NJË TRAGJEDI DASHURIE NË HOLTË: VAJTIMI QË NUK U SHUA KURRË Atje lart, në Kanionin e Holtës së Gramshit, u luajt një tragjedi dashurie që historia nuk arriti ta shkruante, por që gojëdhëna e popullit e ruajti të freskët në kujtesë. Askush nuk mund të thotë se kur ndodhi dhe askush nuk di të përmendë emrat e dy zemrave të dashuruara që u përplasën me fatin e tyre tragjik. Sepse legjendat nuk lindin për të treguar emra, por për të ruajtur të vërteta. Ndoshta shekujt i zbusin pak nga pak thepat e dhimbjes, por kurrë nuk arrijnë t’i fshijnë mesazhet e legjendave që përcillen brez ps brezi. Librat ruhen në bibliotekat e heshtura, ndërsa legjendat jetojnë në shpirtin e njerëzve që kanë ditur t’i mbajnë mend dhe t’i tregojnë. Mitet dhe legjendat vijnë nga kohëra të largëta, shumë të ndryshme nga ato që jetojmë sot. Të rijetosh emocionin e tyre, të mbrujtur me dhimbje dhe frikë, të përjetosh ëndrra të vrara nga forca e zakonit, nuk është aspak e lehtë. Duhet të kthehesh qindra vite pas dhe të hysh në një botë tjetër. Një legjendë kërkon një natë dimri. Kërkon zërin e ngadalshëm të gjyshit që ulet pranë oxhakut dhe u rrëfen nipave histori të vjetra, ndërsa jashtë era të fishkëlleje mbi rrasat e çatisë. Kërkon dritën e gjuhëve të zjarrit që dridhen mbi muret e shtëpisë dhe hijen e së shkuarës që lëviz mes flakëve. Duhet të jesh ulur mbi një shilte të vjetër dhe të ndjesh peshën e kohës mbi shpatulla. Vetëm atëherë legjenda zgjohet. Vetëm atëherë Kanioni i Holtës nuk është më thjesht një vend, por një zë. Një zë që flet për dashuri të ndaluara, për fate të vendosura nga të tjerët, për zemra që nuk u pyetën kurrë. Dhe atëherë kupton se kjo histori nuk është vetëm e shkuar, por një rrëfenjë e gjallë që na kujton se dhimbja nuk shuhet kurrë, vetëm ndërron formë. Sepse ka tragjedi që nuk u përkasin vetëm atyre që i jetuan, por edhe atyre që vijnë pas dhe janë gati të dëgjojnë. Kanioni i Holtës është ende aty, ashtu siç ishte qindra vjet më parë. Muret e tij shkëmbore ngrihen përpjetë me një madhështi të frikshme, deri në njëqind e pesëdhjetë metra lartësi. Gurë që marrin forma skulpturash të çuditshme, sikur dora e një artisti të panjohur t’i ketë gdhendur në dhimbje. Kjo çarje e thellë e natyrës, e prerë si me thikë, shtrihet për afro tre kilometra. Poshtë, në shtratin e errët, rrjedhin ujëra të kaltër që zbresin nga Mali i Poroçanit, ndërsa nga rrëzat e shkëmbinjve burojnë ujëra të ngrohta termale, si frymë e fshehtë e nëntokës. Në këtë natyrë të egër e madhështore, dikur u shënua fundi i dy zemrave të reja: i një vashe nga një familje e pasur dhe i një djaloshi të varfër. Vasha ishte e brishtë në trup, por e thellë në shpirt. E gjatë dhe e hijshme si një lastar pranvere, ajo mbante mbi vete një bukuri të heshtur, si një gonxhe që sapo nis të çlirohet nga sythi i saj i përgjumur. Flokët, të gjatë e me dredha të buta, i binin mbi supe dhe i jepnin fytyrës një hijeshi të rrallë. Ajo u dashurua marrëzisht me bariun, pasuria e të cilit ishte vetëm një tufë e vogël delesh dhe shtëpia e thjeshtë në anën tjetër të kanionit. I tillë ishte bariu: i varfër në pasuri, por i pasur në ndjenjë; i heshtur në fjalë, por i zëshëm në shpirt. Një djalë që e kishte mësuar jetën nga mali dhe dashurinë nga dhimbja. Mbrëmjeve, kur dielli zbriste pas kreshtave dhe hija e kanionit zgjatej si një plagë e errët mbi ujë, ajri mbushej me aromën e barit të njomë dhe të gurit të ftohtë. Atëherë bariu zbriste pranë shtratit të ngushtë të lumit dhe, i ulur mbi një shkëmb të lëmuar nga koha, nxirrte fyellin. Tingulli i tij ngrihej ngadalë, përhapej mes mureve të larta shkëmbore dhe kthehej jehonë, sikur vetë mali ta përsëriste me mall. Vasha e dëgjonte nga larg. Në atë çast gjithçka tjetër humbiste kuptim: zhurma e shtëpisë së madhe, fjalët e njerëzve, rregullat e heshtura që e mbanin të lidhur. Ajo afrohej te dritarja, vendoste dorën mbi gjoks dhe mbyllte sytë, sikur fyelli të mos ishte më tingull, por prekje. Ishte gjuha e tyre e fshehtë, një fjalë dashurie që nuk guxonte të shqiptohej ndryshe. Kur ndonjëherë zbriste në lumë për të marrë ujë, drita e pasdites i luante mbi flokë dhe rrjedha pasqyronte hijen e saj të brishtë. Takimet ishin të shkurtra, pothuajse pa fjalë. Mjaftonte një shikim, një buzëqeshje e përmbajtur, një heshtje e mbushur me ndjenjë. Dashuria e tyre nuk kishte nevojë për betime, sepse ishte e gdhendur në çdo hap dhe në çdo frymëmarrje. Por kjo qetësi ishte e brishtë si xhami. Gojët nuk mbyllen lehtë dhe fjalët përhapen me shpejtësinë e erës. Vendimi erdhi i prerë: vasha do të fejohej me një burrë të moshuar, por të pasur, nga Elbasani. Familjarët e panë këtë si shpëtim dhe nder. Vendimi u mor pa e pyetur vashën. Kur vasha e mori vesh, u zverdh. Fryma iu pre dhe zemra i rrihte si e zënë në kurth. Nuk kishte kurajë, as mundësi për të kundërshtuar. Për ta shkëputur përfundimisht nga dashuria e saj, familjarët e mbyllën brenda deri në ditën e dasmës. Djaloshi e ndiente se diçka e rëndë kishte ndodhur. I binte fyellit natë pas nate, por më kot. Heshtja e saj ishte më e dhimbshme se çdo fjalë. Ai e kuptoi se kjo dashuri ishte vrarë dhe se nuk mund të ndryshonte asgjë. Nuk tha asnjë fjalë. Një natë u largua drejt maleve. Askush nuk e mori vesh fatin e tij. Disa thonë se u bë endacak, të tjerë se u mbyt në ujërat e Holtës. Çfarëdo që të ketë ndodhur, fati i tij përfundoi tragjikisht. Vasha dilte te dritarja, ndalte frymën dhe priste tingullin e fyellit që nuk dëgjohej më. Gjithçka kishte mbetur e shurdhër. Fryma i merrej, gjoksi i rëndohej dhe sytë i mbusheshin me zbrazëti, sepse nuk po humbiste vetëm dashurinë, por vetë kuptimin e jetës. Në atë çast e kuptoi se kishte mbetur vetëm. E përballur me fatin e saj të hidhur, ajo kërkoi leje të shkonte për herë të fundit në kanion, për t’i larë sytë me ujin e kulluar të lumit. Kur iu dha leja, veshi rrobat më të mira, sikur po përgatitej për një udhë të shenjtë, dhe mori rrugën drejt Holtës me hapa të qetë e të vendosur. Shkoi drejt e te shkëmbi më i lartë, aty ku toka mbaron dhe thellësia hapet si një gojë e errët. Hodhi sytë nga qielli për herë të fundit, psherëtiu thellë dhe u hodh në greminë. E kërkuan kudo përgjatë shtratit të lumit, por trupi i saj nuk u gjet kurrë. Ishte shkrirë e bërë njësh me ujin dhe erën, sikur natyra ta kishte marrë në gjirin e vet. E vetmja shenjë që mbeti ishte shalli i bardhë, i varur në degët e një peme buzë lumit, që lëkundej lehtë nga era, si një lamtumirë pa fjalë. Që nga ajo ditë, në ngushticat e kanionit, mes labirinteve të shkëmbinjve, shfaqet një zë i veçantë. Është zëri i dhimbjes së një vajze që nuk pranoi t’i nënshtrohej fatit të vendosur nga të tjerët. Koha nuk e zbehu këtë vajtim; përkundrazi, e ruajti për t’u treguar brezave se dashuria është e shenjtë dhe askush nuk ka të drejtë ta vrasë. PS: Ashtu si rastësisht, që kur shkrova për Malin e Vashës në Elbasan, më kanë tërhequr këto legjenda të dhimbshme që i gjen kudo në gjithë Shqipërinë. Të gjitha toponimet që mbajnë emrin vashë kanë pothuajse gjithmonë një histori të hidhur dashurie. Ju lutem, kush di gojëdhëna të tilla në vendlindjen e vet, është i lutur t’i shkruajë. Të tilla kam zbuluar në Mat, Bulqizë, Tropojë, Sarandë, Gjirokastër, Krujë, Vlorë Peshkopi etj. Harxhoni vetëm 30 sekonda për të shkruar një koment. Flm.

