë më autentike. Një shembull i shkëlqyer i fuqisë së ndërgjegjes mund të shihet në praktikën e shumë muzikantëve. Sipas një studimi të fundit, muzikantët që angazhohen në praktikat e ndërgjegjes raportojnë një ulje prej 25% të ankthit të performancës, duke çuar në performanca më të sigurta dhe më prekëse. Ky ndikim është veçanërisht i vërtetë për interpretuesit si Ermonela Jaho, e cila mbështetet në thellësinë emocionale për të portretizuar narrativat e pasura të thurura në vepra operistike. Mindfulness në jetën e Ermonela Jaho Rrugëtimi drejt suksesit i Ermonela Jahos nuk ka qenë pa pengesa. E rritur në Shqipëri, përkushtimi i saj ndaj muzikës u zbut nga sfidat personale. Në intervista, Jaho ka diskutuar hapur se si teknikat e vëmendjes e kanë ndihmuar atë të përballet me presionet e famës. Me praktikat e përditshme të vëmendjes, ajo ka kultivuar qetësinë që e ka fuqizuar atë të fokusohet drejtpërdrejt në zanatin e saj. Teknikat si meditimi dhe kontrolli i frymëmarrjes janë bërë pjesë thelbësore e rutinës së saj, duke përmirësuar jo vetëm performancat e saj, por edhe mirëqenien e saj të përgjithshme. Për shembull, studimet tregojnë se këngëtarët që praktikojnë vëmendjen e fokusuar në frymë mund të përmirësojnë performancën e tyre vokale deri në 20%. Roli i Mindfulness në përgatitjen e performancës Rolet e operës kërkojnë përgatitje intensive emocionale dhe mendore. Vetëdija është bërë një aspekt thelbësor i këtij procesi. Para çdo shfaqjeje, Jaho merr kohë për t'u përqendruar duke u fokusuar në frymën e saj dhe duke vizualizuar udhëtimin e personazhit të saj. Kjo përgatitje i lejon asaj të lidhet thellë me emocionet e nevojshme, duke rezultuar në shfaqje të fuqishme. Në portretizimin e saj të "Suor Angélica", përgatitja e Jahos dha rezultat. Lidhja e vërtetë që ajo bëri me personazhin nxiti emocionet e audiencës, e dëshmuar nga përgjigjet emocionale të ndara nga mbi 90% e anëtarëve të audiencës të anketuar pas performancës, duke theksuar efektivitetin e strategjive të saj të ndërgjegjes. Ndërtimi i qëndrueshmërisë përmes ndërgjegjësimit Qëndrueshmëria është jetike për artistët që lundrojnë në ngritjet dhe uljet e karrierës së tyre. Në botën konkurruese të operës, Jaho ka mësuar të përdorë vëmendjen për t'u rikuperuar nga pengesat. Pavarësisht nëse merret me kritika apo çështje personale, praktikat e saj e ndihmojnë atë të kultivojë këmbënguljen dhe të mbajë një pasion për muzikën e saj. Aftësia e Jahos për t'i konsideruar pengesat si përvoja mësimore frymëzon jo vetëm atë, por edhe ata që e rrethojnë. Hulumtimet tregojnë se artistët që praktikojnë ndërgjegjen rregullisht përjetojnë nivele 30% më të larta të elasticitetit në krahasim me ata që nuk e bëjnë këtë, duke i hapur rrugën rritjes dhe suksesit të vazhdueshëm. Angazhimi i audiencës dhe vetëdija Një tipar i spikatur i performancave të Jahos është aftësia e saj e jashtëzakonshme për t'u lidhur me audiencën e saj. Kjo lidhje buron pjesërisht nga praktikat e saj të ndërgjegjes. Duke qenë tërësisht e pranishme në skenë, ajo inkurajon publikun të ndajë rrugëtimin emocional të operës. Jaho shpesh angazhohet me audiencën e saj përmes kontaktit me sy dhe ndërveprimeve delikate. Kjo lidhje e ndërgjegjshme krijon një përvojë të përbashkët emocionale, duke ilustruar sesi ndërgjegjja nxit një lidhje më të thellë midis artistit dhe audiencës, gjë që mund të jetë kritike në shfaqjet operistike ku tregimi është thelbësor. Ndikimi i Çmimeve dhe Njohjes në Mindfulness Marrja e titullit "Artistja më e mirë e huaj" është një pasqyrim i talentit të jashtëzakonshëm dhe përkushtimit të Jahos ndaj praktikave të saj të ndërgjegjes. Ndërsa një njohje e tillë vjen me presionet e saj, teknikat e saj të vëmendjes e ndihmojnë atë të qëndrojë e fokusuar në dashurinë e saj për artin dhe jo në vetë vlerësimet. Pasi mori çmimin e saj në Teatro Zarzuela në Madrid, Jaho shprehu përulësi dhe mirënjohje ndaj bashkëmoshatarëve dhe publikut të saj. Hulumtimet tregojnë se artistët që mbajnë një mentalitet të bazuar mes suksesit, përjetojnë një ulje prej 40% të ankthit në lidhje me presionet e performancës, duke dëshmuar efektivitetin e qasjes së saj të ndërgjegjshme. Teknikat e ndërgjegjes në jetën e përditshme Angazhimi i Jahos ndaj vëmendjes shtrihet përtej jetës së saj profesionale në aktivitetet e saj të përditshme. Ajo përfshin praktika të thjeshta por efektive për të ruajtur qartësinë e saj mendore dhe ekuilibrin emocional. Ajo ka fituar shumë konkurse ndërkombëtare, përfshirë konkursin Giacomo Puccini në Milano, Itali 1997, Konkursin Ndërkombëtar Spontini në Ancona, Itali 1998, Zandonai në Rovereto, Itali 1999 dhe Çmimin e këngëtarit më të mirë të vokalit operistik në Festivalin e Wexford, 2000. Ajo ka performuar në shtëpi opere në mbarë botën, duke përfshirë Royal Opera në Londër, Metropolitan Opera, Teatro Real Madrid, Berlin Staatsoper, Opera National de Paris, Theatre des Champs-Elysees, Staatsoper Vienna, Bayerische Staatsoper, Opera Australia, Teatro Colon Buenos Aires, Gran Teatre del Liceu Barcelona, Teatro alla Scala.

Profili i Ervis Gega Dodi Ngritja e paprecedentë e një artisti shqiptar për të udhëhequr një institucion të madh kulturor evropian. Ervis Gega-Dodi, një figurë e njohur në botën e artit, është emëruar Drejtor i Fondacionit të nderuar "Villa Musica", fondacionit më të madh shtetëror të muzikës në Gjermani. Ky emërim shënon një moment historik unik, pasi ajo është gruaja e parë me origjinë shqiptare që mban një pozicion kaq të lartë në historinë e Fondacionit. Por si arriti ketu violinistja e talentuar Ervis Gega ? Le ta pershkruajme shkurt udhëtimin e saj profesional. Ervis Gega Dodi është një violiniste e shquar shqiptare. Në vitin 1990, Gega u largua nga Shqipëria së bashku me familjen e saj. Studimet e larta për violinë i kreu në Londër. Në vitin 1996, Ervisi mori diplomën prestigjioze të recitalit koncert me çmimin më të lartë "Premier Prix" nga Shkolla e Muzikës dhe Dramës Guildhall. Për më shumë se një dekadë, ajo ka qenë pedagoge në universitete të ndryshme të muzikës në Gjermani dhe e angazhuar në evente solo, duke marrë vlerësime të vazhdueshme si nga mediat gjermane ashtu edhe nga ato shqiptare. Aktualisht èshtè me banim në Bon me familjen e saj.Ajo eshte nje familjare model dhe nje nene e urte e shkelqyer. Ervis Gega është violinistja më e re në Akademinë e Muzikës së Dhomës "Villa Musica", e njohur si pedagoge e nderuar që nga viti 2006.U nderua me titullin Profesor në Gjermani në vitin 2013. Violinistja dhe docentja Ervis Gega Dodi, nderohet me çmim në Gjermani 2018 - Universiteti-Johannes Gutenberg Mainz në Gjermani nderoi violinisten dhe docenten Ervis Gega Dodi me çmimin më të lartë për mësimdhënësit e muzikës. Ambasada e Shqipërisë në Gjermani, bën të ditur se çmimi iu dha Gega Dodit me motivazionin “rezultate të shquara” në veprimtarinë mësimdhënëse të docentes së muzikës me origjinë shqiptare. Veprimtarinë si docente Ervis Gega-Dodi e zhvillon krahas veprimtarisë koncertale në sallat më të shquara koncertale të Gjermanisë dhe jashtë saj. Loja e saj virtuoze në violinë është vlerësuar gjithashtu me çmime të larta. Në një botë ku ekselenca nderohet, Ervis Gega shkëlqen si një drite talenti artistik. Kontributet e saj në botën e muzikës, si interpretuese dhe edukatore, nënvizojnë ndikimin e saj të qëndrueshëm në peizazhin kulturor. Teksa luan në kompleksitetin e identitetit të saj të dyfishtë dhe triumfon , Ervis Gega mbetet një simbol i shpresës dhe i artit për muzikantët aspirantë kudo. Rrugëtimi i Ervis Gegës ilustron jo vetëm aftësinë e saj muzikore, por edhe qëndrueshmërinë dhe përkushtimin e saj ndaj profesionit si violinist, artiste ekselente ne muziken boterore. Nga lënia e atdheut për të ndjekur pasionin e saj e deri te njohja ndërkombëtare si virtuoze, historia e saj magjeps audiencën me talentin dhe mjeshtërinë e saj, Ajo qëndron si një dëshmi e fuqisë transformuese të muzikës dhe shpirtit të palëkundur të talentit dhe persosmerise ne ngjitje. Ervis Gega-Dodi, merr një pozicion Drejtor, kaq të lartë në Fondacionin Villa Musica. Në zemër të Gjermanisë, një violiniste dhe nje grua e shquar ka marrë drejtimin e një prej fondacioneve më prestigjioze muzikore në vend. Emërimi i saj i fundit si gruaja e parë në historinë e Fondacionit që mban një pozicion kaq të shquar shënon një moment historik. Një simfoni e ekselencës E themeluar me një mision për të nxitur talentet e rinj muzikorë nga të gjitha anët e globit, Villa Musica qëndron si një drite shprese për artistët e rinj. Me një formacion vjetor prej 140 koncertesh nëpër vende të ndryshme, ky fondacion jo vetëm që shfaq talente të jashtëzakonshme, por gjithashtu ofron bursa për studentët e talentuar. Për më tepër, Villa Musica ofron mbështetje në formën e instrumenteve muzikore të njohura për periudha të caktuara, duke pasuruar rrugëtimin artistik të muzikantëve premtues. Udhëheqja e Harmonisë Në kuadër të rolit të saj, zonja Gega-Dodi është përfshirë në mënyrë të ndërlikuar në Festivalin. Rhrin Vokal si pjesë e detyrave të saj. Le tè mesojme detyrat konkrete aktuale te Ervisit: 1.Drejtore Artistike e Fondacionit Villa Musica. 2. Drejtore Artistike e Filarmonise se Bonnit. 3. ⁠Professore ne Universitetin Johannes Guttenberg Mainz. 4. ⁠Professore ne Konservatorin Peter Cornelius. 5. ⁠Drejtuse Artistike e Cmimit te Muzikes se Dhomes „ Hans Gal Preis“ te Akademise se Shkencave Mainz. 6. ⁠Drejtore Artistike E Festivalit „ Rhein Vokal“ Artist që performon në violinë Një Testament për Talentin dhe Arritjen Duke vlerësuar aftësitë e saj të jashtëzakonshme dhe angazhimin e palëkundur, Sekretari i Shtetit për Kulturën, Z. Jürgen Hardeck, e cilësoi Prof. Ervis Gega si një menaxher thellësisht të suksesshëm, një violiniste shumë të talentuar dhe një pedagoge të nderuar. Ekspertiza e saj e shumëanshme dhe përkushtimi i pashembullt shkëlqejnë në gjithçka që ajo ndërmerr, duke frymëzuar ata që e rrethojnë. Një Maestro muzikor! Në një botë ku vlerësimet shpesh dominohen nga burrat, ngjitja e Ervis Gega-Dodit në zenitin e Fondacionit Villa Musica nuk është thjesht një fitore personale, por një triumf për gratë në art. Udhëtimi i saj shërben si një motivim për artistët aspirues dhe një testament i fuqisë së pasionit, talentit dhe këmbënguljes në ndjekjen e ëndrrave. Kur explorojme dhe lèvrojme në një botë muzikore që kapërcen kohën dhe hapësirën shikoime se ngjarja madhështore që ndodhi në Steinhalle të Muzeut Shtetëror, Villa Musica mahniti audiencën me një koncert magjepsës më 21 shtator në orën 19:00. Por kjo nuk është e gjitha - ky koncert shënon festën debutuese për drejtorin e ri muzikor, Ervis Gega, duke premtuar një mbrëmje të mbushur me talent dhe shkëlqim e saj muzikor të jashtëzakonshëm. Thyerja e barrierave beri qe te ngrihet ne kete detyre një artiste e talentuar shqiptare për të udhëhequr një institucion të madh kulturor evropian. Ervis Gega-Dodi, një figurë e njohur në botën e artit, është emëruar Drejtor i Fondacionit të nderuar "Villa Musica", fondacionit më të madh shtetëror të muzikës në Gjermani. Ky emërim shënon një moment historik unik, pasi ajo është gruaja e parë me origjinë shqiptare që mban një pozicion kaq të lartë në historinë e Fondacionit. Fondacioni Villa Musica është një institucion i nderuar që ushqen talentet e reja muzikore nga e gjithë bota. I njohur për organizimin e 140 koncerteve në vit në ambiente të ndryshme, Fondacioni ofron bursa financiare për studentët e shquar dhe i mbështet ata me instrumente të njohur për një periudhë të caktuar. Për më tepër, përgjegjësitë e zonjës Gega-Dodi përfshijnë mbikëqyrjen e Festivalit të këngëve "Rhein Vokal", duke shfaqur aftësitë e saj të gjithanshme drejtuese. Gjatë një konference për shtyp, Sekretari i Shtetit për Kulturën, z. Jürgen Hardeck, vlerësoi Prof. Ervis Gega si një menaxher tepër të suksesshëm, një violinist shumë të talentuar dhe një pedagog të dalluar. Kompleti i saj i larmishëm i aftësive dhe përkushtimi i palëkundur kanë kontribuar padyshim në ngjitjen e saj të jashtëzakonshme në këtë rol me ndikim në peizazhin kulturor. Udhëtimi i Ervis Gega-Dodit ilustron fuqinë e potencialit te saj muzikor, aftèsite dhe thyerjes barrirave të tavaneve prej xhami në fushën e artit dhe kulturës. Udhëheqja e saj vizionare dhe ndikimi i thellë në Fondacionin Villa Musica sinjalizojnë një epokë të re gjithëpërfshirjeje dhe përsosmërie në sferën kulturore evropiane. Le të marrim frymëzim nga historia e Ervis Gega-Dodit, duke treguar se talenti, pasioni dhe këmbëngulja nuk njohin kufij. Emërimi i saj nuk është thjesht një triumf personal, por një dëshmi e mundësive të pakufishme kur kapërcehen veshtiresi dge pergatitja eshte e madhe dhe teper serioze, dhe mundësitë përqafohen me besim dhe vendosmëri. Përqafoni frymën e madhèshtise, talentit, punes e mençurisè dhe virtuozitetit të mishëruar nga Ervis Gega-Dodi, Realiteti i suksesshem i Ervisit na lumturon, dëshmon ndikimin transformues të një artisti shqiptar në ballë të formësimit të narrativës kulturore të Evropës. Le të shërbejë udhëtimi i saj si një drite shprese dhe inkurajimi për artistët aspirantë, duke dëshmuar se rruga drejt suksesit është farkëtuar nga qëndrueshmëria, origjinaliteti dhe besimi i palëkundur në aftësitë e dikujt. Arritja e shquar historike e Ervis Gega-Dodit si Drejtor i Fondacionit Villa Musica në Gjermani simbolizon një triumf të diversitetit, talentit dhe këmbënguljes në peizazhin kulturor evropian. Udhëheqja e saj paralajmëron një epokë të re gjithëpërfshirjeje dhe përsosmërie, duke frymëzuar brezat që do të vijnë për të thyer barrierat, për të sfiduar pritshmëritë dhe për të luftuar për madhështi në ndjekjet e tyre artistike. Bashkohuni me ne për të festuar rrugëtimin e jashtëzakonshëm të Ervis Gega-Dodit dhe ndikimin transformues që ajo vazhdon të ketë në botën e muzikës dhe kulturës. Albumi Fotografik Pergatiti:Dr Liliana Pere.

Marjana Eski: Marjana Eski, një artiste dhe vizionare, nisi udhëtimin e saj artistik në Liceun Artistik në Tiranë, ku studioi në degën e pikturës, e më pas vijoi në Institutin e Lartë të Arteve (sot Akademia e Arteve), ku u diplomua për Grafikë. E apasionuar dhe e përkushtuar, pas diplomimit ajo u kthye në Liceun Artistik si pedagoge, duke udhëhequr specialitetin e Grafikës dhe, për më shumë se një dekadë, duke drejtuar degën e Artit Figurativ, duke kontribuar në formimin e një brezi artistësh të rinj që aspironin të thyenin kufijtë e ngushtë të shprehjes artistike. Vitet ’90 sollën për Shqipërinë një dritë të re në horizont pas dekadave izolimi. Në këtë atmosferë të etur për ndryshim, regjisorja legjendare Vera Grabocka krijoi një spektakël që për herë të parë sillte bukurinë dhe elegancën shqiptare në sytë e publikut: Miss Albania 1991. Skeptikët pyesnin: “A do të gjenden vajza të gatshme për këtë sfidë në një shoqëri ende të mbyllur?” Jo vetëm që erdhën, por secila shkëlqente më shumë se tjetra, duke sjellë në skenë bukurinë dhe krenarinë e një kombi të tërë. Në juri ishte edhe Marjana, dhe ishte momenti kur kurorën e fitoi Valbona Selimllari, ikona e parë e Miss Albania. Viti 1992 do të shënonte një tjetër moment historik – moda për herë të parë në ekranin shqiptar. Fjalë si "sfilatë" dhe "stilist" ishin ende të panjohura, dhe fjala "modë" ngjallte ende frikë si një “shfaqje mikroborgjeze.” Por Marjana, përkrah artistëve të tjerë të artit figurativ, solli frymën e re për 12 javë rresht në spektaklin “Rreth fatit për 12 javë”, një garë që çdo të shtunë mbrëmje i mrekullonte shikuesit me kreacione të guximshme, të gjitha të punuara me përkushtim dhe shpirt artistik. Kjo ishte një epokë kur shumëçka mungonte, por dashuria për artin dhe bukurinë e ndaluar triumfonin. Në natën finale, në një duel të ashpër, Marjana fitoi çmimin për fustanin më të bukur, ndërsa Top Modeli i parë shqiptar u shpall Ilda Reka, veshur me krijimin mahnitës të Marjanës. Ky triumf i dha Marjanës shtytjen për të vijuar bashkëpunimin me Vera Grabockën në të gjitha spektaklet madhështore nga Miss Albania e deri te festivalet e mëdha muzikore shqiptare, përfshirë Këngën Magjike. Në vitin 1997, Marjana do të përballej me largimin e vështirë nga atdheu, duke nisur një kapitull të ri në New York. Megjithatë, arti i saj do të përqafonte botën e modës në Manhattan. Ajo u bë pjesë e Carmi Couture Collection, duke debutuar me një sfilatë të dizajnuar nga ajo. Më pas, me projektet e saj të veçanta, arriti të bashkëpunojë edhe me emrin e njohur të modës, Ralph Lauren. Gazeta “Iliria” e përshkroi atë si “Ajo që veshi me të bukurat e Shqipërisë,” duke i dhënë jehonë impaktit të saj të pakrahasueshëm. Në vitin 2000, Marjana u përzgjodh nga artistja Claudia DeMonte, për një ekspozitë ndërkombëtare me 180 piktorë nga mbarë bota, që do të hapej në White Columns në New York, për të udhëtuar më pas në muze dhe galeri të njohura në SHBA. Një prej revistave më prestigjioze të artit dhe modës, ELLE Magazine, shënoi se Shqipëria ishte përfaqësuar me “Art Modern.” Marjana Eski, me veprat e saj të ndjera dhe unike, u bë pjesë e rrjeteve të artistëve të New York-ut, duke ekspozuar krah emrave të mëdhenj në Galerinë @49 dhe duke u përfshirë në librin e famshëm “Art in America 2002–2003 GUIDE”. Kthimi në atdhe, qoftë edhe përkohësisht, ishte gjithmonë emocionues për të. Me ftesën e Vera Grabockës, ajo u rikthye për të dizajnuar veshjet e Miss Albania 2002 dhe për koncertin e parë “Kristmes në Tiranë,” ku krijoi veshjet për divën Inva Mula dhe për orkestrën e spikerët. Marjana ishte gjithashtu pjesë e dy koncerteve të Inva Mulës në Butrint, duke treguar se lidhja e saj me Shqipërinë ishte gjithmonë e fortë. Arti i Marjanës nuk është thjesht përfaqësim i asaj që sheh, por i asaj që ndjen. “Unë filloj me një ide ose emocion që më krijon diçka dhe e përpunoj deri sa të arrij atje ku dua. Pastaj ndalem.” Vepra e saj është e ndërthurur me emocione dhe ngjyra të shpirtit, përfaqësuar me krenari në ekspozita të shumta ndërkombëtare – nga Shqipëria, Rumania, Italia, Brazili, deri në Zvicër e Danimarkë. Marjana Eski është një artist i përjetshëm, që me guximin dhe pasionin e saj theu kufijtë e ngushtë të asaj kohe dhe i fali Shqipërisë një vend të nderuar në artin botëror. Një Artiste Yll në Botën e Modës dhe Artit që me pasionin e saj sjell një dritë zhvillimi në botën e artit. Ajo beson se arti është një mjet fuqishëm për të shprehur ndjenjat, për të ndarë përvoja dhe për të ndihmuar të tjerët të shohin botën në mënyra të reja. Nëpërmjet punës së saj, Marjana na fton të përjetojmë një botë ku bukuria dhe kreativiteti janë udhëheqës, duke na inkurajuar të besojmë se arti mund të ndryshojë realitetin tonë. Me një vizion të qartë, ajo e ndihmon artin të tregojë historinë e djeshme dhe të sotme, duke mbjellë bukuri dhe emocione në çdo krijim. Ajo hapi dyert e botës së modës për shumë të rinj, duke treguar se krijimtaria mund të lulëzojë edhe në kushte të vështira Megjithatë, me kreativitetin e saj, Marjana arriti të shfaqte individualitetin e saj në çdo krijim, duke krijuar veshje të jashtzakonshme një krijuese që ka arritur të ndriçojë botën e modës me punën dhe përkushtimin e saj. Ajo është një frymëzim për të rinjtë shqiptarë dhe një shembull se si pasioni dhe talenti mund të çojnë në sukses, pavarësisht nga sfidat. Marjana vazhdon të jetë një ikonë e modës dhe artit, duke treguar se çdo ëndërr është e arritshme kur e ndjekim me guxim dhe dashuri Ajo beson se arti është një mjet fuqishëm për të shprehur ndjenjat, për të ndarë përvoja dhe për të ndihmuar të tjerët të shohin botën në mënyra të reja. Pikture nga Marjana Eski Marjana Eski mbetet një simbol i forcës dhe talentit të artistëve shqiptarë, një ikonë që përfaqëson bukurinë dhe kreativitetin e pasur të kulturës sonë. Ajo na tregon se me guxim dhe pasion, çdo ëndërr mund të bëhet realitet. ALBUMI FOTOGRAFIK Foto me stilistin e madh Pier Cardin Gjate spektaklit Mis Shqiperia. Gazeta Iliria i ben jehone aktivitetit te Marjana Eskit

Më 21 nëntor 1999, në Tiranë ndërroi jetë Marie Paluca Kraja, këngëtarja më e madhe e operës shqiptare, e cila ishte veçanërisht e njohur për interpretimin e saj të këngëve popullore shqiptare. Marije Kraja, in memoriam... Lindi në Zarë (Dalmaci), në vitin 1911. Ndoqi shkollën e mesme muzikore në Vjenë dhe kreu studimet e larta për kanto në Konservatorin e Gracit (1929–1934). Punoi si mësuese në gjimnazin “Donika Kastrioti” në Shkodër dhe në Institutin Femnor “Nana Mbretneshë”. Zhvilloi veprimtari koncertore në qytetet kryesore të vendit. Interpretoi pjesë të njohura të repertorit klasik dhe shumë këngë popullore. Pas çlirimit dha mësim në Liceun Artistik “Jordan Misja” dhe punoi në Teatrin e Operës dhe Baletit, ku interpretoi një radhë rolesh operistike kryesore të repertorit tradicional të huaj dhe shqiptar. Interpretuese në dy operat e para shqiptare “Mrika” (Prenk Jakova) dhe “Lulja e kujtimit” (Kristo Kono). Prej vitit 1963 punoi si pedagoge dhe udhëheqëse e klasës së kantos në Konservatorin Shtetëror të Tiranës. Marie Kraja është një ndër themelueset e traditës së interpretimit vokal profesionist. Interpretoi një repertor shumë të pasur muzikor, ku përfshihen tërë gjinitë e muzikës vokale profesioniste, që nga muzika e dhomës e deri tek ajo oratoriale e skenike. U shqua për veti individuale interpretuese, sidomos për trajtimin e këngës popullore; u karakterizua nga një teknikë dhe nivel artistik i lartë, përmes të cilave krijoi variante të reja koncertore të këngëve dhe formoi traditën e një interpretimi shumë besnik të këngës popullore, veçanërisht të këngës shkodrane. Marie Kraja ka përfaqësuar denjësisht artin shqiptar në një varg skenash të rëndësishme në botën e jashtme. Është dekoruar me urdhrin “Mjeshtre e Madhe e Punës”; ka marrë Çmimin e Republikës të Shkallës së Parë. Duke filluar nga viti 1999, zhvillohet çdo vit në Tiranë Festivali ndërkombëtar i këngëtarëve operistikë “Marie Kraja”.