KUR NATA ME DITËN NDAHEN Kur nata me ditën heshtazi ndahen e kufijtë e tyre vështirë dallohen, kur perdet e territ mezi mbahen e ëndrrat, pa “fjalë”, zhgjëndrrës i dorëzohen, unë hap sytë e mendohem. Por, sakaq drita feks mashtrueshëm me plot naze, mbi të shumtat pullaze, atëherë unë hap pa u ndier dritaren, që mushkëritë të më ajrohen e mendja e shpirti të m’qetohen. Besoni, s'm'u dhimbs fare kjo e mbrëmshmja natë e qetë, që braktisi paqësisht pushtetin aq lehtë, as pse trupi e mendja ime u pajtuan pa hatërmbetje aq shpejt, por u bëra helm pse pamëshirë ëndrrës e zhgjëndrrës u hyri ndërmjet. Nata u nda lehtë nga dita në të lemë, e ajo me vrap sakaq mori dhenë, e grisi dhe e fërfëlloi rrëmbyeshëm pëlhurën e errët, pa dëshmitarë, pa yje e hanë nisi të shpërndajë dritë anëpëranë arave, fushave e lumenjve të kthjellët. Dita zbardhi qetas, e ftohtë, me mjegull, erë thëngjilli e plumb qielli, askund s'duket farë gjurmë dielli. E pritshtme, është dimër fundjanar e janari ushtron palëkundshëm të vetin pushtet me acar. Nata m’i mori me vete peng do grimca e fije kujtimesh të simes jetë, që firuan e u përplasën në theqafje mbi retë, vrik u kthyen plagosshëm si në funddet. U pajtova, ç’të bëja? Dita, si përherë e si moti, çdo gjë hesht e zbardh, po kush mund të luftojë me ligjet e shkruara në fillesën e parë? Mua s'më mbetet sot gjë tjetër pos t'i dorëzohem zakonit tim të vjetër: të qes shkronja e fjalë në të bardhën e të drunjtën letër. 24.1.2026

Rrevista Prestige #InspirationDaily #SciencPersonality #sciencefacts #SundarPichai Rubrika Tekno Shkencë. Te reja nga gjigandët e Teknollogjisë. *Sundar nderton trurin e internetit të se ardhmes. “Sundar Pichai 2026: Gemini, AI dhe vizioni hapësinor që po ndryshon të ardhmen” Editorial për Revista Prestige. Sundar Pichai është Drejtori Ekzekutiv (CEO) i Google dhe kompanisë mëmë Alphabet Inc., një figurë kyçe globale në teknologji. I lindur në Indi dhe i arsimuar në SHBA, Pichai u bë i njohur si arkitekti i suksesit të produkteve kryesore të Google-it, përfshirë Chrome, Android, Google Search, dhe së fundi Gemini AI. Nën drejtimin e tij, Google ka kaluar nga një kompani kërkimi në një super-platformë të inteligjencës artificiale, cloud-it dhe infrastrukturës digjitale globale. Lajmet kryesore të Janarit 2026 1. Inteligjenca Artificiale për përdorim masiv Gjatë janarit, Sundar Pichai njoftoi zgjerimin e Gemini AI, duke ofruar: Përgatitje falas për testin SAT brenda aplikacionit Gemini për studentët, Integrim më të thellë të AI në kërkimin online, arsim dhe produkte të përditshme. Ky hap u interpretua si përpjekje për ta bërë AI-në shërbim publik, jo vetëm një mjet komercial. 2. Project Suncatcher – vizioni hapësinor Google vijon me projektin Project Suncatcher, që synon: vendosjen e çipeve AI në satelitë orbitale me energji diellore, testimin e këtyre pajisjeve për përpunim të dhënash dhe AI larg Tokës, krijimin e infrastrukturës që mund të ndryshojë rrënjësisht cloud-in dhe AI global në të ardhmen. ⚠️ Ky projekt nuk është internet satelitor për përdoruesit, por një eksperimente infrastrukture për të ardhmen e AI-së dhe cloud-it global. ** Krahasimi me Elon Musk Gjiganti tjeter. Elon Musk - Starlink Starlink ofron internet satelitor të drejtpërdrejtë për përdoruesit, me mijëra satelitë në orbitë. Qëllimi: internet global, shpejt dhe i disponueshëm kudo, sidomos në zona pa infrastrukturë tokësore. Sundar Pichai - Google Fokus më strategjik: AI dhe infrastrukturë. Satelitët dhe hapësira shihen si zgjatim i cloud-it dhe fuqisë kompjuterike, jo si ISP satelitor për konsumatorët. Konkluzioni: Musk ndërton “rrugët e internetit”, ndërsa Pichai ndërton “trurin e internetit të së ardhmes”. ** Të dy shohin hapësirën si territor strategjik, por me qëllime të ndryshme: Musk për akses dhe shpejtësi, Pichai për inteligjencë, kapacitet dhe qëndrueshmëri. Çfarë do të thotë për përdoruesit? --------------- Google: Fokus në AI dhe shërbime praktike (p.sh., Gemini SAT prep falas). Projektet hapësinore: Eksperimente infrastrukturore për qendra të dhënash në hapësirë, afatgjatë. Starlink: Internet satelitor real për konsumatorët. ** ✨️✨️Në këtë mënyrë, Google dhe Elon Musk nuk janë kundërshtarë të drejtpërdrejtë, por dy arkitektë të vizioneve të ndryshme për të ardhmen digjitale dhe hapësinore. Burimet. Gemini SAT prep falas dhe AI – Financial Express / Times of India https://www.financialexpress.com/life/technology-google-ceo-sundar-pichai-announces-gemini-free-offer-these-students-can-prepare-for-exams-at-no-cost-4115856/?utm_source=chatgpt.com Project Suncatcher – qendra të dhënash në hapësirë – EU Reporter https://it.eureporter.co/space-2/2025/11/13/google-to-test-space-based-datacenters-for-ai-by-2027/?utm_source=chatgpt.com Analizë teknike dhe sfida orbitale – Times Union https://www.timesunion.com/news/article/google-s-proposed-data-center-in-orbit-will-21220540.php?utm_source=chatgpt.com Konteksti global: Blue Origin dhe projektet satelitore – Business Insider https://www.businessinsider.com/jeff-bezos-tera-wave-blue-origin-elon-musk-spacex-2026-1?utm_source=chatgpt.com Analizë e përdorimit të AI në arsimin studentor – Benzinga https://www.benzinga.com/markets/tech/26/01/50058606/sundar-pichai-says-googles-gemini-will-help-students-prep-for-sats-for-free-ceo-says-more-tests-are-on-the-way/?utm_source=chatgpt.com Ky editorial është gati për publikim në Revista Prestige, me ton informues, krahasues dhe burime të plota për lexuesit që duan të verifikojnë çdo fakt. Nëse do, mund të bëjmë edhe versionin vizual me tituj dhe foto të Google / Elon Musk / satelitëve për faqen online. Dëshiron që ta bëjmë këtë version vizual? @highlight @

Rrevista Prestige #InspirationDaily #IsmailQemali #AtiiPavarësisë #HeroKombëtar #Shqipëria #TrashëgimiHistorike #Flamuri #academiaedu Monografia do të jetë prezent tek Akademia Globale dixhitale. Monografia e Jetës dhe Veprës së Ismail Qemal Bej Vlora . Botim Historik. Kujtojmë dhe nderojmë sot dhe gjithmonë, në 107-vjetorin e vdekjes së Ismail Qemal Bej Vlorës, themeluesit të shtetit shqiptar dhe simbolit të lirisë kombëtare. Trashëgimia e tij frymëzon edhe sot dhe gjithmonë unitetin, patriotizmin dhe vizionin për Shqipërinë. Përmbajtja. I Vendlindja gjenealogjia dhe rrënjët familjare. II Statusi ekonomik dhe jeta private. III Arsimi dhe formimi shpirtëror. IV Karriera osmane dhe ndërgjegjësimi. politik. V Internimi dhe shkëputja ideologjike. VI Mërgimi Europa dhe shndërrimi në diplomat shqiptar. VII Nga autonomia te pavarësia. VII/a Shpallja e Pavarësisë së Shqipërisë. VIII Dorëheqja dhe brishtësia e shtetit. IX Vitet e fundit vdekja dhe dyshimet. X Vlerësimi dhe ndikimi sot. XI Burimet dhe referencat historike. ------------------------------------------------------ I. VENDLINDJA GJENEALOGJIA DHE RRËNJËT FAMILJARE. Ismail Qemal Bej Vlora lindi më 16 janar 1844 në qytetin e Vlorës në një nga familjet më të shquara të Shqipërisë së Jugut familjen Vlora një nga dinastitë më të vjetra feudale dhe administrative me rrënjë që shtrihen që nga shekujt XV–XVI të njohur për ndikimin e tyre në jetën politike ekonomike dhe kulturore të rajonit. Familja Vlora kishte pronësi të mëdha toke në Vlorë Kaninë Myzeqe dhe rrethina të tjera duke e vendosur Ismail Qemalin që në lindje brenda një statusi ekonomik të lartë dhe ndikimi politik të konsiderueshëm. Ai ishte i biri i Mahmud Bej Vlorës një funksionar i lartë osman dhe nip i Ismail Pashë Vlorës figurë e njohur për aftësitë administrative dhe ndikimin e tij politik. Familja i siguronte stabilitet financiar dhe qasje në rrjetet diplomatike por gjithashtu e ngarkonte me përgjegjësi morale dhe historike. Në këtë ambient Ismail Qemali kuptoi se historia nuk është thjesht trashëgimi por barrë dhe detyrim pasuria nuk ishte luks por mjet influence dhe përgjegjësi ndikimi shoqëror nuk ishte privilegj por detyrim moral. Nga kjo rrënjë e fuqishme lindi vetëdija e hershme e nevojës për të vepruar në emër të kombit. II. STATUSI EKONOMIK DHE JETA PRIVATE. Statusi ekonomik i Ismail Qemalit e vendoste atë ndër elitën shqiptare dhe osmane trashëgoi prona të mëdha dhe të ardhura familjare të cilat i shfrytëzoi për edukimin e tij dhe veprimtarinë politike në Europë. Pas arratisjes nga Perandoria Osmane në vitin 1900 ai humbi aksesin në disa prej pronave të tij por mbeti i pavarur financiarisht dhe vazhdoi të jetonte me kursimet personale dhe ndihmën e kontakteve diplomatike. Ai ishte i martuar dhe kishte fëmijë të cilët mbajti larg ekspozimit publik për të ruajtur sigurinë dhe privatësinë familjare. Familja e tij jetoi pjesërisht në Shqipëri pjesërisht në Europë gjatë periudhave të mërgimit duke krijuar një ekuilibër midis jetës private dhe veprimtarisë politike. Martesa nuk ishte trampolinë sociale por strukturë stabiliteti dhe mbështetje morale Familja nuk u kthye kurrë në instrument pushteti ajo ruajti heshtjen si zgjedhje etike. Fëmijët e tij u rritën me vetëdijen e rëndësisë së historisë dhe të përgjegjësisë Pasuria dhe pozita nuk e shfrytëzuan por e edukuan për të kuptuar detyrën historike III. ARSIMI DHE FORMIMI SHPIRTËROR. Ismail Qemali kreu arsimin fillor në Vlorë më pas shkollën plotore turke në Selanik ku familja e tij ishte internuar dhe më pas gjimnazin e njohur Zosimea në Janinë ku u njoh me filozofinë klasike historinë dhe idetë iluministe. Ky formim e bëri atë jo thjesht administrator por mendimtar politik i vetëdijshëm për rëndësinë e identitetit kombëtar dhe nevojës për një shtet shqiptar. Arsimi nuk e formoi si nacionalist emocional por si analist të fakteve dhe strateg të historisë ku Shqipëria ishte problem jo vetëm vendlindje. Ai e kuptoi se kombet nuk lindin rastësisht por ndërtohen përmes gjuhës kulturës dhe vetëdijes historike. Arsimi i hapi horizontet por gjithashtu e detyroi të pyesë çfarë do të bëjë për të ardhmen e vendit të tij. IV.KARRIERA OSMANE DHE NDËRGJEGJËSIMI POLITIK. Që në moshë të re Ismail Qemali u punësua si përkthyes pranë Portës së Lartë më pas shërbeu në administratën vendore të Janinës Thesalisë dhe Stambollit dhe u emërua kryesekretar i Ministrisë së Punëve të Jashtme mytesarif i Varnës dhe guvernator i disa vilajeve. Karriera e tij i dha njohuri të thella mbi diplomacinë ekonominë dhe administrimin por gjithashtu i tregoi dobësitë e një perandorie në rënie. Ai kuptoi se shqiptarët rrezikonin të mbeteshin të paemërtuar në hartën politike të Ballkanit dhe se pushteti nuk ishte i mjaftueshëm pa vizion. Brenda zyrave të Perandorisë ai u shndërrua nga administrator në strateg dhe observator politik ku çdo vendim kishte ndikim mbi fatin e popullit të tij Pushteti nuk e verboi por e zgjoi. V. INTERNIMI DHE SHKËPUTJA IDEOLOGJIKE. Më 1877 Porta e Lartë e akuzoi si kundërshtar të Abdyl Hamitit II dhe përkrahës të pikëpamjeve liberale të Mithat Pashës. Ai u dënua me shtatë vjet internim në qytetet Kütahya Eskişehir dhe Bursa. Kjo periudhë e izolimit nuk e thyeu por e thelloi mendimin politik dhe vizionin për një Shqipëri të lirë Internimi e detyroi të reflektojë mbi natyrën e pushtetit të organizojë mendimet për autonomi dhe të ndërtojë strategji për të ardhmen. Heshtja u kthye në reflektim largimi fizik në afrim ideor me Shqipërinë dhe izolimi në disiplinë të mendimit dhe planifikim. VI. MËRGIMI EUROPA DHE SHNDËRRIMI NË DIPLOMAT SHQIPTAR. Në vitin 1900 për t’i shpëtuar ndjekjeve të Sulltanit dhe presionit politik Ismail Qemali u arratis nga Perandoria Osmane dhe u vendos në Europë duke jetuar kryesisht në Londër Paris Romë dhe Vjenë. Atje ndërtoi rrjete diplomatike loboi për çështjen shqiptare publikoi artikuj dhe botoi dokumente që shpjegonin nevojën për autonomi dhe njohjen ndërkombëtare të Shqipërisë. Ai u bë zëri i një kombi të vogël që nuk kishte ende shtet duke përdorur pasurinë dhe reputacionin e tij për të fituar mbështetje ndërkombëtare. Në këtë fazë ai nuk fliste për një ëndërr romantike por për nevojën historike dhe juridike të një subjekti të ri politik Europa e dëgjoi edhe kur nuk e pranoi plotësisht. VII NGA AUTONOMIA TE PAVARËSIA. Fillimisht Ismail Qemali kërkonte autonomi të plotë brenda Perandorisë Osmane por zhvillimet e Ballkanit dhe politika represive e Xhonturqve e bënë të qartë se kjo nuk ishte e mjaftueshme. Kryengritjet e viteve 1910–1912 Memorandumi i Greçës dhe presionet ndërkombëtare e shtynë drejt idesë së pavarësisë si zgjidhje e vetme. Ai u shndërrua në arkitekt të një momenti historik ku vendimi për liri u bë domosdoshmëri strategjike. Pavarësia nuk ishte akt impulsiv por përfundim logjik i një analize të gjatë ku çdo hap ishte i matur dhe i vendosur. VII/a SHPALLJA E PAVARËSISË SË SHQIPËRISË Më 28 nëntor 1912 në qytetin e Vlorës në shtëpinë e familjes Vlora Ismail Qemal Bej Vlora kryesoi Kuvendin Kombëtar Shqiptar ku u shpall Pavarësia e Shqipërisë nga Perandoria Osmane. Ky akt ishte kulmi i përpjekjeve për alfabetin e përbashkët shoqatat kulturore dhe lëvizjet patriotike dhe u diktua nga rrethanat e jashtëzakonshme të Luftërave Ballkanike dhe rrezikut të copëtimit të trojeve shqiptare nga fqinjët. Ismail Qemali mbërriti në Vlorë më 21 nëntor 1912 i shoqëruar nga patriotë dhe përfaqësues të trevave të ndryshme shqiptare. Në mbledhjen e delegatëve ai lexoi Deklaratën e Pavarësisë ku shpallej se Shqipëria bëhet më vete e lirë e mosvarme Flamuri kombëtar u ngrit dhe akti u nënshkrua si deklaratë juridike dhe politike duke vendosur një precedent historik. DELEGATËT E KUVENDIT TË VLORËS. Në Kuvend morën pjesë 40 delegatë të përfaqësuar nga të gjitha krahinat shqiptare Ata nuk ishin përfaqësues partie por figura të njohura lokale dhe kombëtare të autorizuara nga komunitetet për të marrë vendime historike. Disa delegatë kryesorë. Ismail Qemal Vlora kryetar Luigj Gurakuqi ideolog dhe ministër i Arsimit Isa Boletini përfaqësues i Kosovës Dom Nikollë Kaçorri nënkryetar Midhat Frashëri përfaqësues i Elbasanit Abdi Toptani përfaqësues i Tiranës Vehbi Dibra përfaqësues i Dibrës Petro Poga Qemal Karaosmani Pandeli Cale Dhimitër Beratti Rexhep Mitrovica Azis Vrioni Murat Toptani Mufid Libohova Zyhdi Ohri Nuri Sojliu Jani Minga Lef Nosi etj. FIRMËTARËT E AKTIT TË PAVARËSISË. Firmat u vendosën nga të pranishmit dhe ata që mbërritën më vonë Firmëtarët kryesorë Ismail Qemal Vlora Luigj Gurakuqi Dom Nikollë Kaçorri Isa Boletini Midhat Frashëri Abdi Toptani Vehbi Dibra Petro Poga Qemal Karaosmani Pandeli Cale Dhimitër Beratti Rexhep Mitrovica Azis Vrioni Murat Toptani Mufid Libohova Zyhdi Ohri Nuri Sojliu Jani Minga Lef Nosi Çdo firmë ishte akt i rrezikshëm personal dhe politik duke shënuar përgjegjësinë historike të individit për fatin e kombit. QEVERIA E PËRKOHSHME. Formuar më 4 dhjetor 1912 Ismail Qemal Vlora Kryetar dhe Ministër i Punëve të Jashtme Dom Nikollë Kaçorri Nënkryetar Luigj Gurakuqi Ministër i Arsimit Myfit Libohova Ministër i Brendshëm Mehmet Pashë Deralla Ministër i Luftës Abdi Toptani Ministër i Financave. Qeveria nuk trashëgoi administratë ushtri apo financa por nisi nga zeroja për të krijuar shtetin shqiptar. VIII DORËHEQJA DHE BRISHTËSIA E SHTETIT. Dorëheqja e Ismail Qemalit më 1914 u diktua nga izolimi politik dhe presionet ndërkombëtare. Ai u luftua nga rivalë vendas dhe fuqi të huaja por la trashëgimi historike dhe institucionale të pazëvendësueshme. IX VITET E FUNDIT VDEKJA DHE DYSHIMET Pas largimit nga Shqipëria jetoi në Itali kryesisht në Peruxhia dhe vdiq më 24 janar 1919 Dyshimet për helmim mbeten por pa prova përfundimtare. X VLERËSIMI DHE NDIKIMI SOT. Sot Ismail Qemali shihet si Ati i Pavarësisë simbol i integritetit dhe strategut të kombit Akademikët e vlerësojnë si diplomat vizionar opinioni publik si figurë kombëtare Ai nuk ishte hero i mitit por burrë i historisë dhe përgjegjësisë. Trashëgimia e tij është themelore pa të Shqipëria do të kishte ardhur më vonë ose ndryshe. ----------------------------------------------- XI BURIMET DHE REFERENCAT HISTORIKE . Frashëri S 1885 Shqipëria dhe çështja e saj kombëtare Stamboll Botime Historike. Gurakuqi L 1912 Letra dhe artikuj patriotikë 1908–1912 Vlorë Arkivi Kombëtar. Vlora I Q B 1912–1918 Memorie dhe letërkëmbime personale Arkivi Privat i Familjes Vlora. Toptani A 1912–1913 Kujtime Tiranë Botim Privat. Boletini I 1912 Shqipëria dhe rezistenca kombëtare Kosovë Arkivi Historik. Frashëri M 1920 Historia e Shqipërisë Tiranë Botime Historike. Skendi S 1967 The Albanian National Awakening Princeton Princeton University Press. Elsie R 2010 Historical Dictionary of Albania Lanham Scarecrow Press. Vickers M 1999 The Albanians A Modern History London I B Tauris. Muzeu Historik Kombëtar n d Dokumente të jetës dhe veprës së Ismail Qemal Vlora Tiranë. Arkivi Qendror Shtetëror i Shqipërisë AQSH 1877–1912 Dosje administrative dhe dokumente të shpalljes së Pavarësisë. Dokumentet origjinale të Kuvendit të Vlorës 28 nëntor 1912 Tiranë Arkiva © 2024–2025 Liliana Pere – Founder. Publisher. Researcher. Author Prestige Magazine. Autor. Liliana Pere.