Angelina Jolie i thotë "Asgjë tjetër nuk ka rëndësi" për të përveç amësisë “Mund të më heqësh gjithçka tjetër”, tha nëna e gjashtë fëmijëve në një intervistë të re NgaChelsey Sanchez Angelina Jolie mund të jetë një aktore fituese e Oskarit, një aktiviste për të drejtat e njeriut dhe një ikonë e modës . Por, mbi çdo titull tjetër në mantelin e saj të mbushur me njerëz, ajo është më krenare që është nënë . Duke folur me Michael Strahan të Good Morning America , Jolie foli për atë që fëmijët e saj do të thotë për të, duke e krahasuar pasionin e saj për mëmësinë me pasionin e Maria Callas për të kënduar. (Jolie luan primadonën e ndjerë në filmin biografik të ardhshëm të Pablo Larraín, Maria .) "Është lumturia ime," tha Jolie. “Mund të më heqësh gjithçka tjetër. Asgjë tjetër nuk ka rëndësi.” Jolie është nënë e gjashtë fëmijëve - Maddox , 23, Pax , 20, Zahara , 19, Shiloh , 18, Knox, 16 dhe Vivienne, 16 vjeç, të cilët i ndan me ish-burrin e saj, Brad Pitt. Jolie i tha Strahanit se dy djemtë e saj më të mëdhenj, Maddox dhe Pax, punuan për Maria me të dhe ndihmuan ta bënte përvojën "të mahnitshme". Megjithatë, fëmijët e saj nuk kanë dëshirë të ndjekin hapat e saj së shpejti. Angelina Jolie merr pjesë në një premierë në tapetin e kuq të vitit 2021 me Maddox, Vivienne, Knox, Shiloh dhe Zahara. "Asnjë nga fëmijët e mi nuk dëshiron të jetë para kamerës në këtë kohë," shpjegoi ajo. “Ata janë mjaft private. Shiloh është jashtëzakonisht private. Ata nuk kanë lindur me privatësi, apo jo? Kështu që unë shpresoj se ata mund ta kenë atë ndërsa rriten.” Jolie iu nënshtrua trajnimit vokal për performancën e saj si Callas në Maria - një proces që fëmijët e saj me sa duket ishin dëshmitarë. “Të gjithë fëmijët e mi vuajtën nga këndimi i hershëm i operës sime në shtëpi përpara se unë të bëhesha mirë”, kujton ajo, duke shtuar me shaka, “që ishte një makth”. Ajo foli më parë për qasjen e saj prindërore gjatë një interviste për kopertinën e "Harper's Bazaar ", dhjetor 2019/janar 2020 . “Njohja e vetes sonë të vërtetë është një pyetje shumë e rëndësishme për të gjithë ne. Sidomos një fëmijë”, tha ajo në atë kohë. "Unë mendoj se fëmijët duhet të jenë në gjendje të thonë: "Ja kush jam dhe çfarë besoj". Ne nuk mund t'i parandalojmë ata që të përjetojnë dhimbje, dhimbje zemre, dhimbje fizike dhe humbje. Por ne mund t'i mësojmë ata të jetojnë më mirë përmes tij.”

Fjalimi i Ismail Qemalit më 28 nëntor 1912 Oh! Sa të lumtur që e ndiej vehten sot, që shoh, këtu në Vlorë, kaqë burra Shqipëtarë të mbledhur tok, tuke pritur me kureshti e padurim përfundimin e kësaj mbledhjeje historike, për fatin e Atdheut tonë të dashur. Plot me gaz e me lot ndër sy, nga mallëngjimi, pra, po dal këtu para jush që t’ju gëzoj me sihariqin e madh, se sot, edhe këtë minutë, Kongresi çpalli mëvehtësinë e Shqipërisë, tuke lajmëruar gjithë botën mbarë për këtë punë e duke më ngarkuar mua kryesin’ e qeveris së përkohshme të Shqipërisë së lirë. Porsi ëndër më duket ky ndryshim i madh i vendit t’onë, që hoqi e voi të zezat e të lirit pesëqind vjet me radhë ndënë sundimin turk, por që tani në kohët e fundit, ishte gati të jepte shpirtin përgjithënjë, të shuhej e të çfarrosej krejtësisht nga faqia e dheut, këjo Shqipëri, që, dikur, shkëlqente nga trimërija e pashoqe e bijve të saj; kjo Shqipëri, që kur i kërcënohej rreziku Europës nga pushtimet e Turqisë, ndënë kryetrimin e pavdekur të saj, Skënderbejnë, u bë porta e hekurtë kundra sulmeve më të tërbuara të sulltanëve më t’egër që ka pas Turqija. Mirëpo, desh Zoti, që me punën, me trimërinë dhe guximin e pashoq të Shqipëtarëvet, sot e tutje të marrin fund mjerimet dhe vuajtjet e Atdheut t’onë, sepse, këtu e kështu, jemi të LIRË të PAVARUR dhe MËVEHTE, prandaj: qeshni e gëzoni! Për t’ia arrijtur kësaj dite të bardhë e të madhe, na ka ndihmuar gjaku i dëshmorëvet dhe puna e vlefshme e patriotëve t’anë dhe e të gjithë shokëve që muarrnë pjesë në këtë mbledhje dhe e të gjithë juve, që tani po ju gufon zemëra nga gazi i madh që ndieni; mirëpo mbledhja si më plak që jam, m’a ngarkoi mua Ngritjen e shënjtë të shënjës t’onë Kombëtare, të flamurit t’onë të ëndërruar e të dashur (nxjerr Flamurin, të cilin e ka të vendosur në një shtizë hekuri, natyrisht të vogël, dhe të pshehur nën pallto dhe passi e mba një sekondë në dorë e ngul në shtyllat e ballkonit. Amatorët, posa e shohin Flamurin thërrasin me gëzim e me zë të lartë: Rroftë Flamuri, Rroftë Shqipërija e Lirë). Ja, pra, ky është Flamuri Ynë i kuq e me shqiponjën dykrenare të zezë në mest. Dhe tani, të gjithë bashkë, si një trup i tërë dhe i pandarë, le të punojmë për t’a mburuar, për t’a përparuar e për t’a qytetëruar si i ka hije Atdhenë t’onë të Lirë. Tuke përfunduar, s’më mbetet gjë, veçse t’i drejtoj një lutje Zotit të Madh, që, bashkë me bekimet e Tij që i lipij të na japë për të qenë të denjë të kësaj dite, të pranojë që këtej e tutje të jem unë dëshmori më i parë i Atdheut, ashtu siç pata nderin dhe fatin që të jem i pari ta puth e ta bëj të valvitet i Lirë. Flamuri i ynë, n’atdhenë t’onë të lirë. Rroftë Flamuri! Rroftë Shqipërija! Dora e Zotit Kush ka patur fatin të ndodhet atje e ta shikojë këtë sqenë të përmallshme, s’ mund ta harrojë kurrë. Na u duk sikur Dora e Zotit e këputi zinxhirin e skllavërisë; sikur u çel menjëherë rruga e një jete të re e të lumtur për popullin t’onë; sikur duallëm nga terri në dritën e bekuar të diellit; zemrat na u mbushën me gaz e me shpresë. Qysh të mos lindeshin këto ndjenja duke parë sqenën e prekëshme të vëllazërimit: Myftiu i Dibrës Vehbiu q’u përfaqua me Ipeshkun e Durrësit Don Nikollë Kaçorin; orthodoksi beratas Bab Dud Karbunara mjekër-gjati që puthi në ballë katolikun shkodran Luigj Gurakuqin, bashkëpunëtori e dora e djathtë e Ismail Qemalit; Isa Buletini i Kosovës, me famë trimërie e në shumë kryengritje kundër Turqvet, që i puthi dorën Ismail Qemalit, beut të Vlorës; Murad Toptani nga Tirana, që ngriti flamurin në mes të Mbledhjes dhe këndonte Këngën e Flamurit, së bashku me përfaqësonjësit korçarë të Kolonisë së Bukureshtit q’e kishin prurë atë këngë nga Vllahia! Kush kishte parë ndonjëherë një pamje të tillë në Shqipëri? A mundej të mos mallëngjeheshim? A s’ishte për të derdhur lotë gëzimi? Një urim e një lutje pëshpëritte çdo buzë shqiptari: Falja, o Zot, tërë popullit tonë këtë vëllazërim për gjithmonë, që të munt të krijojë një jetë shtetërore të lirë e të lumtur. Nga kujtimet e Dhimitër Beratit – “Ata që shpallën pavarësinë Kombëtare”, fq 203 Bota Press

Ardit Gjebrea dhe kenga magjike Perdatiti: Dr.Li liana Pere. Ardit Gjebrea: Arkitekti i Emocionit dhe Magjisë Muzikore Ardit Gjebrea është një simfoni e gjallë e artit dhe mendimit. Një artist që ka gdhendur emrin e tij në kolonën zanore të jetës shqiptare, ai shquhet për një prezencë të fuqishme dhe një intuitë të veçantë për të krijuar lidhje të thella me publikun. Figura e tij është më shumë sesa një ikonë muzikore; ai është një dirigjent i emocionesh, një udhëheqës që frymëzon artistët dhe një pasqyrë e vlerave të artit të pastër. Si kantautor, krijimet e tij janë si piktura muzikore që prekin telat e shpirtit. Çdo tekst, çdo melodi që mban firmën e tij, përçon një mesazh universal dashurie, humanizmi dhe reflektimi. Si prezantues, ai është një mjeshtër i oratorisë, një urë që lidh spektaklin me realitetin, duke kthyer çdo skenë që prek në një arenë të pasionit dhe profesionalizmit. "Kënga Magjike": Tempulli i Artit dhe Transparencës Festivali i kenges magjike u krijua nga kant autori Ardit Gjebrea ne vitin 1999. Edicioni i parë i festivalit u transmetua nga Radio Televizioni Shqiptar, ndërsa të gjitha edicionet e tjera, që nga viti 2004, nga TV Klan. Ardit Gjebrea ka qenë prezantuesi kryesor i festivalit prej se është themeluar dhe në raste të tjera, ai ka bashkëprezantuar me prezantues të tjerë si Brigitte Nielsen, Natalia Estrada, Songül Öden dhe Elia Zogu. Si vazhdon historia. Nën drejtimin e Ardit Gjebreas, "Kënga Magjike" nuk është thjesht një festival; është një laborator krijimtarie dhe një fushëbetejë artistike ku çdo këngë është një gur në mozaikun e muzikës shqiptare. Gjebrea e ka transformuar këtë ngjarje në një ritual artistik, ku talenti dhe përkushtimi vendosen mbi piedestal. Me një skenografi magjike dhe një organizim që reflekton përpikmëri, festivali ngrihet si një spektakël ku ndriçojnë zëri, ndjenja dhe energjia e artistëve. Performancat janë të kuruara me kujdes, duke sjellë në skenë një ndërthurje të harmonishme mes zërit dhe pamjes, që përforcojnë mesazhin e këngës dhe përfshijnë publikun në një përvojë të paharrueshme. Transparenca: Melodia e Drejtësisë Një nga shtyllat kryesore të festivalit është sistemi i tij i votimit, i cili mbart vulën e drejtësisë dhe demokracisë artistike. Nën moton e tij të pandryshuar për vite me radhë, "Juria e vërtetë janë artistët", Gjebrea ka ngritur një strukturë që sfidon dyshimet dhe ruan integritetin. Artistët pjesëmarrës, si gjykatës të kolegëve të tyre, përfaqësojnë thelbin e sistemit, duke u bërë pjesë e vendimeve përfundimtare. Ky proces vlerësimi i jep çdo konkurrenti ndjesinë se zëri i tij ka vlerë, duke eliminuar favorizimet dhe duke përqafuar meritokracinë. Përmes transparencës, Ardit Gjebrea u ka dhënë artistëve dhe publikut një arsye për të besuar në forcën e talentit dhe përpjekjes. Fuqia e Performancës: Kur Skena Flet Nën drejtimin e tij, skena e "Kënga Magjike" është kthyer në një amfiteatër të madh emocionesh, ku çdo këngë është një rrëfim dhe çdo performancë një udhëtim shpirtëror. Me një estetikë të lartë dhe një përkushtim të pashoq, festivali ka sjellë në dritë jo vetëm emra të rinj por ka rindritur edhe yjet e muzikës shqiptare. Performanca nuk është thjesht një akt, por një ritëm që bashkon artin me shpirtin e publikut. Arditi: Kolona Zanore e Një tempulli festifal Në gjithë këtë kaleidoskop, Ardit Gjebrea qëndron si një gur i çmuar. Ai është udhërrëfyesi që i jep formë muzikës shqiptare, një mentor që nxit pasionin dhe një rojtar i vlerave të artit të ndershëm. Puna e tij si producent, artist dhe prezantues është një testament i shpirtit të tij krijues dhe përkushtimit ndaj publikut. Në botën ku shpesh emocionet treten në skutat e interesave, Ardit Gjebrea mbetet simboli i dritës, i zërit të sinqertë dhe i magjisë së përjetshme që arti sjell në jetët tona. Debatet dhe Fituesit në "Kënga Magjike 2024" Edicioni i 24-të i festivalit "Kënga Magjike" solli një atmosferë të ngjeshur emocionale dhe shumë diskutime, si gjithmonë. Festivali, i cili ka arritur të bëhet një platformë e rëndësishme për muzikën shqiptare, nuk ka shpëtuar pa polemika rreth fituesve dhe sistemit të votimit. Pavarësisht se çmimet i janë dhënë fituesve, disa prej artistëve kanë shprehur pakënaqësi për mënyrën se si është realizuar vlerësimi, duke ngritur dyshime për mundësinë e paracaktimit të fituesit. Në këtë edicion, fituesit ishin Rozana Radi dhe Sany Dimitri, të cilët shpallën fitoren e tyre në finalen e festivalit. Pavarësisht këtij suksesi, pati kritika rreth sistemit të votimit, që si gjithmonë ka qenë një temë e nxehtë diskutimi. Ardit Gjebrea, drejtuesi i festivalit, u angazhua për të sqaruar rolin e artistëve në këtë proces dhe për të mbrojtur transparencën e sistemit. Ai theksoi se artistët janë ata që japin shumicën e pikëve, duke u bërë juria e vërtetë, dhe se ky proces është i hapur dhe i drejtë. Diskutimet mes artistëve, si Ronela Hajati dhe Marsela Çibukaj, përplasën mendime dhe perceptime të ndryshme mbi mënyrën e vlerësimit dhe ndikimin e pikëve, duke shtuar tensionin pas përfundimit të festivalit. Përplasje të tjera u zhvilluan edhe në lidhje me mënyrën e prezantimit të performancave dhe preferencat artistike që mund të kenë ndikuar në përzgjedhjen e fituesve. “Kënga Magjike” këtë vit solli jo vetëm momente artistike mbresëlënëse, por edhe histori personale prekëse. Gjatë finales, artistja Xheisara ndau lajmin e saj të shtatzënisë, duke emocionuar publikun. Një tjetër moment i veçantë ishte triumfi i një kompozitori që theu rekorde duke fituar tri çmime kryesore – një arritje që nuk ishte parë më parë në historinë e festivalit. Por, ashtu si çdo edicion, rivaliteti mes artistëve ishte i pranishëm. Një përplasje dhe debat debatin e përhershëm mbi transparencën, duke i shtuar festivalit një dimension tjetër përtej muzikës. “Kënga Magjike” – Midis Kritikave dhe Lavdisë Pavarësisht polemikave, “Kënga Magjike” mbetet një nga skenat më të rëndësishme për muzikën shqiptare.  Drejtimi i suksesshëm i Ardit Gjebreas e ka transformuar këtë festival në një ngjarje të pakrahasueshme ku zëri i artistëve nuk ndalet vetëm te kënga, por edhe në diskutimet që pasojnë. Në fund, ajo që mbetet është muzika – e cila vazhdon të frymëzojë dhe të bashkojë breza. Edhe pse këto diskutime janë të natyrshme në një eveniment të tillë, ato tregojnë pasionin dhe angazhimin që artistët kanë për të arritur më shumë, por gjithashtu dhe dëshirën për të pasur një sistem të drejtë, ku meritokracia është në qendër të vlerësimit. Ardit Gjebrea, si udhëheqës i këtij festivali, vazhdon të ruajë rolin e tij si drejtues i një skene të madhe, ku emocionet dhe rivalitetet janë pjesë e përvojës kolektive që ky festival ofron çdo vit. "Kënga Magjike" është një skenë e pasionit dhe rivalitetit të shëndetshëm, ku Ardit Gjebrea ka krijuar një platformë për art dhe transparencë. Edhe pse debatet janë të natyrshme, ato tregojnë angazhimin për një sistem të drejtë dhe për përmirësim të vazhdueshëm. Ky festival mbetet një ngjarje e paharrueshme, që lidh muzikën me shpirtin e publikut dhe të artistëve, duke krijuar histori të magjishme çdo vit.

Revista “Prestige” në Dimensione Ndërkombëtare: Cilësi, Integritet dhe Ndikim Global 1. Cilësi e Lartë dhe Integritet “Prestige” është sinonim i përmbajtjes së cilësisë së lartë dhe integritetit të patëmetë. Artikujt dhe analizat janë të ndërtuara me standardet më të larta editoriale, duke siguruar një pasqyrë të saktë, objektive dhe të thellë mbi arritjet dhe zhvillimet më të rëndësishme në nivel botëror. 2. Rrjetëzimi Profesional Revista krijon mundësi të jashtëzakonshme për profesionistët që të lidhen me liderë, ekspertë dhe talente nga çdo cep i botës. Ngjarjet, konferencat dhe bashkëpunimet që ajo promovon kontribuojnë në ndërtimin e një rrjeti global të fuqishëm që mbështet rritjen dhe suksesin profesional. 3. Mjet Edukimi dhe Inspirimi “Prestige” është një udhërrëfyes për ata që kërkojnë të zhvillojnë aftësitë dhe karrierën e tyre. Artikujt frymëzues, këshillat praktike dhe tregimet e suksesit ndërkombëtar shërbejnë si burime të vlefshme për edukimin dhe motivimin e gjeneratave të reja të liderëve dhe inovatorëve. 4. Ndikim Pozitiv Absolut në Shoqëri Duke promovuar vlera si përkushtimi, integriteti dhe inovacioni, revista ka një ndikim pozitiv dhe të qëndrueshëm në shoqëri. Ajo pasqyron histori që frymëzojnë, inkurajojnë dhe ndërtojnë një kulturë që synon të lartësojë standardet sociale dhe ekonomike. 5. Promovim i Ekselencës dhe Diversitetit “Prestige” bën të dukshme arritjet e profesionistëve dhe organizatave që vendosin standarde të reja në fushat e tyre. Përmes promovimit të diversitetit dhe përfshirjes, ajo ofron perspektiva të ndryshme dhe nxit një frymë bashkëpunimi ndërkombëtar. 6. Prestigji Juaj Rritet me Ne Të qenit pjesë e “Prestige” – si lexues, i intervistuar apo kontribues – jo vetëm që rrit profilin tuaj personal apo profesional, por gjithashtu ju pozicionon në majën e ekselencës globale. Revista ju ndihmon të dalloheni si një lider me ndikim dhe vizion. Përfundim Revista “Prestige” është më shumë sesa një platformë mediatike – është një forcë transformuese për zhvillimin profesional dhe shoqëror. Me cilësinë e saj të lartë, integritetin e palëkundur dhe ndikimin pozitiv global, ajo mbetet një partner i pazëvendësueshëm për ata që kërkojnë të shkëlqejnë në çdo aspekt të jetës së tyre profesionale dhe sociale. Dr.Li liana Pere Acredit USA & BE

Aktorja, Nicole Kidman, ka thënë se është ende shumë e pasionuar me aktrimin dhe se e do punën e saj më shumë se kurrë. 57-vjeçarja ka arritur sukses të madh gjatë karrierës së saj dhe vazhdon të jetë e angazhuar me po të njëjtën pasion për aktrimin. “Jam ende shumë, shumë e pasionuar për atë që bëj. E dua aktrimin dhe e dua të qenit me njerëz që janë kaq frymëzues. Dhe një skenar i shkëlqyer është një skenar i shkëlqyer”, ka thënë ajo në një intervistë për E News. Pavarësisht moshës, famës dhe suksesit, Kidman është ende e gatshme të mbajë një orar të plotë me angazhime për pune. Ajo ka theksuar se është ende “jashtëzakonisht mirënjohëse” për mundësitë që i vijnë. “Nuk mendoj se puna të shteron. Më shumë të bën të qëndrosh në një vend e të jesh mirënjohëse për mundësitë për të punuar me njerëz që i do”, ka thënë ajo. Kidman më herët pati pranuar gjithashtu se është e gatshme të marrë përsipër “rreziqe" në karrierën e saj. “Ndoshta nuk e mendoj kështu. Thjesht shkoj dhe them ‘kjo është rruga që po ndjek dhe çfarëdo që ndodh, le të ndodh’. Nëse shihet si rrezik, unë do ta marr përsipër”, pati thënë ajo për Vanity Fair. Pavarësisht entuziazmit për karrierën, Kidman e pati pranuar se puna në Hollywood ndonjëherë mund të jetë përvojë “e luhatshme”. “Mendoj se kjo është natyra e asaj me të cilën po përballohemi tash. Gjërat po bëhen më të vogla sa i përket produksioneve të shfaqjeve dhe filmave. E ndjej këtë. Jam e sigurt që shumica e njerëzve në industri e ndjejnë këtë”, pati thënë ajo. #Nicole Kidman