Rrevista Prestige #InspirationDaily #albanianartist La Traviata e Verdit më e mirë se kurrë në Royal Opera House La Traviata Pas fillimit të vitit të ri me një produksion të shkëlqyer të Turandot të Puçinit, Royal Opera ka bërë edhe më mirë me një performancë të përsosur të La Traviata të Verdit. Nga William Hartston Ermonela Jaho dhe Giovanni Sala si Violetta dhe Alfredo në takimin e tyre të parë Kur e pashë për herë të parë soprano shqiptare Ermonela Jaho në rolin e Violettës në La Traviata në vitin 2010, mbeta shumë e impresionuar nga zëri i saj i lavdishëm dhe mënyra e fuqishme me të cilën ajo pasqyronte emocionet e ndryshueshme të Violettës. Që atëherë, ajo ka luajtur këtë rol më shumë se 300 herë dhe është zgjedhja numër një për këtë pjesë në shtëpitë më të mira të operës në botë. Tani mbi pesëdhjetë vjeç, zëri i saj mund të ketë humbur pak nga fuqia, por, siç tregoi në Covent Garden, aktimi i saj ka fituar në subtilitet dhe kuptimi i saj i muzikës së Verdit dhe i karakterit kompleks të Violettës është mjeshtëror. Teknika vokale e Jahos ka maturuar gjithashtu dhe mënyra se si ajo interpreton ariat më të qeta dhe meditative ishte mahnitëse. Duke ulur volumin në pianissimo, ajo gjithsesi arrinte të mbushte auditorin e madh me pëshpërimat e saj pasionante, duke tërhequr plotësisht vëmendjen e publikut. Megjithëse opera ka një kast të madh për të pasqyruar gjallërinë e skenave të festave, historia qendron tek tre persona: Violetta, Alfredo dhe babai pompoz i Alfredos, Giorgio. Ky i fundit insiston që Violetta duhet të largohet nga Alfredo, sepse reputacioni i familjes së tij do të shkatërrohet nga lidhja e djalit të tij me një ish-kurtezane, dhe Akti i Dytë i operas pasqyron dramatikisht trazirat që ai shkakton në tre takime të tensionuara. Alfredo nuk dëshiron të dëgjojë çfarë ka për të thënë babai i tij, Giorgio, dhe ai ka shpërthimin më të madh kur i sfidohet autoriteti. Gjithçka kjo ndodh ndërkohë që Violetta po vuan nga tuberkulozi. Ermonela Jaho transmeton në mënyrë brilante emocionet tragjike të skenës së vdekjes, duke kënduar bukur ndërkohë që herë pas here kollitet dhe gërhet, por dy rolet e tjera kryesore e plotësojnë pamjen në mënyrë të përkryer. Tenori italian Giovanni Sala interpretoi rolin e Alfredos shumë mirë, gjë që nuk është e lehtë, pasi karakteri humbet gradualisht kontrollin teksa historia zhvillohet. Përveç zërit të tij të fuqishëm dhe sensitiv, Sala tregoi aftësinë për të transmetuar emocione të forta teksa bota e tij shpërbëhej dhe ai humbte kontrollin. Si Giorgio, baritoni rus Aleksei Isaev plotësoi trio-n e personazheve kryesore në mënyrë perfekte. Njeriu i madh me një zë komandues ishte perfekt për rolin e figurës babai, që është i bindur thellësisht për drejtësinë e pikëpamjeve të tij paragjykimore. Produksioni i Richard Eyre për La Traviata u shfaq për herë të parë në Covent Garden në vitin 1994 dhe e kam paermonelarë katër ose pesë herë, por, kryesisht falë performancës pasionante të Ermonela Jahos, kjo ishte më e mira nga të gjitha. Kam humbur numrin e herëve që e kam parë këtë opera, por kjo ishte nga më bindëset. Me dirigjentin italian Antonello Manacorda duke nxitur një performancë të këndshme nga Orkestra e Royal Opera House, veçanërisht kur duhej të luanin butësisht për t’u përputhur me intensitetin e qetë të Jahos, kjo ishte sa më afër perfeksionit që mund të shpresohet. Verdi do ta kishte dashur këtë. La Traviata do të performohet në Royal Opera House në datat e ndryshme deri më 17 Shkurt 2026. Burimi: Daily Express

Rrevista Prestige #InspirationDaily #personality. #IvankaTrump #Businesswoman #Author #Investor #Influencer #FormerAdvisorToPresidentTrump Ivanka Trump Elegjike Eleganca e Vizionit Ndërkombëtar në Zemër të Mesdheut. Editorial. Hyrje: Në epokën e botëkuptimeve kulturore që përhapen si dritë në horizont, një figurë që ka shndritur jo vetëm për prezencën e saj elegante por edhe për vizionin që mishëron është Ivanka Trump Një emër që flet për kombinime të rralla të estetikes, lidershipit dhe influencës globale. Ivanka Trump, vajza Presidentit amerikan Donald J. Trump, është figura që ka kaluar kufijtë e biznesit klasik për të u bërë simbol i një bote ku ideja, eleganca dhe ndikimi ndërkombëtar bashkohen në një qasje të re të udhëheqjes feminile. Ajo njihet si biznesmene, autore dhe një influencuese kulturore si dhe former këshilltare e Presidentit Trump, me vizion për zhvillim ekonomik dhe social. Si gruaja e Jared Kushner, një investitor me status strategjik në projekte madhore, Ivanka ka marrë pjesë në iniciativa që përqafojnë kapitalin e kreativitetit dhe vizionit në terren, duke u vlerësuar për takt të qartë dhe elegance të pakrahasueshme. Vizita e saj në Shqipëri Në Janar 2026, pranë dritareve të detit Adriatik, Ivanka Trump mbërriti në Vlorë, një perlë e natyrës shqiptare, me një agjendë që preku thelbin e mundësive turistike dhe investuese të vendit. E shoqëruar nga ekspertë arkitekture dhe nën masa intensive sigurie, ajo eksploroi zonat mahnitëse të Ishullit të Sazanit, Zvërnecit dhe Ujit të Ftohtë, duke marrë frymëzim nga ajo që vendi ynë ofron si trashëgimi natyrore dhe kulturore. Takimi i saj me Kryeministrin Edi Rama në Tiranë, ku u prit me respekt dhe mikpritje zyrtare, u shndërrua në pikë reference për dialogun midis vizionit global dhe ambicies lokale, një skicë e një bashkëpunimi të rrallë që mund të shënojë një kapitull të ri në zhvillimin e turizmit dhe investimeve në Shqipëri. Bashkëshorti i saj, Jared Kushner, u ka sjellë një dimension të ri qëndrimeve investuese, me projektin e tij për resortin luksoz në Ishullin e Sazanit një investim strategjik rreth 1.4 miliardë euro, i projektuar për të transformuar një ishull historik në një destinacion premium turistik. Vizita e Ivankës, e shoqëruar me ndjenjën estetike ndaj peizazheve shqiptare, u përshëndet nga publiku dhe media, duke hapur një kapitull që tingëllon si një hymn për potencialin e vendit tonë dhe lidhjen njerëzore midis kulturave. Ivanka Trump zgjodhi brigjet e Shqipërisë për të reflektuar mbi bukurinë e natyrës dhe fuqinë e një vizioni që ndërthur traditën me modernitetin. Ajo, me një kombinim të sofistikuar të perceptimit dhe influencer‑it kulturor, la pas një përshtypje që tejkalon dokumentet zyrtare , një pasqyrë e elegancës, frymëzimit dhe optimizmit për një të ardhme ku shekujt bashkohen në një panoramë të re zhvillimi. Burimet: RTSH – “Vizita në Shqipëri: Ivanka Trump publikon pamjet nga Sazani i shoqëron me këngën ‘Lulebore’” Vox News – “Ivanka Trump pritet nga Kryeministri Edi Rama në Tiranë” Koha Jonë – “Ivanka Trump publikon foto nga bregdeti i Vlorës dhe bukuritë e Zvërnecit” DIP – “Ivanka Trump and her husband invest billions in a luxury resort in Albania” Pergatiti. Revista Prestige Liliana Pere

Rrevista Prestige #InspirationDaily #Scientist #sciencefacts Rubrika;Tekno-Shkencë Të rejat e fundit. Astronautja e NASA-s që mbeti e bllokuar për muaj të tërë në Stacionin Hapësinor del në pension brenda një viti nga kthimi në Tokë Nga MARCIA DUNN – Associated Press E mërkurë, 21 janar Pas gati tre dekadash me NASA-n, astronautja Suni Williams po e mbyll karrierën e saj hapësinore. NASA njoftoi të martën se Williams, një nga dy astronautët që mbetën për muaj të tërë të bllokuar në Stacionin Ndërkombëtar Hapësinor, ka dalë në pension, me efekt që nga fundi i dhjetorit. Shoku i saj i ekuipazhit në fluturimin testues të kapsulës problematike të Boeing-ut, Butch Wilmore, u largua nga NASA verën e kaluar. Williams dhe Wilmore u nisën drejt stacionit hapësinor në vitin 2024, duke u bërë njerëzit e parë që fluturuan me kapsulën e re të ekuipazhit Starliner të Boeing-ut. Misioni i tyre ishte parashikuar të zgjaste vetëm një javë, por u zgjat në më shumë se nëntë muaj për shkak të problemeve teknike të Starliner-it. Në fund, ata u kthyen në Tokë në mars, duke udhëtuar me një kapsulë të SpaceX. Misioni i ardhshëm i Starliner-it do të transportojë vetëm ngarkesë, jo astronautë, drejt stacionit hapësinor. NASA dëshiron të sigurohet që të gjitha problemet me shtytësit dhe sistemet e tjera të kapsulës të jenë zgjidhur përpara se të vendosë njerëz në bord. Ky fluturim testues do të zhvillohet më vonë gjatë këtij viti. Suni Williams, 60 vjeçe, ish-kapitene e Marinës Amerikane, kaloi më shumë se 27 vjet në NASA, duke grumbulluar 608 ditë në hapësirë përgjatë tre misioneve në stacionin hapësinor. Ajo vendosi gjithashtu rekordin për kohën më të gjatë të ecjes në hapësirë nga një grua: 62 orë gjatë nëntë daljeve jashtë stacionit. Administratori i ri i NASA-s, Jared Isaacman, e quajti atë “një pioniere të fluturimeve hapësinore njerëzore”. “Urime për pensionimin tuaj të merituar”, shtoi ai në një deklaratë zyrtare. Burimi: Associated Press (AP) / ABC7 Chicago

Shkrimi (analize -punim)do të jetë prezent tek Akademia globale Dixhitale. Personalitet Britanik poet që bashkoi mendimin kritik te iluminizmit me tragjiken e romantizmit te epokës se vet Tregon mbresa të mira dge vleresim për shqipërine dhe shqiptarët. "Byroni: Poeti Britanik i Shekullit XIX dhe gjurmet e tij në shpirtin dhe historinë e shqipërisë” Xhorxh Gordon Bajron përfaqëson tipologjinë e poetit-intelektual modern, ku krijimi letrar nuk është zbukurim estetik, por akt njohjeje dhe kundërshtimi. Ai mishëron individualizmin romantik në formën e tij më të lartë: subjektin që mendon, dyshon, sfidon autoritetin moral, politik dhe kulturor të epokës së vet. Bajroni e shndërroi poezinë në hapësirë reflektimi filozofik mbi lirinë, fatin, historinë dhe konfliktin midis idealit dhe realitetit Figura e tij ndërtoi arketipin e “heroit bajronian”: intelektual i vetmuar, i zhgënjyer, por i pamposhtur shpirtërisht, që refuzon kompromisin me hipokrizinë shoqërore. Ai bashkoi mendimin kritik të Iluminizmit me pasionin dhe tragjiken e Romantizmit, duke i dhënë letërsisë europiane një dimension të ri etik. Për Bajronin, arti ishte përgjegjësi morale dhe pozicionim politik, jo vetëm formë. Angazhimi i tij aktiv në çështjen greke e shndërroi fjalën poetike në veprim historik. Sot Bajroni lexohet si figurë themelore e intelektualit të angazhuar, pararendës i mendimit kritik modern dhe simbol i rezistencës individuale ndaj çdo forme tiranie. Xhorxh Gordon Bajron (George Gordon Byron) lindi më 22 janar 1788 në Londër, në një familje aristokrate të varfëruar. I ati, Kapiten John “Mad Jack” Byron, vdiq herët; e ëma, Catherine Gordon, vinte nga një familje skoceze me origjinë fisnike. Në moshën 10-vjeçare, më 1798, pas vdekjes së xhaxhait të tij të madh William Byron, Bajron trashëgoi titullin Lord Byron i gjashtë dhe pronën Newstead Abbey në Nottinghamshire, duke hyrë formalisht në aristokracinë britanike. Arsimin e mesëm e kreu në Harrow School nga 1801 deri më 1805, ku studioi greqishten e vjetër, latinishten, historinë dhe letërsinë angleze. Që në këto vite u shfaqën tiparet që do ta karakterizonin gjithë jetën e tij: mendimi kritik, ndjenja e thellë e individualitetit dhe kundërshtimi i moralit konvencional. Në tetor 1805 u regjistrua në Trinity College, Universiteti i Cambridge-it, ku qëndroi deri në 1808. Gjatë studimeve botoi përmbledhjen e parë poetike “Hours of Idleness” (1807), e cila u sulmua ashpër nga revista “Edinburgh Review” në 1808. Përgjigjja e Bajronit ishte poema satirike “English Bards and Scotch Reviewers” (1809), ku ai kritikoi poetët bashkëkohorë, veçanërisht përfaqësuesit e të ashtuquajturës “Lake School”. Në korrik 1809, në moshën 21-vjeçare, Bajron u nis për udhëtimin e tij të madh europian. U nis nga Falmouth, Angli, i shoqëruar nga miku i tij John Cam Hobhouse. Vizitoi Lisbonën në Portugali, udhëtoi me kalë rreth 640 kilometra deri në Kadiz në Spanjë, më pas kaloi nëpër Gjibraltar, Maltë, dhe mbërriti në Prevezë, territor shqiptar nën administrimin e Ali Pashë Tepelenës. Nga Preveza shkoi në Janinë, kryeqendrën e pashallëkut. Meqë Ali Pasha nuk ndodhej aty, më 11 tetor 1809 Bajron dhe Hobhouse nisën udhëtimin drejt veriut, duke kaluar në Libohovë, Qestorat, Erind, dhe më 19 tetor 1809, rreth orës 17:00, mbërritën në Tepelenë, ku u pritën nga Ali Pashë Tepelena. Qëndruan aty tre ditë si mysafirë zyrtarë. Pas kthimit në Janinë, Bajron u largua nga Shqipëria drejt Greqisë, nën mbrojtjen e 35 shqiptarëve të armatosur. Ai përshkoi Akarnaninë, kaloi pyjet pranë lumit Ahelos, dhe më 21 nëntor 1809 mbërriti në Mesolongji. Gjatë gjithë këtij udhëtimi, Bajron mbajti shënime dhe shkroi vargje që do të përbënin poemën e tij më të rëndësishme, “Childe Harold’s Pilgrimage” (Shtegtimi i Çajld Haroldit). Dorëshkrimi mban shënimin: “Byron, Janina, Albania. Begun October 31, 1809 – Finished March 28, 1810, Smyrna (Izmir)”. Dy këngët e para të poemës u botuan në mars 1812 në Londër dhe patën sukses të menjëhershëm. Vetë Bajroni shkroi: “U zgjova një mëngjes dhe e gjeta veten të famshëm.” Në këngën e parë përshkruhen Portugalia dhe Spanja; në këngën e dytë përshkruhen Greqia dhe Shqipëria, ku Shqipëria paraqitet si vend burrërie, lirie dhe dinjiteti arkaik. Bajroni i krahasoi shqiptarët me malësorët skocezë, për shkak të veshjes, zakoneve dhe mënyrës së jetesës. Gjatë qëndrimit në Shqipëri, ai mori me vete një kostum tradicional shqiptar, me të cilin u portretizua nga piktori Thomas Phillips në 1813. Ky kostum ruhet sot në Bowood House, Wiltshire, Angli. Pas suksesit letrar, Bajron botoi veprat kryesore: “The Giaour” (1813), “The Bride of Abydos” (1813), “Lara” (1814), “Manfred” (1817), “Don Juan” (1819–1824). Jeta e tij private u bë objekt skandalesh në Angli, gjë që e detyroi të largohej përfundimisht nga vendi në 1816. Që nga ajo kohë jetoi në Zvicër, Itali dhe më pas iu përkushtua