Eqrem Çabej (1908-1980) Kur shtrohet problemi i burimit të një populli, ai do të shikohet të zgjidhet më fort nga ana e ruajtjes dhe e vazhdimësisë së gjuhës së tij sesa nga pikëpamja etnike, sepse më shumë se elementet e tjera gjuha është karakteristika që dallon një popull nga të tjerët. Një problem i tillë ndërkaq, për çdo popull, të çdo vendi qoftë e të çdo kohe, paraqitet kompleks, dhe për kushtet shqiptare veçanërisht i komplikuar. Kompleks: sepse në formimin e një populli si një njësi më vete e me tipare vetjake që e dallojnë nga popujt e tjerë, kanë pjesë, sikundër dihet, rrethana të ndryshme të karakterit gjeografik dhe procese të shumëfishta historike, etnike, ekonomike, kulturore e gjuhësore. I komplikuar: në këtë fushë të studimeve shqiptare është shumë e ndjeshme mungesa e burimeve historike e të shkrimit. Megjithatë, dija e re shqiptare, edhe me këtë varfëri burimesh, me mjetet që ka në dorë përpiqet t’i afrohet zgjidhjes së këtij problemi. Dhe ka arritur në këtë lëmë rezultate që mbeten, e që kanë zënë vend dhe në fushën shkencore ndërkombëtare. Për vetë karakterin kompleks të çështjes edhe metoda për t’u zbatuar këtu duhet të jetë komplekse. Aty duhet të bashkëpunojnë disa disiplina shkencore. Sidomos vijnë në vështrim aty gjeografia historike, historia, gjuhësia, etnografia dhe arkeologjia parahistorike. Rezultatet e njërës ndër këto fusha duhet të merren parasysh e të vlerësohen në masën e duhur nga disiplinat e tjera, të kombinohen me rezultatet e tyre, që të përmblidhen faktet e shumëllojshme në disa parime të përgjithshme, në disa fakte më të sigurta, për të arritur kështu disi në një sintezë. Shqiptarët janë autoktonë ose anas në Gadishullin Ballkanik, duke qenë që rrojnë aty që nga kohët e lashta parahistorike. Ata janë bashkë me grekët populli më i moçëm i kësaj treve, janë trashëgimtarë të situatës etnike të periodës së lashtë në këtë pjesë të Europës Juglindore. Në këto rrethana pyetja se ku e ka burimin populli shqiptar, do të thotë me fjalë të tjera këtë: Stërgjyshët e shqiptarëve, ai popull që ka folur gjuhën nga e cila ka rrjedhur shqipja e sotme, me ç’emër njihej në kohët antike në Ballkan? Prej cilit popull të lashtë të këtij gadishulli rrjedhin pra shqiptarët e sotëm? Në shekullin e kaluar u përhap shumëkund hipoteza se shqiptarët ishin stërnipët e pellazgëve. Kjo hipotezë a teori, e themeluar në tryezë të dijetarëve të huaj, pati jehonë të gjerë në lagjen e poetëve e shkrimtarëve shqiptarë të Shqipërisë e të Italisë. Ajo gjeti një truall pjellor në idetë e romanizmit, i cili në Europën Juglindore u përhap më vonë, në një kohë kur në Perëndim kishin dalë rryma letrare të tjera. Teoria pellazge ndërkaq më vonë ra poshtë. Pellazgët në burimet greke e romake përmenden si një shtresë etnike paragreke, jo më ekzistuese në periodën antike. Autorë si Herodoti e Straboni flasin për ta për një kohë më të lashtë dhe i paraqesin si një popullsi barbare, d.m.th. jogreke, e me një gjuhë të ndryshme nga greqishtja. I lokalizojnë në zonën e Detit Egje, kryesisht në Tesali, me përhapje më një anë nga Epiri, më anë tjetër nga Azia e Vogël, nga Kreta e nga ishuj të tjerë të zonës egjeane. Ata paraqiten ndërkaq gjithkund si një popull legjendar, i mbuluar me mjegullën e një miti, popull pa konsistencë historike konkrete. Ndonëse në kohë të reja janë pohuar disa lidhje të tyre me ilirët e me trakasit, duhet thënë se ai element etnik e gjuhësor që mund të quhej, me shumë rezervë, pellazg, për shumë arsye, edhe të karakterit gjeografik, nuk mjafton kurrsesi për të pohuar me një farë baze vërtetësie shkencore një birëri pellazge të popullit shqiptar. Duke u nisur nga një platformë më reale, për sqarimin e problemit të burimit, do t’i sillemi pikësëpari historisë si vazhdim i situatës parahistorike në Gadishull të Ballkanit. Kjo trevë e Evropës Jugore, në periodën antike ka qenë e banuar prej disa popujsh, popuj të ndryshëm nga ata të sotmit dhe të ndryshëm edhe nga njëri-tjetri. Dihet se në viset perëndimore të Gadishullit kanë banuar ilirët, në viset lindore trakasit, në anët jugore grekët, në qendër makedonët, të cilët kanë qenë të ndryshëm nga grekët edhe me një gjuhë më vete, sipas Herodotit me “gjuhë barbare”, d.m.th. jogreke. Duke lënë mënjanë disa popullsi më të vogla, si fiset iranike në pjesën lindore të Gadishullit dhe disa fise kelte në viset veriperëndimore e qendrore, kjo ka qenë gjendja etnike në epokën greko-romake. Në këtë mes shtrohet pyetja se prej cilit nga këta popuj zbresin shqiptarët, prej cilës nga gjuhët e tyre rrjedh gjuha shqipe. Në këtë problematikë grekët, ose si quheshin në atë kohë, helenët, përjashtohen vetvetiu, si një popull i ndryshëm nga populli shqiptar. Përjashtohen gjithashtu dhe makedonët e vjetër, si një popull relativisht i vogël dhe gjeografikisht më në skaj të truallit gjuhësor të shqipes, ndonëse për punë të afërsisë territoriale disa lidhje nuk mund të mohohen kryekrejet. Në këto rrethanat dy janë popujt që vijnë në vështrim si të parët e shqiptarëve, ilirët dhe trakasit. Ilirët kanë qenë një ndër popujt e mëdhenj të Europës së lashtë. Duke lënë mënjanë përhapjen e tyre në kohët parahistorike, në periodën historike ata shtriheshin që nga anët e Istrisë afër Triestës në veriperëndim e nga viset afër brigjeve të Danubit në veri gjer në gjirin e Artës së Çamërisë në jug, qytet që aso kohe quhej Ambrakia. Kështu fiset ilire banonin viset e sotme të Shqipërisë me Çamëri, të Malit të Zi, Bosnjes e Hercegovinës, Dalmacisë e Kroacisë, pra gjithë bregdetin lindor të Adriatikut me hinterlandin përkatës. Të fisit ilir kanë qenë pas gjithë gjasësh edhe mesapët e japigët e Apulisë në Itali Jugore. Në lindje fiset ilire mbërrinin gjer në anët e lumenjvet Vardar e Moravë në Maqedoni Veriore e në Kosovë, një trevë që në lashtësi quhej Dardania, dhe shtriheshin edhe në një pjesë të Serbisë së sotme. Në ato anë ilirët ishin kufi me fiset trake, vise-vise edhe duke u përzier me to. Edhe trakasit kanë qenë një ndër popujt e mëdhenj të Europës së lashtë: Herodoti e quan popullin më të madh pas indasve. Shkonin që prej kufijve të ilirëve në perëndim e gjer në brigjet e Detit të Zi në lindje, prej Detit Egje në jug e gjer në malet e Karpateve në Veri. Përfshinin kështu një pjesë të Greqisë e të Turqisë europiane të sotme, Bullgarinë, Rumaninë e një pjesë të Hungarisë e të Polonisë. Për fatet historike të këtyre popujve e të fiseve të tyre, nga mungesa e materialit burimor për të cilin u fol më sipër, shumë pak jemi në gjendje të dimë, dhe kjo errësirë njohurish shtohet sa më lart të ngjitemi në lashtësi të kohëve. Dimë p.sh. që koncepti edhe emri ilir erdhi e u përhap vetëm me kohë, duke dalë prej një popullsie me këtë emër e duke përfshirë edhe fise etnikisht e gjuhësisht të afra. Ky emër në epopetë e Homerit ende nuk shfaqet. Emri i ndonjë populli të veçantë, si ai i dardanëve dhe ai peonëve, të cilët në kohë historike kanë banuar në veri të makedonëve, del në skenë të historisë shumë më përpara se emri i përgjithshëm i ilirëve. Dihet gjithashtu që këta popuj të lashtë të Ballkanit, nën ndikimin e qytetërimit greko-romak, e sidomos me zotërimin e gjatë të Perandorisë Romake, me kohë pjesërisht u greqizuan, e për një pjesë të madhe u romanizuan. Me fjalë të tjera këta, pa u zhdukur si popuj, me kohë u asimiluan: lanë gjuhët e veta dhe morën vise-vise greqishten, vise-vise në pjesën më të madhe – latinishten. Kjo ndodhi sidomos nëpër qytete, nëpër qendra administrative e ushtarake ku romakët kishin ngulur garnizonet e tyre. Nëpër vise malore ndërkaq asimilimi nuk arriti të kryhej kryekrejet. Popullsitë vendase ruajtën më gjatë karakterin e tyre etnik dhe gjuhën e tyre. Ndonjëri nga këta popuj bile i shpëtoi gjer në fund romanizimit. Dëshmi e gjallë për këtë është populli shqiptar, i cili duhet të jetë pasardhës i njërit nga këta popuj (a fise) të paromanizuar. Çështja e birërisë, e filacionit, d.m.th. e rrjedhjes së një populli të sotëm prej një të lashti, të një gjuhe të re e të njohur prej një gjuhë të vjetër e të zhdukur, paraqitet mjaft e lehtë kur prej popullit të lashtë e prej gjuhës së tij kemi njohuri relativisht të sakta. Po në lidhje me shqiptarët e me shqipen, kjo çështje, si u tha, mbetet veçanërisht e vështirë. Gjuhët e lashta të Ballkanit, për mungesë shkrimesh të tyre, mund të thuhet se njihen pak e aspak. Prej gjuhës së trakasve ka disa pak mbishkrime, prej gjuhës së ilirëve të Ballkanit nuk është gjetur gjer më sot asnjë mbishkrim. Mbishkrimet e mesapëve të Italisë Jugore lexohen, porse interpretimi i tyre ka mbetur gjer sot i pasigurtë. Prej të dyja gjuhëvet, ilirishtes dhe trakishtes, kanë mbetur disa të ashtuquajtura glosa, d.m.th. disa fjalë të tyre të dëshmuara prej autorësh grekë e romakë bashkë me kuptimet e tyre të dhëna greqisht a latinisht. Ka edhe një numër mjaft të madh me emra vendesh e personash, të gdhendur nëpër gurë a të dëshmuar nëpër tekste të autorëve klasikë; emra shumica me interpretim gjuhësor-kuptimor të dyshimtë dhe ku dijetarët modernë kanë gjetur prandaj një fushë të lirë për gjykime shpeshherë arbitrare. Kështu dy gjuhët në fjalë mbeten thuajse të panjohura për ne. Ne nuk ua dimë strukturën gjuhësore, as sistemin gramatikor, as fjalorin e tyre. Në këto rrethana mjetet e krahasimit mungojnë: mungon çelësi për të krahasuar materialin e shqipes me atë të dy gjuhëve në fjalë. Duke qenë gjendja kështu, kriteri i gjuhës duhet të vështrohet së bashku me gjendjen gjeografike e historike. Në pikëpamje të gjeografisë historike dihet se shqiptarët e sotëm banojnë në ato vise ku në kohën antike banonin fise ilire. Në pikëpamje historike është vënë re me të drejtë, që sot e dy shekuj më parë, që nuk ka asnjë të dhënë, asnjë kumt historik që shqiptarët të jenë ardhës, që të kenë zënë vend në këto troje në një periodë historike të caktuar, si bie fjala aty nga mbarimi i kohës antike, ose në mesjetën e hershme. Në këto kushte vetë arsyeja e thjeshtë shtyn të pranohet që populli shqiptar është vendës, autokton në këto anë, në mos qysh prej periodave të mugëta parahistorike, së paku që prej kohës antike e këtej. Këto dy arsye, arsyeja e banimit në teritorin e dikurshëm ilir dhe arsyeja e autoktonisë, shpien vetvetiu në mendimin që shqiptarët e sotëm janë stërnipët e fiseve ilire të jugut dhe që shqipja është vazhdimi i njërit nga dialektet e vjetra ilire. Mund të thuhet bile që barra e argumentimit më fort u bie atyre që mohojnë burimin ilir të popullit shqiptar e të gjuhës së tij se atyre që e pohojnë. Në lidhje me këto nuk mund të jetë një gjë gand e e rastit edhe kjo, që emri i fisit ilir Albanoi, që përmend astronomi e gjeografi Ptolemeu i Aleksandrisë së Egjiptit në shekullin e dytë të erës sonë në trevën midis Durrësit e maleve të Kandavisë në Shqipëri të Mesme, vazhdon të rrojë në Arbën Arbër, Arbënesh Arbëresh, emri i Shqipërisë e i shqiptarëve në mesjetë, i gjallë dhe sot e kësaj dite. Në pikëpamje gjuhësore këtyre rrethanave vjen e u shtohet ky fakt, që vazhdimi i emrave të qyteteve, maleve e lumenjve të trevës shqiptare të kohës së lashtë, në trajtat e tyre të sotmet ka rrjedhur në pajtim me rregullat fonetike të gjuhës shqipe. Aty hyjnë barazime të tilla si Scardus : Shar, Scodra : Shkodër, Drivastum : Drisht, Pirustae : Qafa e Prushit, Lissus : Lesh (Lezhë), Isamnus : Ishëm Ishm, Dyrrachium : Durrës, Aulon : Vlonë Vlorë, Thyamis : Çam e të tjera. Edhe kjo dëshmon për autoktoninë ilire të popullit shqiptar: sepse ky zhvillim nga trajtat antike të këtyre emrave në të sotmet nuk gjen spjegim veçse me mjetet e shqipes. Nuk mund të spjegohet as me mjetet e gjuhëve romane as të gjuhëve sllave, e as nëpërmjet të ndonjë gjuhe tjetër të zonës ballkanike. Për vazhdimësinë ilire ka dhe të tjera të dhëna nga fusha gjuhësore, si disa barazime që dalin në emra personash ndër ilirët e hershëm e ndër shqiptarët e sotëm. Përveç këtyre, ato të paka fjalë që dihen prej ilirishtes, shpjegohen mirëfilli me anë të shqipes. Edhe mjaft fjalë të mbishkrimeve mesapike zbërthehen me gjuhën tonë. Në këtë mënyrë të dhënat e gjeografisë historike dhe të gjuhës vijnë e plotësojnë njëra-tjetrën. Nuk mungojnë edhe disa paralele të karakterit etnografik, në të cilat nuk po hyhet këtu. Prej lëmit të arkeologjisë meriton vëmendje rrethana që në disa stacione parahistorike të trevës shqiptare vihet re një vazhdimësi e kulturës materiale, një kontinuitet nga epokat e lashta gjer në mesjetën e hershme; kjo rrethanë vjen e u shtohet argumenteve gjeografike, historike e gjuhësore që u shtruan më sipër. Për sa u përket trakasve dhe gjuhës së tyre, mbi dëshminë e disa të dhënave historike dhe gjuhësore (emra vendesh me tipare trake) është vënë re me kohë një prani elementesh trake në krahun veriperëndimor të Gadishullit Ballkanik e veçanërisht në viset bregdetare të Adriatikut të jugut. Ato duhet të jenë përzier me kohë me elementet ilire, pa mundur të themi se nga ilirët e trakasit kush qe anas e kush i ardhur. Si përfundim, edhe për arsye historike mund të thuhet se në formimin e etnosit shqiptar në bazë qëndron elementi ilir, porse mund të ketë pasur dhe një komponente trake, me përmasa gjithsesi më të vogla. Si u krye procesi i këtij formimi etnik e gjuhësor, në ç’rrethana territoriale e historike, në gjendjen e sotme të njohurive është vështirë të përcaktohet. Aty shihet më qartë përfundimi, që është populli shqiptar më gjuhën e tij, sesa rruga e zhvillimit që u përshkua gjersa u arrit gjer në gjendjen e sotme (Botuar së pari në gazetën Rilindja, Prishtinë 23.VII.1977).

Top 5 filmat e Krishtlindjeve që rekomandon ChatGPT ChatGPT zgjedh filmat më të mirë për të sjellë magjinë dhe ngrohtësinë festive në shtëpinë tuaj Krishtlindja është koha ideale për të shijuar momente të ngrohta me familje dhe për të hyrë në atmosferën festive me filma të mrekullueshëm. Për të përzgjedhur listën e filmave më të mirë për Krishtlindje, ChatGPT është bazuar në një kombinim elementesh që përfaqësojnë magjinë e sezonit festiv. Kjo listë reflekton një udhëtim përmes traditave kinematografike dhe emocioneve të paharrueshme që lidhen me festat. Ja pesë filmat që ChatGPT rekomandon për t’i parë këtë sezon: Home Alone (1990) Një film klasik që kurrë nuk dështon. Aventurat e Kevin-it të vogël, i lënë vetëm në shtëpi, teksa përballet me dy hajdutë, janë një kombinim i humorit dhe shpirtit festiv. Love Actually (2003) Një histori e ndërlikuar dashurie që përcjell mesazhin se Krishtlindja është koha për të ndarë dashuri dhe kujtime të bukura. Me një kast të shkëlqyer aktorësh, ky film është ideal për të rriturit. Elf (2003) Will Ferrell ndriçon ekranin si Buddy, një njeri i rritur mes elfëve të Santa Claus-it, që përpiqet të gjejë vendin e tij në botën njerëzore. Ky film sjell shumë të qeshura dhe një mesazh për rëndësinë e familjes. The Polar Express (2004) Një film animacion magjik që ndjek një djalë të vogël në një udhëtim të paharrueshëm. Ky film frymëzon me mesazhin e besimit dhe mrekullisë festive. The Holiday (2006) Një histori romantike për dy gra që vendosin të shkëmbejnë shtëpitë e tyre gjatë pushimeve të Krishtlindjeve. Ky film është i mbushur me ndjenja të ngrohta dhe momente të paharrueshme. Kjo listë nuk është thjesht një sugjerim, por një ftesë për të hyrë në botën magjike të Krishtlindjeve. Çdo film sjell me vete emocione të veçanta: të qeshura, lot gëzimi dhe ndjenja ngrohtësie që vetëm këta filma mund të dhurojë. Përmes këtyre historive, Krishtlindjet bëhen më shumë se një festë – shndërrohet në një përvojë që mbush zemrat. Ndizni dritat e pemës, përgatitni një gotë kakao dhe lejoni që magjia e këtyre filmave t’ju përcjellë emocione të paharrueshme.

2025-a shpallet “Vit i shenjtë”! Papa Françesku: Falje jubilare mëkatesh në BOTA Mbrëmjen e sotme, në prag të Krishtlindjes, Papa Françesku hap “Vitin e Shenjtë”, një ngjarje tradicionale fetare e një pelegrinazh solemn në Bazilikën e Shën Pjetrit dhe në kishat e tjera të Romës. Për herë të parë kjo ka ndodhur në vitin 1300. Viti jubilar konsiderohet edhe një motor i fuqishëm turistik për qytetin. Ekspertët presin në Romë 30 milionë vizitorë e ndoshta më shumë. Në 1300-tën, në Romë u shfaqën shumë pelegrinë dhe Papa Bonifaci VIII e quajti spontanisht një vit jubile, vit të shenjtë. Fillimi zyrtar nuk ka qenë në kohën Krishtlindje, siç u bë zakon më vonë, por me një dekret papnor në fund të shkurtit. Bonifaci e shfrytëzoi situatën edhe për t’u mbrojtur kundër akuzave për herezi. Ai përcaktoi që të ketë një vit të shenjtë çdo 100 vjet. Por që në vitin 1350, kur papët e kishin rezidencën në Avignon dhe papati gjendej në krizë të thellë, pati përsëri një vit tjetër të shenjtë. Dhe pastaj që nga shekulli i 15-të çdo 25 vjet. “Aspekti financiar ka luajtur gjithmonë një rol. Por e rëndësishme gjithmonë është edhe solidariteti i kishës mbarëbotërore gjatë gjithë vitit të shenjtë.” – thotë historiani i kishës Ernesti.

Gëzuar ditëlindjen Sofia Loren, diva e kinemasë botërore mbush 90 vjeç 20 Shtator, 2024 Gëzuar ditëlindjen Sofia Loren, ikona e kinemasë italiane, diva par excellence. Diva e madhe, ikona e vërtetë e kinemasë italiane, lindi më 20 shtator 1934 në Romë, por u rrit në kushte shumë të vështira në Pozzuoli, province e Napolit. Një jetë e jashtëzakonshme, e karakterizuar nga dashuria e saj e madhe për producentin Carlo Ponti, i cili më pas u bë bashkëshorti i saj. Cinecittà, RAI dhe Hollywood i bëjnë homazhe asaj, duke i kushtuar “Sophia Loren: Diva e Napolit”, e cila hapet me ”La Ciociara” të Vittorio De Sica, i cili i dha asaj ”Palmën e Artë” në Kanë dhe ”Oskar” në 1962. Më pas ”La vita davanti a sé’ filmi i djalit të saj të dytë Edoardo, i cili në vitin 2020 shënoi rikthimin e yllit në ekranin e madh dhe bazohet në romanin prekës të Romain Gary. Aktorja fitoi ”David di Donatello” me një këngë nga kolona zanore e realizuar nga Laura Pausini e cila më pas fitoi Golden Globe dhe u nominua për Oscar, ndërsa filmi hyri në top 10 në Netflix në 37 vende. Në faturë ka edhe filma që shfaqen rrallë në Shtetet e Bashkuara, si ”Varfëria dhe Fisnikëria” ”Dasma Italiane” dhe ”Një ditë e veçantë”, filma që shënuan bashkëpunimet me Vittorio De Sica dhe Marcello Mastroianni.

Ishte nëntori i vitit 1912, kur pas fjalimit të zjarrtë të Ismail Qemalit, në ballkonin e shtëpisë së Xhemil bej Vlorës, në qytetin bregdetar, në atë shtëpi ku kishte lindur edhe Ismail Qemali, u shpalos Flamuri i Skënderbeut, vendi ku është sot Monumenti i Pavarësisë. Godina ishte një nga dy sarajet e familjes së njohur të Vlorajve, pinjoll i së cilës ishte edhe Ismail Qemali. Këto saraje, të përbëra nga dy godinat madhështore, pronë e Xhemil Beut, kushëri i parë i Ismail Qemalit, ndodheshin aty ku sot është Sheshi i Flamurit, ose më saktë, në pjesën ku ngrihet Monumenti i Pavarësisë dhe ku shtrihet Lulishtja e madhe e qytetit. Kuvendi u mblodh në pjesën e sarajeve, e quajtur ndryshe ‘selamllëku’, që ishte edhe godina më e madhe dhe sot përkon me pozicionin karshi hotel “Sazanit”. Në një intervistë për ATSH-në, historiani vlonjat Bardhosh Gaçe sqaron disa nga momentet që lidhen me jetën dhe aktivitetin e Ismail Qemalit, të cilat kanë mbetur ende të pandriçuara mirë deri tani. Flamuri i Skënderbeut në ballkonin e shtëpisë ku lindi Ismail Qemali Kuvendi Kombëtar dhe ngritja e Flamurit në 28 Nëntor u zhvilluan në shtëpinë ku në 24 janar të vitit 1844, lindi Ismail Qemali. Në këtë këndvështrim, për historianin vlonjat, prof.dr.Bardhosh Gaçen, ky objekt që tashmë nuk ekziston më, merr një vlerë të shumëfishtë simbolike dhe historike. Ngritja e flamurit u realizua në dy kohë, fillimisht në ballkonin e katit të dytë, që ishte edhe hyrja për në godinë dhe më pas në një nga dritaret e të njëjtit kat. Madje, kjo dritare përkon me vendin ku sot ndodhet Shtiza e Flamurit. Sarajet e Vlorajve kanë ekzistuar deri në vitin 1925, kur ato u prishën për t’ia lenë vendin Lulishtes së Madhe në Sheshin e Flamurit. Pinjollët e familjes së famshme u zhvendosën në godina të tjera, mes të cilëve Syrja Beu (Babai i Eqerem Bej Vlorës), pak metra më tutje, në godinën që sot emërtohet “Shtëpia e Beut” dhe Siri Beu, në Ujin e Ftohtë, në një vilë që përkon me kodrën ku ndodhet një nga vilat e ish udhëheqjes komuniste, tregon historiani. Udhëtimi dramatik i Ismail Qemalit Sipas rrëfimit të prof. Gaçes, pas takimit me diplomatët anglezë, italianë dhe ata të Vjenës, Ismail Qemali, bashkë me atdhetarët shqiptarë shkuan në Trieste, ku i prisnin bashkatdhetarët e tjerë. “Atë kohë, në Shqipëri u krijua një situatë dramatike. Ushtria serbe kishte pushtuar Shqipërinë Veriore dhe nga Shkodra po marshonte për në Durrës. Në këtë moment, Ismail Qemali i dërgon telegram parisë së Vlorës, pas të cilit u ngrit një komision përgatitor për shpalljen e Pavarësisë Kombëtare. Në telegram thuhej se mbledhja e përfaqësuesve në Durrës, apo Vlorë është shumë e rëndësishme. “ I thirrni të gjithë. Gjersa të arrij unë, mbani qetësinë e ruani bashkimin. Çështja jonë politike u sigurua…”, ishte ky teksti i telegramit që i parapriu asaj ngjarjeje të madhe për Shqipërinë, që historiani Gaçe sjell në vëmëndje në këtë 100 vjetor të Pavarësisë. Ky komision përgatitor luajti një rol të madh në përgatitjen e shpalljes së Pavarësisë Kombëtare, ata ishin nga atdhetarët më të shquar si: Qazim Kokoshi, Hasan Sharra, Ibrahim Abdullahu, Syrja bej Vlora, Abaz Mezini, dom Mark Vasa, Elmaz Xhaferri, Haziz Xhyheri, Leonidha Bezhani, Bektash Cakrani, Ethem bej Vlora, etj. “Disa prej tyre nuk përmenden në tubimet që bëhen, por mendoj që veprimtaria e tyre kombëtare duhet të ndriçohet”, sqaron Gaçe. Pas dorëheqjes, Ismail Qemali kthehet sërish në Shqipëri Në vijim të intervistës së tij, historiani Gace hedh dritë mbi një pjesë të aktivitetit të Ismail Qemalit, pas largimit të tij nga Shqipëria, në 24 janar të vitit 1914, ngjarje që pasoi aktin e dorëheqjes, me pëlqimin e Fuqive të Mëdha dhe më pas, ardhjen në vendin tonë të Princ Vidit. “Fillimisht ai u vendos në Nisë të Francës, ku qëndroi vetëm pak muaj. Në qershor të atij viti, i shqetësuar për problemet e mëdha me të cilat po përballej vendi dhe me situatën dramatike që po përjetonin rreth 100 mijë muhaxhirë, të zhvendosur nga rajonet e kërcënuara nga shovinistët grekë, në zonën e Vlorës, Ismail Qemali u kthye në Shqipëri, në krye të një delegacioni të përbërë prej 15 vetësh. Në qershor të vitit 1914, ai u takua me Princ Vidin në Durrës, ku i parashtroi atij gjendjen e rëndë të vendit, pushtimin e Shqipërisë së Jugut nga shovinistët grekë dhe ndihmën që duhej t’u jepej muhaxhirëve që ishin vendosur në ullishtat e Vlorës. Të njëjtën gjë, Ismail Qemali kërkoi edhe nga Komisioni Ndërkombëtar i Kontrollit(KNK) që kishte marrë kontrollin e pushtetit në Shqipëri, pas largimit të Qeverisë së Pavarësisë. “Në 15-16 korrik, në qytetin e Vlorës u zhvillua Mbledhja e Popullit, me përfaqësues nga 13 qytete dhe krahina të vendit, ku u krijua Komiteti për Shpëtimin Kombëtar, ndërsa kryetar u zgjodh Ismail Qemali”, tregon historiani Bardhosh Gaçe. Nga ky Kuvend, u hartua një thirrje drejtuar Fuqive të Mëdha, Princ Vidit dhe Komisionit Ndërkombëtar të Kontrollit, nënshkruar nga 30 përfaqësues. “E vetmja masë, pas mendimit tonë që mund të mbajë Sovranin mbi fron është të sigurojë paprekshmërinë tokësore dhe bashkimin e kombit dhe të shpëtojë nga shfarosja e plotë 100 mijë qenie njerëzore, të cilët duke ikur nga zjarri dhe hekuri e duke lënë mallin e shtëpinë, ishin strehuar në të vetmin kënd të Shqipërisë që ishte ende i lirë, në qytetin e Vlorës dhe rrethet e tij”, shkruhej mes të tjerash në këtë thirrje. Ismail Qemali: Shpresa e vetme, SHBA dhe Presidenti Uillson Në gazetën “Dielli” të Bostonit shkruhet se “në 1 dhjetor të vitit 1915, Ismail Qemali pranonte me dhimbje se Shqipëria e kishte humbur pavarësinë e saj, e shtërgnuar prej të gjitha anëve prej serbëve, malazezëve, bullgarëve dhe grekëve…”. Edhe pse i bëri thirrje Francës për të ndihmuar Shqipërinë, përmes qarqeve diplomatike, zëri i tij ra në vesh të shurdhër. Me krijimin e Partisë Kombëtare Politike të shqiptarëve të Amerikës, në fund të vitit 1917, Ismail Qemali, sipas historianit Bardhosh Gaçe, u zgjodh delegat i saj në Evropë. Por, e vetmja shpresë që ai ushqeu në vitet e fundit të jetës ishte që vendi ynë të mbështetej tek Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe tek Presidenti Uillson, për zgjidhjen e çështjes kombëtare. Për këtë shkak, ai u largua nga Franca për të qëndruar në Madrid e Barcelonë, ku vazhdoi të zhvillonte një veprimtari të gjerë politike e diplomatike. “Lipset me çdo mënyrë të fitojmë Kosovën, Manastirin dhe Janinën e Çamërinë…..Unë dua Shqipërinë nën regjimin demokratik federal për popullin shqiptar”, shkruan mes të tjerash, në një letër të tij, Ismail Qemali. (Përgatitur nga ATSh) Lexo edhe: Pesëdhjetë fakte pak a shumë të njohura të jetës së Ismail Qemalit

Pergatiti: Dr.Li liana Pere. Po, Elvira Diamanti ka një bukuri klasike që është shumë e vlerësuar dhe e dalluar. Ajo ka një shtat të lartë dhe tipare të theksuara, që e bëjnë tërheqëse në skenë dhe ekran. Pjesa më e madhe e vlerësimeve për të lidhen me mënyrën se si ajo përdor bukurinë e saj natyrale për të theksuar karakteret dhe emocionet që luan, duke i dhënë thellësi dhe gravitet çdo personazhi që interpreton. lvira Diamanti është një aktore që ka një estetikë natyrale dhe tërheqëse, e cila i përshtatet shumë roleve dramatike dhe klasike që ka luajtur. Ajo ka një prani të fuqishme në skenë, por bukuria e saj nuk është vetëm fizike—ajo shpesh vlerësohet për thellësinë dhe fuqinë që sjell në interpretimet e saj. Imazhi i saj i thjeshtë dhe i elegancës tradicionale është një nga atributet që i ka mundësuar të portretizojë personazhe të ndërlikuara dhe të forta, duke shfaqur një balancë mes bukurisë klasike dhe natyrës së saj profesionale në aktrim. Elvira Diamanti është një aktore dhe regjisore e njohur shqiptare, e lindur më 30 nëntor 1962 në Tiranë. Ka përfunduar studimet për art dramatik në Institutin e Lartë të Arteve në vitin 1986 dhe menjëherë pas diplomimit nisi karrierën në Teatrin Popullor (sot Teatri Kombëtar). Diamanti ka interpretuar në role të spikatura si në pjesët teatrale "Kush e solli Doruntinën" (1989), "Shtëpia e Bernarda Albës" dhe "Vdekja e Dantonit". Ndër rolet më të njohura të saj në kinematografi është Marigoja në filmin "Përrallë nga e kaluara" (1987). Gjithashtu, ka luajtur në filma si "Nata me hënë" dhe "Shi në plazh". Në vitet 2000-2007, ka qenë drejtoreshë e Teatrit Kombëtar të Fëmijëve (Teatri i Kukullave), dhe më pas drejtoi Arkivin Qendror Shtetëror të Filmit, ku kontribuoi në restaurimin e disa filmave të vjetër shqiptarë. Elvira Diamanti është vlerësuar si një aktore me talent të jashtëzakonshëm, veçanërisht për aftësinë e saj për të mishëruar personazhe komplekse dhe të fuqishme. Interpretimet e saj kanë spikatur për emocionin dhe thellësinë që sjell në role dramatike dhe klasike. Në teatër, ajo është njohur për rolet në adaptimet e veprave të Ismail Kadaresë, si "Kush e solli Doruntinën" dhe "Nata me hënë", ku kritika ka vlerësuar interpretimin e saj për ndjeshmërinë dhe forcën dramatike. Në filmin "Përrallë nga e kaluara", Diamanti portretizoi Marigonë me një realizëm të admiruar, duke lënë një ndikim të fortë te publiku shqiptar. Në përgjithësi, Diamanti cilësohet si një aktore e përkushtuar, e cila ka arritur të përcjellë emocione të fuqishme përmes rolit të saj në skenë dhe ekran. Puna e saj ka kontribuar ndjeshëm në zhvillimin e teatrit dhe kinemasë shqiptare, duke mbetur një figurë e respektuar në artin skenik shqiptar. Elvira Diamanti është vlerësuar si një aktore me talent të jashtëzakonshëm, veçanërisht për aftësinë e saj për të mishëruar personazhe komplekse dhe të fuqishme. Interpretimet e saj kanë spikatur për emocionin dhe thellësinë që sjell në role dramatike dhe klasike. Në teatër, ajo është njohur për rolet në adaptimet e veprave të Ismail Kadaresë, si "Kush e solli Doruntinën" dhe "Nata me hënë", ku kritika ka vlerësuar interpretimin e saj për ndjeshmërinë dhe forcën dramatike. Në filmin "Përrallë nga e kaluara", Diamanti portretizoi Marigonë me një realizëm të admiruar, duke lënë një ndikim të fortë te publiku shqiptar. Në përgjithësi, Diamanti cilësohet si një aktore e përkushtuar, e cila ka arritur të përcjellë emocione të fuqishme përmes rolit të saj në skenë dhe ekran. Puna e saj ka kontribuar ndjeshëm në zhvillimin e teatrit dhe kinemasë shqiptare, duke mbetur një figurë e respektuar në artin skenik shqiptar. Elvira Diamanti është vlerësuar si një aktore me talent të jashtëzakonshëm, veçanërisht për aftësinë e saj për të mishëruar personazhe komplekse dhe të fuqishme. Interpretimet e saj kanë spikatur për emocionin dhe thellësinë që sjell në role dramatike dhe klasike. Në teatër, ajo është njohur për rolet në adaptimet e veprave të Ismail Kadaresë, si "Kush e solli Doruntinën" dhe "Nata me hënë", ku kritika ka vlerësuar interpretimin e saj për ndjeshmërinë dhe forcën dramatike. Në filmin "Përrallë nga e kaluara", Diamanti portretizoi Marigonë me një realizëm të admiruar, duke lënë një ndikim të fortë te publiku shqiptar. Po, Elvira Diamanti ka një bukuri klasike që është shumë e vlerësuar dhe e dalluar. Ajo ka një shtat të lartë dhe tipare të theksuara, që e bëjnë tërheqëse në skenë dhe ekran. Pjesa më e madhe e vlerësimeve për të lidhen me mënyrën se si ajo përdor bukurinë e saj natyrale për të theksuar karakteret dhe emocionet që luan, duke i dhënë thellësi dhe gravitet çdo personazhi që interpreton. lvira Diamanti është një aktore që ka një estetikë natyrale dhe tërheqëse, e cila i përshtatet shumë roleve dramatike dhe klasike që ka luajtur. Ajo ka një prani të fuqishme në skenë, por bukuria e saj nuk është vetëm fizike—ajo shpesh vlerësohet për thellësinë dhe fuqinë që sjell në interpretimet e saj. Imazhi i saj i thjeshtë dhe i elegancës tradicionale është një nga atributet që i ka mundësuar të portretizojë personazhe të ndërlikuara dhe të forta, duke shfaqur një balancë mes bukurisë klasike dhe natyrës së saj profesionale në aktrim.