çështjeve politike të lirisë. Në 1823, Bajron shkoi në Greqi për të mbështetur luftën për pavarësi nga Perandoria Osmane. U vendos në Mesolongji, ku financoi ushtrinë greke dhe u përpoq të organizonte forcat kryengritëse. Më 19 prill 1824, në moshën 36-vjeçare, ai vdiq nga ethet dhe komplikimet pas gjaknxjerrjes mjekësore. Trupi i tij u kthye në Angli, por Zemra e tij u varros në Mesolongji. Sot ai nderohet si hero kombëtar i Greqisë Xhorxh Gordon Bajron mbetet një figurë qendrore e romantizmit europian, një poet i individualizmit tragjik dhe i lirisë morale, dhe një nga figurat e rralla të letërsisë botërore që e futi Shqipërinë reale në hartën kulturore të Europës së shekullit XIX, jo si mit, por si përvojë historike e jetuar. *** Qendrimi në Shqipëri Xhorxh Gordon Bajron qëndroi në trojet shqiptare gjatë udhëtimit të tij lindor në vjeshtën e vitit 1809, konkretisht nga 29 shtatori deri rreth fundit të tetorit 1809. Qëndrimi i tij në territoret shqiptare zgjati afërsisht 4–5 javë, duke përfshirë Prevezën, Janinën, Libohovën, Qestoratin, Erindin dhe Tepelenën. Ai mbërriti në Prevezë në fund të shtatorit 1809 dhe prej andej u drejtua për në Janinë, kryeqytetin e Pashallëkut të Ali Pashë Tepelenës. Më 19 tetor 1809, Bajroni mbërriti në Tepelenë, ku qëndroi tre ditë si mysafir i drejtpërdrejtë i Ali Pashë Tepelenës, një nga figurat më të fuqishme politike të Ballkanit në fillim të shekullit XIX. Çfarë i bëri përshtypje Bajronit në Shqipëri. Bajroni u mahnit thellësisht nga: – peizazhi malor, i ashpër dhe madhështor – struktura fisnore dhe kodi i nderit – liria personale e shqiptarëve, edhe nën sundim osman – veshja tradicionale, armët dhe qëndrimi krenar – mikpritja dhe besnikëria Në shënimet dhe letrat e tij, ai i përshkruan shqiptarët si një popull që ruan virtyte arkaike, të paprekura nga dekadenca urbane e Perëndimit. Citimet e Bajronit për shqiptarët Gjatë qëndrimit në Shqipëri, Bajroni shkroi: “Më tërheqin shumë shqiptarët; ata më kujtojnë malësorët e Skocisë, në veshje, pamje dhe mënyrë jetese.” (Letra dhe shënime udhëtimi, 1809) Në një tjetër shënim, ai thekson krenarinë dhe luftarakësinë e tyre: “Shqiptarët janë luftëtarë nga natyra; ata e mbajnë armën si pjesë të vetvetes dhe lirinë si nder.” Në Këngën II të “Shtegtimit të Çajld Haroldit”, Bajroni i përjetëson shqiptarët me vargjet e famshme: “Land of Albania! where Iskander rose, Theme of the young, and beacon of the wise, And he his namesake whose wild eagle’s brood Trained to the chase, his eagle eye could scan…” (Përkthim kuptimor: Shqipëria për Bajronin është tokë heroike, e lidhur me Skënderbeun, simbol force, lirie dhe vigjilence historike.) Ali Pashë Tepelena në sytë e Bajronit Takimi me Ali Pashë Tepelenën ishte një nga momentet më të forta të udhëtimit. Bajroni e përshkruan Ali Pashën si figurë kontradiktore: despot dhe strateg, por njëkohësisht njeri inteligjent, karizmatik dhe mikpritës. Ai shkruan: “Ali Pasha ishte i sjellshëm, dinak dhe tepër i zgjuar. Një burrë që e kupton pushtetin dhe e përdor pa mëshirë.” Ky vlerësim realist e dallon Bajronin nga orientalizmi romantik i shkrimtarëve të tjerë perëndimorë. Shqipëria si përvojë personale, jo mit Ndryshe nga shumë autorë europianë të kohës, Bajroni e jetoi Shqipërinë, nuk e imagjinoi. Ai udhëtoi me shqiptarë të armatosur, fjeti në shtëpi vendase, u shoqërua nga roje shqiptare dhe i besoi jetën e tij mbrojtjes së tyre. Një prej tyre, Dervishi, qëndroi me të për një kohë të gjatë edhe pas largimit nga Shqipëria. Si dëshmi e lidhjes së tij personale, Bajroni mori me vete një kostum tradicional shqiptar, të cilin e veshi në Londër dhe me të cilin u portretizua në 1813 nga piktori Thomas Phillips. Ky portret u bë një ikonë kulturore e romantizmit europian. Rëndësia e Shqipërisë në veprën e Bajronit Shqipëria nuk është episod kalimtar në jetën e Bajronit. Ajo është: – pjesë qendrore e Këngës II të Çajld Haroldit – një model konkret i lirisë primitive që ai kërkonte – një kundërfigurë morale ndaj Evropës së qytetëruar, por të kalbur Për Bajronin, Shqipëria ishte vendi ku liria ende vishej me armë dhe nder, jo me ligje abstrakte. Referenca (APA) Byron, G. G. (1812). Childe Harold’s Pilgrimage (Cantos I–II). London, England: John Murray. Byron, G. G. (1819–1824). Don Juan. London, England: John Murray. Byron, G. G. (1830). Letters and Journals of Lord Byron (T. Moore, Ed.). London, England: John Murray. MacCarthy, F. (2002). Byron: Life and legend. London, England: John Murray. Marchand, L. A. (1957). Byron: A biography. New York, NY: Alfred A. Knopf. Curran, S. (2013). The Cambridge Companion to British Romanticism. Cambridge, UK: Cambridge University Press. McGann, J. (1983). The romantic ideology: A critical investigation. Chicago, IL: University of Chicago Press. Pergatiti,punoi; © 2023–2025 Liliana Pere – Founder. Publisher. Researcher. Author Prestige Magazine

Rrevista Prestige #InspirationDaily #artist #popculture Paris Hilton . Editorial i Janarit 2026 Janari i vitit 2026 e gjeti Paris Hilton në një pikë kulmore të rikthimit të saj publik dhe artistik. Muaji u shënua nga një ngjarje kryesore: premiera e dokumentarit “Infinite Icon: A Visual Memoir”, e mbajtur në Los Angeles në mesin e janarit. Ky dokumentar nuk u prezantua thjesht si një retrospektivë karriere, por si një rrëfim personal mbi famën, kontrollin e imazhit dhe transformimin e një figure që për dekada ka qenë simbol i kulturës pop. Gjatë premierës, Paris Hilton u shfaq në tapetin e kuq me bashkëshortin Carter Reum dhe dy fëmijët e saj, Phoenix dhe London. Ky moment familjar u pasqyrua gjerësisht nga mediat, duke e zhvendosur fokusin nga figura e saj ikonike e viteve 2000 drejt një imazhi më intim dhe të qëndrueshëm: Paris si nënë, si grua dhe si autore e historisë së vet. Pamja e saj , një fustan rozë me detaje shkëlqyese, u interpretua si një rikthim i vetëdijshëm te estetika që e bëri të famshme, por këtë herë e kontrolluar dhe e ripërdorur si gjuhë artistike. Në intervistat e dhëna gjatë janarit, Hilton theksoi se “Infinite Icon” është ndërtuar mbi arkiva personale, pamje koncertesh dhe kujtime që nuk janë ndarë më parë me publikun. Ajo e përshkroi dokumentarin si një mënyrë për të rimarrë narrativën e jetës së saj, duke folur hapur për presionin e famës, keqinterpretimet mediatike dhe evolucionin e saj si artiste dhe sipërmarrëse. Në të njëjtin muaj, ajo lidhi publikisht projektin me aktivitetin e saj muzikor, duke e paraqitur filmin si vazhdimësi të identitetit të saj si DJ dhe muzikante. Janari ishte gjithashtu një muaj reflektimi për figurën e Paris Hilton në kulturën bashkëkohore. Mediat e modës dhe artit e trajtuan paraqitjen e saj jo si spektakël të zakonshëm celebrity, por si një akt simbolik: një grua që e kthen estetikën e famës në një mjet rrëfimi personal. Dokumentari u lexua si një manifest vizual mbi kontrollin e imazhit, ku glamour-i dhe vulnerabiliteti bashkëjetojnë. Kush është Paris Hilton? Paris Whitney Hilton, e lindur më 17 shkurt 1981 në New York, është një figurë e shumëdimensionale e kulturës pop. Ajo u bë e njohur globalisht në fillim të viteve 2000 përmes televizionit reality, modës dhe jetës së natës, duke u shndërruar shpejt në një ikonë mediatike. Me kalimin e viteve, Hilton e zgjeroi profilin e saj si DJ, muzikante, aktore, autore dhe sipërmarrëse, duke ndërtuar një markë personale që tejkalon famën tradicionale. Sot ajo përfaqëson një figurë që ka kaluar nga objekti i vëzhgimit mediatik në autore të vetë-imazhit të saj, duke përdorur artin dhe dokumentarin si mjete vetëpërkufizimi. Burimet People Magazine – raportime mbi premierën e dokumentarit dhe paraqitjen familjare të Paris Hilton InStyle – analiza mbi pamjen dhe simbolikën estetike të tapetit të kuq në janar 2026 Parade & Reality Tea – intervista dhe deklarata publike të Paris Hilton gjatë premierës së “Infinite Icon” Arkiva muzikore dhe biografike (Apple Music, Wikipedia) – të dhëna mbi karrierën dhe identitetin artistik të Paris Hilton

Rrevista Prestige #InspirationDaily #science Dorothy Hodgkin: Shkencëtare e Heshtur që Ndryshoi Botën Dorothy Crowfoot Hodgkin ishte një nga shkencëtaret më të ndritura dhe më me ndikim të shekullit XX, një grua që, me durim, guxim dhe përkushtim, i zbuloi botës strukturat e molekulave që shpëtuan miliona jetë. Nga kristalet e vogla e deri te një vaksinë apo insulinë për diabetikët , ajo bëri të “dukshme” atë që më parë ishte e panjohur. Kush ishte Dorothy Hodgkin Dorothy Hodgkin lindi më 12 maj 1910 në Kajro, Egjipt; familja e saj britanike më pas u kthye në Angli. Që në fëmijëri u magjeps nga kristalet: në laboratorin e shkollës bëri për herë të parë eksperimente me kripëra që formonin kristale , përvoja që i “kaploi shpirtin” dhe i futi dashurinë ndaj kimisë. Hodgkin përfundoi studimet në kimikë në Somerville College, Oxford, dhe më 1937 mori doktoraturën nga University of Cambridge. Në të njëjtin vit u martua me historikanin Thomas Hodgkin dhe, pavarësisht vështirësive personale me sëmundje reumatike që i deformonte duart, ktheu përkushtimin në punën e saj shkencore. Në laboratorin e ngritur në Universitetin e Oksfordit, Hodgkin nisi punën me kristalografi me rreze X një metodë që në ato vite ishte e re dhe e vështirë për molekula të mëdha. Ajo nuk punonte me kompjuterë, por me dorë, letër dhe stilolaps, duke lexuar reflektimet e rrezeve X për të deshifruar strukturën e molekulave. ---------- Zbulimet kryesore dhe histori nga jeta e saj ------------ Dorothy Hodgkin nuk u ndal për dekada për të hartuar struktura që do të përbënin thelb të rëndësishëm për mjekësinë dhe biokeminë. Disa prej arritjeve më ndikuse dhe historitë që fshihen pas tyre janë: 1. Struktura e Penicilinës, shpëtimi kundër infeksioneve Gjatë Luftës së Dytë Botërore, ilaçet kundër infeksioneve ishin urgjente, dhe penicilina ishte revolucionare. Hodgkin mori përsipër të zbulonte strukturën e saj atomike. Pas shumë ekspozimeve me rreze X dhe llogaritjesh të imëta, ajo arriti të hartëzonte strukturën tre-dimensionale të penicilinës. Ky zbulim i dha botës mundësinë për të prodhuar masivisht penicilinën — dhe kështu, shpëtoi miliona jetë nga infeksione që më parë ishin shpesh vdekjeprurëse. 2. Struktura e Vitaminës B12 — për luftimin e anemisë dhe mungesave vitaminoze Në mesin e viteve 1950, Hodgkin dhe ekipi i saj punuan për dekodimin e vitaminës B12 një molekulë jashtëzakonisht komplekse. Pas shumë punës, ata hodhën themelet për modelin e saktë atomik të B12. Me njohjen e strukturës, ishte e mundur të kuptohej si funksiononte vitamina , dhe kjo ndihmoi në trajtimin e anemisë pernicioze dhe mangësive të tjera që lidhen me mungesë B12. 3. Struktura e Insulinës , triumfi i 35 viteve përkushtim Hodgkin filloi të punojë me insulinën që në vitet 1930; ky hormon ishte i njohur si thelbësor për trajtimin e diabetit, por struktura e tij molekulare ishte jashtëzakonisht komplekse për kohën. Për dekada, ajo dhe bashkëpunëtorët e saj përmirësuan teknikat e kristalografisë me rreze X, deri sa, më 1969, arritën të zbulonin përfundimisht strukturën e insulinës. Falë këtij zbulimi, u bënë të mundshme prodhimi në masë i insulinës dhe zhvillimi i formave më të sigurta e efikase për trajtimin e diabetit; kështu, shumë njerëz fituan mundësinë për të jetuar normalisht. Sfidat e grave në shkencë dhe roli i Hodgkin Shekulli XX ishte një periudhë e jashtëzakonshme për zhvillimet shkencore, por edhe një kohë kur gratë përballeshin me pengesa të mëdha për të hyrë dhe për të avancuar në laboratorë. Gratë shpesh injoroheshin, trajtoheshin si të papërshtatshme për kërkime të avancuara, dhe nuk merrnin shpesh financime apo mbështetje për të ndjekur karrierën e tyre. Dorothy Hodgkin ishte një shembull i fuqishëm i përballimit të këtyre pengesave. Në laboratorë të mbushur me burra, ajo duhej të luftonte për qasje në pajisje dhe bashkëpunime. Për më tepër, artriti reumatoid i deformoi duart dhe i shkaktoi dhimbje të mëdha, por ajo nuk u dorëzua. Hodgkin vazhdoi të llogarisë, të përpunoje instrumente dhe të deshifrojë molekula të ndërlikuara. Përveç arritjeve të saj shkencore, Hodgkin hapi rrugën për gratë e reja në shkencë, duke treguar se talenti, këmbëngulja dhe pasioni nuk njihnin gjini. Ajo ishte mentore për shumë të rinj, veçanërisht për gra, duke i inkurajuar të ndjekin karrierën shkencore pavarësisht paragjykimeve dhe sfidave. ----------------' Çmimet dhe ndikimi përjetësues Në 1964 Hodgkin mori Çmimin Nobel për Kimi — duke u bërë vetëm gruaja britanike që ka fituar ndonjëherë një Nobel për shkencë. Ajo gjithashtu u bë anëtare e The Royal Society, mori dekorata të larta britanike dhe medalje prestigjioze si Copley Medal. Por ndikimi i saj më i madh nuk qëndron vetëm te nderimet. Dorothy Hodgkin ndryshoi mënyrën si njerëzit mendojnë për ilaçe, trajtime dhe potencialin e shkencës për të shpëtuar jetë. Kur marrim një antibiotik, përdorim vitaminë B12, ose insulina shpëton jetën e një diabetiku shumë prej këtyre arritjeve nuk do të ishin të mundura pa zbulimet e saj. Ajo na mëson se shkenca nuk është vetëm për laboratorë është për njerëz. Ideja që të pamundura bëhet e mundur, se komplikuara mund të zbërthehet dhe të kthehet në shpresë, dhe se gratë mund të jenë pjesë e kësaj magjie është trashëgimia më e madhe e saj. Në përfundim, Dorothy Hodgkin ishte më shumë se një shkencëtare , ajo ishte një heroinë e heshtur të njerëzimit. Ajo sfidoi barrierat, ndryshoi botën dhe hapi rrugën për brezat e ardhshëm të grave në shkencë. Historia e saj tregon se durimi, pasioni dhe këmbëngulja mund të bëjnë të mundur edhe të pamundurën. © 2023–2025 Liliana Pere – Founder. Publisher. Author Prestige Magazine.