Eva si perëndeshë e artë e pasurisë hipnotizoi Arabinë Saudite: Nuk është dukur kurrë më bukur GettyImages Para 5 dite Ajo është me të vërtetë mbretëresha e tapetit të kuq Eva Longoria shkëlqeu në “Red Sea Film Festival”, në Jeddah të Arabisë Saudite, duke ecur në tapetin e kuq në një pamje të pabesueshme, tualet magjepsës dhe efektiv. Aktorja “doktoroi” stilin në ngjarje prestigjioze, dhe këtë herë ajo na konfirmoi se epiteti i mbretëreshës së tapetit të kuq nuk e ndjek më kot. Eva Longoria zgjodhi një krijim tepër të fuqishëm që tërheq në mënyrë magnetike shikimet dhe në të njëjtën kohë bashkon minimalen dhe maksimalen, transmeton Telegrafi. Aktorja hollivudiane zgjodhi një tualet të firmosur nga stilisti australian i modës së lartë Steven Khalil – dhe bëri një hit të vërtetë! Bëhet fjalë për një fustan të artë me prerje shumë femërore, i pasuruar me rrudha dhe me një prerje të vogël, që i jepet një dozë seksi nga supet e zhveshura. Eva Longoria 49-vjeçarja atraktive e ka kompletuar edicionin me sandale floriri me taka të larta dhe bizhuteri të shtrenjta, por pa tërhequr vëmendje. Një topuz elegant dhe grim festiv, më i fortë nxirrte në pah fytyrën e bukur të aktores së njohur dhe duhet ta pranojmë që ky është një nga editimet e saj më mbresëlënëse!

Sot më e veçanta ime Rina mbush 19 vjet. RINËS SIME! Shkëlqimi i syve tu i merr pahun valles së yjeve, buzëqeshja jote bleron gjethet e luleve e pyjeve, drita e nurit tënd zgjon smirën e shtojzovalleve, Zemra jote zbut rrëke lumi që derdhen maleve. Urtia jote paqëson lehtë dallgëlartat e deteve, tremb rrufenë, vetëtimën e gjëmimin e reve, ua ndal hovin murrlanit, furtunës e suferinës, hapat tu të lehtë ia shkojnë atyre të balerinës. Qetësia e mendimit tënd çel drynin e arkës, fjalëmblat tua shërojnë acarimin e plagës, zëri yt mbush ajrin si kënga e kryeartëzës, o vështrimbuta ime, qofsh më fatmira vashëz. Sydrenusha ime, flokëmëndafsh e dritëlartë, hijekëndshmja, mëshirëmadhja ime e pamatë, sjelljebukur kurdo, në dritëdiell e në dritëhanë, më sjell çdo ditë pranverë, o imja fisnikja zanë. Urime drita e syve, paç mirësinë e dashurinë e botës!

Pamela Anderson rikthehet e gatshme për Oscar 15 Dhjetor, 2024 - 10:00 pm Pamela Anderson është kthyer. Pas një jete të shpenzuar duke shlyer suksesin e arritur për linjat e saj marramendëse trupapore, të shfaqura në kopertinën e ”Playboy” apo me kostumin e kuq të Baywatch, për aktoren 57-vjeçare ka ardhur momenti i shpengimit. “Asnjëherë nuk është vonë për të ëndërruar, për të filluar nga e para, për të qenë e hapur ndaj mundësive”, shkroi ajo në Instagram, pasi nominimi i saj në Golden Globe për aktoren më të mirë të vitit dhe rruga për në Oscar nuk duket aq e ngushtë në fund të fundit. Pak ditë më parë, gjatë një dreke me kritikët për të prezantuar filmin me të cilin rikthehet në Hollywood pas dekadash mungesë, ”The Last showgirl”, ajo u pyet se si e trajton fushatën për statujat. “Epo nuk e di, është hera e parë për mua,” u përgjigj ajo me zërin e një fëmije. Pa grim, një vështrim i pjekur dhe e qetë, ajo shton se “m’u deshën dekada për të gjetur veten pas asaj eksperience, skandaleve, marrëdhënieve toksike dhe gjërave të këqija të shkruara dhe thëna për mua. Dekada për të qenë në gjendje të jem vetvetja. Gjithmonë kam qenë në pritje të një roli si ky”. Roli erdhi nga një regjisore e turpshme dhe e imët e prejardhjes fisnike kinematografike: Gia Coppola, 37 vjeçe, mbesa e regjisorit të ”Apocalypse Now” në filmin e saj të tretë artistik. “Doja të xhiroja në Las Vegas. Jam e magjepsur nga dritat. Për më tepër, po kërkoja një film që eksploronte marrëdhëniet midis një vajze dhe një nëne beqare”, thotë Coppola

Kate Middleton dhe Princi William publikuan një kartolinë tradicionale të Krishtlindjeve Princi William dhe Kate Middleton (Foto: EPA-EFE) Si çdo vit, disa ditë para Krishtlindjeve, Kate Middleton dhe Princi William publikuan kartolinën e tyre të Krishtlindjes. Në kartolinë është një foto e tyre së bashku me fëmijët, të realizuar në një video emocionuese ku Kate ka folur për gjendjen e saj shëndetësore. Në video kishte edhe një mesazh të shkurtër për fansat e tyre: “Ju urojmë Gëzuar Krishtlindjet dhe Vitin e Ri”. Pak ditë më parë, Princi Harry dhe Meghan Markle postuan edhe një kartolinë familjare për festat e ardhshme. Karta përbëhej nga gjashtë fotografi, duke përfshirë një foto të rrallë të fëmijëve të tyre, djalit Archie dhe vajzës Lilibet. View this post on Instagram A post shared by The Prince and Princess of Wales (@princeandprincessofwales) Fëmijët tërhoqën shumë vëmendje pasi familja nuk i ka publikuar fotot e tyre pasi Lilibet ishte vetëm një bebe. Fotoja tregon fëmijët që vrapojnë drejt Harry-t dhe Meghan-it, teksa i presin krahëhapur. “Në emër të zyrave të Princit Harry dhe Meghan, Dukës dhe Dukeshës së Sussex, Archewell Productions dhe Archewell Foundation, ju urojmë një sezon të lumtur pushimesh dhe një vit të ri”, thuhej në mesazh dhe e gjithë kartela kishte një ngjyra e sfondit jeshile e errët. Një fakt interesant që ka mbërritur së fundmi në publik ka të bëjë me një traditë që anëtarët e familjes mbretërore britanike e ushqejnë çdo vit për Krishtlindje. Domethënë, ata i bëjnë njëri-tjetrit dhurata që nuk kushtojnë shumë, por me një kusht të rëndësishëm – dhuratat duhet të jenë Paul Burrell, shërbëtori i vjetër i Princeshës Diana, zbuloi se Diana dikur i dha djalit të saj William një kalendar me përmbajtje 18+. “Diana ishte shumë qesharake dhe zgjidhte gjithmonë dhurata që të bënin të qeshje. Një vit William mori një kalendar me gra lakuriq, vetëm për ta vënë në siklet dhe funksionoi”, tha Burrell.

50 fakte dhe kuriozitete që nuk i dini rreth Krishtlindjeve 1 – Shkencëtarët norvegjezë kanë hipotetizuar se hunda e kuqe e Rudolfit është rezultat i një infeksion parazitor i sistemit të tij të frymëmarrjes. 2 – Gjermanët ishin të parët që bënë pemët artificiale të Krishtlindjeve. 3 – Çdo vit më shumë se 3 miliard kartolina krishtlindjesh dërgohen vetëm në SHBA. 4 – Të gjithë dhuratat gjatë 12 ditëve të Krishtlindjes barazohen me 364 dhurata. 5 – “Dashuria e vërtetë” e përmendur në këngën “12 ditë Krishtlindje” nuk i referohet një çifti romantik, por i  referohet kodit të Zotit në Kishën Katolike. 6 – Shumica e Santave kanë emra mashkullorë të tillë si Blitzen, Comet dhe Cupid. 7 – Në vitin 350 pas Krishtit, Papa Julius I, peshkop i Romës, e shpalli 25 dhjetorin si ditën zyrtare të festimit të Krishtlindjeve. 8 – Tre ngjyrat tradicionale të Krishtlindjeve janë jeshilja, e kuqja dhe ngjyra e artë. Jeshilja simbol i jetës dhe rilindjes, e kuqja simbolizon gjakun e Krishtit, ndërsa ngjyra e artë përfaqëson pasurinë dhe besnikërinë. 9 – Sipas rekordeve Gines, pema më e lartë e Krishtlindjeve është parë në Uashington në vitin 1950, 67 metra. 10 – Sipas të dhënave të analizuara nga Facebook, 2 javë përpara Krishtlindjeve është koha më popullore e ndarjes së çifteve. 11 – Ndryshe nga besimi popullor, përqindja e vetëvrasjeve gjatë Krishtlindjeve është e ulët. Përqindja më e madhe është gjatë pranverës. 12 – Çorapja më e madhe e bërë ndonjëherë për Krishtlindje kanë qenë 32.56 metra të gjata dhe 14.97 metra të gjerë. Kishte mbi një mijë dhurata brenda. U bë nga fëmijët e Londrës në 2007. 13 – Pemët e Krishtlindjeve janë shitur në Shtetet e Bashkuara që nga viti 1850. 14 – Pemët e Krishtlindjeve rriten për 15 vjet përpara se ato të shiten. 15 – Shumica e vendeve europiane besojnë se shpirtrat, e mirë e të këqinj janë aktivë gjatë 12 ditëve të Krishtlindjeve. 16 – Bolivianët festojnë “Ditën e gjelit” natën e Krishtlindjeve. Disa njerëz sjellin me vete gjelin gjatë daljes së njerëzve, një gjest që simbolizon besimin se një gjeli është kafsha e parë që sinjalizoi lindjen e Jezusit. 17 – Britanikët preferojnë të veshin një kurora letre gjatë darkës së Krishtlindjeve. Në gjuhën angleze ato quhen “Christman Cracker”. 18 – Në Poloni, merimangat apo rrjetat e tyre janë diçka e zakonshme në dekorimet e pemës së Krishtlindjeve pasi sipas legjendës, një merimangë përdori rrjetën për të mbuluar si batanije Jezusin e Vogël. 19 – Alabama ishte vendi i parë amerikan që njohu zyrtarisht Krishtlindjet në vitin 1836. 20 – Krishtlindjet nuk konsideroheshin ditë pushimi në SHBA deri më 26 korrik 1870. 21 – Oklahoma ishte vendi i fundit në SHBA që e shpalli ditën e Krishtlindjeve, zyrtarisht ditë pushimi, në vitin 1907. 22 – Veshtulli sipas anglosaksonëve vjen nga fjala misletan që ka të bëjë me glasën e zogut, sepse sipas tyre kjo bimë përhapet nga glasat e zogut. 23 – Njerëzit e lashtë e konsideronin bimën e veshtullit të shenjtë sepse qëndronte jeshile edhe nxirrte fruta edhe gjatë dimrit, në një kohë kur bimët e tjera thahen. 24 – “Evergreens” është gjithashtu një pemë që qëndron jeshile gjatë gjithë viti dhe është simbol i jetës së përhershme dhe rilindjes. 25 – Për arsye se i shihnin Krishtlindjet si një ditë dekadente e pushimeve katolike, puritanët në Amerikë i ndaluan të gjitha festimet e Krishtlindjeve nga viti 1659-1681. 26 – Për shkak të lidhjeve pagane, zbukurimet ngjyrë jeshile që vendoseshin nëpër shtëpia ishin të ndaluar në Këshillin Kristian të Bragës në shekullin e 6. 27 – “Poinsettia” është një bimë kombëtare në Meksikë, dhe kultivohet nga aztekët që e quajnë bimë të vyshkur. Ngjyra e kuqe e lules sipas tyre simbolizon pastërtinë. 28 – Krishtlindjet i kanë rrënjët në festivalet pagane si Saturnalia (17-23 dhjetor), Kalend (1-5 janar). Kisha kristiane i mohonte fort festime të tilla, duke e caktuar ditë feste 25 dhjetorin, dhe pse nuk ka prova të vërteta se në këtë datë lindi Krishti 29 – Santa Klausi është i bazuar në personazhin real të Shën Nikolait që ka jetuar në shekullin e 4-t. Ka lindur në Patara, në Turqinë e ditëve të sotme. 30 – Ilustrimet e para të Shën Nikolait e tregojnë atë si një person të ashpër, komandues që mbante në dorë një shkop thupër. Ai ishte simbol i disiplinës dhe ndëshkimit. 31 – Puritani Oliver Cromwell i ndaloi festimet dhe zbukurimet e Krishtlindjeve në Angli nga viti 1640-1660. 32 – Ekziston një legjendë që tre femra shumë të varfra, menduan t’i futen jetës së prostitucionit. Megjithatë, ata u shpëtuan nga peshkopi i pasur Shën Nikolai që i mbushi çantat e tyre me monedha ari. 33 – Shpenzimet për Krishtlindje përbëjnë 1/6 e të gjithë shpenzime në Shtetet e Bashkuara. 34 – Sipas UNICEF në botë ka 2.106 mln fëmijë nën moshën 18 vjeç në botë. Sipas kësaj i bie që një shtëpi të ketë mesatarisht 2.5 fëmijë. Santa Klausit i duhet të udhëton 221 mln milje shtëpi më shtëpi me një thes plot 842 mln dhurata. 35 – I komisionuar nga Sir Henry Cole, ilustruesit britanik John Callcott Horsley shpiku kartën e parë të Krishtlindjeve në vitin 1843. 36 – Dekorimet e para për pemën e Krishtlindjeve janë përdorur mollët pasi kishin ngjyrën e kuqe, për të krijuar atë që quhej Pema e Parajsës. 37 – Në vitin 1962, pulla e parë postare e Krishtlindjeve doli në Shtetet e Bashkuara të Amerikës 38 – Në Gjermani, Heiligabend ose darka e Krishtlindjeve, thuhet se është kohë magjike kur qetësia në zemër arrin të dëgjojë kafshët të flasin. 39 – Zoti i Vikingëve Odin është një nga paraardhësit e Santa Klausit modern. Sipas miti, Odin ecte me kuajt e tij fluturues. Gjatë dimrit, Odin shpërndante dhurate, por edhe ndëshkime për fëmijët që nuk silleshin mirë. 40 – I pari person që dekoroi pemën e Krishtlindjeve ishte ish-Protestanti Martin Luther. Sipas legjendës ai ishte shumë i apasionuar pas bukurisë së poçave zbukurues. 41 – Në SHBA ndodhen 21 mijë ferma pemësh Krishtlindjesh. Në vitin 2008 u mbollën 45 mln pemë. 42 – Kënga “White Christmas” e Irving Berlin është kënga më e mirë e Krishtlindjeve e të gjitha kohërave, me 100 mln shitje në të gjithë botën. 43 – Presidenti Teodor Rusvelt, një ambientalist fanatik, i ndaloi pemët e Krishtlindjeve në Shtëpinë e Bardhë në vitin 1901. 44 – Kopja e parë e referimit të një peme Krishtlindjesh ishte në vitin 1531 në Gjermani. 45 – Rreth 30-35 mln pemë të vërteta Krishtlindjesh shiten çdo vit në SHBA. 46 – Kënga e famshme “Jingle Bells” u shkrua në fakt për Ditën e Falënderimeve. U kompozua në vitin 1857 nga James Pierpont. 47 – Pemët origjinale të Krishtlindjesh u zëvendësuan nga pemët artificiale në vitin 1991. 48 – Në Armeni, darka e Krishtlindjeve festohet me peshk, lakër dhe spinaq. 49 – Dritat elektrike me ngjyra të Krishtlindjeve për herë të parë u përdorën në vitin 1854. 50 – Në vitin 1647, parlamenti anglez kaloi ligjin për t’i bërë Krishtlindjet ilegale. Në krye ishte lideri puritan Oliver Cromuell./ Përgatiti: Tirana Observer/

Historia/ Pse Krishtlindja festohet ne 25 dhjetor Krishtlindja Krishtlindja festohet për të kremtuar lindjen e Jezu Krishtit, për të cilin të krishterët besojnë se është Biri i Perëndisë. Megjithatë, disa raporte kanë pikëpamje të ndryshme për këtë. “25 dhjetori nuk është data e përmendur në Bibël si dita e lindjes së Jezusit; Bibla është në të vërtetë e heshtur në ditën ose në kohën e vitit kur Maria u tha se e lindi atë në Betlehem. Të krishterët më të hershëm nuk e festuan lindjen e tij”, thotë një raport i Washington Post. Kjo e zhvendos vëmendjen tonë në disa shënime që përshkruajnë se si dhe pse 25 dhjetori festohet si ditëlindja e Jezusit. Në Degën e Artë, antropologu James George Frazer ka folur se pse Krishtlindjet festohen më 25 dhjetor. Megjithatë ka një sërë teorish që anulojnë teorinë e paraqitur nga Frazer. Ashtu si festimi rreth Krishtlindjes, disa teori flasin edhe për datën e lindjes së Jezusit. Besohet se Jezusi ka lindur midis viteve 6 dhe 4 para Krishtit. Historia e Krishtlindjeve Krishtlindjet janë një ngjarje vjetore që ka një rëndësi të madhe fetare dhe kulturore. Emri Krishtlindje rrjedh nga fjalët ‘Mesha e Krishtit’. Sipas të dhënave, data e parë e regjistruar e festimit të Krishtlindjeve ishte në vitin 336; ishte gjatë kësaj kohe të perandorit romak Konstandin, i cili ndodh të jetë perandori i parë romak i krishterë. Historia më e zakonshme rreth vëzhgimit të Krishtlindjes ishte kur Marisë, nënës së Jezusit, iu tha se do të kishte një fëmijë të veçantë nga Zoti. Thuhet se Nënë Mari e mori këtë parashikim më 25 mars dhe nëntë muaj më vonë më 25 dhjetor lindi Jezusi. Kjo mund të jetë një nga teoritë ku 25 dhjetori erdhi si lindja e Jezusit dhe kështu festohet. Pas këtij parashikimi, Jezusi lindi në një grazhd në Betlehem. Kalendari Gregorian, në bazë të të cilit festohen sot Krishtlindjet, nuk ka ekzistuar në atë kohë, prandaj nuk ka asnjë provë se ai ka lindur më 25 dhjetor. Një nga teoritë flet për evropianët. Kjo teori thotë se disa shekuj më parë, evropianët e hershëm shënuan dritën dhe lindjen në ditët më të errëta të dimrit. Ndërsa prisnin ditë më të gjata dhe orët e zgjatura të dritës së diellit, ata festuan solsticin e dimrit. Rëndësia e Krishtlindjeve Krishtlindjet janë një ditë me rëndësi fetare për ata që kanë besim në krishterim. Në këtë ditë, këta njerëz kujtojnë Jezu Krishtin, kujtojnë sakrificat e tij dhe bëjnë një shërbim masiv. Në shërbesën masive, të krishterët kujtojnë se si vdiq Jezusi dhe si kthehet në jetë më vonë. Shumë besojnë se kjo ditë është e vërteta e jetës shpirtërore. Ata besojnë se para lindjes së Jezusit bota ishte plot urrejtje, lakmi dhe hipokrizi; megjithatë lindja e Jezusit zhduki të gjitha gjërat e liga dhe mbizotëroi lumturinë në botë. Të krishterët festojnë këtë ndryshim të botës që kishte ndodhur pas lindjes së Jezusit. Ata besojnë se që kur ai erdhi për të shpëtuar të gjithë njerëzimin nga të gjitha vuajtjet, sakrifica e tij përfundimtare gjatë kryqëzimit duhet të përkujtohet. Asnjë diskutim rreth Krishtlindjeve nuk është i plotë pa përmendur Santa Claus. Krijesa mitike Santa Claus është e lidhur ngushtë me Krishtlindjet dhe fëmijët shihen duke pritur që Babadimri të mbërrijë me një slitë dhe t’u lërë dhurata. Kjo traditë është mbajtur gjallë deri më sot dhe në disa vende njerëzit angazhohen në lojën e Secret Santa. Tradita e Krishtlindjes Ka disa tradita që lidhen me Krishtlindjet. Më e zakonshmja midis tyre është ajo ku njerëzit angazhohen në parakalimin e festave, pjekjen e biskotave, dekorimin e pemës së Krishtlindjes dhe trokasin gotat. Traditat e Krishtlindjeve ndryshojnë nga rajoni në rajon. Për shembull, në Filipine gjatë kësaj kohe festohet festivali i fanarëve gjigantë. I njohur gjithashtu si Ligligan Parul kjo dritë përmban fener që simbolizon yllin e Betlehemit. Për shkak të kësaj tradite, San Fernando quhet kryeqyteti i Krishtlindjeve i Filipineve. Një tjetër aspekt i rëndësishëm i Krishtlindjeve është përdorimi i ngjyrës së kuqe, gold dhe jeshile. Këto ngjyra nënkuptojnë festimet. Ndërsa e kuqja simbolizon gjakun e Krishtit, ari është një nga dhuratat nga Tre Mbretërit dhe jeshile është ngjyra e jetës së përjetshme. Këndimi i Carol është gjithashtu një pjesë e Krishtlindjeve. Megjithëse këngët këndohen gjatë gjithë vitit, ka disa prej tyre që këndohen posaçërisht gjatë kësaj periudhe. Qofshin filma apo letërsi, ne i kemi parë gjithmonë Krishtlindjet të festohen me një pemë të zbukuruar bukur. Kjo pemë është zakonisht një bredh dhe përdorimi i pemës daton në kohët e hershme kur romakët përdorën për të dekoruar tempujt e tyre në festivalin e Saturnalia. Mbretëresha Victoria e bëri pemën e Krishtlindjes të popullarizuar në Mbretërinë e Bashkuar kur burri i saj Princi Albert solli një pemë nga Gjermania dhe e vendosi në kështjellën Windsor. Kurora e Krishtlindjes është gjithashtu një pjesë tjetër e rëndësishme e festimit të Krishtlindjeve. Kurora e Krishtlindjeve përdoret si simbol nderi dhe fitoreje. Ajo u përdor për të përfaqësuar fillimin e Krishtlindjeve. Një pjesë tjetër më e rëndësishme e festimit të Krishtlindjeve është gjethja me gjelbërim të përhershëm. Përdorimi i gjetheve daton në festat pagane dhe romake. Disa besojnë se është fitorja e jetës mbi errësirën. Çorapet e Krishtlindjeve janë ato çorape të bukura të cilat janë popullarizuar nga filmat dhe kinematë. Ekziston një histori e bukur pas përdorimit të çorape. Thuhet se një herë Shën Nikolla hodhi monedha ari në oxhakun e një familjeje të varfër për t’i ndihmuar. Monedhat ranë brenda çorape të cilat vareshin pranë zjarrit për t’u tharë. Prej këtu erdhi në ekzistencë koncepti i çorape. Një pjesë e bukur e festës së Krishtlindjes është veshtulla. Druidët e nderojnë këtë bimë për aftësinë e saj për të mbijetuar edhe pa rrënjë. Bima e veshtullit ka vlera të jashtëzakonshme mjekësore dhe korret vetë gjatë solsticit të dimrit. Ndër traditat e tjera të Krishtlindjeve janë plasja e fishekzjarreve, ardhja e kalendarit të Krishtlindjes dhe shkëmbimi i kartolinave të Krishtlindjeve. Krishtlindja është një festë gëzimi, argëtimi, eksplorimi i aspekteve të panjohura të historisë dhe kujtimi i asaj që njerëzimi ka mbijetuar në kaq shumë vite.