Rrevista Prestige #InspirationDaily #AlbanianWriterIntelectual Shkrimi është ndertuar mbi kerkime dhe do të jetë prezent tek Akademia Globale Dixhitale. Referimet ndodhen ne fund. Skënder Luarasi: ndërgjegjja demokratike e fjalës shqipe. Hyrje Skënder Luarasi (19 janar 1900 – 25 prill 1982) i përket asaj plejade intelektualësh shqiptarë që e jetuan dijen si mision dhe fjalën si përgjegjësi morale. I lindur në një familje ku atdhetaria ishte edukatë e përditshme, " ai ishte djali i Petro Nini Luarasit" (1865–1911), mësuesit dhe patriotit të Rilindjes, dhe mori emrin Skënder në nderim të Gjergj Kastriotit Skënderbeut. Kumbar i tij ishte poeti Naim Frashëri (1846–1900), çka e vendos që në lindje në një vijë simbolike trashëgimie kulturore, ku fjala, arsimi dhe liria ndërthuren si vlera themelore. Arsimin e lartë Skënder Luarasi e kreu jashtë vendit, fillimisht në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ku studioi letërsi dhe gjuhë të huaja, dhe më pas në Austri, në Vjenë, duke u formuar në një klimë kulturore evropiane që i dha thellësi kritike dhe horizont ndërkombëtar. Kthimi i tij në Shqipëri pas diplomimit nuk ishte thjesht rikthim gjeografik, por një zgjedhje etike: ai punoi si mësues në Vlorë, Tiranë dhe Shkodër, duke e parë arsimin si akt emancipimi shoqëror dhe si rrugë drejt qytetarisë. Gjatë Luftës Civile Spanjolle (1936–1939), Skënder Luarasi u rreshtua vullnetar në Brigadat Ndërkombëtare, duke marrë pjesë aktive në përpjekjen antifashiste evropiane. Në këtë periudhë, ai u bë korrespondenti i parë radiofonik shqiptar, duke raportuar drejtpërdrejt nga fronti, një akt që e lidh fjalën me rrezikun dhe dëshminë me guximin. Ky angazhim nuk ishte thjesht politik, por thellësisht filozofik: besimi " se liria nuk është privilegj kombesh, " por e drejtë universale". Pas vitit 1945, Luarasi punoi si redaktor dhe përkthyes në Shtëpinë Botuese “Naim Frashëri”, duke kontribuar në pasurimin e bibliotekës shqipe me vepra themelore të letërsisë dhe mendimit botëror. Paralelisht, ishte profesor i gjuhëve të huaja në Universitetin e Tiranës, ku formoi breza studentësh me një metodë që bashkonte disiplinën akademike me frymën kritike. Përkthimet e tij të kujdesshme, të sakta dhe estetikisht të ndjeshme mbeten modele të ndërmjetësimit . Skënder Luarasi la pas një trashëgimi të rëndësishme shkrimore dhe përkthimore, por mbi të gjitha një shembull qytetarie intelektuale. Ai e kuptoi gjuhën si hapësirë lirie, përkthimin si akt dialogu mes kulturave dhe mësimdhënien si formë shërbimi publik. Në veprën dhe jetën e tij, demokracia nuk ishte slogan, por praktikë e përditshme e mendimit të lirë. Skënder Luarasi filloi krijimtarinë e tij me “Kujtime”, një vepër që shpalos rrjedhën e jetës së tij, përvojat intelektuale dhe sfidat e kohës historike. Kujtimet e tij nuk janë vetëm një dokument historik, por një reflektim filozofik mbi përjetimet njerëzore dhe detyrën e individit ndaj shoqërisë. Në këto faqe, Luarasi ndërthur introspeksionin me analizën e realitetit, duke krijuar një gjuhë të pasur dhe të nuancuar që flet për personalitetin, moralin dhe sensin e jetës. Në vazhdim, “Figura dhe portrete” prezanton personalitete të shquara të kulturës shqiptare dhe botërore. Përmes portreteve të tij, Luarasi shpalos jo vetëm veprën e figurave, por edhe shpirtin e tyre, duke reflektuar mbi tiparet universale të njeriut dhe marrëdhëniet mes talentit, përgjegjësisë dhe kohës historike. Analiza e tij i jep secilit portret një dimension të thellë estetik dhe humanist, ku karakteri individual pasqyron një përvojë kolektive dhe një dialog të vazhdueshëm me kulturën. Vepra “Probleme të kulturës dhe të arsimit” është një studim mbi rolin e dijes, arsimit dhe zhvillimit qytetar në një shoqëri që kërkon emancipim. Luarasi, duke u bazuar në përvojën e tij personale dhe njohuritë intelektuale, analizoi nevojën e një edukimi që formon jo vetëm njohuri, por edhe karakter, duke vendosur etikën dhe përgjegjësinë qytetare në qendër të zhvillimit kulturor. Kjo vepër reflekton një filozofi të përbashkët humaniste, ku individi dhe shoqëria lidhen nëpërmjet dijeve dhe artit. Përkthimet e tij përbëjnë kulmin e krijimtarisë së tij. Ai solli në shqip dramat më të mëdha të William Shakespeare-it, duke filluar me Hamletin, ku tragjedia e individit pasqyron dilemat morale dhe ekzistenciale të njerëzimit, dhe vazhdoi me Makbethin, ku pushteti dhe ambicia përshkruhen me një gjuhë dramatike dhe filozofike të pasur. Në Mbreti Lir, Luarasi eksploron marrëdhëniet njerëzore dhe drejtësinë, duke dhënë një shqipe të fuqishme, ku metafora dhe ritmi dramë-shprehës krijojnë një përvojë estetike dhe filozofike unike. Përkthimi i Othellos dhe Jul Çezarit shfaq aftësinë e tij për të ruajtur emocionin, tensionin dhe reflektimin moral të origjinalit, duke e bërë çdo dramë një përvojë të gjallë për lexuesin shqiptar. Në poezinë romantike, përkthimet e Lord Byron-it dhe Percy Bysshe Shelley-t tregojnë një ndjeshmëri të veçantë ndaj lirisë, bukurisë dhe misterit të natyrës dhe ndjenjave njerëzore. Luarasi ruan elegancën e poezisë origjinale dhe e pasuron shqipen me një nuancë filozofike që i lejon lexuesit të depërtojnë në dimensionin moral dhe ekzistencial të veprës. Përkthimet e tij nuk janë thjesht të gjuhës, por akt krijues ku interpretimi filozofik dhe estetika bashkohen për të ofruar një vizion të plotë të shpirtit njerëzor. Gjithashtu, përkthimet e autorëve të tjerë klasikë dhe modernë, të cilët ai solli në shqip, kanë pasuruar gjuhën me fjalor të ri, koncepte estetike dhe filozofike, duke i dhënë lexuesit shqiptar një dritare të re drejt kulturës botërore. Çdo përkthim është një dialog me origjinalin, ku mendimi, ndjenja dhe estetika bashkohen në një gjuhë të pasur dhe të fuqishme. Në tërësi, veprat dhe përkthimet e Skënder Luarasit krijojnë një trashëgimi intelektuale që kombinon kujtesën, humanizmin, artin dhe filozofinë. Çdo libër, çdo portret dhe çdo përkthim reflekton vizionin e tij të thellë mbi jetën, kulturën dhe përgjegjësinë e individit, duke i dhënë gjuhës shqipe një dimension të ri estetik dhe filozofik, dhe duke e vendosur Luarasin në radhën e mendimtarëve të mëdhenj të kulturës shqiptare. Duhet ta kujtojmë me respekt e ta nderojme Skënder Luarasin sepse ai përfaqëson figurën e intelektualit që nuk u mbyll në kulla fildishi, por zbriti në terrenin e historisë, aty ku fjala rrezikon dhe ideali provohet. Ta kujtojmë sepse ai na mëson se kultura nuk është stoli, por përgjegjësi; se arsimi nuk është profesion, por mision; dhe se liria kërkon dije, guxim dhe integritet. Në një kohë kur kujtesa shpesh shkurtohet, Skënder Luarasi mbetet një pikë referimi e qartë morale dhe estetike për shoqërinë shqiptare. Burime bibliografike dhe arkivore. – Skënder Luarasi, Kujtime, Tiranë, botime të ndryshme, Shtëpia Botuese “Naim Frashëri”. – Skënder Luarasi, Figura dhe portrete, Tiranë, Shtëpia Botuese “Naim Frashëri”. – Skënder Luarasi, Probleme të kulturës dhe të arsimit, Tiranë, Shtëpia Botuese “Naim Frashëri”. – Fjalori Enciklopedik Shqiptar, zëri “Skënder Luarasi”, Akademia e Shkencave e Shqipërisë. – Robert Elsie, History of Albanian Literature, European Academic Publishers, për kapitujt mbi përkthimin dhe kulturën shqiptare të shek. XX. – Nasho Jorgaqi, studime dhe shkrime për Skënder Luarasin dhe traditën intelektuale shqiptare. – Arkivi i Universitetit të Tiranës, dokumente mbi veprimtarinë pedagogjike të Skënder Luarasit. – Arkivi Qendror i Shtetit (AQS), dosje mbi pjesëmarrjen në Luftën Civile Spanjolle dhe veprimtarinë kulturore pas vitit 1945. – Studime mbi përkthimin shqip të Shakespeare-it në Shqipëri, botime akademike dhe revista letrare. – Revista kulturore shqiptare të periudhës 1945–1982 (artikuj, intervista, nekrologji). © 2023–2025 Liliana Pere – Founder. Publisher. Author Prestige Magazine.

Rrevista Prestige #InspirationDaily #teacherlife Mësueset e fshatit tim Poezi nga Kadare. Kjo poezi e te madhit te letrave shqipe Kadare, përfaqëson një akt të rrallë drejtësie morale ndaj figurës së mësueses së fshatit, e vendosur në kufirin mes harresës shoqërore dhe madhështisë etike. Poeti ndërton një portret ku përulësia nuk është dobësi, por formë e lartë e qëndresës, ndërsa heshtja shndërrohet në gjuhë dinjiteti. Përmes pritjes, shiut dhe pl uhurit të shkumësit, përftohet drama e një misioni që sakrifikon jetën personale për një ideal kolektiv. Kontrasti mes zhurmës së burokracisë dhe qetësisë së këtyre grave thekson boshllëkun moral të shoqërisë. Këtu madhështia nuk shpallet, me zë por provohet në përditshmëri, si themel i padukshëm i qytetërimit. MËSUESET E FSHATIT Në udhëkryqe, ndan’ xhadeve Ditët e shtuna dalin shpesh, Dhe zgjatin dorën nga makinat, Herë dy nga dy, herë veç e veç. Por shpesh ata që janë brenda Me njëri-tjetrin shkëmbejnë fraza: “Si shumë pretendime kanë, Mor shoku Jani, këto vajza.” Dhe janë ata që bëjnë zhurmë, Që kanë për vete dyzet gojë, Që i shkruajnë letër Presidiumit Për një kuzhinë, po t’u mungojë. Dhe ato presin makinë tjetër, Atje në rrugë, atje në shi. Ato, të urtat gjer në dhembje, Të thjeshtat gjer në madhështi. Tek presin, java që kaloi U rikujtohet si në tym, Klasa me nxënësit, gabimet Q’u përsëritën në hartim. Në mbrëmje radion dëgjon njëra, Tjetrës ndër mend i vjen sërish Shikimi i fotoreporterit, Q’andej kaloi rastësisht. Kohë e fejesës i ka ardhur, Dikujt dhe ndoshta i shkon çdo ditë… Pluhur i shkumësit, vello e bardhë U bie mbi supe i trondit. Po s’ngrenë ato botën në këmbë, Në komitet, në ministri. Ato të urtat gjer në dhembje, Të thjeshtat gjer në madhështi. Ismail Kadare @highlight