E vërteta e shqipes 6000-vjeçare! Flet Anila Omari, gjuhëtare: Ja pse…! 2024 Prof. dr. Anila Omari, akademike, gjuhëtare dhe leksikografe e ftuar në emisionin Shqip nga Rudina foli për herë të parë, për debatin e madh për vjetërsinë e shqipes që nisi pas publikimit të artikullit të Science, ku u konfirmua se gjuha shqipe është një ndër tre gjuhët më të vjetra indo-europiane, që flitet ende. Zonja Omari shpjegon arsyen pse pseudo gjuhëtaret hapën debatin për vjetërsinë e shqipes, menjëherë pas këtij artikulli, duke hedhur tezën se bota e njeh shqipen si gjuhën më të vjetër në botë, ndërsa gjuhëtarët shqiptarë e mohojnë. “Thelbi i këtij projekti të Revistës Science i bërë nga një numër i madh autorësh, ishte t’i jepej përgjigje se kur janë shkëputur gjuhët indoeuropiane nga trungu i përbashkët indoevropian. Sepse deri tani vonë ka pasur dy teza. Njëra tezë ishte ajo anatoliane e cila sugjeronte se para 9 mijë vjetësh popujt indoevropianë janë shkëputur nga trungu i tyre i përbashkët në zonën e Anatolisë. Ndërsa teza e dytë pohonte se popujt indoevropianë janë shkëputur para 6 mijë vjetësh nga trungu i tyre për të ardhur drejt Evropës valë-valë. Këto janë dy teza krejt të kundërta me njëra-tjetrën që nuk kishin marrë një përgjigje përfundimtare. Ky projekt prodhoi një teori hibride: teoria e periudhës 8100 vjeçare, duke i pajtuar të dyja këto teza. Pra janë nisur nga zona anatoliane, 8100 vjet më parë dhe pastaj një degë ka shkuar drejt veriut dhe kanë ardhur drejt veriut të Evropës e më tej janë shpërndarë.Në këtë projekt të revistës Science janë përcaktuar me tabela dhe grafikë periudhat kur janë shkëputur grupet e gjuhëve indoevropiane. Sipas të dhënave të tyre shqipja është shkëputur 6 mijë vjet më parë. Shqipja duke qenë një gjuhë indoevropiane, rrjedh nga ky trung i përbashkët indoeuropian dhe kush më parë dhe kush më vonë është shkëputur nga ky trung.Nëse do të flasim për vjetërsinë e shqipes, duhet të flasim për vjetërsinë ë e gjuhëve në përgjithësi ose e gjuhëve njerëzore. Dhe kjo është një përgjigje shumë e vështirë për tu dhënë, sepse nuk ka një përgjigje të saktë. Gjuhët nuk kanë moshë, nuk iu dihet me saktësi mosha.Mendohet që gjuha njerëzore ka lindur në Afrikë, në një periudhë kohore rreth 200 mijë deri 60 mije vjet më parë.Në këtë kuptim të gjitha gjuhët janë po aq të lashta sepse rrjedhin nga kjo gjuhë, që mendohet të ketë qenë një dikur, dhe pastaj është degëzuar.Gjuhëtarët dhe autorët e gramatikave historike të shqipes, që e kanë studiuar shqipen në themel historikisht, e kanë përcaktuar kohën e krijimit të shqipes, në periudhën e vonë latine para ardhjes së sllavëve.Kjo është një fazë e shqipes 6 mijë vjeçare. Gjuhëtarët shqiptarë i përmbahen tezës së prejardhjes ilire të shqipes. Ndaj kur thonë shqipja, përfytyrojnë këtë gjuhë me pak a shumë këto tipare që njohim ne sot. Kjo tezë i referohet në mënyrë të veçantë ndarjeve dialektore që pohohet të ndodhur në këtë periudhë. Pra i referohen shqipes me dy dialekte kryesore, të cilat sa janë të vjetra janë edhe të reja sepse gjuha lëviz.Gjuhëtarët shqiptarë pranojnë se shqipja është vazhdimësi e ilirishtes. Për këtë bazohen te leksiku.Shqipja ka një numër të madh fjalësh të përbashkëta me gjuhët e tjera indoevropiane. Llogaritet që mesatarisht një gjuhë ruan 200 fjalë të lashta. Për shqipen Gustav Meyer ka nxjerrë mbi 400 fjalë të trashëguara.Profesor Bardhyl Demiraj në librin Etimologjia Shqipe me fjalë të trashëguara ka identifikuar mbi 500 njësi leksikore. Pra shqipja ka një numër të madh fjalësh të vjetra. Dhe këto dëshmojnë lashtësinë e të paktën periudhës indoevropiane.Këto të dhëna na shfaqen në bazë të gjuhësisë krahasimore, sepse ne nuk kemi të dhëna shkrimore. Po të kërkoni në internet dalin të dhëna se ka shumë gjuhë të vjetra. Por nëse themi që gjuhët janë njësoj të vjetra deri në periudha dhjetëra-mijëra vjeçare, atëherë pse duhet të diskutojmë për gjuhë të vjetra dhe më pak të vjetra?Dallimi është te gjuhët e shkruara. Në këtë rast ne i referohemi fakteve shkrimore, pasi thuhet që një gjuhë është e vjetër kur bazohet në dëshmi shkrimore. Sepse mbështetesh në një provë.Përsa i përket gjuhëve të gjalla, në revistën Science thuhet se shqipja është një ndër tre gjuhët e lashta që ende flitet sot, së bashku me armenishten dhe greqishten.Por përsa i përket lashtësisë ne mund të themi që jemi ndër popujt më të vjetër në Ballkan.”, u shpreh gjuhëtarja Anila Omari .

Piktura është "Një Shqiptare" nga Erwin Speckter, e realizuar në vitin 1831 dhe ruhet në Hamburger Kunsthalle në Hamburg.  Ky portret paraqet një grua shqiptare me veshje tradicionale, duke ofruar detaje të hollësishme të kulturës dhe kostumeve shqiptare të asaj kohe.  Erwin Speckter nuk ishte shqiptar. Ai ishte një piktor gjerman, i lindur në vitin 1806 në Hamburg, Gjermani. Speckter ishte i njohur për punimet e tij që shpesh frymëzoheshin nga udhëtimet në Evropë dhe nga kultura të ndryshme. Në shekullin e 19-të, shumë artistë perëndimorë udhëtuan në vendet e Ballkanit dhe Mesdheut për të pikturuar skena dhe portrete të jetës tradicionale dhe njerëzve vendas.  Frymëzimi për këtë portret të titulluar "An Albanian" mund të ketë ardhur nga përvoja e tij gjatë udhëtimeve në rajonet ku shqiptarët jetonin ose nga kontaktet me kulturën shqiptare. Në atë periudhë, shqiptarët ishin një temë erëndësishme për shumë artistë evropianë për shkak të veshjeve të tyre të veçanta dhe kulturës së pasur. Ky portret është një shembull i asaj se si artistët perëndimorë përpiqeshin të paraqisnin eksotizmin dhe bukurinë e Ballkanit. Po, piktura "An Albanian" e Erwin Speckter është vlerësuar si një vepër e rëndësishme e shekullit të 19-të, veçanërisht në kontekstin e orientalizmit dhe interesimit të artistëve evropianë për kulturat e ndryshme të Ballkanit dhe Mesdheut. Vepra është pjesë e koleksionit të Hamburger Kunsthalle në Hamburg, një muze prestigjioz që përmban piktura nga artistë të njohur ndërkombëtarisht. Kjo pikturë vlerësohet për disa arsye: 1. Përfaqësimi i kulturës shqiptare: Speckter ka shfaqur veshjet tradicionale shqiptare, duke dokumentuar estetikën dhe traditat e kohës. Ky portret ka rëndësi kulturore për shqiptarët si dëshmi e vëmendjes që Evropa i kushtoi identitetit të tyre në atë periudhë. 2. Aftësia artistike: Piktura shquhet për realizmin e saj dhe mënyrën se si piktori trajton detajet e fytyrës, veshjes dhe sfondit natyror, duke krijuar një kompozim të qetë, por tërheqës. 3. Interesi historik dhe artistik: Në shekullin e 19-të, udhëtimet dhe përjetësimi i kulturave të ndryshme në art ishin shumë të vlerësuara. Kjo pikturë është një shembull i kësaj prirjeje, ku shqiptarët shpesh përshkruheshin si simbol i fisnikërisë dhe qëndresës. Speckter nuk është ndër emrat më të njohur në artin botëror, veprat e tij si kjo mbeten të rëndësishme për historinë e artit dhe për dokumentimin e kulturave tradicionale, përfshirë atë shqiptare.

Kjo pikturë është krijuar nga artisti francez Camille Corot dhe titullohet "Gruaja Shqiptare". Piktura përfaqëson një vajzë shqiptare e veshur me kostum tradicional, një shembull i pasqyrimit të kulturës shqiptare në artin perëndimor të shekullit të 19-të. Interpretimi i kësaj pikture mund të përfshijë disa aspekte: 1. Veshja tradicionale - Artistët e huaj shpesh e shikonin Shqipërinë si një vend ekzotik dhe paraqisnin kostumet e saj tradicionale si një simbol i autenticitetit dhe bukurisë. 2. Shprehja e fytyrës - Gruaja duket e qetë dhe reflektuese, ndoshta duke përfaqësuar dinjitetin dhe forcën e karakterit që artisti e perceptonte si tipike për gratë shqiptare. 3. Peizazhi i sfondit - Me sfondin e errët dhe malor, piktura mund të simbolizojë lidhjen e ngushtë të shqiptarëve me natyrën dhe tokën e tyre.

Jolie: Gjatë xhirimeve të filmit “Maria” fëmijët e mi e panë dhimbjen brenda meje Angelina Jolie në rolin e Maria Callasit Përktheu: Vita Abrashi-Kajtazi 19 dhjetor 2024 09:30 Shpërndaje në: Aktorja e njohur, Angelina Jolie ka folur hapur për eksperiencën e saj gjatë xhirimeve të filmit “Maria”, i cili është biografi për këngëtaren e njohur të operas, Maria Callas.  You can skip this ad in 5 Advertisement Në intervistë për BBC-në , ajo ka theksuar se dy nga djemtë e saj më të mëdhenj, Maddox dhe Pax, të cilët punuan si asistentë në prodhimin e filmit, panë “dhimbjen e saj”, një anë të cilën Jolie ka thënë se nuk e kanë parë më herët. Ajo ka theksuar se përkundër që zakonisht është diskrete për ndjenjat e saj, ata e panë atë në momente të ndjeshme, pasi roli kërkonte që ajo të shprehte dhimbje të thella, që lidhen me jetën dhe vështirësitë e Callasit. “Ata nuk e kishin përjetuar kurrë nga afër mënyrën se si unë i shpreh dhimbjet, gjë që zakonisht një prind e fsheh nga fëmijët”, ka thënë Jolie, duke shtuar se pas këtyre momenteve të vështira, ata shpesh e mbështesnin me përqafime ose i sillnin një filxhan çaj. Jolie gjithashtu ka folur për kërkesat tjera të këtij roli, veçanërisht mësimin e operës. Ajo ka kaluar shtatë muaj trajnime, një periudhë shumë e vështirë që kërkonte kontroll të thellë të frymëmarrjes dhe trupit. Ajo ka shpjegoi se nuk kishte asnjë përvojë të mëparshme në këndimin e operës, por pas këtyre trajnimeve ajo e vlerësoi këtë sfidë si një nga më të vështirat e karrierës së saj. “Ishte ndoshta një nga fushat ku ndihesha më e pasigurte”, ka thënë ajo, duke shtuar se gjithashtu ishte privilegj që kishte mundësinë të provonte diçka të re, që nuk e kishte bërë më parë. Djemtë e saj, Maddox dhe Pax, janë shprehur të mrekulluar për profesionalizmin që panë gjatë xhirimeve. Regjisori i filmit, Pablo Larraín, ka thënë se ata ishin “shumë të angazhuar dhe profesionistë” në punën e tyre. Në film, Pax, ka incizuar shumë nga praktikat e këndimit të Jolie-s, duke qenë pranë saj gjatë ditëve më të vështira të trajnimit. “Është gjithmonë e mirë që fëmijët të shohin mamanë e tyre që nuk e ka të lehtë punën, por shpërthen, lufton, dështon dhe përpiqet përsëri”, ka thënë Jolie, duke shtuar se ky ishte moment shumë i rëndësishëm dhe i bukur për marrëdhënien me fëmijët e saj. Filmi “Maria”, që tregon jetën e Maria Callas në vitet e fundit të saj, ka marrë kritika të ndryshme, por ka pasur vlerësime për performancën e Jolie-s.  Disa kritikë kanë thënë se ajo është “fascinuese” dhe “i jep Callasit bukuri dhe forcë të brendshme”, ndërsa të tjerë kanë menduar se interpretimi i saj ka pasur ngjyrim të ftohtë dhe ka shfaqur pasiguri. Megjithatë, Jolie ka thënë se opera është art i fuqishëm që e ka mundësinë të lidhet thellë me shpirtin e njeriut dhe se kjo është një nga arsyet pse ky film është kaq i rëndësishëm për të gjithë. Filmi do të shfaqet në kinematë britanike më 10 janar 2025. #maria callas #Angelina Jolie #fil mi

Papa Françesku feston sot 88-vjetorin e lindjes, urime nga e gjithë bota Papa Françesku mbush sot 88 vjeç. Është ditëlindja e 12-të, që feston në Vatikan, që nga koha e zgjedhjes në fronin e Shën Pjetrit. Nga e gjithë bota mbërrijnë vazhdimisht urime me dashuri të madhe. Më 17 dhjetor, Papa Françesku mbush 88 vjeç. Në Vatikan arrijnë urime nga mbarë bota, edhe nga bota shqiptare. Personalitete të të gjitha fushave e njerëz të thjeshtë i drejtojnë Papës urime zyrtare e personale, të shkruara e të pashkruara, që shpesh kanë formën e lutjes. Sot Ditëlindja e . Atit tè Shenjtë Jorge Bergoglio, i lindur më 17 dhjetor 1936 në Buenos Aires, Kanë kaluar 88 vjet nga ai 17 dhjetor i vitit 1936, kur në Buenos Ajres të Argjentinës, u lind Jorge Mario Bergoglio. Bir emigrantësh piemontezë, kur ishte fëmijë thoshte se kur të rritej, do të bëhej kasap. Ishte i apasionuar pas këngës dhe e kishte zakon të dëgjonte çdo javë në radio një emision me muzikë lirike, së bashku me të ëmën dhe me vëllezërit. I ati i mësoi rëndësinë e punës. Vërtet, Papa i ardhshëm bëri punë të ndryshme dhe u diplomua si teknik kimik. Thirrja e Zotit Por horizonti më i rëndësishëm i jetës së tij është, pa dyshim, feja në Zotin, ushqyer nga gjyshja, Rosa Margherita Vassallo. Në vitin 1958, Jorge Mario Bergoglio hyri në noviciatin e etërve jezuitë. Në atë periudhë, qe e rëndësishme për fenë e tij një infermiere, murgesha Cornelia Caraglio, e cila i shpëtoi jetën, duke e bindur mjekun t’i jepte dozën e duhur me antibiotikë, për të kuruar bronkopolmonitin. Këtë “grua të mirë, të guximshme, aq sa të diskutonte edhe me mjekët”, 3 marsin e kaluar, Papa Françesku e falenderoi publikisht, gjatë takimit me një delegacion infermierësh. Meshtaria Në vitin 1969, Bergoglio u shugurua meshtar. Atë ditë, gjyshja i dha një letër, që e kishte shkruar për gjithë nipat e vet. I riu Jorge Mario e ruajti në librin e lutjeve. Në të shkruhet: “Paçi një jetë të gjatë të lumtur. Por, nëse ndonjë ditë, dhimbja, sëmundja, ose humbja e njerëzve të dashur do t’ju shkurajojnë, kujtohuni se një psherëtimë para Tabernakullit, ku është martiri më i madh e më mbretëror e, një vështrim drejt Marisë, që rri në këmbët e kryqit, mund të pikojë një sumbull balsami edhe mbi plagët më të thella e më të dhimbshme”. Kryeipeshkëv i Buenos Ajres Në vitin 1973, atë Bergoglio u emërua epror provincial i jezuitëve të Argjentinës. Më 1992, e gjejmë kryeipeshkëv të Buenos Ajresit, primat të Argjentinës. Në Koncistorin e 21 shkurtit 2001, Papa Gjon Pali II e krijoi kardinal. “Sot paradite – pohoi shenjti i ardhshëm Vojtila, në atë rast – Roma ‘katolike’ shtrëngohet rreth kardinajve të rinj, në një përqafim të ngrohtë, me vetëdijen se po shkruhet një faqe tjetër e rëndësishme e historisë së saj dymijëvjeçare”. Ishte preludi i një faqeje tjetër historike: asaj, që në vitin 2003, e shkroi vetë Papa - i pari, ardhur nga Amerika; i pari, jezuit. Zgjedhja në fronin e Shën Pjetrit Pas dorëheqjes së Papës Benedikti XVI, kardinali i atëhershëm erdhi në Romë për Konklavin. Por fati nuk i kishte lënë vetëm diskutimet për mënyrën e mbarështimit të Kishës nga një papë i ardhshëm. Më 13 mars 2013, ai vetë u zgjodh në fronin e Shën Pjetrit, si “Papë i ardhur nga fundi i botës”. “Koha është superiore në krahasim me hapësirën”: ky pohim i Papës Françesku, në Nxitjen e tij të parë apostolike “Evangelii gaudium”, flet qartë për vitet e para të papnisë së tij. Për Jorge Mario Bergoglio-n - Papa i parë jezuit, i pari nga Amerika Latine, i pari që mori emrin e shën Françeskut dhe, i pari i kohëve moderne, që u zgjodh pas dorëheqjes së paraardhësit të tij – “hapësira kristalizon proceset, ndërsa koha projekton drejt së ardhmes dhe na shtyn të ecim me shpresë”. Ja pse ky konceptim i kohës bëhet çelës për të kuptuar papninë aktuale, që realizohet në dy mënyra: njëra progresive dhe tjetra rrethore. E para është ajo, që bën të mundur “fillimin e proceseve”; ndërsa e dyta, është përmasa e takimit dhe e vëllazërimit. Në këto kohëra ku mbarë njerëzimi vuan dramën e dhunës, ne mblidhemi rreth Teje, Ati i Shenjtë, duke të kërkuar prej Zotit paqen në botë. Ky është mesazhi i urimit tonë për Papën Françesku me rastin e 88-vjetorit të lindjes. Ne besojmë se kjo mund të jetë dhurata më e mirë nga besimtarë e mbarë botës. Të jemi artizanë të paqes së bashku me Ju për të përballuar kulturën e luftës, urrejtjes, injorancës.

"Si një yll që ndriçon qiellin e kulturës shqiptare, Tinka Kurti mbetet simbol i talentit, përkushtimit dhe shpirtit të pashuar artistik. Ylli shkodran që lindi për të ndriçuar skenat dhe ekranet, la pas një trashëgimi të artë që kalon kufijtë e kohës. Në çdo rol, në çdo fjalë dhe në çdo skenë ku shkelte, ajo ngjallte emocion, frymëzim dhe respekt. Në historinë e artit shqiptar, emri i saj është gdhendur përgjithmonë si një monument i gjallë i talentit të vërtetë dhe i shpirtit të palodhur artistik." Tinka Kurti, e njohur si "nëna e skenës shqiptare", përfaqëson një figurë madhore në kinematografinë dhe teatrin shqiptar. E lindur më 17 dhjetor 1932 në Sarajevë, ajo u rrit në një familje artdashëse ku nëna e saj kishte qenë aktore në Teatrin Kombëtar të Sarajevës. Pasi u shpërngul në Tiranë në moshën 13-vjeçare, Tinka e nisi rrugën e saj drejt skenës, duke kapërcyer pengesa të shumta, përfshirë edhe përjashtimin nga shkolla për "prirje liberale". Karriera dhe Çmimet e Tinka Kurtit Në teatër, ajo interpretoi mbi 260 role, ndërsa në kinematografi realizoi 95 role, duke sjellë në jetë personazhe që mbeten të paharrueshme për publikun shqiptar. Në Festivalin e parë të Teatrit Shqiptar, Tinka fitoi çmimin "Aktorja më e mirë e Republikës" me rolin e saj në dramën “Toka Jonë” me regji të Kol Jakovës. Ky ishte momenti që e ngriti në nivelin e aktorëve profesionistë. Tituj dhe vlerësime të tjera 1. Artiste e Merituar (1961) 2. Artiste e Popullit – një nga vlerësimet më të larta për artistët në Shqipëri, që nderon kontributin e saj të jashtëzakonshëm. 3. "Grand Master" – i akorduar nga Presidenti i Republikës së Shqipërisë për veprimtarinë e saj të gjatë dhe të suksesshme në art. 4. Enciklopedia e Institutit Biografik Amerikan – Në vitin 1994, Tinka Kurti hyri në këtë enciklopedi si një nga 5,000 gratë më të shquara në botë. 5. Në vitin 2007, më 17 dhjetor, ajo u ftua në Uashington (SHBA) për të vendosur një pllakë mermeri me emrin e saj në këtë institut prestigjioz. Trashëgimia Rrugëtimi i saj i gjatë, që nisi në skenën e Teatrit "Migjeni" të Shkodrës, la gjurmë të thella në kulturën shqiptare. Puna e saj nuk u kufizua vetëm në Shqipëri, pasi figurat që ajo solli në ekran dhe në teatër mbartën mesazhe universale. Roli i saj i fundit në kinematografi ishte në filmin “Bota” (2014), duke përmbyllur një karrierë të ndritur dhe frymëzuese. Falë talentit dhe përkushtimit të saj, Tinka Kurti mbetet një simbol i qëndrueshmërisë dhe pasionit për artin. Vlerësimet kombëtare dhe ndërkombëtare që ka marrë dëshmojnë se ajo është një ikonë e pavdekshme e kulturës shqiptare. "Tinka Kurti nuk është thjesht një emër, por një epokë që nuk do të shuhet kurrë në artin shqiptar. Ajo është zëri që flet përmes roleve të saj, shpirti që ngjall jetë në skenë dhe kujtesa që do të mbetet përjetësisht gjallë në zemrat tona. Si një yll që nuk perëndon kurrë, trashëgimia e saj do të ndriçojë udhët e artistëve të rinj, duke dëshmuar se arti i vërtetë jeton përtej kohës."

Princesha Kate është mikpritese e përsosur pasi asaj, i është bashkuar familja mbretërore në shërbimin e këngëve të Krishtlindjeve Princi dhe Princesha e Uellsit kanë shijuar një natë festive me fëmijët dhe të ftuarit e tyre Danielle Stacey Korrespondenti Mbretëror në internet Londra Kate, 42 vjeçe, dukej bukur me një pallto të kuqe festive me një hark të madh të zi nga Sarah Burton për Alexander McQueen ndërsa mbërriti në Westminster Abbey në Londër për mbrëmjen festive. Princesha u përshëndet jashtë kishës nga Reverendi Dr David Hoyle, Dekan i Westminster. Shikoni ardhjen e Kate më poshtë... Shikoni: Princesha Kate është festive në të kuqe teksa mbërrin në shërbimin e këngës Kate mbërriti përpara familjes së saj për të përshëndetur të ftuarit dhe interpretuesit e famshëm në Chapter House of the Abbey përpara se të ecte përreth për të përshëndetur të ftuarit e tjerë. Kur këngëtarja Paloma Faith shprehu simpatinë për Princeshën, e cila këtë vit iu nënshtrua kimioterapisë, Kate u përgjigj: "Nuk e dija se këtë herë vitin e kaluar do të ishte viti që sapo e kisha kaluar". Mamaja e tre fëmijëve më pas u kthye jashtë ndërsa burri i saj krenar, Princi i Uellsit mbërriti me tre fëmijët e çiftit, Princin George, Princeshën Charlotte dhe Princin Louis. Të rinjtë mbretërorë ndaluan për të vendosur dedikimet e tyre në Pemën e Mirësisë jashtë Abbey para se të uleshin për të parë shërbimin, ku Charlotte mori një surprizë të madhe.

Poezi nga Mahatma Gandhi Merr një buzëqeshje,dhuroja atyre që nuk e kanë patur asnjëherë. Merr një rreze dielli,dhe bëje të fluturojë atje ku mbretëron nata. Zbulo një burim,bëj të lahen ata që jetojnë në baltë. Merr një lot vendose në syrin e atyre që nuk kanë qarë kurrë. Merr kurajëndhe vendose në shpirtin e kujt nuk di të luftojë Zbulo jetën,rrëfeja atyre që nuk dinë ta kuptojnë Merr shpresën,dhe jeto në dritën e saj Merr bollëkun,dhe dhuroja kujt nuk di të dhurojë Zbulo dashurinë,dhe bëja të njohur botës./  KultPlus.com

Disa preferojnë ta vizitojnë këtë liqe për të kaluar fundjavën me familjen apo shoqërinë, por disa të tjerë edhe për të peshkuar. Liqeni i Badovcit është i pasur me lloje të ndryshme peshqish. Bekim Graina çdo javë vjen nga Prishtina për të peshkuar këtu. Që nga paslufta, Graina thotë se merret me peshkim. Mirëpo, e veçanta e këtij peshkatari, është se ka vetëm një lloj peshku që e peshkon, e ai është Krapi. Graina: Jam i dashuruar në Krapin “Më së shpeshti e vizitojë liqenin e Badovcit , sepse ndihem shumë mirë këtu edhe peshk ka. Kam filluar duke shtuar nëpër reka. Këtu në Badovc e bëjë peshkimin e Krapit. Këtu vij shumë shpesh dhe kur të vijmë rrimë një deri dy natë, por mund të ndodh deri në katër ditë që qëndrojmë në liqen. Nuk është peshkim i shpejtë, por është peshkim në pritje që duhet me qëndruar ma gjatë për me peshku Krapin. Jam i dashuruar në të sepse e ka fuqinë tërheqjes më të madhe është më atraktiv për peshkim. Shumicën e rasteve vijmë me shokë por edhe me familje”, tha Graina. Liqeni i Badovcit i pasur me 20 lloje të peshqve, disa prej tyre peshojnë deri në 200 kilogramë 15:03 | 16 Korrik 2023 Liqeni i Badovcit, është padyshim njëri ndër bukuritë e shumta natyrore që ka Kosova. Ky liqen gjendet vetëm pak kilometra larg Prishtinës. Është një vend i qetë, e i rrethuar me male. Disa preferojnë ta vizitojnë këtë liqe për të kaluar fundjavën me familjen apo shoqërinë, por disa të tjerë edhe për të peshkuar. Liqeni i Badovcit është i pasur me lloje të ndryshme peshqish. Bekim Graina çdo javë vjen nga Prishtina për të peshkuar këtu. Që nga paslufta, Graina thotë se merret me peshkim. Mirëpo, e veçanta e këtij peshkatari, është se ka vetëm një lloj peshku që e peshkon, e ai është Krapi. Graina: Jam i dashuruar në Krapin “Më së shpeshti e vizitojë liqenin e Badovcit , sepse ndihem shumë mirë këtu edhe peshk ka. Kam filluar duke shtuar nëpër reka. Këtu në Badovc e bëjë peshkimin e Krapit. Këtu vij shumë shpesh dhe kur të vijmë rrimë një deri dy natë, por mund të ndodh deri në katër ditë që qëndrojmë në liqen. Nuk është peshkim i shpejtë, por është peshkim në pritje që duhet me qëndruar ma gjatë për me peshku Krapin. Jam i dashuruar në të sepse e ka fuqinë tërheqjes më të madhe është më atraktiv për peshkim. Shumicën e rasteve vijmë me shokë por edhe me familje”, tha Graina. Peshkatari tregon se këtë sport e bënë vetëm për hobi. Ai, thotë se ka leje për peshkim dhe se tash e dy dekada nuk ka peshkuar asnjëherë pa leje. “Ka raste që nuk zë asnjë, por ka raste që mund t’i kap tre e katër, varësisht se si ushqehen peshqit. I kemi shtagat e peshkimit hedhim ushqim dhe presim nëse mund të kapim diçka dhe pastaj ecim prapë në shtëpi. Në peshkim më pëlqen qetësia, boll punojmë këtu nuk na pengon askush dhe relaksohemi”, tha ai. Ai kujton momentin e veçantë të jetës së tij para tetë viteve kur kishte arritur ta kapte peshkun më të madh, që kishte peshuar 14 kilogram dhe ishte lloj Krapi. “Peshkun më të madh e kam 14 kilogram e gjysmë dhe është Krap. E kam lëshuar dhe kjo ka ndodhur para tetë viteve. Ndërsa në këtë vit kam kapur vetëm një peshk dy kilogram”, përfundoi ai. Liqeni i Badovcit ka rreth 20 lloje të peshqve Për Arbresh.info , kryetari i Federatës së Peshkatarëve në nivel të Kosovës, Milaim Vitia, tregon se ky liqen ka plotë 20 lloje të peshkut.Sipas tij, ekzistojnë disa lloje të peshqve që peshojnë deri në 200 kilogram. Por, këta peshq, sipas tij, nuk lejohen të kapen.Vitia, tregon edhe çmimin e anëtarësimit në Federatën e Peshkatarëve të Kosovës. “Liqeni i Badovcit është e mbushur me ujë në tërësi, ku ka 20 lloje të peshkut. Diku 75 kilogram e kanë zënë me grep peshkatarët, i cili quhet Silur Somi. Mirëpo, janë disa peshqi diku 7-8 peshqi të cilat janë deri në 200 kilogram. Ata janë që nuk kapen gjatësia është diku deri në katër metra e gjysmë pesë. Peshkatarët nëse duan që të anëtarësohen në shoqatë, anëtarësimi është 20 euro”, tha ai. Po ashtu, ai thotë se për të marrë lejen dhe për tu anëtarësuar në këtë shoqatë, fillimisht të interesuarit duhet të mbajnë një trajnim, të realizojnë disa provime dhe pastaj të certifikohen. “Që nga paslufta e deri më tash, federata jonë ka pasur diku 2 mijë e 200 peshkatarë, kurse tani janë diku rreth 3 mijë. Për herë të parë jemi pranuar ndërkomtarisht në Evropë që kemi drejtë të bëjmë gara për peshkim. Më herët peshkimin e kanë shkatërruar rrjetat, ku ne jemi duke punuar ditë e natë për ta rregulluar për t’i rikthyer peshqit për me pasur më shumë. I kemi shumë disa liqene të mira në Kosovë. Nuk kemi nevojë me shkuar në Shqipëri në Maqedoni për të peshkuar kur ne kemi gjitha kushtet”. Ai na tregon edhe llojet e peshqve me të cilat është i pasur ky liqe, përfshi peshkun Som, Krapi, Shtuka dhe Deverika. “Llojet vijnë e shtohen koha e shumimit të peshkut është nga janari deri në muajin e gjashtë është me faza. Por ne më së shumti jemi të përkushtuar tek lloji i peshkut Krapi, peshkimi

Kate Middleton, pjesë e listës “Personi i Vitit” nga Time 21:16 09/12/24 Kate Middleton është përzgjedhur në listën për “Personi i Vitit” nga Time. Princesha e Uellsit, 42 vjeçe, iu bashkua listës së emrave të famshëm teksa u vlerësua për fillimin e një “bisedimi të rëndësishëm për privatësinë dhe shëndetin për figurat publike”. Të tjerët në listën e ngushtë për titullin përfshijnë presidentin e sapozgjedhur Donald Trump, Elon Musk, Mark Zuckerberg, Zëvendës Presidentin Kamala Harris, Benjamin Netanyahu, Jerome Powell, Claudia Sheinbaum, Joe Rogan dhe Yulia Navalnaya, e veja e politikanit të ndjerë të opozitës rus, Alexei Navalny. Çmimi i lakmuar i jepet një personi, grupi njerëzish ose një lëvizjeje që ka një ndikim të madh në botë. Lista e shkurtër e këtij viti 2024 u shpall të hënën në emisionin “Today”, ndërsa fituesi do të shpallet të enjten. Fituesi i këtij viti do të marrë stafetën nga këngëtarja Taylor Swift, e cila u emërua “Personi i Vitit” nga Time në 2023. Princesha Catherine ka kaluar pjesën më të madhe të vitit me dyer të mbyllura . Pas njoftimit të saj për kancerin në mars, princesha qëndroi larg syrit të publikut për të prioritizuar procesin e saj të trajtimit. Tre muaj më vonë, familja mbretërore shkroi në një letër se ajo “po bënte përparim të mirë”, por kishte “ditë të mira dhe ditë të këqija” ndërsa po kalonte kimioterapinë. Që atëherë, Kate është rikthyer duke ndërmarrë një sërë detyrash përballë publikut

Historiani zviceran: Shqiptarët kanë drejtuar botën që nga Mesjeta, Evropa i la qëllimisht mënjanë ... Dr. Aleksandre Lambert, historian, drejtor akademik i “School of International Training” në Gjenevë, është autor i disa librave dhe artikujve në fushën e relacioneve ndërkombëtare të filozofisë politike, të politikës së sigurisë dhe lidhjeve civile-ushtarake. Lambert ka vizituar Shqipërinë dhe ka filluar të njoh çështjen shqiptare që në rini të tij me kërkimet e bëra në Arkivin e Lidhjes së Kombeve Gjenevë, kur njohu mirë edhe çështjen çame. Historiani zviceran Dr. Aleksandre Lambert këmbëngul se nuk është e rastit që shqiptarët në asnjë moment të historisë nuk njihen si komb që I kanë sulmuar kombet e tjerë dhe se shumë shqiptarë kanë shkëlqyer duke drejtuar qoftë perandori, qoftë shtete të tjera. Po kështu, sipas tij, të tjerë shqiptarë kanë lënë emrin e tyre në fusha të ndryshme të shkencave në shtete të ndryshme të botës. Më tej historiani ndalet në zhvillimet pas Luftës së Dytë Botërore, duke shprehur bindjen se ajo që ndodhi me Shqipërinë, me lënien e saj në Bllokun e Lindjes ishte një llogari e bërë nga aleatët që fituan luftën. Në fund edhe disa këshilla se si duhet të veprojnë shqiptarët për t’u ngjitur pranë shumicës, aty ku ata tentojnë. Në Mesjetë shqiptarët i kanë dhënë udhëheqës botës, udhëheqës laikë ose fetarë dhe personalitete kulturore që i kalojnë kufijtë e Evropës. Disa Papë kanë qenë shqiptarë, për shembull, – Klementi XI më i dalluari prej tyre. Por shqiptarët kanë qenë në krye të feve me rëndësi botërore, si në krye të fesë ortodokse, ashtu edhe të asaj myslimane. Në histori gjejmë udhëheqës të shquar shqiptarë në shumë vende të Evropës, madje edhe prej atyre që ngandonjëherë kanë përcaktuar fatin e shumë betejave historike (në vitin 1515 qe Merkur Bua me kalorësinë e lehtë të Venedikut, e përbërë e gjithë nga shqiptarë që përcaktoi fitoren e betejës së Marinjanit, që historia e emëroi beteja e gjigandëve dhe jo Françesku i I-rë i Francës, 19 vjeç, që ato dy ditë beteje mësoi se si luftohet). Shqiptarët i kanë dhënë shumë kryeministra dhe gjeneralë të shquar Perandorisë Otomane (vetëm familja Qyprili i dha 5 kryeministra Perandorisë). Shqiptarët i kanë dhënë shumë heronj të pavarësisë greke, prej të cilëve po përmend Kundurjotis, Marco Boçari, Kanaris, Kolokotroni, Karaiskaqis, Bubulina. Që ishin në udhëheqje të revolucionit grek, prej të cilëve edhe disa kryeministra të shtetit të ri të pavarur grek. Rumania gjithashtu ka pasur një familje princore me origjinë shqiptare (Aleksandër dhe Vladimir Gjika si dhe princesha Eleonora e njohur me emrin Dora Distria). Françesko Crispi, shok i Garibaldit, Kavurit e Macinit që ka qenë një kryeministër i madh Italisë, ishte me origjinë shqiptare. Piktorë si Carpaçi, Albani etj., humanisti Leonic Tome, profesori i Kopernikut dhe shumë personalitete shqiptare, janë nderuar nga historia e Italisë. Muhamet Aliu, reformatori i Egjiptit Modern, që historia franceze e ka quajtur “Napoleon i Lindjes së Afërt” qe shqiptari që themeloi dinastinë mbretërore të Egjiptit që mbretëroi gati 150 vjet. Arkitekti i “Taxhmahallit” në Agra të Indisë, kryevepra e arkitekturës islamike, ishte vepër e një shqiptari ashtu sikurse edhe “Xhamia Blu” e shumë xhami të rëndësishme të Stambollit. Dhe më në fund Heroi Kombëtar i shqiptarëve, Gjergj Kastrioti Skënderbeu, një shembull gati universal i luftëtarit të lirisë, i nderuar në botën mbarë me përmendore jo vetëm në Tiranë, Prishtinë e Shkup, po gjithashtu në Romë, Bruksel, Gjenevë, Detroit, Buenos Aires. Të tjera përmendore për Skënderbeun janë projektuar të ngrihen në Londër, Varshavë, Melburn, Manila etj. Kur shqiptarët kanë kontribuar kaq shumë për qytetërimin e njerëzimit, përse pak njerëz në botë janë të ndërgjegjshëm për këtë, përkundrazi shumë as nuk kanë dashur ta pranojnë këtë realitet?

Imzot Noli për Konicën... Si e kam njohur Faik Konicën Nga Fan Noli E kam takuar Konicën për herë të parë më 1909. Ishte diçka që nuk kam për ta harruar kurrë. Më kishte shkruar nga Londra se do të vinte në Boston i veshur me kostum shqiptar. Ideja ishte që të dilte fotografia e tij në gazetë dhe të shfrytëzohej rasti për të propaganduar çështjen kombëtare shqiptare, e cila ka qenë pasioni i gjithë jetës së tij. Unë mbeta i shtangur. Si prift ortodoks i modës së vjetër, në atë kohë unë vetë mbaja nnjë mjekër të gjatë të zezë, për të cilën më duhet të pranoj se nuk u pëlqente djemve të Bostonit. E merrja me mend se sa do të dëfreheshin ata djem po të më shihnin duke ecur me një burrë të veshur me fustanellën shqiptare. Ndonëse nuk kisha parë kurrë ndonjë fustanellë greke, një lloj fundi i balerinave. Unë isha i shkurtër e i bëshëm, Konica ishte i gjatë e i thatë, kështu që të dy do të dukeshim si Don Kishoti me Sanço Pançën të arratisur nga ndonjë cirk. Sa u habita këtë herë kur pashë se djemtë e Bostonit e harruan gjithçka lidhur me mjekrën time dhe thjesht zunë të shihnin Konicën me adhurim. Atëherë e kuptova se fustanella shqiptare nuk ishte fustanellë qesharake greke, por diçka që i ngjante kiltit të skocezëve dhe se i përshtatej shumë një burri të pashëm si Konica.Meqë ra fjala, lexuesi mund ta gjejë në librin e Konicës ndryshimin ndërmjet kostumit grek dhe veshjes shqiptare: është e vërtetë se grekët e kanë përshtatur nga shqiptarët, por ata u përpoqën ta stërhollojnë sa që e bënë një veshje grash me aq sa mundën. Veshja e Konicës nuk ishte e vetmja gjë që më habiti. Thjest mbeta pa mend, kur ai nisi të më “mësonte” për çdo gjë në botë. Ishte njeri me kulturë të lartë. Gijom Apoliner, një shkrimtar dhe mik i tij, e ka quajtur “enciklopedi shëtitëse” që e fliste frëngjishten si një francez. Një shkrimtar tjetër, Zhyl lë Metrë, ka shkruar për të: “Ky i huaj që e shkruan kaq mirë gjuhën tonë”.Si studiues i pasionuar i muzikës, Konica e adhuronte shumë Vagnerin. Një nga gjërat e para që bëri ai pasi u takuam, ishte të më tregonte për Vagnerin dhe operat e tij. Me këshillën e tij e pashë përherë të parë Parisfalin, kur u dha më 1910 në Boston. Në varrimin e tij, tridhjetë vjet më vonë, duke e ditur se sa shumë e donte Vagnerin, iu luta organistit të luante muzikën e Vagnerit nga kreu deri në fund.Ka disa fakte që mungojnë në librin e papërfunduar të Konicës, fakte për Shqipërinë, që i kam mësuar prej tij. Për shembull, Konica flet për krenarinë e malësorëve shqiptarë. Zonja Durham e pranon këtë në librin e saj “Brenga e Ballkanit”. Kur përshkruan shpërndarjen e ndihmave në Maqedoni gjatë dhjetëvjeçarit të parë të shekullit të njëzetë, ajo na tregon se si gratë fshatare e rrethonin ditë e natë, duke i kërkuar ushqime dhe rroba. Ata vendoseshin rrotull shtëpisë ku banonte ajo dhe nuk largosheshin derisa të merrnin diçka. Edhe kur u shpjegoi se nuk kishte më asgjë për t’u dhënë, ato nuk shkuleshin. Kur zonja Durham vajti në Shqipëri, priste që t’i ndodhte njësoj. Për habinë e saj, askush nuk iu afrua për t’i kërkuar ndihmë.Konica përmend edhe faktin se zonja Durham ka qenë një adhuruese e madhe e amvisës shqiptare. Ajo mendonte se vetëm amvisa holandeze mund të krahasohej me të për pastërtinë. Zonja Durham kishte të drejtë. Mjafton të shkosh për vizitë në shtëpitë e shqiptarëve në Shtetet e Bashkuara dhe mund ta shohësh dallimin ndërmjet amvisës shqiptare dhe shumë prej fqinjëve të saj që nuk janë shqiptare.Një gjë që e ka lënë jashtë Konica është fakti që fqinjët ballkanas e italianë kanë shpifur se shqiptarët janë të egër e të pamëshirshëm. Zonja Durham na thotë se kjo nuk është e vërtetë. Ajo kiste parë fshatarët siçilianë se si i rrihnin pa mëshirë kuajt dhe gomerët, por kurrë nuk kishte qenë dëshmitare se si një shqiptar rrihte një kafshë. Unë e kam vënë re edhe vetë kur kam udhëtuar me kalë në Shqipëri. Sa herë vinim te ndonjë copë rrugë e vështirë, ishim të detyruar të zbrisnim dhe kafsharët gjithnjë përdornin fjalët përkdhelëse për t’u dhënë zemër kafshëve, si për shembull: “Hajde, vëlla. Ec, or bir; Nuk është dhe kaq e vështirë. Do ta kalojmë”. Një shpifje tjetër e përhapur nga fqinjët tanë, është se shqiptarët qenkan njerëz që nuk u shtrohen ligjeve. E vërteta është krejt e kundërt. Ata u shumë më tepër se gjithë fqinjët e tyre. Statistikat e rajoneve të policisë në qytetet amerikane ku ka shqiptarë, dëshmojnë qartë se ata janë nga grupet më të mira ndër të gjithë të ardhurit e huaj. Përvoja ime e gjatë më ka vërtetuar se shqiptarët u binden ligjeve në shqipëri po ashtu siç u binden në Shtetet e Bashkuara. E keqja është se, kur fqinjët e Shqipërisë përpiqen të shkelin tërësinë e saj tokësore, atëherë shqiptarët “e paligj” ngrenë krye.Kur përshkruan pamjet e bukura të Shqipërisë, Konica përmend shumë turistë të huaj që e kanë admiruar këte vend. Një emër, që megjithatë mungon, është ai i prozatorit, dramaturgut dhe kritikut muzikor francez, Roman Rolanit, i cili në njërin nga librat e vet flet për “kodrat e bukura të valëzuara të Shqipërisë”. Unë për vete i kam soditur nga maja e malit Tomor dhe nga kështjella e Krujës, kryeqyhteti i vjetër i Skënderbeut. Nuk kam parë gjithë jetën time gjë më të bukur. Mjaft shtesa mund t’i bëhen kapitullit të Konicës për vetitë luftarake të shqiptarëve. Për shembull, kalorësit shqiptarë u bënë proverbialë në gjithë Europën pas vdekjes së Skënderbeut. Gjithë mbretërit dhe sundimtarët e Italisë, Francës, Britanisë së Madhe kanë marrë kalorës të lehtë shqiptarë për ushtritë e tyre. Konica më ka thënë një herë se në shekullin e shtatëmbëdhjetë, kur francezët kërkonin të lavdëronin një kalorës, shpreheshin: “E nget kalin si një shqiptar”. Kemi disa dokumente italiane, që flasin për kalorësinë shqiptare dhe që na shpjegojnë se si Skënderbeu e shpëtoi mbretin Ferdinand të Napolit me kalorësinë e vet të lehtë. Sipas dëshmisë së historianëve bashkëkohës, Ferdinandi e kishte humbur davanë kur e braktisën banorët feudalë dhe u bashkuan me Rene Anzhuanë, që ishte rivali i tij francez dhe që pretendonte fronin e Napolit. Dihet mirë se ushtritë mercenare të Rilindjes asnjëherë nuk bënë ndonjë betejë të vërtetë. Ata kujdeseshin jo për lavdinë ushtarake, por për pagat. Zakonisht krijohej një komitet i përbashkët i të dy ushtrive rivale dhe vendoste kush do të shpërblehej me fitoren. Për shembull, kur njëra nga ushtritë kundërshtare kishte epërsi të padyshimtë si numër, asaj i jepej fitorja pa e zgjatur shumë. Kur ushtritë ishin të barabarta nga numuri dhe komiteti nuk mund të merrte vesh se cila palë mund të fitonte, atëherë kurdisej një betejë e shtirë, në të cilën nuk dëmtohej ose nuk vritej askush, me përjashtim të ndonjë aksidenti. Por kjo manovër shërbente për të ndihmuar komitetin e përbashkët që të merrte një vendim. Diçka e ngjashme ndodhi kur skënderbu zbriti në Itali me kalorësinë e vet të lehtë. Komandanti i ushtrisë kundërshtare konti Piçinino dhe Skënderbeu rregulluan një betejë të tillë të shtirë për të parë se cila nga të dy ushtritë do të kishte më shumë shanse për të marrë fitoren. Dy reparte të zgjedhura nga ushtria shqiptare dhe italiane bënë një paraqitje të kalorësisë dhe të aftësisë luftarake. Shqiptarët e fituan ndeshjen dhe kështu u mbyll gjithë kjo histori. Italianët asnjëherë më nuk e kundërshtuan epërsinë e kalorësisë shqiptare. Natyrisht, me turqit ishte një pun krejt tjetër. Atëherë Skënderbeut i duhej të bënte beteja reale dhe të arrinte fitore reale. Turqve nuk u bënte përshtypje asnjë paradë. Skënderbeu ka qenë, padyshim, një gjeneral i madh dhe ai meriton nderime të mëdha për kryqëzatën e tij heroike kundër turqve. Por ne nuk duhet të harrojmë se edhe ushtarët e tij meritojnë pjesën e tyre të nderit. Kryengritja shqiptare e viteve 1910 – 1912 kundër turqve tregoi se luftëtarët e çetave shqiptare ende e ruanin trimërinë dhe forcën e gjallë që kishin dëshmuar në kohët e vjetra në Skënderbeun. Vetëm për vetëm ata i mundën turqit, marshuan në Selanik dhe e detyruan qeverinë turke t’u jepte autonominë. Pas disa muajsh iu desh gjithë kombeve të Ballkanit që të bashkoheshin për t’i mundur po ata turq. Më 1920 atje u përsërit po ajo histori e përjetshme. Shqipërinë e kërcënonte copëtimi. Italia kishte pushtuar Vlorën dhe prapatokën e saj deri në Gjirokastër. Fqinjët e tjerë kërkonin copat e tyre sipas traktatit të fshehtë të vitit 1915. Vetëm një zë u ngrit për të kundërshtuar, ai i president Wilson. Por ai mjaftoi për të ngritur kombin. Malësorët shqiptarë të bregdetit jugor qenë të parët që u ngritën, pastaj i ndoqën edhe të tjerët. Brenda pak muajve italianët u hodhën në det dhe u detyruan ta linin Vlorën dhe rrethin e saj. Rreth njëzetë vjet më vonë, më 1940 grekët, pothuaj shtatë herë më të shumtë si numër sesa shqiptarët, nuk mundën ta përsëritnin këte marifet, ndonëse kishin mbështetjen e flotës angleze dhe të forcave ajrore angleze, që i penguan italianët të sillnin përforcime. Tani disa fjalë për vendin e Konicës në historinë e Shqipërisë së sotme. Si mysliman dhe si përkrahës i një familjeje të vjetër aristokratësh nga Shqipëria e jugut, Konica kishte të gjitha mundësite që të fitonte poste të larta në Perandorinë Turke, ku Shqipëria bënte pjesë, që pas vdekjes së Skënderbeut. Në të vërtetë, shumë shqiptarë të tjerë gjatë shekujve ishin ngjitur në postet më të larta të Perandorisë Turke. Për shembull, kur Konica ishte i ri, Vezir i madh ose kryeministri i Perandorisë Turke ishte Ferid Pasha, një shqiptar nga Vlora. Por kjo karrierë nuk e tërhiqte Konicën. Ai mendonte se misioni i tij ishte të luftonte për pavarësinë e Shqipërisë. Nga viti 1897 deri më 1912, dy nga pionierët më të shquar të pavarësisë së Shqipërisë kanë qenë Konica dhe Shahin Kolonja, botuesit e dy revistave shqiptare, që dolën jashtë: “Albania” dhe “Drita” përkatësisht. Gjatë sundimit turk shqiptarët kishin harruar gjithçka për lavdinë e tyre të kaluar nën Skënderbeun. Konica ka qenë njeriu që e rizbuloi dhe e popullarizoi Skënderbeun e flamurin e tij, shqipen e zezë dy krenare në një fushë të kuqe. Ky flamur u bë simbol i pavarësisë kombëtare dhe më në fund u ngrit në Vlorë më 1912 nga Ismail Qemali kur Shqipëria u shpall shtet i pavarur. Konica është quajtur si krijuesi i prozës moderne shqipe. Kur unë vendosa të bashkohesha me kryqëzatën për pavarësinë e Shqipërisë, e para gjë që më bëri përshtypje ishte mungesa e plotë e veprave letrare shqipe me vlera artistike. Por kur vajta në Egjipt më 1903, një atdhetar shqiptar, Spiro Dineja, më dha vëllimet e revistës “Albania” nga viti 1897 deri më 1903. I lexova të gjitha nga faqja e parë deri tek e fundit dhe atëherë e mësova se në shkrimet e Konicës ne e kishim atë që na duhej: letërsinë e mirë shqipe. Për më tepër, Konica zbuloi dhe popullarizoi shqiptarë të veprimtarisë letrare si Kristofordhi, Mitkoja, Fishta dhe Zako Çajupi. Me këshillën dhe udhëzimet e tij unë përktheva disa vepra nga Shekspiri, Ibseni, Edgar Alan Poeja dhe Don Kishotin e Servantesit. Të gjithë autorët shqiptarë që vijnë pas Konicës janë nxënësit e tij, duke përfshirë dhe shkruesin e këtyre radhëve.

Pjesëmarrëse dhe përfaqësuese e Shqipërisë në “Simpoziumin Ndërkombëtar të Artit”, që u mbajt në Luxor, Egjipt, në datat 25 Nëntor- 9 Dhjetor 2024. Në këtë simozium morën pjesë artistë profesionistë nga vende të ndryshme, dhe kishte për qëllim të promovojë dialogun ndërkulturor përmes artit dhe të inkurajojë bashkëpunimin midis kulturave të ndryshme. 2 krijime artistike të realizuara gjatë qëndrimit në Luxor, në të cilat pasqyroheshin vizione unike dhe të thella mbi lidhjet midis traditës dhe modernes, duke sjellë elemente të pasura nga historia, kultura, dhe trashëgimia, të asaj shqiptare dhe egjyptiane. Ceremonia e hapjes, së ekspozitës u zhvillua në prani të Ministrit të Kulturës së Egjiptit, Dr. Ahmed Hanno, moment i cili shënoi dhe rëndësinë e bashkëpunimit ndërkombëtar në fushën e artit. Z.Hanno theksoi rëndësinë e artit për ndërtimin e urave midis vendeve, kultivimin e një dialogu të hapur dhe të pasur kulturor. Pjesëmarrja në Simpoziumin Ndërkombëtar të Artit në Luxor, Egjipt, solli mundësi të shkëlqyera për shkëmbim kulturor dhe artistik. Një moment i veçantë ishte takimi me studentët e Universitetit të Artit në Luxor, ku u zhvilluan biseda frymëzuese, duke ndarë eksperienca personale mbi proçesin krijues, duke nxitur diskutime të thella mbi rolin e artit në shoqëri dhe mundësitë për zhvillim të mëtejshëm të artit shqiptar në arenën ndërkombëtare. Vizitat në disa nga tempujt e famshëm të Luxorit, një nga qendrat më të rëndësishme të kulturës dhe historisë egjiptiane, ishte një tjeter moment fantastik i këtij simpoziumi. Këto vizita u shoqëruan me reflektime të thella mbi ndikimin e historisë dhe mitologjisë në krijimin artistik, si dhe mundësinë për të krijuar lidhje mes artit bashkëkohor dhe trashëgimisë kulturore. Një tjetër moment i rëndësishëm ishte takimi dhe bisedat me Ministrin e Kulturës së Egjiptit, Dr.Ahmed Hanno, gjatë qëndrimit të tij dy ditor në Luxor, duke ju bashkuar grupit të artistëve pjesëmarrës, jo vetëm si Ministër por gjithashtu si artist i Artit figurativ. Z. Hanno theksoi rëndësinë e bashkëpunimit ndërkombëtar përmes artit. Bisedat e zhvilluara ishin një mundësi e shkëlqyer për të diskutuar mundësitë e reja të bashkëpunimit dhe promovimit të artit shqiptar në Egjipt, si dhe mundësitë për organizimin e aktiviteteve të përbashkëta si ekspozita, simpoziume,etj. Simpoziumi në Luxor, si çdo simpozium arti ndërkombëtar krijoi një mundësi unike për artistët, dhe jo vetëm, duke reflektuar identitete të ndryshme kulturore, ndikimet të mesazheve ndërkombëtare, për të forcuar kështu lidhjet mes kulturave të ndryshme. Ky simpozium dhe aktivitetet e lidhura me të, ofruan mundësi të reja për të zhvilluar partneritete dhe për të thelluar marrëdhëniet kulturore midis Shqipërisë dhe Egjiptit, duke hapur rrugën për projekte të ardhshme që do të kontribuojnë në zhvillimin e mëtejshëm të artit dhe kulturës. Ky aktivitet organizohej nga Ministria e Kulturës së Egjyptit, Drejtori Artistik Yasser Gaessa dhe Drejtori për zhvillim dhe Kulturë në Ministrinë e Kulturës Hamdy El Setouhy . Nga pala shqiptare merrte pjesë Drejtoresha. Jona Dividi. Pergatiti Jona Dividi Albumi fotografik.

Nga Anila Omari Vepra e Pjetër Bogdanit zë një vend të veçantë midis veprave të autorëve tanëtë shekujve XVI - XVII si nga shkalla e përpunimit gjuhësor ashtu edhe ngapërmbajtja e larmishme dhe nga karakteri kryesisht origjinal i saj. Ajo ështëmbajtur, me të drejtë, si e para vepër origjinale, që shënoi fillimet e prozës letrare shqipe dhe që luajti rol parësor edhe në formimin e prozës shkencore shqipe. Për këto arsye ajo ka ngjallur interes të madh ndër studiuesit gjatë kohërave.Veçanërisht gjatë dhjetëvjeçarëve të fundit janë botuar studime të shumta që e kanë trajtuar nga këndvështrime të ndryshme: filozofiko-teologjik (I. Rugova, Z. Xholi, E. Sedaj), pedagogjiko-didaktik (Sh. Osmani), leksikologjik (M. Sciambra, K. Ashta, A. Kostallari), nga ai i historikut të hartimit e të botimit (I. Zamputi, V. Kamsi, S. Riza etj.), e që kanë hedhur dritë edhe mbi figurën poliedrike të Bogdanit si teolog erudit, shkrimtar e patriot që u përpoq aktivisht për çlirimin e krahinave veriore nga zgjedha osmane (L. Marlekaj, K. Frashëri).Interesin për veprën e tregojnë edhe botimet e ribotimet e saj të mëvonshme,qoftë të pjesshme ose të plota: në Itali – botimet e Venecies 1691 e 1702, nëShqipëri – së pari i Ndre Mjedës më 1930 (fragmente nga pjesa e dytë e veprës) e më pas i Mark Harapit në vitet 1940-43 (pjesa e parë), në Gjermani – botimi i plotë fotostatik i Mynihut nga dr. R. Trofenik më 1977, me një paraqitje të thukët të albanologut të shquar Giuseppe Valentini dhe me një “Çelës për leximin e veprës” nga gjuhëtari e shkrimtari Martin Camaj, dhe në Kosovë – botimi i dr. E. Sedajt, Prishtinë 1989 – Prizren 1997, fototipi e tekstit origjinal dhe përshtatje në gjuhën e sotme.Ndërsa dy autorët më të vjetër të shqipes, Buzuku e Budi, kanë njohur i paridy botime kritike sipas kritereve filologjike bashkëkohore (N. Resuli, E. Çabej), i dyti një botim të konkordancave ose fjalësit elektronik të veprave të tij, metranskriptim të mbështetur mbi një studim të vyer (G. Svane), vepra e Bogdanit deri më sot nuk ka pasur një botim kritik modern, i cili, përmes transkriptimit fonologjik të tekstit në alfabetin e sotëm, mbështetur në kritere të studiuara e ndërhyrje të argumentuara filologjike, të jetë lehtësisht i arritshëm për lexuesin bashkëkohas, dhe njëkohësisht të rindërtojë gjuhën e autorit sa më afër synimit të vërtetë shprehës të tij. Arsyet e një mungese të tillë duhen kërkuar, veç të tjerash, në zhvillimin e vonë të degëve të tilla “formaliste” të studimit si gjuhësia e tekstit ose kritika tekstologjike në gjuhësinë tonë, e cila i jepte përparësi studimit të përmbajtjes ndaj formës, por edhe në vështirësitë që dalin nga vëllimi i konsiderueshëm dhe përmbajtja e gjerë e veprës së Bogdanit, që kërkon përgatitje të veçantë gjuhësore e filologjike dhe angazhim të madh kohe e energjish.Në konferencën shkencore të organizuar në Tiranë në vitin 1989 me rastin e300 vjetorit të vdekjes së Bogdanit, ku u ndriçuan në mënyrë të thelluar disaaspekte të veprës e të personalitetit të Bogdanit, u tërhoq vëmendja në një varg temash në rrafshin gjuhësor, tekstologjik, filozofik e sociologjik si objekt studimi për të ardhmen. Por atje, për herë të parë mbas një kohe të gjatë u paraqit si detyrë e ngutshme për filologjinë tonë botimi kritik me transkriptim dhe me një studim të gjerë filologjik e gjuhësor i veprës së Bogdanit sipas modelit të “Mesharit” të Buzukut, përgatitur nga E. Çabej. Në hullinë e këtij mendimi, nga mesi i viteve ’90, m’u ngarkua kjo detyrë nga departamenti i Historisë së Gjuhës pranë Institutit të Gjuhësisë e të Letërsisë të Akademisë së Shkencave, ndërkohë që edhe nga rrethet e studiuesve jashtë vendit, sidomos atyre arbëreshë, ishte vënë theksi mbi nevojën e botimit kritik të veprës së autorëve të vjetër e veçanërisht të Bogdanit.Puna që shtrohej përpara nuk ishte e lehtë për t’u përballuar, për shkak tëproblemeve të shumta që dilnin gjatë transkriptimit, si dhe nga mungesa e njëkonsulence të specializuar në fushën e kritikës së tekstit. Megjithatë një model të shkëlqyer kemi pasur në studimin hyrës të Çabejt për botimin kritik të “Mesharit” të Buzukut, si dhe në studimin e G. Svanes mbi kriteret e leximit të veprës së Budit Speculum Confessionis. Njohja me përvojën e gjuhëtarëve arbëreshë, të cilët vitet e fundit kanë bërë përparime të mëdha në fushën e botimeve kritike, dhe kontaktet me ta ishin gjithashtu një ndihmë e çmuar. Për të nxjerrë në dritë tiparet e gjuhës së Bogdanit jemi konsultuar me punime dialektologjike e me tekste dialektore të gegërishtes veriore, e në mënyrë të veçantë me punimet e dialektologut Xheladin Gosturani mbi të folmet e krahinave verilindore. Kështu, mbas një pune disavjeçare, tani po del para publikut ky botim kritik i “Cuneus Prophetarum”, i cili shpresoj të jetë në nivelin e parashikimeve të lexuesve. Jemi përpjekur të gjejmë zgjidhjet më të mbështetura e të argumentuara, por, natyrisht, nuk mëtojmë që t’ia kemi arritur gjithmonë në masën e dëshiruar. Studiues të tjerë që do të merren më tej me veprën e Bogdanit mund të propozojnë zgjidhje të ndryshme në çështje të veçanta të transkriptimit, por mendojmë se çdo zgjidhje e qëndrim yni është arsyetuar mjaftueshëm në Hyrjen e botimit.Duke konsideruar që ky është i pari botim kritik i plotë që përmbush kushtet eekdotikës së sotme, nuk kemi marrë përsipër një krahasim sistematik me botimet e mëparshme të pjesshme të Mark Harapit dhe të Ndre Mjedës, që kishin më tepër karakter popullarizues pa pretendime shkencore, e në mjaft raste përmbajnë lëkundje ose qëndrime jokonsekuente në riprodhimet e grafive origjinale.Megjithatë, shënimet shpjeguese të këtyre filologëve të shquar, sidomos ato tëMark Harapit për çështje të ndryshme të leksikut e të gramatikës, janë mjaft të çmuara dhe na kanë vlejtur në jo pak raste.Botimi ynë kritik u drejtohet në radhë të parë studiuesve të gjuhës e letërsisëshqipe e studentëve të fakulteteve filologjike, por me dëshirën që të pranohet nga një publik më i gjerë, e kemi pajisur edhe me shënime të karakterit shpjegues, siç është sqaruar në fund të Hyrjes. Në këtë mënyrë shpresojmë se do t’u vlejë studimeve të ardhshme të mjaft aspekteve gjuhësore e stilistiko-letrare të veprës së Bogdanit që presin ende të ndriçohen.Në botim kemi përfshirë edhe përkthimet në shqip të vjershave, kushtimeve emiratimeve latinisht, italisht e kroatisht që i paraprijnë tekstit të veprës.Përkthimet nga latinishtja janë bërë nga prof. dr. Pëllumb Xhufi, të cilit ia di për nder angazhimin në këtë punë me gjithë ngarkesën e detyrës zyrtare që ka pasur, ndërsa përkthimet e tjera janë bërë prej meje.Në fund, e ndiej për detyrë të falenderoj të gjithë ata që me përvojën, dijen ekëshillat e tyre më kanë ndihmuar që ta çoj përpara punën e nisur: prof. ItaloCostante Fortinon e Universitetit Oriental të Napolit, për orientimin e drejtë kur isha në fillimet e punës sime, prof. Matteo Mandalanë nga Universiteti i Palermos për këshillat e sugjerimet e vlefshme mbas leximit të pjesëve të punimit, dr. Francesco Iusin, drejtor i Qendrës së përpunimit të të dhënave gjuhësore të Universitetit të Kalabrisë, për ndihmën në faqosjen e tekstit si dhe prof. Francesco Altimarin nga Universiteti i Kalabrisë. Në mënyrë të veçantë u jam mirënjohëse kolegëve të mi: drejtuesit tëdepartamentit, prof. Seit Mansakut dhe prof. Kolec Topallit, të cilët i lexuan e idiskutuan të gjitha pjesët e punimit tim dhe që kanë qenë vazhdimisht të gatshëm për çdo konsultim. Parathënia e marrë nga botimi i dytë i librit CUNEUS PROPHETARUM(ÇETA E PROFETËVE), të atdhetarit Pjetër Bogdani. Një botim kritikme një studim hyrës, faksimile të origjinalit, transkriptim e shënimepërgatitur nga ANILA Omari . Nga Dritare

ADN-ja jonë përmban shumë më tepër sesa thjesht informacion se si do të dukemi. Çdo person mbart trashëgiminë e të parëve të tij, e cila jo vetëm ndikon në pamjen tonë, por edhe në karakteristikat dhe reagimet tona. Edhe pse shumë besojnë se tiparet tona janë vetëm rezultat i mjedisit ku jetojmë dhe mënyrës se si jemi rritur, realiteti është shumë më kompleks. Disa aspekte të personalitetit dhe emocioneve tona, të tilla si frika ose tendenca për të stresuar, në fakt vijnë nga gjenet tona dhe ndonjëherë trashëgohen nga prindërit ose gjyshërit tanë. Tendenca ndaj varësisë Disa njerëz kanë një tendencë më të madhe për të zhvilluar varësinë, dhe kjo nuk është vetëm çështje zgjedhjeje apo rrethane. Në disa raste, gjenet tona mund të luajnë një rol kyç në këtë. Ekziston një gjen i caktuar që mund të rrisë prirjen ndaj varësisë dhe njerëzit që kanë këtë predispozicion gjenetik shpesh më lehtë përfshihen në sjellje varësie, qoftë alkooli, droga apo substanca të tjera. Fobitë Frika, si frika nga lartësitë ose merimangat, shpesh mendohen si irracionale, por ato mund të mos jenë aq të pajustifikuara. Shumë prej nesh mbajnë frikë që vijnë nga brezat e kaluar. Për shembull, disa njerëz mund të trashëgojnë fobi që kishin gjyshërit e tyre. Ky është një shembull se si fobitë dhe madje edhe frikërat specifike mund të ekzistojnë në gjenet tona, duke u transmetuar nga një brez në tjetrin, pavarësisht nga rrethanat në të cilat rritemi. Ndjeshmëria ndaj stresit Ekspertët pohojnë se nëse nëna ka qenë e ekspozuar ndaj stresit gjatë shtatzënisë, fëmija i saj do të jetë më i ndjeshëm ndaj stresit në jetë. Nëse një person ka qenë nën shumë stres gjatë shtatzënisë, kjo mund të ketë pasoja afatgjata për fëmijën, sepse këta fëmijë mund të bëhen më të ndjeshëm ndaj situatave stresuese gjatë jetës. Përveç kësaj, ekspozimi i zgjatur ndaj stresit mund të dëmtojë edhe pjesë të caktuara të gjeneve tona, duke rritur gjasat që të njëjtat përgjigje ndaj stresit të përsëriten në të ardhmen. Ndjenja e humorit Për shumë njerëz, sensi i humorit është çështje e mjedisit ku ata rriten, por ajo që ne shpesh nuk e konsiderojmë është se e qeshura dhe aftësia për të njohur humorin mund të trashëgohen gjithashtu. Ka njerëz që kanë një tendencë më të madhe ndaj humorit dhe kjo mund të lidhet me disa gjene që ndikojnë në mënyrën se si truri ynë reagon ndaj situatave humoristike. Njerëzit me disa karakteristika të trashëguara mund të jenë më të prirur për të qeshur, ndërsa të tjerët mund të mos reagojnë në të njëjtën mënyrë, edhe pse janë rritur në të njëjtin mjedis. Në fund të fundit, ADN-ja jonë jo vetëm që përcakton pamjen tonë, por gjithashtu formon shumë aspekte të personalitetit, emocioneve dhe reagimeve tona. Megjithëse mjedisi dhe edukimi luajnë një rol të rëndësishëm, ne shpesh nuk jemi të vetëdijshëm se sa nga tiparet tona mbarten në të vërtetë në gjenet tona. x

VIOLINA E PARE NE BOTEN SHQIPTARE Eshte thuajse e pamundur te gjesh nje vend si Shqiperia ku te jenë si "te ngrira" ne kohe te gjitha etapat qe ka kaluar Arti i violines. Dhe sot e kesaj dite vazhdon misteri i krijimit te violines, mister qe e ben me te bukur dhe e vesh me nje tyl te magjishem kete instrument-mrekulli. Nga shkrimet dhe pikturat e epokes mesojme se violina filloi te shfaqet rreth gjysmes se pare te sh. XVI. Sipas studiuesve, punuesit e ketyre violinave e merrnin drurin per instrumentat e tyre nga malet e Ballkanit ku jane Alpet shqiptare. Po nga aty merrnin dhe rreshiren me te cilen krijuan vernikun e famshem, sekretin e perjetshem te Stradivarit. Nuk dihet se kur hyri violina e pare ne Shqiperi, por kontakti me kete instrument duhet te jete mjaft i hershem. Philibert Jambe de Fer shkruante n; vitin 1556: "Ne quajme viola ato qe zoterinjte kalojne kohen... Tjetra quhet violine dhe perdoret neper kercime popullore". Keshtu u pa violina dhe nga shqiptaret, duke u bere mjaft e preferuar thuajse ne te gjitha grupet e muzikes popullore sidomos ne zonen e mesme e te veriut ku ishte ne rrolin kryesor. Si ne pikturat e Mark Chagallit, violinisti ishte per njerezit nje figure gjysem mitike, qe merrte pjese ne te gjitha ngjarjet e festat, duke u bere keshtu nje lloj deshmitari i ekzistences njerezore. Kjo shprehet dhe ne Kabate (forme e muzikes popullore ne dy pjese kontrastuese) ku pjesa e pare eshte "ad libitum" sentimentale, dehëse e nostalgjike gati "ne te qare", ndersa pjesa e dytë nje gezim i shfrenuar deri ne ekstaze - dy fytyrat e jetes. Per sa i perket rolit te violines ne Dasma ka nje spjegim interesant te profesorit anglez Wilfrid Mellers. Ai spjegon se te luajturit ne violine eshte si te krijosh jeten. Harku, dextra, ana aktive e fuqise mashkullore stimulon anen femerore universale, te majten (dhe vete violina te kujton trupin e femres, shkruan Menuhini). Popuj te ndryshem perdorin fjale te shumëllojta per te luajturit ne violine: play (luaj) anglisht, tocar (prek) spanjisht, suonare (tingelloj) italisht, a cànta (kendoj) rumanisht, luaj ne shqip etj. Por ne shqip kjo fjale ka hyre me vone si shprehje e qyteterimit dhe progresit te gjuhes, sepse fjala evjeter eshte "me i ra", i bie violines, nje perzierje e dhunës dhe pasionit, qe ne zhargonin e njerezve perdoret dhe per te shprehur aktin seksual. Dhe tek festa pagane ana shoqerore dhe ajo erotike jane bashke. Violinistet shqiptare, ndryshe nga ato te Eurepes veriore qe luajne vetem ne pozicionin e pare, dallohen per virtuozizem qe i afron ato me violinistet ciganë e hebrejë. Ato dominojne tastieren deri ne ekstrem, ndersa dora a djathtë që krijon ritmet dhe levizja e saj provokon levizjen e kercimit te njerëzve përreth. Eshte e çuditshme dhe ja vlen te theksohet ekzistenca ne muziken shqiptare te ritmeve me meter te perzier me baze numrat magjike 5 dhe 7, ndersa ne muziken "e qyteteruar" ritme jane te organizuar ne grupe simetrike. Kjo i jep muzikes shqiptare nje nerv ritmik ekspresiv, marramendes dhe mjaft te komplikuar qe te kujton ritmet e çuditshme te Bartok apo O. Maessien. Realizimi i Kabave kerkon nje teknike te larte qe shpesh here i afrohet dhe "Aires gitanos" te Sarasates. Nderkohe qe muzika popullore eshte statike, e pashkolluar dhe shprehje e konservatorizmit e identitetit kombetar, muzika klasike, ka te nevojshem kualifikimin dhe eshte tregues i progresit e qytetrimit. Dhe ne Shqiperi ndodhi kjo ndarje; nen influencen e kontaktit me Italine, u be e modes qe familjet fisnike dhe borgjeze te blinin violina ne Venedik apo Tirol. Keshtu filloi shkolla e mirefilltë violinistike shqiptare e cila pati dy periudha A - para 1945 me influencen e shkolles çeke, austriake dhe italiane dhe B - pas 1945 me shtimin e shkollave ruse dhe rumune. . Profesori çek O. Sevcik (1852-1934) rinovoi teresisht tekniken e violines duke e leruar nga rregullat e kufizuara te se kaluares. Ai pati rreth 5000 studente nga a gjithe bota. Njeri prej tyre, Ludovik Naraçi, studioi me te ne Austri dhe Prage. Me kthimin ne atdhe te ketij violinisti hyri dhe shkolla me e re europiane ne Shqiperi. Kesaj ju bashkangjit dhe ajo italiane me violinistet Lam Petrela e Sofokli Paparisto bashke me shume violinistë italianë e françiskanë qe formonin ne ate kohe orkestrat e vendit. U hapen klasat e violines ne shkollen e re te muzikes ne Tirane (1933) me mbeshtetjen e Italise, ne Normalen e Ilbasanit (1909), ne Liceun Francez te Korçes (1917). Lidhjet me Italine, Francen e Austrine ishin shume te forta; mjafton te permedim vetem qytetin e Durresit qe ne vitet 30-31 kishte 43 studente qe shkolloheshin ne keto vende, ne mes tyre dhe muzikante. Pas Luftes se Dyte Boterore Shqiperia kaloi ne Kampin Socialist. U ndje menjehere dominimi i shkolles ruse dhe lindore ne pergjithesi. Eshte e vertete qe komunizmi, me organizimin e centralizuar, beri shume deme ne Arte, por shkolla instrumentale u prek me pak nga ideologjia e diktatures. U hapen Shkolla muzike thuajse ne gjithe vendin, dhjete Shkolla te Mesme te Muzikes 12 vjeçare (nivel Konservatori) dhe Instituti i Larte i Arteve sot Akademia ne Tirane (4 vjeçare). Violinisti dhe kompozitori Pjeter Gaci studjoi ne Moske, violinisti dhe dirigjenti Eno Koço studjon ne shkollen e Leningradit; Genc Bogdo dhe Robert Papavrami studjojne ne Prage. Influence te madhe pati shkolla rumune ku studjuan Raimonda Stefi e Pirro Gjezi por sidomos ardhja ne Shqiperi e profesorit rumun te njohur Modest Iftinki i cili la nje gjurme te forte ne shkollen shqiptare. Ajo italiane vazhdoi te ndjehej me violinistin Ibrahim Madhi e çelistin Ymer Skenderi nxenes i Janigros. Mendoj se ne kete kompleksitet shkollash ne periudhen e dyte luajten rrol kryesore disa figura: Robert Papavrami vendosi bazat e shkolles moderne te violines. I biri dhe nxenesi i tij Tedi, fitues i disa konkurseve nder to dhe Sarasate, pò ben sot nje karriere te shkelqyer. Sot ne Shqiperi degjon tingujt befasues te violines se Schnittkes apo Xenakis, tingujt hyjnore te Bahut, marramendes te Kabave qe, duke u perziere me ato misterioze te Lahutes se Malsise, krijojne keshtu nje "kolalzh" te çuditshem ku here shfaqet tigri dhe here poeti. (Ne foto majtas: Tedi Papavrami ne moshe feminore. Djathtas: pllakati per recitaline e Ludovik Naracit, Sofokli Paparisto, Robert Papavrami) Nga Florian Vlashi See less

Dita Ndërkombëtare e Violinës Nga edlira.ruzi TIRANË, 13 dhjetor/ATSH/ 13 dhjetori njihet ndryshe si Dita Ndërkombëtare e Violinës. Organizatat artistike anembanë globit, në këtë ditë, bëjnë thirrje për të luajtur, dëgjuar ose mësuar muzikë për violinë; shikimi i filmave të famshëm si “Violina e Kuqe”, “Violinisti i Djallit” dhe “Solisti”; ose ndjekja ose shikimi i koncerteve. Si pionier i artit të violinës në Shqipëri njihet Ludovig Naraçi i cili në dhjetor të vitit 1926 mbajti koncertin e tij të parë për violinë. Virtuozi Naraçi ishte edukuar në qendrat evropiane të kulturës si Vjenë e Pragë. Naraçi dha konktribut edhe në mësimdhënie ku mësoi disa breza violinistësh shqiptarë. Instrumenti i violinës nuk është dukur gjithmonë njësoj që nga lulëzimi i tyre gjatë shekullit të 16-të. Sipas muzikologut dhe violinistit amerikan, David D. Boyden, lloji më i hershëm i violinës u shfaq jo më vonë se 1530 dhe pjesa më e madhe e evolucionit të saj mund të gjurmohet përmes ikonografisë së kohës. Disa nga instrumentet më të vlerësuara janë shitur për miliona dollarë në ankande. Disa nga violinat më të çmuara deri më sot janë punuar nga shtëpitë Amati, Guarneri dhe Stradivarius. Violina e parë moderne është bërë nga Andrea Amati nga Kremona, Itali, rreth 1955. Shumica e violinave të prodhuara sot janë kopje të Stradivarius ose Amati. Sot, violina jo vetëm që mbetet një tipar i domosdoshëm i muzikës klasike perëndimore, por ka gjetur rrugën e saj në forma të ndryshme të muzikës klasike dhe popullore në mbarë botën, si dhe në zhanre të tjera.

Angelina Jolie tejet elegante në paraqitjen e saj të fundit në Paris për filmin Stitches Angelina Jolie tejet elegante në paraqitjen e saj të fundit në Paris për filmin Stitches Para 2 dite Angelina Jolie dukej teje elegante në një paraqitje të fundit në Paris, derisa ishte e shoqëruar nga vajza e saj, Zahara. Aktorja 49-vjeçare, kishte veshur një pallto të zezë të gjatë me mëngë të hapur dhe me një jakë të gjerë, shkruan DailyMail. Ajo theksoi belin e saj me një rrip me kopsa derisa kishte mbathur një palë taka të zeza me platformë. Ylli i Maleficent e përfundoi paraqitjen e saj me një çantë ngjyrë kafe derisa vendosi një palë syze dielli të errëta. Ajo po shkonte në xhirimet e filmit të saj të fundit Stitches në kryeqytetin francez. Aktorja e njohur mori me vete edhe vajzën e saj të birësuar Zahara-n.

Në vitin 2025, risitë e Elon Musk janë gati të transformojnë në mënyrë dramatike jetën tonë të përditshme. Këtu janë disa nga shpikjet më të pritura: 1. Taksitë autonome: Tesla po punon shumë për drejtimin autonome dhe së shpejti mund të shohim taksi pa shofer, duke e bërë udhëtimin urban më të përshtatshëm dhe të sigurt. 2. Tesla Bot (Robot Humanoid): I krijuar për të kryer detyra të përsëritura dhe potencialisht të rrezikshme, ky robot humanoid mund të ndihmojë në shtëpi dhe biznese, duke transformuar mënyrën se si i qasemi punës. 3. Fluturimet Starship dhe Mars: SpaceX planifikon të bëjë të arritshme eksplorimin e hapësirës me Starship, një anije e ripërdorshme që së shpejti mund të dërgojë ekuipazhe në Mars dhe të lehtësojë turizmin hapësinor. 4. Tesla Electric Semi and Van: Për të revolucionarizuar industrinë e transportit të mallrave dhe pasagjerëve, Tesla po zhvillon kamionë dhe furgona elektrike, duke premtuar se do të reduktojë gjurmën e karbonit të industrisë. 5. Internet broadband me Starlink: Ky rrjet satelitor synon të sigurojë akses të shpejtë dhe të besueshëm në internet në zona të largëta, duke ngushtuar ndarjen dixhitale në mbarë botën.

70 mijë luftëtarë pjesë e luftës, ranë 28 mijë dëshmorë.   Gjatë Luftës së Dytë Botërore, Ushtria Nacional Çlirimtare e Shqipërisë zhvilloi kryengritje të armatosur kundër okupimit të Shqipërisë. Prej 7 prillit të vitit 1939 Shqipëria kishte qenë e pushtuar nga Italia fashiste dhe pas kapitullimit të saj, në vjeshtë të vitit 1943, Shqipëria pushtohet nga forcat gjermane. Në fund të nëntorit 1944, pas Çlirimit të Tiranës, më 17 nëntor dhe pjesës kryesore të Shqipërisë së Veriut, mbetej te çlirohej qyteti i Shkodrës dhe qarku i tij. Shkodra u çlirua më 29 nëntor të vitit 1944, datë kjo e cila shënon ditën e çlirimi të Shqipërisë. Sot më 29 Nëntor 2024, në Shqipëri festohet 80-vjetori i çlirimit të vendit nga pushtimi fashist. Prej Prej 7 Prillit të vitit 1939 e deri më 29 Nëntor të vitit 1944, Shqipëria kishte qenë e pushtuar nga Italia fashiste dhe pas kapitullimit të saj, në vjeshtë të vitit 1943, Shqipëria pushtohet nga forcat gjermane. Në fund të nëntorit 1944, pas Çlirimit të Tiranës, më 17 Nëntor dhe pjesës kryesore të Shqipërisë së Veriut, mbetej të çlirohej qyteti i Shkodrës dhe qarku i tij. Pa Shkodrën e çliruar nuk mund të kishte Shqipëri të çliruar. Shkodra nuk ishte vetëm një territor, ajo kishte qenë dhe ishte shpirti i Shqipërisë, kryeqendra historike e Veriut të saj, kryeqyteti i lashtësisë së saj ilire . Shkodra ishte qendra e fundit në Shqipëri ku qenë grumbulluar rreth 3000-4000 gjermanë dhe 2500 bashkëpunëtorë të tyre. Informacionet e kohës japin të dhëna për bashkëpunëtorë të tjerë. Shkodra u çlirua më 29 Nëntor të vitit 1944, datë kjo, e cila shënon ditën e çlirimi të Shqipërisë. Historiku… Në fillim të vitit 1944, fronti sovjeto-gjerman mbetej gjithnjë fronti kryesor, ku vendosej fati i Luftës së Dytë Botërore. Në këtë kohë, fronti i dytë akoma nuk ishte hapur. Në Itali, trupat angloamerikane, me 19 divizione, përballonin vetëm 9 divizione gjermane. Gjatë tre muajve të parë të vitit 1944, Ushtria e Kuqe çliroi pjesën më të madhe të tokës së saj dhe hyri në Rumani. Këto suksese të Ushtrisë së kuqe shqetësonin qeverinë e SHBA dhe të Anglisë, të cilat filluan me ngut pregatitjet për hapjen e frontit të dytë. Më 5 prill 1944, Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë Nacional Çlirimtare Shqiptare, me urdhër urdhëroi gjithë njësitë partizane për t’u hedhur kudo në mësymje, në sulm të përgjithshëm. Duke zbatuar këtë urdhër, Brigada e parë çliroi Qukësin, Shpatin e Bërzezhtë dhe ju afrua qytetit të Elbasanit. Forcat partizane të Korçës çliruan Pogradecin dhe sulmuan trupat gjermane në Bilisht e Ersekë. Brigada V dhe VI Sulmuese spastruan krahinat e Himarës e të Mallakastrës, goditën trupat gjermane në Gjirokastër, Delvinë, Sarandë, Konispol, Vlorë dhe Fier. Në fund të nëntorit 1944, pas Çlirimit të Tiranës, më 17 nëntor dhe pjesës kryesore të Shqipërisë së Veriut, mbetej të çlirohej qyteti i Shkodrës dhe qarku i tij. Shkodra u çlirua më 29 Nëntor të vitit 1944, datë kjo e cila shënon ditën e çlirimi të Shqipërisë. Shqipëria është vendi i parë në Ballkan që u çlirua me forcat e veta, ndërsa të gjitha shtetet e tjera të Ballkanit u çliruan me ndihmën e Armatës së Kuqe. Dokumenti i 30 nëntorit 1944 “Shqipëria plotësoi çlirimin e saj Shkodra që këta muajt e fundit ishte bërë fortesa e okupatorit nazist dhe aq më tepër foleja e politikanëve hajdutë të reaksionit shqiptar u çlirua nga forcat e ushtrisë sonë heroike. Atje lart mbi Taraboshin historik valon flamuri i lirisë, i lyer me gjakun e partizanëve trima. Populli shqiptar pas tre vjet lufte të përgjakshme dhe sakrificash të jashtëzakonshme mbasi u dogj dhe u poq në këtë luftë vigane kundër hordhive fashisto- naziste dhe mercenarëve të tyre, në saj të ushtrisë së tij dhe të politikës së drejtë të frontit nacionalçlirimtar realizoi ëndrrën e tij dhe amanetin që i lanë dëshmorët e rënë në këtë luftë të shenjtë. Populli me gjakun e derdhur rrëke e spastroi të gjithë Shqipërinë nga armiqtë e saj të jashtëm dhe të brendshëm, s’mbeti asnjë ushtar gjerman, asnjë mercenar ballist ose zogist në Shqipëri. Dhe tashti? Dëshmorët e rënë në sheshin e luftës na kanë lënë edhe një amanet tjetër, testamentin e ndërtimit të Shqipërisë së re, po me ato sakrifica, po me atë heroizma, po me atë entusiazëm me të cilën vazhduam luftën e madhe për liri. Përpjekjet gjigante të popullit tonë kishin dhe kanë një përmbajtje politike dhe ushtarake të caktuar. Nëpërmjet luftës kundër okupatorit dhe tradhëtarëve të ndërtohet skeleti i pushtetit të tij popullor dhe ky skelet u ndërtua në kongresin antifashist të Përmetit, i cili i dha popullit kompleksin e fuqisë së tij, zgjedhja e qeverisë demokratike në Berat është një hap përpara drejt realizimit të ëndrrës së popullit tonë. Tani që me çlirimin e Shkodrës historike plotësohet spastrimi i vendit tonë nga xhelatët e brendshëm dhe të jashtëm. Tani që armiku u thye dhe u shpartallua ushtarakisht, na mbetet të vazhdojmë rrugën e idealit të dëshmorëve tonë për të cilën ranë në fushën e nderit, rrugën e përforcimit dhe perfeksionimit të pushtetit tonë popullor. I vetmi thesar që fitoi populli ynë nga kjo përplasje e madhe është pushteti i tij, me anë të këtij aparati do të ndërtohet Shqipëria e re ku me punën dhe me djersën tonë do të arrijmë shkallë- shkallë në një jetë gjithnjë më të mirë dhe më të lumtur. Këshillat nacionalçlirimtare janë pushteti ynë popullor, janë organet që i japin popullit të gjitha mundësitë për zhvillimin e tij politik, ekonomik, kulturor dhe administrativ. Kjo është esenca e demokracisë sonë, këtu mbështetet deklarata e këshillit antifashist të Shqipërisë mbi të drejtat e qytetarit. Pra, zgjedhjet për këshillat nacionalçirimtare tani me çlirimin e plotë të vendit tonë marrin një rëndësi të jashtëzakonshme jo vetëm pse ato janë pushteti i vërtetë i popullit, por edhe pse ato duhet ta çojnë popullin në punë për ndërtimin e një Shqipërie të tipit të ri ku punëtori, fshatari, zanatçiu, intelektuali, etj të gjejnë punë dhe një përmirësim gradual të jetës së tyre. Prandaj, duhet të mendojmë mirë përpara se të japim votën, prandaj duhet të zgjedhim punëtorë energjikë dhe me koshiencë në këshillat nacionalçlirimtare. Fjala jonë e fundit është që të zgjedhim në këto këshilla ato që e meritojnë atë vend si vazhdë e idealeve të dëshmorëve tanë, ata që punojnë dhe do të punojnë në farkën e ndërtimit të vendit tonë……” Ndihemi krenarë për atë luftë. Ajo na emocionon edhe sot, pavarësisht se duan t’i hedhin baltë. Lufta ANÇ, ishte dhe një katalizator i madh social, që solli ndryshime epokale në gjirin e shoqërisë. Tërë shqiptarët e ndershëm kanë detyrim historik për t’u krenuar e për të mbrojtur LANÇ-in. Se ajo ka qënë dhe mbetet pikë referimi, për të sotmen dhe për të ardhmen, se kur populli është i bashkuar dhe në unitet mendimi e veprimi, është i pamposhtur. Ngjarje të tilla madhore përsëriten rrallë në histori dhe mbeten si përmendore lavdie. Ndryshe ndodhi me ata që u larguan me arsyetime të ndryshme nga lufta e shkuan ne prehrin e pushtuesit, bënë krime së bashku me ta, dhe morën dënimin e merituar në gjyqin ndërkombëtar të Nurembergut, e nga çdo shtet antifashist për kriminelët e vet. 78 -vjetori i Çlirimit të Shqipërisë (28 nëntor 1944), është ngjarje e rëndësishme kombëtare, që na kujton, se Lufta Antifashiste Nacionalçlirimtare e popullit tonë, është një nga luftërat më të mëdha e më të suksesshme që kanë zhvilluar shqiptarët në historinë e tyre mijëra vjeçare dhe i bën nder Kombit Shqiptar. Ajo u zhvillua në kushtet e Luftës së Dytë Botërore gjatë së cilës shtetet e Koalicionit Antifashist Botëror dhanë ndihmesë të çmuar me këshilltarë dhe materiale. 78- vjetori i çlirimit të Atdheut tonë bën apel, që si patriotë të duam Atdheun me gjithë forcën e zemrës, të respektojmë LANÇ, dhe gjakun e derdhur për liri e pavarësi, të forcojmë unitetin pa dallim feje, krahine, ideje e përkatësie partiake, të edukojmë rininë me dashurinë për vendin që e kemi me histori krenarie e që ta mbajnë kokën lart. Kush nderon LANÇ, nderon historinë.

Një universitet në SHBA do shtojë një lëndë të re dedikuar yllit të popit Beyoncé 14 Nëntor, 2024 - 7:15 pm Universiteti Yale do të prezantojë një lëndë të re vitin e ardhshëm që do të studiojë punën e yllit të popit Beyoncé, e cila ka një rekord prej 99 nominimesh për Grammy dhe njihet si një nga artistët më me ndikim në historinë e muzikës. E titulluar “Beyoncé Makes History: Radical Afriko-American Tradition, Culture, Theory and Politics Through Music”, lënda do të fokusohet në periudhën nga albumi i saj i titulluar i vitit 2013 deri në “Cowboy Carter” të këtij viti dhe sesi këngëtarja me famë botërore kantautori krijoi ndërgjegjësimin dhe angazhimin në ideologjitë sociale dhe politike. Profesorja e studimeve afrikano-amerikane të Universitetit të Yale, Daphne Brooks planifikon të përdorë repertorin e gjerë të këngëtares, duke përfshirë regjistrimet e performancave të saj live, si një “portal” për studentët për të mësuar rreth intelektualëve afrikano-amerikanë, nga Frederick Douglass te Toni Morrison. “Ne do t’i marrim seriozisht mënyrat në të cilat puna kritike, puna intelektuale e disa prej mendimtarëve tanë më të mëdhenj në kulturën amerikane lidhet me muzikën e Beyoncé dhe do të mendojmë për mënyrat se si mund ta zbatojmë filozofinë e tyre në punën e saj”, tha Brooks. Beyoncé, emri i plotë i së cilës është Beyoncé Gisele Knowles-Carter, nuk është artistja e parë që studiohet në një universitet. Universitetet kanë studiuar punën e kantautorit Bob Dylan dhe disa universitete së fundmi kanë ofruar mësime për këngëtaren Taylor Swift dhe tekstet e saj dhe trashëgiminë në kulturën pop. Dhe profesorë në universitete të tjera gjithashtu kanë përfshirë Beyoncé në kurset e tyre ose kanë ofruar klasa për superyllin. /KultPlus.com

Timo Flloko – Ylli i Kinematografisë Shqiptare Timo Flloko, aktor me përmasa të rralla në artin shqiptar, ka lënë një ndikim të thellë në kinematografinë dhe teatrin e Shqipërisë. I lindur më 28 prill 1948 në Pejë, dhe i rritur në një familje gjirokastrite, ai kreu shkollën e mesme në Vlorë dhe më pas përfundoi studimet në Dramaturgji në Institutin e Lartë të Arteve në Tiranë në vitin 1970. Një Karrierë Filmike që Ndriçon Timo Flloko ka ndriçuar ekranet shqiptare me interpretimet e tij në disa nga filmat më të njohur të kinematografisë shqiptare. Filmat e tij të hershëm, si "Ngadhënjim mbi vdekjen" dhe "Përse bie kjo daulle", pavarësisht ndalimeve fillestare, shënuan fillimin e një karriere të shkëlqyer. Pjesëmarrja në filma si "Kur zbardhi një ditë", ku ai luajti rolin e Meços, dhe "Malet me blerim mbuluar" e bëri të njohur për talentin e tij të jashtëzakonshëm dhe për natyrshmërinë me të cilën mishëronte personazhe të ndryshme. Roli i tij në "Lulëkuqet mbi mure" i dha Medaljonin e Festivalit të Filmit në 1977, duke theksuar aftësitë e tij në portretizimin e personazheve të ndërlikuar dhe emocionalë. Shkëlqimi në Skenën e Teatrit Përveç kinemasë, Flloko ka lënë gjurmë të thella në skenën teatrore shqiptare. Në Teatrin Kombëtar, ai ka interpretuar në drama të ndryshme ku ka shkëlqyer me role komplekse, si Orfeu në "Orfeu zbret në ferr" dhe Prometeu në "Stine e merzitshme në Olimp". Me një lojë poetike dhe dramatike, ai solli në skenë dimensione të reja për publikun shqiptar. Në vitin 1991, pas ndryshimeve politike, Flloko interpretoi një ushtarak të pafajshëm në filmin "Vdekja e kalit", një rol që mbetet një nga kulmet e karrierës së tij, duke e bërë atë edhe më të njohur ndërkombëtarisht. Një Mësues i Vlerave Artistike Pas kthimit të tij nga Amerika, ku ai mori pjesë në projekte si "Angel's Dance" dhe "K-911", Flloko u rikthye për të kontribuar si pedagog në Akademinë e Arteve në Tiranë. Ai ka qenë një frymëzim për studentët e tij, duke i ndihmuar të zhvillojnë talentin e tyre dhe të ushqejnë pasionin për aktrimin. Një Familje e Devotshme për Artin I martuar me Vera Grabockën, producenten e njohur të spektakleve shqiptare, Flloko ka ndërtuar një familje të përkushtuar ndaj artit dhe kulturës. Ata kanë një vajzë, e cila gjithashtu ka ndjekur gjurmët e prindërve të saj, duke kontribuar në kulturën artistike shqiptare. Përkushtimi dhe dashuria e çiftit për artin janë kthyer në një trashëgimi të gjallë që i frymëzon brezat e rinj. Një Trashëgimi e Pavdekshme Timo Flloko mbetet një figurë e papërsëritshme e kinematografisë dhe teatrit shqiptar. Karriera e tij e pasur dhe interpretimet e tij mbresëlënëse kanë lënë një trashëgimi të çmuar për artin shqiptar, duke i siguruar një vend të veçantë në zemrat e publikut. Ai vazhdon të shquhet si një artist i virtytshëm dhe një model për brezat e ardhshëm të aktorëve. Timo Flloko – Ylli i Kinematografisë Shqiptare Timo Flloko, aktor me përmasa të rralla në artin shqiptar, ka lënë një ndikim të thellë në kinematografinë dhe teatrin e Shqipërisë. I Një Karrierë Filmike që Ndriçon Timo Flloko ka ndriçuar ekranet shqiptare me interpretimet e tij në disa nga filmat më të njohur të kinematografisë shqiptare. Filmat e tij të hershëm, si "Ngadhënjim mbi vdekjen" dhe "Përse bie kjo daulle", pavarësisht ndalimeve fillestare, shënuan fillimin e një karriere të shkëlqyer. Pjesëmarrja në filma si "Kur zbardhi një ditë", ku ai luajti rolin e Meços, dhe "Malet me blerim mbuluar" e bëri të njohur për talentin e tij të jashtëzakonshëm dhe për natyrshmërinë me të cilën mishëronte personazhe të ndryshme. Roli i tij në "Lulëkuqet mbi mure" i dha Medaljonin e Festivalit të Filmit në 1977, duke theksuar aftësitë e tij në portretizimin e personazheve të ndërlikuar dhe emocionalë. Shkëlqimi në Skenën e Teatrit Përveç kinemasë, Flloko ka lënë gjurmë të thella në skenën teatrore shqiptare. Në Teatrin Kombëtar, ai ka interpretuar në drama të ndryshme ku ka shkëlqyer me role komplekse, si Orfeu në "Orfeu zbret në ferr" dhe Prometeu në "Stine e merzitshme në Olimp". Me një lojë poetike dhe dramatike, ai solli në skenë . Pas kthimit të tij nga Amerika, ku ai mori pjesë në projekte si "Angel's Dance" dhe "K-911", Flloko u rikthye për të kontribuar si pedagog në Akademinë e Arteve në Tiranë. Ai ka qenë një frymëzim për studentët e tij, duke i ndihmuar të zhvillojnë talentin e tyre dhe të ushqejnë pasionin për aktrimin. Një Trashëgimi e Pavdekshme Timo Flloko mbetet një figurë e papërsëritshme e kinematografisë dhe teatrit shqiptar. Karriera e tij e pasur dhe interpretimet e tij mbresëlënëse kanë lënë një trashëgimi të çmuar për artin shqiptar, duke i siguruar një vend të veçantë në zemrat e publikut. Ai vazhdon të shquhet si një artist i virtytshëm dhe një model për brezat e ardhshëm të aktorëve. Timo Flloko, gjatë karrierës së tij të pasur në kinematografi dhe teatër, ka marrë një sërë çmimesh dhe vlerësimesh që nderojnë kontributin e tij artistik. Më poshtë janë renditur disa nga filmat e tij kryesorë, së bashku me çmimet e fituara në festivale të ndryshme. Timo Flloko është një yll i pashuar në horizontin e artit shqiptar dhe më gjerë. Me një karrierë të pasur, me interpretime të thella e karaktere të papërsëritshëm, ai ka arritur të mbetet jo vetëm në kujtesën e publikut, por edhe në zemrat e tyre. I përkushtuar gjithmonë ndaj artit, ai nuk ndalet kurrë së dhëni nga vetja; sot ai shkruan poezi të fuqishme, të ndjera, që reflektojnë thellësinë e shpirtit dhe përvojës së tij. I interpreton ato me një mjeshtëri unike, duke i dhënë zë një bote të brendshme të pasur, të formuar nga vitet e përvojës dhe nga ndjeshmëria e tij artistike. Në çdo hap të karrierës së tij, Timo Flloko vazhdon të gjenerojë energji të re, të rrezatojë për artdashësit, duke u bërë frymëzim për brezat e rinj dhe përkrahës i përhershëm i vlerave të larta artistike. Ai është një artist që shndrit, duke krijuar yje të reja në universin e artit shqiptar dhe duke mbetur gjithmonë një figurë që larton shpirtin e kulturës tonë. Filmografia Kryesore e Timo Fllokos 1. Ngadhënjim mbi vdekjen (1967) - Fatosi 2. Përse bie kjo daulle (1969) 3. Malet me blerim mbuluar (1971) - Kapo Dalipi 4. Kur zbardhi një ditë (1971) - Meço 5. Shtigje lufte (1974) - Kanan Tafili (Kajo Karafili) 6. Lulekuqet mbi mure (1976) - Luan Sina, mësuesi 7. Njeriu me top (1977) - Mato Gruda 8. Liri a vdekje (1979) - Cerciz Topulli 9. Ballë për ballë (1979) 10. Militanti (1984) - Visar Shundo (Vasil Shanto) 11. Nata e parë e lirisë (1984) - Ceçemi 12. Rrethimi i vogël (1986) - Shoku Agron, kryetari 13. Fillim i vështirë (1986) - Bujari 14. Vdekja e kalit (1992) - Agroni 15. Balada e Kurbinit (1990) 16. Loin des barbares (1994) - Vladimiri 17. Angel's Dance (1999) - Shanku (The Shank) 18. K-911 (1999) - Johnson 19. Syri magjik (2005) - Niko 20. In Between (2006/I) - Nick 21. Stay Awake (2006) - Mirosh 22. Watch! (2008) - Andrea Çmime dhe Vlerësime Medaljoni i Festivalit të Filmit për rolin e tij në Lulekuqet mbi mure (1976), ku interpretoi një mësues me një theks të veçantë psikologjik dhe dramatik. Kupa e Festivalit për filmin Militanti (1984) për rolin e Visar Shundos, një interpretim që pasqyroi thjeshtësinë dhe tragjedinë poetike. Kupa e Festivalit për rolin në Nata e parë e lirisë (1984) si Ceçemi, një portret i thellë realist dhe njerëzor. Kupa e Festivalit VII për interpretimin në Rrethimi i vogël (1986), ku portretizoi një drejtues të lartë pushteti me vërtetësi dhe humanizëm. Kupa e Festivalit X dhe Çmimi i Parë i Euro-Festivalit në Saint Etienne, Francë për interpretimin e tij në filmin Vdekja e kalit (1992), në rolin e Agronit, një ushtarak i pafajshëm i dënuar padrejtësisht nga diktatura. Përveç këtyre çmimeve, Timo Flloko mban titullin e lartë "Artist i Merituar" për kontributin e tij të jashtëzakonshëm në artin shqiptar, duke u bërë një figurë e dashur dhe e respektuar për publikun dhe një shembull frymëzues për artistët e rinj. Pergatiti : Dr.Li liana Pere

Angelina Jolie tregon se ndihet se nuk është marrë kurrë seriozisht në karrierën e saj të aktrimit, teksa rikthehet me filmin “Maria” Angelina Jolie tregon se ndihet se nuk është marrë kurrë seriozisht në karrierën e saj të aktrimit, teksa rikthehet me filmin “Maria” Para 1 dite Angelina Jolie, një nga aktoret më të njohura dhe të vlerësuara në botë, ka pranuar se ndihet se nuk është marrë kurrë seriozisht në karrierën e saj të aktrimit. Në një intervistë të fundit për ‘Radio Times’, ajo shprehu se për shumë vjet, pasionet e saj artistike janë shpesh eklipsuar nga famën dhe biznesin që vijnë me të. Në rolin e saj të ri si këngëtarja e famshme e operës Maria Callas në filmin “Maria”, Jolie theksoi se ky ishte një hap i madh për të, duke u ballafaquar me një sfidë të madhe artistike, shkruan DailyMail. Ajo është një nga aktoret më të famshme në botë, duke fituar shumë vlerësime për punën e saj, por Angelina Jolie thotë se ndjen se nuk është marrë kurrë seriozisht në karrierën e saj të aktrimit. Ajo tha se kishte kaluar muaj të tërë duke mësuar të këndonte opera dhe se për këtë rol, kishte eksploruar thellësisht zanatin e aktrimit, duke u frymëzuar nga Callas. “Nuk kam pasur kurrë dikë që të merrte seriozisht për zanatin tim” shpjegoi Jolie, duke shtuar se si artista e ndiente se ndonjëherë karriera e saj ishte formuar nga imazhi dhe fama, jo nga puna e vërtetë artistike. Përgjatë trajnimit për rolin, Jolie përjetoi një udhëtim transformues, duke përdorur këndimin e operës si një formë terapie për të çliruar emocionet dhe energjinë e mbajtur. Ajo pranoi se ky ishte një “rithemelimin” i dashurisë për aktrimin, dhe se ky rol i kishte mundësuar të risjellë një pjesë të vetes që ishte humbur. Pas paraqitjes së saj, Jolie u nominua për një ‘Golden Globe’ për rolin e saj si Maria Callas. Ky film e ka ndihmuar të rindërtojë lidhjen me artin, duke përshkruar një përvojë thellësisht personale dhe shpirtërore, e cila i dha mundësinë të eksploronte emocionet më të thella të Callas. Në një moment tjetër, ajo theksoi se këndimi i operës nuk mund të falsifikohet – duhet të vijë nga thellësia e trupit dhe shpirtit. “Kur këndon opera, zëri të kërkon të hapësh çdo pjesë të trupit dhe të ndjesh çdo emocion të bllokuar”, tha Jolie, duke përmendur se kjo ka qenë një përvojë e fuqishme dhe shpërblyese për të. Angeline Jolie, që njihet për rolet e saj në filma si “Maleficent” dhe “Mr. & Mrs. Smith”, është gjithashtu një aktiviste e njohur dhe nënë e gjashtë fëmijëve, duke përfshirë tre fëmijë biologjikë dhe tre të birësuar. Ajo është ende duke luftuar për çështjet e kujdestarisë dhe pronën e saj me ish-bashkëshortin, Brad Pitt.

Kate Middleton nga koka te këmbët në ngjyrën e sezonit, ajo tërhoqi vëmendjen me një kombinim vishnje ne lejla Kate Middleton tërhoqi vëmendjen gjatë paraqitjes së saj të fundit publike me kombinimin e saj të veshjeve dhe për këtë rast ishte nga koka deri te këmbët në ngjyrën bordo, e cila është një hit absolut këtë sezon. Anëtarët e familjes mbretërore u takuan me emirin e Katarit, i cili mbërriti për një vizitë dyditore në Britaninë e Madhe. Kate, së bashku me princin William dhe Emirin e Katarit dhe gruan e këtij të fundit, pozuan për fotot e zakonshme të mirëseardhjes përpara se të shoqëronin mysafirët e tyre në një paradë pranë Whitehall. Aty i prisnin mbreti dhe zyrtarë të lartë të qeverisë dhe u bë një pritje festive. Për këtë rast, princesha zgjodhi një pallto bordo të krijuar nga Sarah Burton për markën Alexander McQueen dhe një kapele Sahar Millinery.

Cmimi nga 205 euro Turne në muzeun e Vatikanit dhe kapelën Sistine Muzetë e Vatikanit janë të njohur në mbarë botën për bukurinë e tyre, si dhe për veprat e shumta të artit që ekspozohen këtu, të cilat shtrihen nga mesjeta deri në periudhën bashkëkohore. Ky turne do t'ju çojë nëpër disa koleksione arti.... Vizita e muzeut të Vatikanit dhe kapelës së Sistinës përfshin: Galerinë e Shandelabrave , e cila e merr emrin nga shandani i mermerit që e ndan zonën në gjashtë seksione, tregon disa piktura dhe veshje të bukura mermeri. Galeria e Hartave Gjeografike, në zemër të Muzeut të Vatikanit, strehon një seri afreskesh që datojnë në shekullin e gjashtëmbëdhjetë. Afresket përshkruajnë shumë peizazhe italiane, të mbledhura këtu për kënaqësinë tuaj të shikimit. Turneu i Muzeut të Vatikanit do t'ju çojë gjithashtu në Galerinë e Tapestries , e cila përfshin një seri flamande që përshkruan episode nga jeta e Krishtit, krijuar bazuar në studimet e bëra nga nxënësit e piktorit të rilindjes " Raphael" dhe një sixhade që përshkruan episode nga jeta. të Papës Urban VIII, prodhuar në punishten e “Kardinalit Antonio Barberini” në shekullin XVII. Turneu i Muzeut të Vatikanit përfshin gjithashtu një vizitë në Kapelën Sistine me famë botërore . Dikur një kishëz private e aksesueshme vetëm për Papa, tani përdoret për të strehuar konklava papale, e cila mban zgjedhjet papale. Tavani mban afreskun e bukur Gjykimi i Fundit, i bërë nga Mikelanxhelo midis 1535 dhe 1541. Afresk tregon Ditën e Gjykimit dhe procesin përmes të cilit, sipas Biblës, çdo shpirt do të gjykohet se do të dërgohet më pas ose në parajsë ose ferr. Figura e Krishtit, së bashku me shenjtorët, janë paraqitur edhe në murin e lartë. Turneu do t'ju çojë gjithashtu në dhomat private të Papa Julius II. Katër dhomat, të njohura si " Dhomat e Raphaelit" , u dekoruan nga Raphaeli dhe ndihmësit e tij me afreske të bukura në shekullin e gjashtëmbëdhjetë. PIKAT KRYESORE DHE ÇFARË PËRFSHIHET E aksesueshme: Vizitoni faqen e internetit të aksesueshme © 2019 Romë & Itali - P.IVA: 09466991008 Ne përdorim cookie për të siguruar që ne t'ju ofrojmë përvojën më të mirë në faqen tonë të internetit. Nëse vazhdoni të përdorni këtë faqe, ne do të supozojmë se jeni të kënaqur me të.